‪(Shadow and Bone - ตํานานกรีชา)
‪เมื่อพบว่าเกิดเรื่อง ‪เราจึงรู้สึกว่าจําเป็นต้องเรียกท่านกลับมา
‪แม้จะเสียของส่วนใหญ่ที่ค้นคว้าอยู่
‪ข้ายังไหวตัวทันและเก็บสิ่งนี้ไว้ติดตัว
‪ดังนั้นข้าจะทดลองเรื่องเครื่องขยายพลัง...
‪ต่อไป
‪(สร้างจากหนังสือชุดโดยลีห์ บาร์ดูโก)
‪ท่านนายพล
‪มีอะไร
‪ฝ่ายสํารวจไม่พบร่องรอยของผู้เรียกสุริยะ
‪หรือกลุ่มของเจ้าชายนิโคไล
‪ค้นหาต่อไป
‪ท่านคะ เรากําจัดราชวงศ์ราฟกาไปเกือบหมดแล้ว
‪แม้แต่เจ้าชายนิโคไลยังต้องหนีหัวซุกหัวซุน
‪เราจะทําให้อิทธิพลเขายิ่งอ่อนแอ
‪ด้วยการเบนความสนใจ ‪ไปทําลายกองพลที่หนึ่งที่ยังเหลืออยู่
‪กับค่ายของพวกนั้นทั้งหมด
‪นั่นจะเป็นก้าวต่อไปที่เหมาะสมทางกลยุทธ์
‪เว้นแต่เจ้าชายน้อยกับผู้ติดตามของมัน ‪มีผู้เรียกสุริยะของข้าอยู่ด้วย
‪อาลีนา สตาร์คอฟมีค่ามากกว่ากองทัพไหนๆ
‪ถึงจะเสี่ยงต้องพูดซ้ําพูดซาก...
‪ไปหานางให้เจอ
‪มัล
‪เวรกรรม
‪มัล
‪ไม่เป็นไรนะ อาลีนา เขาไม่ได้อยู่ในนี้
‪- รู้ไหมว่าเขาอยู่ไหน ‪- เขาคงต้องยังอยู่ข้างนอก
‪เทมาร์
‪เราออกมาค่อนข้างไกลจากสปินนิ่งวีล
‪แต่ถ้ารวบรวมสติกันได้แล้วเราจะกลับไปหาเขา
‪นําร่างคนตายไปไว้ในสุสาน
‪เราอยากต้อนคนไปทางซเวดยาให้เร็วที่สุด
‪- ไม่เป็นไร ‪- เอ้า
‪- โอเค ‪- พร้อมนะ
‪อาลีนา
‪ข้าจะกลับมารับตัวเจ้า
‪- เมื่อกี้เป็นอะไร ‪- เปล่า ข้าแค่ตกใจ
‪ใช่ แต่แสงของเจ้าเกือบฝังเราทั้งเป็น
‪เจ้าเป็นอะไรรึเปล่า
‪ถ้าเจอมัลข้าก็จะไม่เป็นอะไร ‪เขาไม่ได้อยู่ในงานเลี้ยง
‪เขาต้องบาดเจ็บแน่ๆ เราไม่รู้ว่าเขาอยู่ไหน
‪- เขาหาข้าเจอเสมอ... ‪- เราจะส่งทีมสํารวจออกไป
‪แต่ตอนนี้ตั้งสติกับงานตรงหน้าก่อน
‪กอบกู้ราฟกา
‪เราต้องเก็บความดํามืดในใจไว้ก่อน
‪จอร์ดี้
‪ต้องยอมรับนะ
‪ข้าชอบสภาพของเจ้าตอนเช้าๆ
‪หิวรึเปล่า
‪นีน่าเคยพูดถึงร้านอาหารเช้า ‪ที่เสิร์ฟวาฟเฟิลไฟลุก
‪หรือไส้กรอกก็ไม่แน่ใจ
‪- ไม่รู้ละ ข้าจําไม่ได้ ไม่ได้ตั้งใจฟัง ‪- ข้า...
‪ไม่รู้ว่าพร้อมจะกินอาหารเช้าหรือยัง
‪อย่ามา
‪ลงไปข้างล่างเดี๋ยวนี้
‪เราต้องไปกู้ชาติราฟกา
‪เนเชนเยอร์ ดาบของนักบุญเนยาร์น่ะนะ
‪แสดงว่าก็ไม่ได้ลืมบทเรียนจากราชวังน้อยไปหมด
‪- แค่ลืมความจงรักภักดีต่อราฟกา ‪- ขอบใจ
‪ต่อราฟกาหรือต่อคิริแกน ‪ข้าไม่ต้องรอให้เขาทําลายทั้งเมือง
‪กว่าจะกังขาความภักดีของตัวเอง
‪ทีนี้ ไหนๆ ทุกคนก็รู้ชัดแล้วว่า ‪เจ้าสองคนมีความหลังกัน
‪งานนี้จะจ่ายเป็นอะไร
‪อยากได้อะไรว่ามาเลย
‪งานมันสําคัญขนาดนั้น
‪- นั่นตราราชวงศ์แลนท์ซอฟเหรอ ‪- ต้องใช่อยู่แล้ว น่าเกลียดขนาดนี้
‪เจ้าชายนิโคไลขอให้พวกเจ้าไปช่วย
‪จัดหาและนําส่งดาบเนเชนเยอร์ ‪ให้อาลีนา สตาร์คอฟที่ราฟกาตะวันออก
‪นางกลับมาแล้วรึ
‪เช่นเดียวกับเจ้าแห่งความมืด
‪กับกองทัพอสูรเงาไร้พ่าย
‪ฟังแล้วไม่ปลื้มเลย
‪นางต้องใช้ดาบนั้นสังหารพวกมัน ‪เป็นสิ่งเดียวที่อาจจะได้ผล
‪ไปหาดาบมาให้ได้ ‪เจ้าชายจะยอมจ่ายทุกอย่างที่เจ้าต้องการ
‪แต่คํานั้นข้าปลื้ม
‪เจ้าก็คงคิดเหมือนกันสินะ
‪ข้ายินดีเปิดโอกาสให้เจ้าชาย ‪ผลาญเงินของประเทศตามใจชอบ
‪ข้าไม่ต้องการเงิน ‪ข้าแค่ต้องปล่อยใครคนหนึ่งจากเฮลเกท
‪แลนท์ซอฟต้องมีเส้นสาย ‪กับรัฐบาลเคิร์ชบ้างแหละนะ
‪ทําเพื่อคนฟเยียร์ดาคนนั้นน่ะนะ
‪สงสัยต้องมีขนสัตว์เร้าใจน่าดู
‪ยังไงข้อเสนอก็คือข้อเสนอ
‪เจ้าชายนิโคไลพูดแล้วไม่คืนคํา
‪แต่เราต้องรีบไปเดี๋ยวนี้
‪ตกลง
‪- เรารับงาน ‪- แล้วนางผีพรายของเจ้าล่ะ
‪ข้านึกว่าจะได้เจอนางด้วย
‪นางไปแล้ว
‪ไม่ใช่ ยังไม่ไป นาง...
‪ไม่ใช่ทางที่เลือกได้
‪"ไม่ใช่ทางที่เลือกได้"
‪ใช่ไหมล่ะ ไม่รู้เลยว่าเขาคิดขึ้นมาได้ยังไง
‪และเมื่อข้ารักษาเสร็จ
‪จะไม่ต้องเป็นตัวเลือกของใครอีก
‪นั่นหมวกข้าเหรอ
‪เจ้าเกลียดหมวกใบนั้น
‪แต่ทําไมเขาไม่ยอมบอกข้าว่า ‪มีงานให้ทําเพื่อท่านผู้เรียกสุริยะ
‪เพราะเขาอยากผลักไสเจ้า ‪แทนที่จะยอมรับว่ารู้สึกดีๆ ต่อเจ้าน่ะสิ
‪เรื่องแบบนี้ไม่ควรพูดออกมาเหรอ
‪ข้าคนหนึ่งละถูกใจที่เจ้าพูด
‪ข้าเกลียดหมวกนี่จริงด้วย
‪ฟังนะ ข้าไม่รู้ว่าระหว่างเจ้าสองคนมีอะไรกัน
‪เพราะไม่มีใครในกลุ่มคนพังๆ ของเรา ‪เปิดใจคุยกันเป็นสักคน
‪แต่ข้ารู้จักคาซดี
‪แล้วก็รู้จักเจ้าดี
‪ข้าคิดว่าอย่างน้อยเจ้าน่าจะอยากรู้ ‪ว่าทําไมเราจึงไปรับงานนี้
‪เพื่อนักบุญของเจ้า
‪ถ้าเขาเข้มแข็งได้ครึ่งหนึ่งของเจ้า ‪เขาต้องรอดแน่
‪ข้าอยากพูดได้ว่าเขาเข้มแข็ง แต่...
‪แล้วโทลยาล่ะ เจ้าไม่กลัวว่า ‪เขาจะกลับมาหาเราไม่เจอเหรอ
‪เขาไม่เป็นไรหรอก นอกจากจะเริ่ม ‪ร่ายบทกวีมหากาพย์ให้โซยาฟัง
‪เรามีวิธีตามหากัน
‪ตรงนั้นมีทางออกไปสู่เบื้องบน ‪รวบรวมผู้บาดเจ็บแล้วไปเสีย
‪เจ้าไปกับนาเดีย
‪ทางใต้ของครีเบียสค์มีป้อมชื่อซเวดยา
‪ไปตรงนั้นแล้วหาโดมินิค เวอร์ทอฟ
‪- แต่เจ้าต้องมีข้า ‪- เด็กโง่!
‪เจ้าจะให้เรารออีกนานแค่ไหน ‪กว่าจะชี้ทางลงไปใต้ดิน
‪บากราเหรอ
‪หรือข้าควรปล่อยให้อเล็กซานเดอร์ ‪จัดการพวกเราให้จบๆ
‪เจนยา
‪นักบุญมาโปรด
‪โล่งใจจริงๆ ข้าไม่แน่ใจว่าเจ้าจะ... ‪ทําอะไรน่ะ สวัสดี
‪ข้าโล่งใจมากๆ
‪ที่ได้เห็นเจ้า
‪บากรา
‪คงเรียกว่าราชวังน้อยไม่ได้ แต่ก็ต้องยอม
‪- ท่านคือครูกรีชา ‪- เจ้าชายลูกสุนัข
‪ข้านึกมาตลอดว่าท่านเป็นแค่ตํานาน
‪ไม่ใช่แค่ตํานานแล้วเจ้าหนุ่ม
‪เราเห็นกันอยู่ว่าประเทศนี้ถูกทําลาย
‪ข้าแค่สงสัยว่าเจ้าจะเป็นผู้กอบกู้มันหรือไม่
‪เกิดอะไรขึ้น
‪คิดว่าฝีมือใครล่ะเด็กน้อย
‪คิริแกนทํากับเจ้าแบบนี้เหรอ
‪นิเชียโวยาของเขา
‪เจนยา
‪เจนยา ซาฟฟิน
‪กรีชาที่วางยาพิษกษัตริย์น่ะนะ
‪มอย ซาเรวิช
‪มอยซาร์ เขาเป็นกษัตริย์ของเจ้าแล้ว
‪ไม่ ยังไม่ใช่จนกว่าจะมีพิธี
‪เมื่อถึงตอนนั้น เจ้าจะต้องถูกดําเนินคดี ‪ข้อหากบฏต่อเบื้องสูง
‪ไม่ได้
‪- นางร่วมมือกับเจ้าแห่งความมืด ‪- นางทําเรื่องจําเป็นเพื่อการอยู่รอด
‪ไม่ใช่ทุกคนโชคดีอย่างเจ้า ‪และหนีออกมาจากมหาราชวังได้
‪เจ้าออกเดินทางนานเกินไป โซบัชกา
‪แต่ถึงกระนั้น ‪เจ้าก็รู้ดีว่าครอบครัวเจ้าทําอะไรได้บ้าง
‪ท่านพ่อขืนใจเจ้ารึ
‪ข้าไม่เคยเรียกหาความสนใจจากเขา
‪กษัตริย์ไม่อยู่ชดใช้กรรมที่ก่อไว้แล้ว
‪เจ้าลงโทษนางด้วยเรื่องนี้ไม่ได้
‪นางไม่ได้ภักดีต่อเจ้าแห่งความมืดแล้วแน่รึ
‪ลืมตาดูสิว่าเขาทํากับนางยังไง
‪คิริแกนหลอกใช้นางเหมือนที่ทํากับเราทุกคน
‪เจ้าปลอดภัยที่นี่
‪ในฐานะว่าที่กษัตริย์แห่งราฟกา ข้าขอให้คํามั่น
‪และถ้าเจ้าชี้พิกัดฐานที่มั่นของเขาได้
‪ข้าสาบานต่อนักบุญทุกองค์ ‪เมื่อพวกเราหายดีและพร้อมเคลื่อนทัพ
‪ข้าจะโจมตีเขาด้วยกําลังทั้งหมดที่มี
‪ดาบเนเชนเยอร์ที่วิหารอัมรัตเจน ‪เป็นของปลอมแน่ๆ
‪เราบอกไปแล้ว ‪ช่วยบอกเรื่องที่เรายังไม่รู้บ้างได้ไหม
‪สายของข้าบอกว่าดาบนั้นถูกขโมยไป ‪ด้วยฝีมือโจรฉายา "สานุศิษย์"
‪เขาชอบขโมยวัตถุโบราณที่เกี่ยวข้องกับนักบุญ ‪ระหว่างรับงานอื่นๆ
‪เป็นโจรแล้วสะสมของเก่าไปด้วยน่ะนะ
‪เกษียณแล้วด้วย
‪นับแต่นั้นมีการนําของสะสม ‪ออกมาขายในตลาดมืดเป็นระยะ
‪ดังนั้นจะเข้าถึงตัวเขาได้ ‪เราต้องไปหานายหน้าค้าของเถื่อน
‪โอวัล ซาราน
‪นางมีโรงน้ําชาที่เบจู
‪จะคุยกับนางได้ เราต้องสั่งชาเก๊กฮวย ‪ซึ่งไม่อยู่ในรายการอาหาร
‪ชาเก๊กฮวย
‪กินกับขนมคอเป็ดเข้ากันดีนักแหละ
‪เรื่องนี้คุยได้ ขอรายละเอียด
‪อดไม่ได้อีกแล้วสินะ เจส
‪เจ้าได้อิสรภาพไปแล้ว ทําไมเลือกจะทําแบบนี้อีก
‪ข้าไม่ได้มาเพื่อเจ้า
‪ข้ามาเพื่อนักบุญอาลีนา
‪ไหนว่าเรื่องของนักบุญขึ้นกับโชคชะตา
‪ข้าจะทําหนังสือเดินทางของตัวเอง
‪ข้าไปเหยียบตาปลาอะไรเขาอีก
‪ดูหนังสือเดินทางนี่สิ รูปข้าแก่กว่าคราวก่อนอีก
‪ว่ากันตามหลักเจ้าก็แก่กว่าคราวก่อน
‪ให้ตาย ชื่อนี้ก็ไม่ไหวเลย
‪เขียนว่าอะไรน่ะ
‪อะไร อ่านไม่ออกรึ
‪ข้าเองก็อ่านไม่ค่อยออกเหมือนกัน
‪ไปเก็บของดีกว่า
‪ขอทางนะ
‪ขอบคุณ
‪คิดว่าข้าจะยังเรียกพลังได้ไหม
‪เมื่อเหลือแค่มือเดียว
‪เจ้า... ยังเป็นกรีชา
‪เรื่องนี้ไม่มีวันเปลี่ยนได้
‪ขอบคุณ เจนยา
‪ยินดี
‪เจนยา รอก่อนสิ
‪เจนยา
‪เจ้า...
‪ทหาร!
‪เจ้าต้องชดใช้เรื่องที่ทําไป นางปีศาจ
‪อย่างน้อยตอนนี้โฉมหน้าเจ้า ‪ก็น่าเกลียดเหมือนธาตุแท้
‪ถามสิว่าข้าใช้วิธีใด
‪อะไรนะ
‪ถามสิ!
‪ข้าทนรับพิษไว้ในกายหลายสัปดาห์
‪เพื่อให้ทุกครั้งที่เขาแตะต้องข้า
‪ทุกครั้งที่เขาจูบข้า
‪เขาจะต้องรับพิษเข้าร่างไปด้วย
‪เขาเพียงแค่ต้องเลิกมาหลับนอนกับข้า
‪เขาเป็นกษัตริย์ของเจ้า!
‪เขารนหาที่ตายเอง
‪นิโคไล ได้ยินมันแล้วนี่ จับนางฆาตกรคนนี้เร็ว
‪ไม่
‪ยิ่งหลังจากได้ฟังแล้ว
‪นางเคยอยู่ใต้การคุ้มครองของท่านแม่
‪นางเป็นแค่สาวใช้
‪และท่านเป็นแม่แห่งแผ่นดิน
‪พสกนิกรควรเป็นเหมือนลูกของท่าน
‪ทุกคนไม่ต่างกัน
‪ข้าขออภัย
‪แทนชาวราฟกาทุกคน
‪กับเรื่องที่ท่านต้องทนทุกข์
‪ข้าไม่ต้องการคําขอโทษของท่าน
‪เรื่อง...
‪เรื่องที่เกิดกับข้าไม่อาจลบเลือนไปได้
‪แต่ข้าอยากรู้
‪ท่านตั้งใจจะแก้ไข ‪เรื่องทั้งหมดที่ผิดพลั้งในราฟกาหรือไม่
‪หรือมีชะตาต้องทําผิดซ้ําๆ เช่นกษัตริย์องค์ก่อน
‪อาม้า อาป๊า
‪เราขอให้ป๊าม้าสุขสบาย เย็นใจ และอิ่มหนํา
‪ตอนที่แดนพยับเงาเคลื่อน ป้าของเจ้า...
‪โซยา ข้าเสียใจด้วย
‪ใครบ้างเล่าไม่ได้เสียคนที่รักไป
‪ข้าบอกไว้เฉยๆ นะ
‪ในช่วงวันสารทซันตาซาร์ ‪หากไม่เซ่นไหว้บรรพชนจะพาซวย
‪ถ้าข้าเชื่อเรื่องโชคลาภจริงๆ ‪คงไม่เป็นหนี้หัวโตแบบนี้
‪ข้าสนใจคนเป็นมากกว่าคนตาย
‪หากไม่เซ่นไหว้ผี ผีจะกลับมาอย่างหิวโหย
‪โรงน้ําชาน่าจะเปิดแล้ว
‪กินไหม
‪โทลยา ข้าอยากซื้อดินปืน
‪มาด้วยกันไหม
‪ได้จับจ่ายใช้สอยนี่ชอบที่สุด
‪ระเบิดก็ชอบเหรอ
‪แน่นอน
‪เจ้าสองคน เราต้องไปดื่มชากัน
‪เจนยา คุยกับข้าก่อน
‪ข้าไม่ต้องการให้เจ้ารู้สึกผิด ‪ข้าไม่ต้องการให้เจ้าสงสาร
‪ข้าบอกให้เจ้าทิ้งข้าไว้ เจ้าก็ทํา ‪ซึ่งก็ควรจะทําแล้ว
‪- ข้าพลาดไปแล้ว ‪- ถ้าอยู่เจ้าจะตาย
‪ไม่ ข้านั่งคิดย้อนภาพนั้นในหัว
‪คิดอยู่หลายครั้ง ‪คิดถึงทางเลือกที่ข้าอาจจะทําได้
‪- หรือที่ข้าควรจะทํา ‪- คํานวณยังไงก็แก้ไขไม่ได้แล้ว เดวิด
‪เจ้ารักษาข้าไม่ได้
‪เจ้าไม่เข้าใจความรู้สึกนี้
‪ข้าก็ไม่มีใจจะอธิบาย
‪ข้ารู้ว่ามีเรื่องมากมายที่ข้าไม่เข้าใจ ‪แต่ข้าเข้าใจโลหะ
‪มันเกี่ยวอะไรกันด้วย
‪ความงามคือเกราะประจําตัวเจ้า
‪มันเปราะบาง มีไว้แค่อวดเท่านั้น
‪แต่สิ่งที่อยู่ในใจเจ้าจริงๆ
‪นั่นคือเหล็กกล้า
‪ทั้งกล้าหาญแข็งแกร่ง ‪และไม่จําเป็นต้องซ่อมแซมแก้ไข
‪ไม่มีอะไรต้องแก้ไขในตัวเจ้า
‪ข้าไม่ควรทิ้งเจ้ามาเลย
‪เดวิด
‪แต่ขอถามได้ไหมว่าเจ้าหาเราเจอได้ยังไง ‪ข้าขบคิดจนหัวแทบแตก
‪เจ้าเจอพวกเราที่อยู่ใต้ดินลึกขนาดนี้ ‪ได้ยังไง แต่ข้าก็...
‪เพราะบากรา นางขยายพลังให้ข้า
‪ให้หาเสียงหัวใจที่เคยคุ้น
‪งั้นก็บอกมา เจ้าไปทําอะไรผิดใจเขา
‪- เจ้าต้องทําเรื่องโง่ๆ ไปแน่ ‪- ข้าไม่ได้ทําเรื่องโง่ๆ
‪แต่พูดอะไรโง่ๆ ออกไป
‪แล้วเจ้าจะแก้ไขยังไง
‪ถ้ารู้ก็คงไม่มานั่งคุยกับเจ้าใช่ไหมล่ะ
‪ตลกดีนะที่เจ้าพูดขึ้นมา มีกลอนบทหนึ่ง...
‪แค่นั้นก็จูงใจพอแล้ว
‪อันนี้อะไรน่ะ
‪ฟอสฟอรัสแดง
‪หายากในเคตเทอร์ดัม แต่ถ้าเอาไปผสมกับ
‪โพแทสเซียมคลอเรต ‪จะได้ระเบิดปาที่แรงหนักจนน่าตกใจ
‪- เจ้ารู้ได้ยังไงว่าอะไรต้องผสมกับอะไร ‪- มันก็แค่เคมี
‪และข้ามีครู... แค่ลองผิดลองถูกไปเรื่อย
‪กับระเบิดน่ะนะ
‪ถ้าลองตัวอย่างทีละน้อยๆ
‪ระเบิดก็เป็นเรื่องที่จัดการได้
‪เจ้ามีความรู้พวกนั้นในหัว แถมนิ้วยังอยู่ครบทุกนิ้ว
‪เจ้าน่าจะเป็นคนฉลาดที่สุดเท่าที่ข้ารู้จัก
‪โทลยา โทษที โทลยาช่วยข้าหน่อยได้ไหม
‪เกิดอะไรขึ้น
‪เจ้าคิดว่ารสชาติมันเป็นยังไง
‪เหมือนน้ําชา
‪ใช่ แต่มันมีกลิ่นดอกไม้หรือเปล่า
‪ขม หรือหวานอ่อนๆ มีกลิ่นเนย...
‪อุ่นและเปียก
‪ให้ตาย
‪เราหวังว่าท่านจะช่วยติดต่อ ‪ลูกค้าของท่านคนหนึ่งนามว่า "สานุศิษย์"
‪เจ้าออกเสียงภาษาของเราได้ดี ‪ถ้านับว่าเป็นคนราฟกา
‪ท่านก็หูดีใช่ย่อยทีเดียว
‪ข้ากับสามีมาจากเคตเทอร์ดัม ‪แต่แม่ข้าเป็นชาวราฟกา
‪ข้าสืบทอดความชื่นชอบ ‪ในวัตถุเกี่ยวกับนักบุญมาจากแม่
‪สามีเหรอ
‪น่าแปลกใจ ‪นึกว่าชาวเคิร์ชจะแสดงความรักกันมากกว่านี้
‪แหม เวลาอยู่ลําพังเขาก็เก็บไม้เก็บมือไม่อยู่
‪ใช่ไหมจ๊ะ วาฟเฟิลส์
‪แล้ว "วาฟเฟิลส์" มีปัญหากับประเพณีของข้ารึ
‪ที่รัก เราถ่อมาตั้งไกลเพื่อสิ่งนี้
‪แต่นั่นแหละ คนกลางของเราบอกว่า ‪ตั้งแต่สานุศิษย์วางมือไป
‪เขาก็สละของสะสมส่วนตัวออกขายเป็นครั้งคราว
‪- ท่านกําลังหาของชิ้นหนึ่ง ‪- ดาบเนเชนเยอร์
‪ดาบเนเชนเยอร์อยู่ที่อัมรัตเจน
‪เราทราบมาว่าดาบเล่มนั้นเป็นของปลอม
‪เรื่องนั้นข้าก็ไม่รู้แล้ว
‪หากข้าบอกว่าท่านสานุศิษย์สามารถ ‪ตั้งราคาได้ตามใจชอบล่ะ
‪ข้าก็จะบอกว่าพวกท่านมีเงินให้ผลาญเยอะ ‪จนน่าแปลกใจ... ทั้งที่เป็นโจร
‪เราไม่ใช่โจร เราเป็นนักสะสม
‪ข้าร่วมงานกับโจรมามากจนกระทั่งดูออก
‪หากต้องการดาบเล่มนั้น ‪ต้องไปขโมยจากที่อัมรัตเจนโน่น
‪เบร็คเคอร์ หายใจลึกๆ
‪เจ้าควรต้องตามนางไป
‪ข้าทิ้งเจ้าไปไม่ได้
‪ไม่ใช่ในสภาพนี้
‪ข้าเห็นเขา ในที่ซึ่งเขาไม่ได้อยู่
‪อย่างไรรึ
‪เขามาหาข้าที่สปินนิ่งวีล ‪ทั้งที่จริงๆ แล้วเขาไม่ได้อยู่ที่นั่น
‪ข้ามองเห็นเขา แต่กายของเขาอยู่ที่อื่น
‪อเล็กซานเดอร์ปรากฏกายเป็นภาพให้เจ้าเห็นรึ
‪เดวิดคิดว่าเขายังมีเศษเขากวางป่าฝังอยู่ในมือ
‪ซึ่งนั่นก็พอให้เชื่อมใจกับเจ้า ‪เขารู้ว่าเจ้าได้มังกรทะเลมาแล้ว
‪ข้าต้องตัดสายใยนั่น ‪จะมัวแต่คิดว่าเขาจะมาปรากฏในทุกๆ ที่ไม่ได้
‪จะกลัวเขามาหลอกหลอนยามตื่นไม่ได้
‪สะพานเชื่อมใจระหว่างเจ้าสองคน ‪ข้ามหากันได้ต่อเมื่อเจ้าเลือกข้ามไปเท่านั้น
‪ทุกครั้งที่เจ้าคิดถึงเขา ‪หรือเขาคิดถึงเจ้า นั่นเหมือนเสาะหากัน
‪ข้าไม่ได้เสาะหาเขาเลย
‪เจ้ารู้จักเขาดี
‪เขาจะคอยล่วงล้ําความคิด รุกรานชีวิตของเจ้า
‪เพื่อโน้มน้าวให้เจ้าคิดว่ากําลังเดินทางผิด
‪เจ้าไม่อาจสกัดกวางป่าออกจากร่างตัวเอง
‪ดังนั้นเจ้าต้องหาทางสกัดกั้นเขา
‪อเล็กซานเดอร์
‪ดูท่านประหลาดใจที่เห็นข้า
‪ใช่ แต่ก็ไม่น่าประหลาดใจ
‪ข้าควรรู้แก่ใจว่าเจ้าจะเป็นนักเรียนที่เก่งกาจ
‪ข้าเพิ่งคิดได้ว่าท่านพูดถูก
‪อย่างไรรึ
‪ข้าควรทําเรื่องยิ่งใหญ่กว่านี้
‪นิโคไล!
‪โอ๊ย นักบุญโปรด! ข้าเริ่มกลัวอยู่เลยว่า ‪ต้องบอกอาลีนาว่าเจ้าตายไปแล้ว
‪ทีมสํารวจข้าไปเจอเจ้าที่ไหน
‪ข้าเจอเขาโผล่จากบ่อที่นําลงมาตรงนี้
‪- แล้วเจ้าเจอบ่อ... ‪- นางอยู่ไหน
‪ไม่ต้องห่วง นางปลอดภัย
‪ท่านเป็นคนแรกที่เห็นตัวตนแท้จริงของข้า
‪คนแรกที่ช่วยให้ข้าเข้าใจศักยภาพที่มี
‪จริงรึ แล้วนักแกะรอยของเจ้าเล่า
‪มัลไม่เข้าใจพลังที่เติบโตในตัวข้าอยู่ทุกขณะ
‪เขาไม่อาจเข้าใจ
‪ไม่ใช่ความผิดของเขา
‪ข้าได้พยายามเตือนแล้ว
‪พยายามอธิบาย
‪โลกนี้ไม่มีผู้อื่นเหมือนเรา และจะไม่มีทางมี
‪ในที่สุดข้าก็เพิ่งเริ่มจะเข้าใจ
‪เพิ่งเริ่มจะรู้สึกได้
‪อาลีนา นางทําอะไรอยู่
‪ส่งสารหาอเล็กซานเดอร์ผ่านสายสัมพันธ์โยงจิต
‪เชื่อมโดยกวางป่าเครื่องขยายพลัง
‪นางจะทําที่นี่ถล่ม
‪อาลีนา! อาลีนา ตื่นสิ อาลีนา เร็วเข้า มองข้า
‪อาลีนา!
‪แม้ข้าจะยินดีที่เจ้าพบทางมาหาข้า
‪แท้จริงเจ้าต้องการอะไรแน่
‪สิ่งที่พันธนาการเราไว้ด้วยกันนี้
‪ข้าว่าท่านกลัวมันยิ่งกว่าที่ใจจะยอมรับ
‪ข้ากลัวทุกสิ่งที่ควรกลัว ‪ความกลัวทําให้ข้าแข็งแกร่ง
‪ข้าเข้าใจเรื่องของอํานาจ ‪เรื่องนั้นเจ้ายังต้องเรียนรู้อีกหลายปี
‪แต่ไม่ได้มีแค่เรื่องของอํานาจไม่ใช่รึ
‪แล้วเรื่องที่ข้าปรารถนาล่ะ
‪ปัญหาของความปรารถนา...
‪มันทําให้เราอ่อนแอ
‪อาลีนา มองหน้าข้า อาลีนา!
‪ขอร้อง ไม่เอาน่ะ อาลีนา ‪อาลีนา เร็วสิ มองข้า
‪ให้ตายสิ มัล! ข้าเกือบหลอกเขาได้แล้ว ‪ข้าจะตัดสัมพันธ์นั่นได้แล้วถ้าเจ้าไม่ทําเสียสมาธิ
‪เจ้ากับเจ้าแห่งความมืดมีสายสัมพันธ์เชื่อมกัน
‪ทําไมไม่บอกข้า
‪จะให้บอกเมื่อไหร่ ‪ข้าหาเจ้าไม่เจอ เจ้าไม่อยู่
‪เพราะข้าถูกกองพันที่หนึ่งจับตัวไป ‪วาสิลีย์สั่งจับข้าข้อหาหนีทัพ
‪กว่าจะหนีกลับมาได้ ที่นั่นก็ไม่มีอะไรเหลือแล้ว
‪เพราะเขามาโจมตี ‪มันเป็นการสังหารหมู่ ข้าต้องแก้แค้น
‪ด้วยวิธีไหน เอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงเหรอ
‪ข้ายอมดั้นด้นสุดหล้าฟ้าเขียว ‪เพื่อจะปกป้องเจ้า เพื่อหาวิหคเพลิงให้เจ้า
‪แต่เจ้ากลับพุ่งเข้าไปสู้กับเจ้าแห่งความมืด
‪ตอนนี้เพิ่งมาโมโห มีอารมณ์เสียที
‪- หมายความว่ายังไง ‪- เจ้าเอาแต่ก้มหน้าตะลุยไปเรื่อย
‪เดินหน้าไปหาวิหคเพลิง
‪ส่งตัวข้าเข้าพิธี ยกข้าให้คนอื่น ‪ราวกับเรื่องนี้ไม่เจ็บปวดเลย
‪มันเจ็บปวด!
‪งั้นก็บอกข้าตรงๆ สิ
‪เจ้าหลับหูหลับตาเดินหน้า ‪เหมือนเป็นแค่เรื่องเล็กน้อย
‪แล้วจะให้ข้าทํายังไง เจ้าก็พุ่งชนไม่ยั้งเหมือนกัน
‪ทั้งกวางป่า มังกรทะเล วิหคเพลิง ‪งานหมั้น นํากองพลที่สอง
‪หลับหูหลับตางั้นรึ
‪ข้าตามเจ้าแทบไม่ทัน
‪แล้วภาระที่เจ้ารับเพิ่มมาเรื่อยๆ
‪เจ้าไม่ได้ดูเลยว่ามันจะนําไปสู่อะไร
‪มันนําไปสู่การกอบกู้ราฟกา ‪ให้ข้าได้เยียวยาแผ่นดินแล้งนักบุญนี้
‪- แล้วต้องทําไปถึงไหน ‪- ทําเท่าที่จําเป็นต้องให้ทํา
‪มีอะไรอย่างอื่นให้ทําด้วยเหรอ
‪ไม่ มีแค่นั้นเลย ‪ข้าแค่ต้องการได้ยินเจ้าพูดจากปาก
‪เจ้าจะได้เข้าใจว่า ‪เจ้ากับข้าไม่ได้หลับหูหลับตาเดิน
‪เจ้าต่างหากพุ่งตรงไปข้างหน้า ‪บนทางที่ข้าเดินตามไปห่างๆ
‪และนั่นคือจุดที่เจ้าควรไป ‪เพราะชีวิตเจ้าต้องทําอะไรมากกว่านั้น
‪- ไม่นะ มัล ‪- อย่า
‪ข้าจะหาวิหคเพลิงให้เจ้า ‪ทําให้ได้แค่นี้ ใช้วิธีเดิมๆ
‪โอวัลไม่ใช่แค่นายหน้า
‪นางคือสานุศิษย์
‪รู้ได้ยังไง
‪ถ้วยชาของนาง ‪นางวางมันได้เงียบกริบไร้สุ้มเสียง
‪และจังหวะหัวใจนางไม่เปลี่ยน ‪ข้าฟังมันเต้นหนึ่งครั้งต่อวินาทีไม่มีสะดุด
‪แสดงว่านางคุมจังหวะหัวใจและอารมณ์ได้
‪เป็นทักษะที่มีประโยชน์มากหากเป็นโจร
‪โอ๊ย นักบุญมาโปรด
‪เจ้าต้องบอกเราตอนนี้ละว่าดาบอยู่ไหน
‪อยู่กับโอวัล ตอนที่นางส่งสัญญาณ ‪ให้เด็กทําชาหกใส่ข้านั่นเป็นการยืนยัน
‪อย่างกับรู้อยู่แล้ว
‪ถ้านางไม่คิดจะขายให้เรา เราก็ต้องไปชิงมา
‪หลังจากนีน่ากับข้าสั่งน้ําชา
‪ข้าให้อิเนจแกะรอยลูกจ้างโรงน้ําชา ‪ที่ถูกส่งไปบอกโอวัล
‪บ้านนางอยู่ชานเมือง เมื่อนางมาแวะโรงน้ําชา
‪นางก็แวะสั่งของที่ร้านขายยา ‪บอกว่าจะกลับมารับคืนนี้
‪ข้าจับตามองนางที่บ้านอยู่พักใหญ่ ‪ไม่มีใครคนอื่นเข้าออก
‪นางออกจากบ้านครั้งต่อไป
‪นีน่าจะตามรอยเพื่อให้แน่ใจว่านางอยู่นอกบ้าน
‪พวกเราที่เหลือจะรีบเข้าไปเอาดาบมา
‪เจ้าคงไม่คิดว่าข้าจะลักลอบ ‪เข้าไปในบ้านสตรีนางนี้หรอกใช่ไหม
‪เจ้าคิดว่าเรามาทําอะไรกันที่นี่
‪ข้าเป็นทหาร ไม่ได้เป็นโจร
‪ไม่อย่างนั้นจะจ้างโจรอย่างพวกเจ้าทําไม
‪ที่จริงเราไม่ได้แตกต่างกันอย่างที่เจ้าคิด
‪เจ้าก็กินเกาลัดต่อไปเถอะ
‪ข้าจะไปกับนีน่า
‪แน่ใจนะว่าไม่ต้องให้ข้าช่วย
‪คือโซยาคนเดียวก็แกะรอยโอวัลได้
‪นีน่ากับโซยาจะรอโอวัลที่ร้านขายยา ‪แล้วตามนางไป
‪ถ้านางเริ่มมุ่งหน้ากลับบ้าน ‪ยื้อเวลาให้เราหน่อย ดึงความสนใจนางไว้
‪- จับเสียงหัวใจเต้นจากตรงนี้ได้ไหม ‪- แม่นราวจับวาง พลาดยาก
‪เจ้าต้องลืมชายฟเยียร์ดาคนนั้นเสียที
‪ถามจริง เลือกจะพูดตอนนี้น่ะนะ
‪จังหวะนี้ดูเหมาะที่จะทักว่าเจ้ากําลังเอาชีวิตไปทิ้ง
‪- ให้ไอ้ดรูสแคลคนหนึ่ง ‪- นั่นไม่ใช่ตัวเขา
‪เขาถูกเลี้ยงมาแบบนั้น
‪พวกนั้นจับเราเผาสดนะนีน่า ‪ความเกลียดชังแบบนั้นเปลี่ยนไม่ได้หรอก
‪และเจ้าสาบานสวามิภักดิ์ต่อราฟกาไปแล้ว
‪ราฟกาไม่ได้ให้ทางเลือกอื่นนอกจากต้องสาบาน
‪ข้ามีโอกาสจะใช้ชีวิตตามใจตัวเอง ‪แล้วข้าก็คว้าเอาไว้
‪เราคว้าไว้ทั้งคู่
‪แมทไธอัสเลือกข้า กรีชาคนหนึ่ง
‪เหนือคําสาบานของดรูสแคล
‪ครั้งแรกในชีวิตที่เราสองคนเลือกเป็นอิสระ
‪แล้วเขาก็ได้ไปอยู่เฮลเกท
‪ส่วนเจ้าก็ทอดทิ้งบ้านเมือง ‪ตอนที่บ้านเมืองต้องการเจ้าที่สุด
‪มันคุ้มค่ากันไหม
‪นักโทษใหม่
‪เพ็กกา โรลลินส์!
‪มีเพื่อนแล้วโว้ย!
‪เด็กใหม่!
‪สูงสุดคืนสู่สามัญ
‪มาเลย
‪ขอบใจมาก พรรคพวก
‪ดูเลย จงดูเมื่อข้าแก้แค้นให้เดเมียนน้องข้า
‪โดนฆ่าด้วยคําสั่งชายคนนี้
‪เอ้า! สู้มัน!
‪เล่นมัน!
‪ข้าคือเพ็กกา โรลลินส์
‪ข้าจะไม่ยอมตายด้วยน้ํามือคนไร้ค่า
‪ใครคิดลองดี ข้าจะหักร่างมันเป็นสองท่อน
‪ทํางานให้ข้า
‪แล้วข้าจะหาทุกสิ่งที่ต้องการให้
‪ไม่ว่าจะเป็นเงินรองรังให้ครอบครัว
‪เติมเต็มท้องให้อิ่มหมีพีมัน
‪หรือสนองตัณหา
‪ใครเอาบ้าง
‪- เอา ‪- เราเอาด้วย
‪- ข้าจะพยายามเรียกหมอให้ ‪- ไม่ต้อง
‪ฝากดูแลให้เขาเอาข้าไปฝัง
‪ร่างของข้าจะได้กลับเป็นหนึ่งกับรากของต้นแอช
‪แมทไธอัส เจ้าต้องเลือกทางเดินของตัวเอง
‪เพื่อมาให้ถึงจุดนี้กับดเจล
‪สัญญาสิ
‪ข้าสัญญา
‪ตะวัน...
‪เดเมียน
‪ข้าขอให้สัญญา
‪บอกความจริงมา
‪สายสัมพันธ์ที่มีต่ออเล็กซานเดอร์ ‪มีอะไรที่มากกว่านั้น
‪ข้าไม่เข้าใจ ท่านหมายความว่าอะไร
‪มันไม่เหมือนกันนะ ความไม่เข้าใจ
‪กับการปฏิเสธไม่เผชิญหน้าความจริงอันลําบากใจ
‪เมื่อครู่ ตอนเจ้าไปหาอเล็กซานเดอร์ ‪แสงทอประกายระเบิดจากร่าง
‪ราวกับแทบจะกักไว้ไม่อยู่
‪มีอะไรที่เจ้าไม่ได้บอกข้าอีก
‪เจ้าบอกว่า อยากหาทางสกัดเขา
‪เจ้าไม่มีทางทําได้มากกว่านี้ ‪นอกจากยอมรับความจริง
‪ข้าสัมผัสเขาได้
‪จะบอกว่าทั้งที่เป็นแค่กายจิต ‪เขาก็สัมผัสร่างเจ้าได้รึ
‪มันมากกว่านั้น
‪ทุกครั้งที่ข้าใช้พลัง
‪ข้าสัมผัสถึงเขาได้
‪มือของเขาแตะร่างของข้า
‪กําหนดให้ข้าใช้พลัง
‪แม้แต่ตอนที่รอดจากแดนพยับเงา ‪และเจาะเอาเขากวางออกจากมือเขาแล้ว
‪ข้าก็ยังสัมผัสถึงเขาได้
‪ข้าบอกตัวเองให้ทําใจวางเฉย ‪บอกว่ามันจะค่อยๆ เลือนหายไปตามกาลเวลา
‪และเมื่อได้มังกรทะเลมา สัมผัสนั้นก็จางลง
‪พลังของมันรู้สึก... ไม่เหมือนเดิม
‪ข้ารู้สึกไม่เหมือนเดิม
‪ข้ารู้สึก...
‪เป็นอิสระ
‪พลังนั้นอาจจะเกรี้ยวกราด แต่ก็เป็นพลังของข้า
‪ของข้าคนเดียว
‪แต่แล้วข้าก็เห็นเขาอีก
‪อย่าหยุด เล่าต่อสิ
‪เหมือนเขาขโมยพลังข้าไปอีกครั้ง
‪เหมือนมังกรทะเลไม่ใช่ของข้าอีกต่อไป ‪แต่เป็นของเขาด้วย
‪ทําไมจึงคิดเช่นนั้น
‪เพราะเขาเป็นเหตุให้ข้าเสาะหามันแต่แรก
‪ถ้าไม่ใช่เพราะเขา ‪ข้าคงไม่ปลิดชีพมังกรทะเลหรือรับพลังมันมา
‪ถ้าไม่ใช่เพราะเขา ข้าจะยังเป็นช่างทําแผนที่
‪เขาเป็นคนแรกที่ทําให้ข้าเห็นว่า
‪ข้าไม่ใช่แค่เด็กน้อยอ่อนหัดจากเครามซิน
‪ข้าเป็นกรีชา
‪ข้าทรงพลัง
‪ข้าต้องทําอะไรมากกว่านั้น
‪เด็กเอ๋ย
‪ต่อให้ปราศจากอิทธิพลของอเล็กซานเดอร์ ‪เรื่องเหล่านั้นก็ยังเป็นจริง
‪แต่เรื่องมากมายที่ข้าทําลงไป ‪และตัวตนของข้ามันเป็นเพราะเขา
‪แม้แต่พลังข้ายังผูกพันอยู่กับเขา
‪ชายซึ่งชักใยปลุกปั่นและทรยศเจนยา ‪ทรยศราฟกา...
‪ทรยศเจ้า ล่วงละเมิดเจ้า
‪อเล็กซานเดอร์มีอายุนับหลายร้อยปี ‪พลังของเขาแทบไร้ขีดจํากัด แต่ถึงกระนั้น
‪เด็กสาวคนหนึ่งกลับเอาชนะเขาได้ ‪ไม่ใช่ครั้งเดียว
‪แต่ทําได้ครั้งแล้วครั้งเล่า
‪เจ้าเป็นตัวของเจ้า แม้จะมีเขาขวางกั้น
‪เพราะความตั้งใจของเจ้าแข็งแกร่งกว่าของเขา
‪ทางเดียวที่จิตของเจ้าจะสงบได้ ‪คือต้องสานต่อเรื่องที่เริ่มไว้ให้แล้วเสร็จ
‪ทําลายแดนพยับเงา ‪ตรงเข้าสู่ใจกลางสิ่งที่อเล็กซานเดอร์สร้างไว้
‪และเยียวยาบาดแผลที่เขาฝากไว้บนแผ่นดินนี้
‪แต่ข้าทําไม่ได้หากไม่มีวิหคเพลิง
‪ข้าจะช่วยเจ้าหามัน
‪ไม่เทศนาเรื่องใช้เครื่องขยายพลัง ‪หลายชิ้นแล้วเหรอ
‪ความบัดสีของการนั้นน่ะ
‪ก่อนได้เครื่องขยายพลังสองชิ้น ‪ข้าอาจเตือนเรื่องความโลภและอํานาจ แต่ไม่แล้ว
‪เรื่องบัดสีคือการเมินเฉยต่อภารกิจ ‪ที่ต้องทําให้ลุล่วงนี้ต่างหาก
‪ท่านรู้ไหมว่าต้องหาที่ไหน
‪ข้ารู้ว่าจะเริ่มจากที่ไหน
‪ห้องทํางานของโมโรโซวา ‪หรือที่เรียกว่าเศษซากของมัน
‪- คืนนี้ท่านแม่ต้องไปกับองครักษ์ของข้า ‪- แม่ไม่มีทางทําเช่นนั้น
‪ท่านแม่จะปลอดภัย ห่างไกลจากการสู้รบ ‪และพ้นเงื้อมมือของเจ้าแห่งความมืด
‪- จะดีต่อท่านมากกว่า ‪- ดีในแง่ไหน
‪แม่คือพระพันปีหลวง
‪ข้าควรต้องอยู่ในพระราชวังกับเจ้า ‪ไม่ใช่ไปอยู่สํานักนางชี
‪ยุคสมัยของท่านในฐานะราชินีสิ้นสุดลงแล้ว
‪ถึงเวลาที่ท่านจะต้องพักอย่างสงบตามสมควร
‪ขอร้องละ มิเลนกี
‪ขอเถอะ แม่เหลือแค่เจ้าคนเดียว
‪ข้ารู้ว่าแม้จะตําแหน่งสูงส่ง ‪แต่ชีวิตก็ไม่ได้ปรานีท่านแม่เสมอไป
‪ท่านไม่ได้เลือกเมื่อต้องสมรสกับกษัตริย์
‪หรือเลือกความอ้างว้างที่มากับบทบาทราชินี
‪แต่ทั้งหมดนั้นไม่ใช่ข้ออ้าง ‪ให้กับสิ่งที่ท่านได้ทําลงไป
‪ขออภัย ท่านแม่
‪แต่จะเปลี่ยนแปลงราฟกา ต้องเริ่มที่ตัวข้า
‪เจ้าก็คิดอะไรเงียบๆ เป็นเหมือนกัน
‪ไม่ต้องห่วง
‪ข้าไม่บอกใครหรอก
‪ถึงจะยอมรับว่าแอบโล่งใจนิดๆ
‪ข้าก็เป็นเพียงชายคนหนึ่ง อาลีนา
‪แม้จะหล่อเหลาและกล้าหาญสุดๆ แต่ก็ยัง...
‪ก็ยังอะไร
‪เรื่องเป็นยังไงบ้าง
‪กับมัลน่ะ
‪เขาไม่เคยเดินหันหลังให้ข้าแบบนั้นมาก่อนเลย
‪เขารักเจ้า อาลีนา
‪ข้ายังดูออกเลย
‪ข้าต้องไปแล้ว
‪วิหคเพลิง
‪จะปล่อยให้ข้ารวบรวมกําลังทหาร ‪ที่ซเวดยาตามลําพังน่ะนะ
‪สงสัยเจ้าจะต้องตั้งสติกับงานตรงหน้า
‪กอบกู้ราฟกา
‪ข้าชอบจริงเวลาเจ้ายกคําข้ามาพูด
‪เข็มทิศนําโชคของเจ้า
‪เจ้าคืนแหวนมรกต
‪ข้าเลยคิดว่าเจ้าอยากได้ข้ออ้างเพื่อมาหาข้าอีก
‪ข้าจะรีบกลับให้เร็วสุดเท่าที่ทําได้
‪ข้ารู้ว่าคงยาก แต่พยายามอย่าคิดถึงข้ามากนัก
‪เป็นไปไม่ได้เลย
‪ท่านนายพล
‪ทําลายค่ายของกองพลที่หนึ่งทั้งหมด
‪รับทราบ
‪เราจะพยายามให้หนักยิ่งขึ้น
‪แล้วผู้เรียกสุริยะล่ะ
‪ทั้งโลกต้องได้ยินยามที่ข้าทําให้นางกรีดร้อง
‪บ้านนี้เป็นบ้านโบราณ
‪มีผังเฉพาะตัว
‪เราต้องเข้าทางสนามหน้าบ้าน ผ่านห้องโถง
‪เข้าสวนกลางบ้าน เจอห้องหลัก
‪ต้องตรวจดูให้ทั่วทั้งบ้าน
‪เจ้าต้องใช้เวลาเตรียมนานแค่ไหน
‪น่าจะเปิดประตูได้ในห้านาที
‪แล้วถ้าโอวัลวางกลดักไว้ ‪เรามีเวลาหนีสองนาทีก่อนประทัดจะดัง
‪ต่อให้นางกลับมาก่อนเวลา ‪เราก็ห้ามไปมือเปล่าโดยไม่มีดาบ
‪ใช่ อนาคตของราฟกาและค่าจ้างเราขึ้นกับมัน
‪ข้ารู้ดี
‪เดิมพันเรามากกว่าแค่อนาคตของราฟกา
‪ถ้าเราล้มเหลว ทั้งชูฮัน ‪ฟเยียร์ดา เคตเทอร์ดัม และที่ไกลออกไป
‪จะต้องเจอภัยคุกคามของเจ้าแห่งความมืด
‪เกทับได้แรงมาก
‪- อย่าไปห่างจากสายตาข้า ‪- ตามให้ทันก็แล้วกัน
‪ฟังนะ ข้าขอโทษที่พูดอย่างนั้นตอนอยู่คลับเดร็กส์
‪ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าเจ้าอ่านหนังสือไม่ออก
‪ข้าไม่รู้ จะรู้ได้ยังไง ‪ในเมื่อเจ้าทั้งฉลาด หัวแหลม...
‪- เลิกทีได้ไหม ถือว่าขอ ‪- เลิกอะไร
‪สั่งสอนข้า
‪ข้าไม่ชอบ
‪"แหม ไวแลน น่าทึ่งมากที่เจ้า ‪จําสมการทั้งหมดนั้นได้
‪เจ้าทั้งฉลาด หัวแหลม"
‪ข้าก็แค่จะบอกว่าเจ้าไม่มีอะไรต้องอาย
‪เจ้ากําลังสอนข้าว่า ‪ต้องรู้สึกยังไงกับความรู้สึกของข้า
‪ทั้งที่เจ้ากลับซ่อนเรื่องที่ทําให้เจ้าเป็นคนพิเศษ
‪ใบหน้าเนี่ยเหรอ ข้าไม่เคย...
‪ข้าพูดถึงเรื่องที่จริงๆ แล้วเจ้าเป็นกรีชา
‪ข้าเห็นเจ้าลั่นกระสุนที่ไม่น่าเข้าเป้าได้ตรงทุกนัด
‪สายเปียโนนั่นก็ไม่ได้เชื่อมกันเอง
‪ข้าแค่ไม่เข้าใจว่าทําไมเจ้าต้องเก็บเป็นความลับ
‪เจ้าเป็นชาวเซเมนี ‪เซเมนีเชื่อว่าพลังกรีชาคือพรสวรรค์
‪ทําไมต้องหลบๆ ซ่อนๆ
‪เพราะมันไม่ใช่พร มันคือคําสาป
‪เจ้าไม่ได้รู้เลยว่ามันทําให้ข้าสูญเสียอะไรไป
‪- ข้าไม่ได้ตั้งใจ... ‪- เจสเปอร์
‪เราจะเข้าไปแล้ว ปิดประตูด้วย
‪สนใจไหม
‪นีน่า
‪กระจายกันหา
‪สัมผัสเสียงเต้นหัวใจได้
‪- ไหนว่าบ้านไม่มีคนอยู่ ‪- เสียงเบามาก อยู่ลึกในตัวบ้าน
‪เจาะไม่ได้เลย
‪- กรอบประตูทําจากโลหะ ‪- ฝีมือของดูราสท์
‪นอกจากเจ้า สามีเจ้า และแม่สาวซูลิ
‪ยกพวกมาอีกกี่คน
‪ข้าไม่รู้ว่าท่านพูดเรื่อง...
‪เสียงนั่นเป็นลางไม่ดีละ
‪ในอากาศมีอะไรแปลกๆ
‪นี่เรามาถึงที่ตายสินะ
‪ไม่เป็นอะไรใช่ไหม
‪เกิดอะไรขึ้น
‪โอวัล
‪นางไปไหนแล้ว
‪คิดว่าข้าจะไปแล้วไปลับเหรอ น้องพี่
‪คําบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม