‪(SHADOW AND BONE: ตํานานกรีชา)
‪(สร้างจากหนังสือชุดโดยลีห์ บาร์ดูโก)
‪ข้าดูสีหน้านั้นออก
‪เจ้าคิดจะฆ่าเขา
‪เจนยาคิดว่าเขาใกล้ตายอยู่แล้ว
‪ใช่ ต้องพิษของเมอร์ซอสต์
‪นั่นเป็นสิ่งที่ต้องแลกกับการสร้างอสูรเหล่านั้น
‪ข้าอยากเร่งจุดจบของเขา แต่เขาเป็นลูกท่าน
‪ข้าอยากบอกความตั้งใจให้ชัดเจน
‪เจ้าเริ่มใช้พลังเป็นแล้วสินะ
‪ข้าไม่ปฏิเสธหรอก
‪ข้าอยากได้วิหคเพลิง
‪พลังเครื่องขยายทั้งสาม
‪แค่ทําลายแดนพยับเงาไม่พอจะฆ่าคิริแกน
‪แต่ข้าเข้าถึงตัวเขาไม่ได้ ‪ตราบใดที่ยังไม่ทําลายนิเชียโวยา
‪นิโคไลจ้างคนไปตามหาดาบที่คมกริบจนตัดเงาได้
‪ดาบเนเชนเยอร์
‪ใช่ไหม ดี
‪ถ้าข้าตั้งทัพแบบเดียวกัน ‪แต่เป็นกองทัพแห่งแสง ข้า...
‪จะสร้างของพรรค์นั้น เจ้าก็ต้องใช้เมอร์ซอสต์
‪โง่นัก สาบานมาว่าเจ้าจะไม่มีวันใช้พลังนั้น
‪- ข้าสาบาน ‪- พูดให้จริงด้วย
‪เมอร์ซอสต์สร้างสสารในจุดที่ไม่เคยมีมาก่อน
‪นั่นคือเวทมนตร์ ไม่ใช่วิทยาศาสตร์ธาตุละเอียด
‪เจ้าไม่มีทางรู้ว่าต้องแลกด้วยสิ่งใด ‪จนกระทั่งสายเกินไป
‪แต่ข้าต้องมีอาวุธ
‪ถ้าไม่ใช้เมอร์ซอสต์ก็ต้องใช้พลังกรีดอากาศ ‪เคยลองฝึกแล้ว...
‪เจ้าคิดจะฆ่าเขาในภูมิที่เชื่อมกับเจ้า
‪แต่ครั้งนี้ข้าจะเล่นงานได้หนักขึ้น
‪ถ้าข้าไปหาเขาก่อน เขาคงไม่ไว้ใจ ‪แต่ถ้าเขามาเอง...
‪เขาจะฆ่าเจ้าก่อน ‪และโอกาสกอบกู้ราฟกาจะตายไปพร้อมเจ้า
‪เรื่องพลังกรีดนั่นไม่มีอะไรจะสอน ‪มันอยู่พร้อมกับเจ้าแล้วเมื่อต้องการใช้
‪แต่อาจจะต้องฝึกฝน
‪หลังจากเจอวิหคเพลิง
‪อีกอย่าง ต่อให้ยังไม่ใช้พลังนั้น ‪เจ้าก็สร้างความเสียหายได้อยู่แล้ว
‪กษัตริย์นิโคไลมาถึงแล้ว!
‪โดมินิค เวอร์ทอฟ ไม่เจอกันนานมาก
‪ใจข้าค่อยกลับมาเต้นได้อีกครั้ง
‪ข้ากลัวนักว่าจะไม่ได้ ‪เงิน 100 เหรียญที่ท่านติดค้างข้าคืน
‪เราจะแก้แค้นให้พี่ชายท่าน ‪กับกษัตริย์ที่สิ้นไป
‪กษัตริย์ที่จ้างพ่อแม่เจ้า ‪ให้ปล่อยเจ้ามารับแส้แทนข้าตอนเด็กน่ะรึ
‪กษัตริย์ที่ผลักข้าเข้าไปอยู่ในห้องเดียวกับ ‪เจ้าเด็กหนุ่มผอมโซเงียบกริบ
‪ผู้กลายเป็นสหายคนสําคัญที่สุดในชีวิตข้า
‪เราได้เบาะแสฐานทัพของคิริแกนแล้ว
‪กรีชาสองคนที่หนีออกมาได้อยู่กับเราด้วย
‪ข้าบอกทหารแล้วว่าท่านพากรีชามาด้วย ‪ข้ายืนยันกับพวกเขาว่า...
‪ข้าจะทําเช่นเดียวกัน
‪เรามารวมใจกันอย่างเท่าเทียม ‪เพื่อเผชิญกับคิริแกนและกองทัพเงาในวันข้างหน้า
‪ข้าจะไม่ใช้ฐานะกษัตริย์บังคับให้พวกเจ้าสู้
‪แต่จะขอร้องในฐานะทหารคนหนึ่ง ‪ซึ่งรู้สึกเป็นเกียรติที่ได้เป็นสหายร่วมรบ
‪ข้าเดวิด คอสติค ดูราสท์
‪อิกอร์ ทาร์คอฟสกี้ พลซุ่มยิง
‪นั่นกระสุนนําร่องใช้เป็นสัญลักษณ์นํากระสุนได้
‪ขอบคุณ
‪เจนยา ซาฟฟิน
‪ขอให้ข้าช่วยนะ
‪หายเจ็บแล้ว
‪นึกว่าความเจ็บปวดคือจุดอ่อนเหรอ
‪นึกว่าจะแก้ทุกอย่างที่พังอยู่ในตัวเจ้าได้เหรอ
‪เจ้านึกว่าการแก้แค้นคือคําตอบ ‪และเจ้าก็ยังจมลง
‪ขอสักครั้ง อย่าหายตัวไป อยู่ต่อเถอะ
‪ไวแลน
‪สวัสดี
‪ดูเจ้าสิ
‪เป็นผีเสื้อไซอันมอร์โฟตัวอย่างที่งดงามจับตาที่สุด
‪แถมมาผสมเกสรให้ดาทูราเมล็อกเซีย
‪ไม่อยากเชื่อว่าข้าจะได้เห็นในช่วงชีวิตนี้
‪แล้วยังไม่มีใครรู้เห็นเป็นพยานด้วยเลย
‪อย่างกับเขาจะสน
‪นี่เป็นตัวอย่างไร้ที่ติของการใช้ชีวิตร่วมกัน
‪เจ้าผีเสื้อย่อยน้ําหวานพิษร้ายของไม้ดอก
‪และช่วยผสมเกสรให้เป็นการตอบแทน
‪ต่างต้องมีกันจึงจะอยู่รอด
‪เหมือนเป็น...
‪ที่จริงก็เหมือนชีวิตรักนิดๆ นะ
‪เจสเปอร์
‪แม่จ๋า
‪กระต่ายน้อยของแม่
‪แม่คิดถึงเจ้าเหลือเกิน
‪ขากระต่ายนําโชคก็เป็นแค่กระต่าย ‪ไม่มีพลังอะไรในกระดูก
‪ไร้สาระนัก
‪ไอ้เรื่องเครื่องขยายพลังนี่
‪ถ้าไม่ใช่เพราะโมโรโซวา ‪กับความกระหายพลังของเขา
‪ข้าก็คงยังจะมีนิ้วก้อย
‪เจ้าไวมากถึงจับกระต่ายตัวนั้นได้
‪มัลแยกกระต่ายจากหินได้
‪เจ้าแกะรอยได้เก่งนัก
‪ทั้งกระต่าย... และสัตว์ที่วิเศษกว่านั้น
‪กวางป่า มังกรทะเล
‪ใช่ แต่ตอนนี้ข้าไม่มีดวงกับวิหคเพลิงเลยสักนิด
‪ไปถึงห้องทํางานของโมโรโซวาเมื่อไหร่ก็เจอ
‪ข้าไม่รู้เครื่องขยายพลังของเขาอยู่ไหน
‪แต่ก็รู้สึกประหลาดเมื่อคิดว่า ‪เขามีตัวตนจริง ไม่ใช่แค่ตํานาน
‪ข้ามีเรื่องจะเล่าให้ฟัง
‪ข้าเคยเล่าเรื่องนั้นแก่เด็กชายตัวเล็กๆ คนหนึ่ง ‪ซึ่งเปี่ยมไปด้วยเงา
‪โมโรโซวาเป็นนักประดิษฐ์ ‪ผู้เก่งกาจที่สุดเท่าที่เคยมีมา
‪เขาหมกมุ่นกับขีดจํากัดพลังของกรีชา
‪เขาจึงใช้เมอร์ซอสต์กับกระดูกนิ้วตัวเอง ‪ปลุกชีวิตกวางป่าและมังกรทะเล
‪เพื่อใช้เป็นเครื่องขยายพลังของกรีชา ‪ผู้ซึ่งจะตามหาพวกมัน
‪ฆ่าพวกมัน และชิงพลังเป็นของตน
‪จากนั้นเขาก็สร้างไตรวัตถุสําเร็จ ‪ด้วยการสร้างวิหคเพลิง
‪ไม่ใช่
‪จากนั้น เมียของเขาตั้งครรภ์
‪ระหว่างที่เขาวางแผนสร้างวิหคเพลิง
‪ทารกหญิงนั่นสําแดงพลังตั้งแต่แรกเกิด ‪อย่างที่ไม่เคยมีผู้ใดพบเห็น
‪นางเรียกอนธการได้
‪โมโรโซวาคือพ่อของท่านเหรอ
‪ช่างกระดูกน่ะนะ
‪ในคัมภีร์อิสตอรีซังตยา
‪เขาเป็นที่รู้จักในฉายานักบุญอิลยา
‪ผู้ถูกโซ่ตรวนพันธนาการ ‪ถ่วงแม่น้ําเพราะบาปมหันต์ที่ก่อไว้
‪หลังจากคืนชีพให้เด็กชายคนหนึ่งในหมู่บ้าน ‪ผู้ถูกใบมีดคราดตัดร่างเป็นสองท่อน
‪นั่นคือเรื่องที่ทุกคนร่ําเรียนมา
‪มีความจริงแค่บางส่วน
‪ทุกตระกูลมีความลับ
‪บางตระกูลก็มีมากกว่าใคร
‪เราเดินทางต่อตอนที่ยังมีแสงจะดีกว่า
‪แล้วตระกูลของเจ้าล่ะ เจ้าหนุ่ม
‪เจ้ารู้อะไรมาบ้าง
‪บ้านข้าตายกันหมดแล้ว ‪ข้าเป็นกําพร้าเพราะสงครามดวาสโตลบา
‪เจ้าต้องเดินผ่านคาร์เยวา ‪กับบ้านเด็กกําพร้าสามแห่งระหว่างทาง
‪ข้าก็แค่เดินต่อมาเรื่อยๆ จนกระทั่งข้า...
‪เจอที่ซึ่งรู้สึกเหมือนเป็นบ้านข้า
‪บ้าน
‪คํานั้นช่างกําหนดตัวตนที่เราโตขึ้นมา
‪ใช่ จริงด้วย
‪ข้าเคยมีน้องสาว อายุอ่อนกว่าข้าสิบปี
‪เด็กสาวออตคาซาสต์ยา
‪ควรมีชีวิตราบเรียบ ‪น่าเบื่อตามประสาออตคาซาสต์ยา
‪พ่อข้าปั้นหงส์ดินให้ข้าตัวหนึ่ง
‪ในช่วงเวลาที่เขายังคิดถึงข้า ‪ก่อนที่น้องจะเกิด
‪ข้าทะนุถนอมหงส์นั่น ‪แบบเดียวกับที่พ่อทะนุถนอมน้อง
‪วันหนึ่ง ตอนที่น้องหกขวบ ‪น้องทําหงส์คอหัก
‪ข้าหวดด้วยพลังกรีด
‪ทําร่างเล็กๆ ของน้องฉีกขาดเป็นสองท่อน
‪นั่นเป็นอุบัติเหตุ
‪แต่มันต่างอะไรกัน
‪เรื่องร้ายเกิดขึ้นแล้ว ข้าจึงถูกเนรเทศ
‪การเดินทางครั้งนี้ไม่ใช่การกลับบ้าน
‪แต่เป็นการกลับไปยังที่เกิดเหตุ
‪ราวกับธรณีสูบ
‪บ้านเด็กกําพร้าเครามซินอยู่ทางเหนือของที่นี่
‪คืนนี้เราจะค้างที่นี่
‪ที่นี่เหรอ
‪ก่อนไปบุกบ้านเด็กกําพร้าน่ะเหรอ
‪ท่าน แต่เราหวังไว้ว่า...
‪ความหวังเป็นคําหลอก
‪ภาพลวง
‪จงอดทนรอเวลา
‪กําจัดความหวัง
‪แล้วเราจะตาสว่าง
‪ไวแลน!
‪โทลยา
‪อากาศในนี้มีพิษ เรากําลังจะตาย
‪โทลยา
‪เจสเปอร์!
‪มีใครเปิดได้ไหม
‪ใครยังไหว
‪"ขอราตรีนี้ยืนยาว..."
‪เทมาร์
‪พี่
‪นี่ฝีมือใคร
‪ฝีมือเจ้า
‪โทลยา
‪เจสเปอร์
‪มีใครได้ยินไหม
‪เจสเปอร์
‪ขอดูฝีมือเจ้าหน่อย
‪ข้าได้ครูชั้นเยี่ยม
‪เจ้ามีพรสวรรค์กับทุกเรื่องที่แม่สอน
‪แปรช้อนเป็นแหวน
‪แปรเหรียญเป็นกุญแจ
‪แต่แล้วเจ้ากลับเลิกไป
‪แม่ไม่อยู่แล้ว
‪หลังจากนั้น พ่อก็ให้ข้ารับปาก ‪จะเก็บพลังไว้เป็นความลับ
‪เพื่อไม่ให้ใครขอให้ข้าเสี่ยงชีวิตช่วยคน
‪เจ้าเสี่ยงชีวิตช่วยเพื่อนๆ ตลอดเวลา
‪แต่พวกเขาไม่ได้ขอให้ข้าทํา
‪และไม่ได้ทําเพราะข้าเป็นดูราสท์
‪ข้าแค่บังเอิญหน้าตาดีมีมาดเท่ ‪ขณะเดียวกันก็ยิงปืนแม่นมาก
‪แม่ก็รู้สึกแบบนี้หรือเปล่าตอนที่พิษแล่นไปทั่วร่าง
‪ถ้าแม่ไม่ใช่กรีชา ป่านนี้ก็คงยังมีชีวิตอยู่
‪และหากแม่ไม่เรียกพิษจากร่างเล็กๆ นั้น ‪เข้ามาในร่างของแม่
‪เด็กคนนั้นก็จะต้องตาย
‪ข้าก็ยังเด็กมาก
‪ข้าต้องการแม่เหมือนกัน
‪เจ้าโกรธแม่
‪ตอนนี้ก็อาจยังโกรธอยู่
‪และเจ้าจะรู้สึกแบบนั้นก็ไม่เป็นไร
‪แม่ขอโทษที่จากเจ้าไป กระต่ายน้อย
‪แต่เจ้าต้องเข้าใจ
‪สิ่งที่เราทําเมื่อยังมีชีวิต
‪ตัวตนของเรา ความจริงในชีวิตเรา
‪พวกเราควบคุมได้เพียงเท่านั้น
‪พวกเรามีอยู่เพียงเท่านั้น
‪การหลบซ่อนตัวตนจะไม่ช่วยอะไร
‪ที่นี่ถูกทิ้งร้างตั้งแต่โมโรโซวาตาย
‪คิดว่าโซ่เหล็กจะมัดเขาให้จมแม่น้ําได้รึ
‪- ท่านคิดว่าเขารอดมาเหรอ ‪- ข้าเลิกสนใจที่นี่แล้ว
‪บันทึกฉบับอื่นๆ ถูกค้นพบ
‪บทเรียนเกี่ยวกับเมอร์ซอสต์ ‪ที่อเล็กซานเดอร์ใช้สร้างแดนพยับเงา
‪มรดกแห่งความผิดพลาดที่ไม่เคยแก้ไข
‪เจ้าหนุ่ม ถางทางให้เราหน่อย
‪- ให้ผลักหรือ... ‪- พยุงข้าขึ้นไป
‪เอามีดของเจ้ามา
‪มีแต่เลือดโมโรโซวาถึงจะเปิดได้
‪ส่งตะเกียงมา
‪จุดไต้เสียสิเจ้าหนุ่ม
‪นี่น้องสาวท่านเหรอ
‪กับแม่ข้าด้วย
‪ตายด้วยโรคฝีดาษก่อนข้าจะถูกเนรเทศไป
‪แม่กลัวข้าสุดใจ
‪แม่พูดเสมอว่าข้าเป็น ‪หนึ่งในเรื่องบัดสีบัดเถลิงที่พ่อสร้างขึ้น
‪นางคิดผิด
‪นางคิดถูก
‪เจ้าไม่ได้ใส่ใจฟังคําของข้าเลยรึ
‪โมโรโซวาถูกเมอร์ซอสต์สิงใจ
‪มันแทรกซึมเข้าสู่ทุกอย่างที่เขาสร้างขึ้น
‪ท่านแน่ใจเหรอว่าวิหคเพลิงเกิดขึ้นที่นี่
‪คราวเจ้ากวางป่ากับมังกรทะเล ‪มันมีคลื่นความถี่ที่ข้าจับเสียงได้
‪ข้าไม่ได้ยินอะไรในนี้เลย
‪ตามข้ามา เจ้า รออยู่นี่
‪เริ่มค้นในบันทึกของเขา เผื่อมีพูดถึงวิหคเพลิง
‪มัล เดี๋ยวก่อน
‪ข้าทําไม่ได้
‪ขอร้อง
‪ถ้าข้าปล่อยให้ตัวเองรู้สึกอะไร
‪ข้าอาจไม่มีวันเรียกสติ ‪กลับมาตามหาวิหคเพลิงได้
‪นั่นเป็นสิ่งเดียวที่เจ้าต้องการ
‪ข้าต้องการเจ้า
‪ข้าปรารถนาเจ้า
‪ข้าอยากได้พลังของวิหคเพลิงก็จริง
‪ข้าอยากใช้มันทําลายทุกอย่างให้พินาศ ‪แล้วสร้างขึ้นใหม่ให้ดีกว่าเก่า
‪นั่นต้องใช้เวลาเป็นร้อยปี
‪จริง
‪แต่ข้าเสียเจ้าไปไม่ได้
‪ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นเจ้ามาถึงเครามซิน
‪ข้ารู้ทันทีว่าเราถูกกําหนดมาให้พบกัน
‪ข้าก็รู้ตัวเหมือนกัน
‪รู้มาตั้งแต่ต้น
‪ตอนนี้เรามีแค่เรา
‪มาเพิ่มพูนวันนี้ของเราให้ท่วมท้น
‪ด้วยกันเถอะนะ
‪นักบุญอาลีนา
‪ราฟกาควรรู้ไว้ว่าโชคดีแค่ไหน
‪ที่ได้เจ้าเป็นคนประสานมันกลับคืน
‪ใจร้าวรานสองด้านรวมเป็นหนึ่ง
‪ได้ไหม
‪ได้
‪เรื่องนี้ไม่ใช่ความจริง
‪เราอยู่ตรงนี้ อิเนจ
‪ข้าต้องการเจ้า
‪นี่ไม่ใช่...
‪ไม่ใช่ความจริง นี่เป็น...
‪นี่ไม่ใช่ความจริง
‪นี่คือ...
‪นี่คือภาพหลอนจากพิษ
‪นี่ไม่ใช่...
‪โทลยา ข้ามาแล้ว
‪- คาซ ‪- เจสเปอร์
‪มีใครไหวบ้าง
‪- ไวแลน ‪- ตอบหน่อย
‪เจ้ายังไม่ตาย
‪เราใกล้ตายแล้ว ถูกพิษ
‪อาเจียนรึเปล่า หรือเห็นภาพหลอน
‪ภาพหลอน
‪ควันอะไรสักอย่างสีส้มๆ
‪ดอกดาทูราเมล็อกเซีย
‪ได้
‪ไวแลน
‪ขอโทษนะ
‪รับไป กินเลย
‪อาจฟังดูประหลาด
‪แต่ถ้าผีเสื้อไม่ตายจากยาพิษ ‪มันก็อาจเป็นยาต้านพิษ
‪ไวแลน
‪- ขออีกสาม ‪- โอเค
‪โอเค
‪โทลยา
‪กินเข้าไป ตื่นสิ
‪มาเร็วๆ เข้า
‪ไวแลน
‪- โทลยา เจสเปอร์ ‪- ฮื่อ
‪เอาใส่ปากเขาเลย
‪เจสเปอร์
‪เจ้ามีคุณความดีอยู่ในใจมากเหลือเกิน ลูกแม่
‪โลกนี้ควรได้เห็นเจ้าครบทุกด้าน
‪กล้าหาญไว้ กระต่ายน้อยของแม่
‪เจสเปอร์
‪แม่จ๋า
‪เรียกแม่ก็ได้ลูก
‪ขอต้อนรับกลับจากฝันร้าย
‪ส่วนนี้สินะฝันร้าย
‪กินซะ
‪ถ้าไม่มีความแค้น เจ้าเป็นใครกันแน่
‪ตื่นสิ
‪ชีวิตจะมีคุณค่าอะไร
‪ถ้าไม่เหลือใครให้สู้เพื่อปกป้องเขาอีก
‪ฟื้นสิ
‪คาซ!
‪ยกโทษให้ข้าด้วย
‪ขอโทษ
‪ทุกคนยังไม่ตายใช่ไหม
‪- เรายังไม่ตาย ‪- โอเค
‪ข้าเป็นหนี้ชีวิตเจ้า
‪ไวแลนต่างหาก
‪เขาช่วยเราไว้
‪ไวแลนเหรอ
‪ไม่ต้องขอบคุณ
‪พวกเราเกือบตายแล้วสินะ
‪ในขณะเดียวกัน ‪ข้าก็มีภาพหลอนที่เยี่ยมยอดสุดๆ
‪มีใครถูกกล่อมให้รู้สึกปลื้มปิติอิ่มใจกันบ้างไหม
‪ข้าไม่เห็นอะไรทั้งนั้น
‪ข้าก็เหมือนกัน
‪เอาละ งั้นแผนต่อไปคืออะไร
‪เจ้าบอกว่าได้ยินเสียงหัวใจอีกดวงในบ้านนี้
‪มุมตะวันออกเฉียงใต้ เป็นใจที่อ่อนแรง
‪ข้าคิดว่านางสร้างทุกอย่างเพื่อปกป้องใจดวงนั้น
‪พร้อมกับอีกทางที่จะเข้าถึงใจนั่นได้
‪เปิดสิ
‪ข้าจะได้ทําใจรับอะไรก็ตามที่อยู่ในนี้
‪พ่อบังคับให้ข้านั่งดูระหว่างที่สร้างโลงนี้
‪น้ําตาของพ่อ ความโหดร้ายของพ่อ
‪ทั้งที่รู้ว่าพ่อจะไม่มีวันต้องใช้มัน
‪เขาพาศพติดตัวไปด้วยเหรอ
‪กระดูกไม่ได้อยู่ในนี้เพราะน้องสาวข้าไม่ได้ถูกฝัง
‪ข้าก็สงสัยอย่างนั้นมาเป็นร้อยๆ ปี
‪ไม่เคยมีเด็กชาวบ้านที่นักบุญอิลยาช่วยไว้
‪มีแต่น้องสาวข้า
‪และไม่มีวิหคเพลิง
‪อย่างน้อยก็ไม่ใช่แบบที่เจ้าตามหาอยู่
‪- ท่านคิดว่าเขาปลุกชีพให้นางเหรอ ‪- ยิ่งกว่านั้น
‪เขาเคยทํามาแล้วสองครั้ง
‪คืนชีพให้สิ่งมีชีวิตด้วยเมอร์ซอสต์ ‪กับกระดูกนิ้วข้อหนึ่ง
‪ทําไมจึงไม่ได้ผลกับน้องสาวข้า
‪แบบที่ใช้กับกวางป่าและมังกรทะเล
‪น้องข้าคือเครื่องขยายพลังชิ้นที่สาม
‪เด็กสาวออตคาซาสต์ยาผู้ส่งทอด ‪สายเลือดเป็นต่อกันมาหลายชั่วอายุคน
‪เข้าใจหรือยัง เจ้าหนุ่ม
‪ด้วยเหตุนั้นเจ้าจึงมาอยู่ที่นี่
‪ข้าแกะรอยผิดมาโดยตลอด ‪เราต้องหาคนคนหนึ่ง
‪ไม่ใช่ต้องหา ไม่ต้องตามหาแล้ว
‪เจ้าแกะรอยจนพบกวางป่าและมังกรทะเล
‪แต่ไม่พบวิหคเพลิงได้อย่างไร
‪เหตุใดเจ้าถึงเดินผ่านบ้านเด็กกําพร้าแห่งอื่นๆ
‪จนกระทั่งเจอหลังที่รู้สึกเหมือนเป็นบ้าน
‪บ้านหลังเดียวที่ผู้เรียกสุริยะอาศัยอยู่
‪คนคนเดียวที่เป็นชะตาของเจ้า
‪มานี่
‪ปิดประตู
‪เจ้าจะหาตัวเองเจอได้อย่างไร ‪หากไม่ยอมรับสิ่งที่ตนเป็น เจ้าหนุ่ม
‪ส่งมีดมาให้ข้า
‪ปิดเสีย
‪เจ้าไม่ได้ยินคลื่นความถี่ของมัน ‪เพราะมันคือตัวเจ้า
‪ท่านโกหก
‪ท่านโกหก ข้าไม่มีเลือดโมโรโซวา
‪นั่นคือความจริง
‪เราคือสายเลือดต้องสาปของคนวิกลจริต
‪และเจ้า มัลเยน โอเร็ตเซฟ
‪เจ้าคือวิหคเพลิง
‪เจ้าต้องยอมรับสิ่งที่ตนเป็น
‪เจ้าต้องสละชีพใต้คมดาบของนาง ‪หาไม่แล้ว แดนพยับเงาจะคงอยู่
‪และเด็กสาวคนนั้นจะต้องตาย ‪ขณะพยายามช่วยทุกคน
‪ไม่ได้ผล
‪แผนการแสนเจ้าเล่ห์ของเจ้า
‪คิดว่ารู้จักข้าดีพอที่จะหลอกข้า
‪แต่ที่จริงเจ้าไม่รู้จักข้าเลย
‪เล่นไม่ซื่อนี่
‪ล้ําหน้าอย่างแรง
‪เจ้าไม่ยอมรับว่าเจ้ากับข้าคืออนาคต
‪และยามนี้ข้าจําต้องบีบให้เจ้าตัดสินใจ
‪ข้าทําลายค่ายกองพลที่หนึ่งที่เครามซินแล้ว
‪ใช่แล้ว
‪บ้านหลังแรกของเจ้า
‪ข้าจะทดสอบเด็กกําพร้าที่นั่น ‪รับคนที่เป็นกรีชามา ส่วนที่เหลือ...
‪ที่เหลือจะต้องหลั่งเลือด ‪เพราะความดื้อรั้นของเจ้า
‪ถ้าอยากแก้ตัว เจ้าก็ต้องพิสูจน์ฝีมือกับข้า
‪ข้าจะให้โอกาสครั้งเดียวให้ช่วยพวกนั้น
‪คุกคามเด็กบริสุทธิ์
‪ดูสภาพตัวเองสิว่ากลายเป็นอะไรไปแล้ว ‪เป็นสิ่งที่เป็นมาตลอด
‪จอมมารทมิฬผู้มัวเมาด้วยพิษเมอร์ซอสต์
‪ครั้งหนึ่งข้าเองก็เคยเป็นเด็ก
‪เด็กชายที่ชื่ออเล็กซานเดอร์
‪เด็กซึ่งถูกหักหลังเจียนตาย
‪ไม่มีเด็กบริสุทธิ์คนนั้นอีกแล้ว
‪ข้าครองบัลลังก์มาเป็นร้อยสมัย
‪ใช้ชีวิตมาเป็นร้อยภพ
‪นี่จะเป็นภพสุดท้าย ข้าสาบาน
‪ยังมีแรงก็สู้ข้าต่อไป
‪แล้วเจ้าจะได้รู้ว่าข้าผ่านการฝึก ‪มานานกว่านับนิรันดร์
‪โอวัล
‪อย่าทํานาง ทําข้าแทนเถอะ
‪ข้าจะฆ่าพวกเจ้าทุกคน
‪เร็วเข้า กระต่ายน้อย
‪ขอร้อง โอวัล ‪เรามาเพราะดาบเนเชนเยอร์เท่านั้น
‪แค่ดาบของเนยาร์เท่านั้น ไม่ใช่ท่าน
‪การกระทําของเจ้าบอกเป็นอื่น
‪เรื่องนี้กินเวลานานกว่าที่คิด
‪ปิดฉากเสียเลยดีกว่า
‪น่าอัศจรรย์ใช่ไหม
‪จํานวนโลหะที่เจืออยู่ในร่างพวกเจ้า
‪ตัวอย่างเช่นธาตุเหล็กที่อยู่ในเลือด
‪อย่า! หยุดนะ!
‪อาลีนา
‪- อย่าทําลายพันธนาการ ‪- ท่านบอกว่านางยังไม่เข้มแข็งพอ
‪ถูกต้อง
‪ข้าจะพรากทุกอย่างที่เจ้าเคยรู้ ‪ทุกสิ่งที่เจ้าเคยรัก
‪จนกระทั่งเจ้าไม่เหลือที่พักใจอื่นใด
‪นอกจากข้า
‪ข้าจะยุติเรื่องนี้โดยเด็ดขาด
‪เมื่อสังหารลูกแล้ว เวลาของข้าในโลกนี้ก็หมดลง
‪ทุกอย่างต้องสลายไปพร้อมกับข้า
‪เจ้ารู้ดีว่าต้องทําอะไร
‪ออกไปแล้วปิดประตูด้วย
‪อย่างไรกัน
‪ลืมแล้วรึว่าใครสอนเคล็ดวิชาทุกอย่างให้เจ้า
‪จะเครื่องขยายพลังหรือสายเลือด ‪ทุกอย่างล้วนเชื่อมโยงกัน
‪- อย่าเพิ่ง เดี๋ยว ‪- หนีไป
‪อาลีนา มาเร็ว
‪- ข้าทิ้งนางไม่ได้ ‪- นางไม่ไปแล้ว...
‪- ข้าไม่ให้นางสละชีวิตเพื่อข้า ‪- เจ้าทําอะไรไม่ได้
‪วิหคเพลิง!
‪ข้ารู้ว่าวิหคเพลิงอยู่ไหน เราต้องไปแล้ว
‪อาลีนา เราต้องหนีเดี๋ยวนี้!
‪เราอยู่ด้วยกันมาชั่วกัปกัลป์
‪ไม่จําเป็นต้องทําแบบนี้
‪ศรัทธาในตัวข้าบ้างสิ
‪เจ้าทําต่อไปอีกไม่ได้แล้ว ลูกเอ๋ย
‪งั้นขอให้ข้าเป็นคนจบ
‪บอกมาว่าวิหคเพลิงอยู่ที่ไหน
‪สายเกินไปแล้ว ‪ไม่ว่าจะหาวิหคเพลิงหรือต่อรอง
‪อย่าได้ขู่ข้า
‪มันจะไม่เป็นผลดีต่อท่าน
‪รู้ไว้เถิดว่าแม่รักเจ้า อเล็กซานเดอร์
‪และรู้ไว้ด้วยว่าแค่รักนั้นยังไม่พอ
‪หยุดนะ อย่า
‪หยุด! อย่า
‪ไม่! อย่า! ไม่!
‪ข้าไม่เคยตั้งใจให้เป็นเช่นนี้ ข้าสาบาน
‪เงียบเถอะลูก เงียบเสีย
‪มันเกิดขึ้นไปแล้ว
‪เจ้าเด็กโง่
‪ขอโทษ
‪อยู่นี่เอง
‪ที่รัก มีแขกมา
‪นักสะสมงานศิลป์จากเคิร์ช
‪ข้ารู้แล้วที่รัก
‪ข้ากําลังจะจัดชาต้อนรับพวกเขา
‪เขาไม่เกี่ยวข้อง
‪คนพวกนี้คือนักสะสมที่ข้าบอกเอาไว้
‪ทุกคนต้องยินดีและประหลาดใจที่ได้พบท่าน
‪โจรผู้ยิ่งใหญ่แห่งโลกศิลปะ
‪ท่านสานุศิษย์
‪เนี่ยนะสานุศิษย์
‪เราเคยเจอกันมาก่อนไหม
‪เคย เจอในห้องท่านเมื่อครู่
‪และข้าได้พบภรรยาท่านแล้ว
‪ในเบจู เราได้ดื่มชากันที่นั่น
‪พิพิธภัณฑ์เบจู
‪มีคานหนุนอยู่ใต้พื้น ช่วงเว้นช่วง
‪ส่วนอื่นกระดานจะลั่น
‪เราต้องรู้ความลับของที่นั้นๆ
‪จริงแท้
‪ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเขา ‪ข้าจะฆ่าพวกเจ้าให้หมด
‪เราต้องการเพียงดาบเนเชนเยอร์
‪ดาบเนเชนเยอร์รึ
‪ข้าขโมยมาให้นาง
‪พอเถอะที่รัก
‪นั่นเป็นชิ้นสุดท้ายที่ข้าขโมยมา ‪ก่อนเราจะตัดสินใจว่าข้าควรเกษียณ
‪ที่จริงจะเรียกว่าขโมยก็ไม่ถูก
‪มันเป็นของนางมาตั้งแต่ต้น นางสร้างดาบนั้นเอง
‪ขอโทษนะ ลุงบอกว่านางเป็นคนสร้างเหรอ
‪ทุ่มเทชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่า
‪ทั้งสวดภาวนา
‪และปาดน้ําตา
‪เพื่อสู้กับกองทัพอมตะ ‪ที่เจ้าโค ช่างนาฬิกานั่นสร้างขึ้น
‪สามวันสามคืน นางต่อสู้กองทัพซึ่งไม่มีใครหยุดได้
‪เมื่อทหารนายสุดท้ายพ่ายไป
‪นางจึงวางอาวุธ
‪เมื่อนั้นดาบจึงได้ชื่อว่าเนเชนเยอร์ ‪"ดาบมิรู้เหนื่อย"
‪เป็นเกียรติของเราที่ได้พบท่านต่อหน้า
‪นักบุญเนยาร์
‪มาเถอะที่รัก พาท่านไปนอนดีกว่า
‪ที่นี่เป็นที่พักพิงให้เราได้พักนอนอย่างสงบ
‪โดยไม่ต้องกังวลกับโจรห้าร้อยอย่างพวกเจ้า
‪เราไม่ใช่โจรห้าร้อย
‪ไม่มีใครรอดจากพิษนั้นมาได้
‪เจ้าเป็นเพียงเด็กคนหนึ่ง
‪เด็กที่เข้าใจจุดอ่อนของท่าน
‪"จุดอ่อน"
‪ข้าใช้ชีวิตมาสี่ร้อยปี
‪ข้าเห็นทุกคนตายไปต่อหน้า
‪ครอบครัวข้า
‪ทุกคนที่ข้าเคยรัก
‪กาลเวลาพรากทุกคนไปจากข้า
‪ข้าปิดใจมานับร้อยๆ ปี
‪ราวกับนั่นเป็นหนทาง ‪ยุติความเจ็บปวดทั้งมวล
‪ช่างเป็นชีวิตที่ไร้ความเสี่ยง
‪และช่างเป็นชีวิตที่ไร้ค่า
‪ระวังไม่ให้ใจเจ็บ
‪ระวังไม่ให้ใจสุข
‪แต่เมื่อยอมให้ความรักโจมตีไม่ทันตั้งตัว
‪โลกของคนสองคนรวมเป็นหนึ่งจักรวาล
‪เขาไม่ใช่จุดอ่อนของข้า
‪เขาคือทั้งจักรวาลของข้า
‪และข้าจะดูแลเขาจนกว่าชีวิตจะหาไม่
‪แบ่งปันทุกช่วงเวลา...
‪จนกว่าเขาจะขึ้นไปเป็นส่วนหนึ่งของฟ้ายามราตรี
‪ข้าจะสนใจอะไรกับดาบเล่มเดียว
‪เจ้าล่ะ สนใจอะไรกับดาบเล่มเดียว
‪เจ้าแห่งความมืดสร้างกองทัพอมตะจากเงามืด
‪ดาบของท่านเป็นสิ่งเดียวที่คมพอจะบั่นชีวิตมันได้
‪ฟังแล้วเหมือนปัญหาของราฟกา
‪ท่านคิดว่าเขาจะหยุดเมื่อถึงพรมแดนบนแผนที่รึ
‪ข้าคิดว่าข้ายังฆ่าเจ้าได้ในพริบตาเดียวนะ
‪นักบุญเนยาร์ ข้าได้พบผู้เรียกสุริยะแล้ว
‪คนผู้นั้นจะเป็นผู้นําราฟกา ‪เมื่อเจ้าแห่งความมืดจากไป
‪นางเป็นผู้นําที่มีใจเป็นธรรมและเป็นชาวชูฮัน
‪นางอาจเป็นสะพานเชื่อมใจสองแผ่นดิน
‪แต่เรื่องนั้นจะเกิดขึ้นได้ ‪ต่อเมื่อท่านมอบดาบให้เราได้ใช้
‪จะนําไปใช้
‪ทําทั้งหมดนี้เพื่อแค่จะยืมดาบรึ
‪ทําทั้งหมดนี้เพื่อแค่จะปกป้องสามีที่หลับใหลรึ
‪เราแต่ละคนต่อสู้เพื่อสิ่งที่มีค่าต่อเราที่สุด
‪และข้าขอเอาชีวิตเป็นประกัน ‪ข้าจะนําดาบกลับมาคืนถิ่นพํานักของมัน
‪กลับมาคืนท่าน นักบุญเนยาร์
‪เรียกโอวัลเถอะ
‪ข้าไม่อยากให้มีใครมาจาริกแสวงบุญถึงหน้าบ้าน
‪ถึงเวลานอนหรือยัง ที่รัก
‪ทุกคนออกไปเสีย
‪เว้นแต่เจ้า เด็กใส่หมวก
‪ข้าจะมอบดาบให้เจ้า
‪ตามลําพัง
‪มาเถอะ
‪เราจะรออยู่หน้าบ้าน ‪แล้วค่อยกลับไปโรงเตี๊ยมฮัมมิ่งเบิร์ด
‪นั่น... ศพเหรอ
‪สามีคนแรก
‪ชีวิตสมรสแย่มาก
‪แต่เป็นโต๊ะที่พอใช้ได้
‪เจ้าเป็นดูราสท์
‪ข้า...
‪เจ้าเป็นดูราสท์ที่ไม่ได้เรื่อง
‪เจ้าอาจจะเล่นงานข้าได้ตั้งหลายทาง
‪ใช้กระดุมเสื้อกั๊ก หมุดตอกส้นรองเท้า
‪เจ้าแก่เกินจะเป็นดูราสท์ที่ไม่ได้เรื่อง
‪ข้าต้องไล่ฝึกตามชาวบ้านอีกเยอะ
‪ข้ารู้ตัวแล้ว
‪เรื่องพิษนั่น
‪ข้ารู้ว่าท่านพยายามจะฆ่าเรา แต่...
‪ขอบคุณมาก
‪ชีวิตไม่ค่อยเปิดโอกาสครั้งใหม่ให้ใคร
‪และคงน่าเสียดาย ‪หากจะทิ้งพรสวรรค์ของดูราสท์ไปเปล่าๆ
‪ดังนั้นฝึกตามชาวบ้านให้ทัน
‪ไวแลน! รอก่อนสิ
‪- ได้มาไหม ‪- ได้ ได้มาแล้ว
‪แล้วข้าก็เข้าใจแล้ว ‪ในที่สุดก็เข้าใจหลายๆ เรื่อง
‪สักวันข้าจะเล่าทุกอย่างให้เจ้าฟัง ‪แต่ตอนนี้ เจ้าพูดถูก
‪ข้าต้อง...
‪ข้าไม่อยากซ่อนตัวตนของข้าอีกแล้ว
‪ด้วยเหตุผลสารพัดอย่าง
‪รวมถึงเจ้าด้วย
‪บอกให้นะ ที่จริงข้าก็มีจังหวะรู้แจ้งในสวนนั้น
‪ใช่ ข้าได้เห็นดาทูราเมล็อกเซีย
‪นั่นเป็นดอกไม้ที่หายากมากๆ
‪แล้วพอข้าเห็น
‪ข้าคิดแต่ว่าอยากจะเล่าเรื่องนั้นให้เจ้าฟัง
‪แล้วบีบมือเจ้า
‪ข้าอยากอยู่กับเจ้า ‪หน้าดาเทอมาอ็อกซ์อะไรก็ตามในชีวิต
‪ที่จริงมันดาเทอมา... ดาทูรา...
‪ช่างเถอะ
‪เฮ้อ เทมาร์ฆ่าข้าแน่ๆ ที่กินปลาหมึกแห้งหมด
‪ต้องใช้ข้าซักผ้าไปเป็นเดือนแน่
‪เล่าเรื่องนักบุญให้พี่ฟังก็ไม่ได้ ไม่งั้น...
‪ยังไงเนยาร์ก็ต้องใจสลาย นางรู้ตัวดี
‪แล้วทําทําไมกัน
‪- เพราะเราสู้เพื่อสิ่งที่มีค่าต่อเราที่สุด ‪- ใช่ ราฟกา
‪สักวันจะต้องมีคนที่ทําให้เจ้าหลงรักหัวปักหัวปํา
‪เจ้าจะไม่รู้เลยว่าไปโดนตัวไหนเข้า ‪ตอนนั้นไม่ต้องถามหาข้า
‪ให้อธิบายให้เจ้าฟังล่ะ เพราะข้า ‪กับหนุ่มที่นุ่ง "ขนสัตว์เร้าใจ" จะไปอยู่ไกลๆ
‪กบดานนอกแผนที่ รักล้นใจ
‪แต่ก็ได้
‪"ราฟกา"
‪ทุกคนเสียสติกันไปหมด
‪อยู่ในนั้นเราทุกคนก็เป็น
‪ข้าอาจได้เห็นอะไรสักอย่าง... ในม่านหมอกพิษ
‪มีคนที่จะกดเราให้จม
‪และคนที่จะช่วยฉุดเราขึ้นมา
‪ข้าก็อาจเห็นอะไรเหมือนกัน
‪พิษนั้นเผยให้เห็นอะไรในใจเจ้า
‪ความหวังเป็นเรื่องอันตราย
‪ทําให้ตัดสินใจไม่ชัดเจน
‪เราเสียบากราไปแล้ว
‪จริง นางตายไปแล้ว
‪- นางช่วยชีวิตข้าไว้ ‪- ข้าด้วย
‪แต่ก่อนตาย นางช่วยตัดสายสัมพันธ์ ‪ระหว่างข้ากับคิริแกน
‪- ข้ารับสัมผัสของเขาไม่ได้แล้ว ‪- แปลว่าเขาตายแล้วเหรอ
‪ทําว่าเขายังไม่ตายจนกว่าได้ข่าวอื่น ‪จะปลอดภัยกว่า
‪แล้ววิหคเพลิงล่ะ
‪- มัลรู้ว่าอยู่ที่ไหน ‪- อาลีนา ข้า...
‪- บอกเลยว่าต้องใช้อะไรในการตามหา ‪- ทุกอย่างที่มีเอาไปใช้ได้
‪ดูเหมือนคิริแกนเคลื่อนทัพแล้ว เขา...
‪เขาทําลายค่ายกองพลที่หนึ่งที่เครามซิน
‪- หน่วยสํารวจบอกว่าไม่มีผู้รอดชีวิต ‪- เขารู้จุดอ่อนข้า
‪- แบ่งสองทีม ทีมหนึ่งไปกับ... ‪- โอเร็ตเซฟ ท่าน
‪โดมินิค
‪ทีมหนึ่งไปกับโอเร็ตเซฟเพื่อตามหาวิหคเพลิง
‪อีกทีมตรงไปหาเจ้าแห่งความมืด ‪เพื่อสกัดไม่ให้เขารุกเข้ามา
‪เราจะเคลื่อนทัพพรุ่งนี้
‪อาลีนา
‪ข้ารู้ว่าถ้าตั้งสติดีๆ เจ้าจะเจอวิหคเพลิง
‪แล้วเจ้าก็หาเจอจนได้
‪วิหคเพลิงไม่ใช่สัตว์ตั้งแต่ต้น
‪แต่เป็นคนคนหนึ่ง
‪น้องสาวของบากรา ‪นางคือเครื่องขยายพลังชิ้นที่สาม
‪โมโรโซวาใช้เมอร์ซอสต์ปลุกชีพนาง ‪หลังจากบากราฆ่านางตาย
‪และพลังนั้นก็ถูกส่งต่อทางสายเลือด ‪จากรุ่นสู่รุ่นมาจน...
‪ไม่นะ
‪เจ้าก็เห็นที่ข้าปิดประตู ‪มีแต่สายเลือดโมโรโซวาที่ทําแบบนั้นได้
‪ข้าตามหากวางป่าและมังกรทะเลได้
‪โดยที่หาวิหคเพลิงไม่เจอได้ยังไง
‪แล้วทําไมข้าจึงหาเจ้าเจอเสมอ
‪เรามีชะตาต้องมาพบกัน... เพราะเรื่องนี้
‪ไม่นะ
‪ไม่ เรื่องนี้... นี่เป็นเพราะคิริแกน
‪- นี่เป็นกลของเขา ‪- ข้าก็ไม่อยากให้เป็นจริง แต่มันจริง
‪ข้าคือสิ่งนั้น
‪ข้าคือคําตอบชิ้นสุดท้าย
‪ตอนที่ข้ารับพลังมังกรทะเล ‪ข้าเห็นความทรงจําสุดท้ายของมัน
‪เห็นเจ้าโดยที่ไม่เห็นคนอื่นๆ
‪มันรู้ว่าเจ้าเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องนี้
‪เราจะไปจากที่นี่กัน กลับไปใช้ชีวิตของเรา
‪ไม่ นี่คือที่ตายของข้า ข้าไม่ได้กลัว
‪เพราะข้าจะได้ช่วยเจ้า
‪และเจ้าจะได้ช่วยราฟกา
‪เจ้าจะได้มีชีวิตไปอีกหลายต่อหลายปี ร้อยๆ ปี...
‪แต่ข้าจะไม่มีวันรักใครได้มากกว่านี้
‪เจ้าเป็นส่วนหนึ่งของข้า มัล
‪ข้าเสียเจ้าไปไม่ได้
‪ข้าอยากให้เจ้าได้มากกว่านี้
‪มีผ้าคลุมหน้าสีขาวประดับผม
‪มีคําสาบานที่เรารักษาไว้ได้
‪บอกข้าสิว่าเราจะหาทางอื่น
‪นั่นเป็นคําสาบานเดียวที่ข้าต้องการ
‪ทั้งชีวิตข้าต้องการแค่เจ้า
‪เจ้าคือหัวใจทั้งดวงของข้า
‪รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงไหม
‪บอกตามตรง ไม่มีเลยท่าน
‪- ข้านึกว่าเมื่อนางตาย... ‪- เจ้าจะรู้สึก
‪หลังจากนี้
‪ข้าแบ่งเถ้ากระดูกที่เหลือไว้เพื่อเลือกกรีชา
‪ท่านจะให้ข้าผนึกส่วนนี้ไว้ที่ไหนบนตัวท่าน
‪เมื่อก่อนแม่เคยจูงข้อมือข้าตอนยังเด็ก
‪ตอนนี้ให้จูงไปตราบชั่วฟ้าดินสลายแล้วกัน
‪นางจะเป็นเครื่องขยายพลัง ความทรงจําสุดท้าย ‪ของนางอาจช่วยให้ท่านสงบได้บ้าง
‪อย่างไรกัน
‪เราคือสายเลือดต้องสาปของคนวิกลจริต
‪และเจ้า มัลเยน โอเร็ตเซฟ ‪เจ้าคือวิหคเพลิง
‪(ขออุทิศให้กับความทรงจําของแกรี่ ไฟร์คลินด์)
‪คําบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม