‪(Shadow and Bone - ตํานานกรีชา)
‪ป่านนี้แดนพยับเงาน่าจะล่มไปแล้ว
‪- ตกลงเจอวิหคเพลิงไหม ‪- เรื่องยาว มันคือมัล
‪(สร้างจากหนังสือชุดโดยลีห์ บาร์ดูโก)
‪เดี๋ยวนะ จะบอกว่ามัลเป็นนกเหรอ
‪ยังไม่เห็นคิริแกนแม้แต่เงา
‪เราจะเข้าไป ตามหาอาลีนากับมัลให้เจอ
‪เอ้า
‪เจ้าไม่ต้องใช้เหรอ
‪ข้าชินกับความเจ็บปวดมากกว่า
‪ตามมา
‪ในนั้น
‪ปิดได้ไหม
‪บานพับโลหะ เจสเปอร์
‪ถอยไป
‪- นั่นควรจะกันโวลคราไว้ได้ ‪- เดี๋ยวก็รู้
‪ทุกคน ถอยเลย
‪อสูรเงาของคิริแกน
‪แต่ถ้าไม่มีดาบนั่น เราจะฆ่าเงาได้ยังไง
‪เรามีแค่นี้
‪ทุกคนปิดตา
‪อย่าขยับ
‪อย่างได้! ที่รักข้าเอง
‪คือเราก็ยังไม่ได้ตีตราอะไรนี่นะ
‪คือ ฝีมือเขา
‪อาลีนา
‪มัล อยู่กับข้าก่อน มัล
‪นีน่า!
‪อาลีนา มองหน้าข้าสิ ข้าเหลือเวลาไม่เยอะ
‪ไม่นะ
‪ขอร้อง
‪ข้าทําไม่ได้
‪สร้างแผนที่ชาติใหม่ให้ได้
‪ข้ารักเจ้า
‪รู้นี่ว่าจะหาข้าได้ที่ไหน
‪รู้
‪มัล
‪ข้ารักเจ้า
‪ข้าไม่มีทางจะรักใครได้มากกว่านี้
‪มหัศจรรย์นัก
‪นักบุญมาโปรด! นางทําได้แล้ว
‪แต่ทําไมมันยังไม่หายไป
‪แสงตะวันฆ่ามันไม่ได้
‪อิเนจ
‪มัล
‪นีน่า
‪นีน่า! นีน่า มาเร็วๆ
‪- ไปเลย ‪- นีน่า
‪โถ ไม่นะ นานแค่ไหนแล้ว
‪เพิ่งเมื่อกี้ ช่วยเขาหน่อยได้ไหม
‪ตอนนี้เจ้าก็เข้าใจการเสียสละ
‪รู้ดีกว่าทุกอย่างที่เจ้าเคยรู้มา
‪แล้วดูสิว่ามันเป็นอย่างไร
‪ถูกต้อง
‪ดูสิว่ามันเป็นอย่างไร
‪มัลกับข้าเปลี่ยนโลก
‪เราทําลายแดนพยับเงาของเจ้า
‪ข้าขอเห็นใจไว้ก่อนล่วงหน้า
‪เมื่อเจ้าได้รู้ว่าสิ่งที่ทําไปไม่ช่วยแก้ปัญหาใดๆ
‪โลกนี้ไม่ต้องมีนักบุญคอยปกป้อง
‪โลกนี้ต้องการอสูร
‪และยามที่ข้ายังอยู่...
‪ขอให้ข้าเป็นอสูรของเจ้า
‪คิดว่าผ่านมาขนาดนี้แล้ว ‪ข้ายังจะเคียงข้างเจ้าอีกเหรอ
‪โลกนี้ไม่มีแสงสว่างหากปราศจากความมืด
‪หากไม่มีข้า ‪เจ้าจะไม่มีใครถ่วงอํานาจ ไร้สมดุล
‪ให้ข้าแบกรับความเกลียดชังของโลกนี้เอง
‪ความเกลียดชัง
‪เพราะทางเลือกที่เจ้าเลือกเอง
‪ทางเลือกที่อีกหน่อยเจ้าก็จะต้องเลือกเช่นกัน
‪ข้าจะไม่มีวันเลือกทางเดียวกับเจ้า
‪ข้ารู้ว่าตอนนี้เจ้าเชื่ออย่างนั้น
‪แต่อีกไม่นาน
‪อีกไม่นานจะไม่มีใครทัดเทียมเจ้าได้
‪เดือนปีที่ต้องอยู่ตามลําพัง ‪จะบั่นทอนจิตใจเจ้า ทําให้เจ้าแข็งกระด้าง
‪ใครจะคอยช่วยปกป้องเจ้าจากเรื่องนั้น
‪ใครจะคอยช่วยเจ้าได้
‪ข้าจะช่วยตัวข้าเอง
‪มรดกที่เจ้าฝากไว้เห็นกันชัดแล้ว
‪เจ้าจะไม่ได้ไถ่บาปใดๆ ทั้งสิ้น
‪อย่าทําอะไรนาง! อย่า!
‪เจ้าควบคุมมันไม่ได้สินะ
‪เจ้าควบคุมอะไรไม่ได้เลย
‪ครั้งหนึ่งข้านึกว่าจะคุมได้ทุกอย่าง
‪จะได้พบความสงบสันติ
‪และชั่วจังหวะหนึ่ง...
‪สาบานเลยว่าข้าสงบจริงๆ
‪เมื่อไม่มีข้าแล้ว ‪รู้ไว้เถิดว่าเจ้าจะกลายเป็นเป้าแทน
‪ก็ให้มันมา
‪อาลีนา
‪ช่วยดูอย่าให้เหลือชิ้นส่วนใดๆ ของข้า
‪ขอร้อง
‪ฟ้าแสนฟ้า
‪แม่นักบุญน้อยของข้า
‪คิริแกนตายแล้วแน่ๆ
‪ฟื้นสิ ไอ้คนดื้อ
‪รายนี้สู้ยิบตาเลย
‪เหมือนมีอะไรรั้งเขาไว้ที่อีกภพหนึ่ง
‪ช่วยเตือนให้เขารู้หน่อยว่า ‪ฝั่งนี้มีอะไรสําคัญรออยู่
‪มัล
‪กลับมาเถอะ
‪เจ้าจะต้องใช้เมอร์ซอสต์ ‪สาบานสิว่าจะไม่ใช้เด็ดขาด
‪ข้าสาบาน
‪เจ้าไม่รู้ว่าจะต้องแลกด้วยสิ่งใด ‪จนกระทั่งสายเกินไป
‪ได้โปรด
‪ให้ตาย ข้ากลัวแทบแย่
‪ยังไง
‪เจ้าปลุกข้ายังไง...
‪นี่ เจ้าปลอดภัยแล้วนะ
‪แล้วจะทํายังไงกับร่างเขา
‪ช่วยเฝ้าไว้จนกว่าเราจะกลับมาได้ไหม
‪ข้าไม่อยากให้พวกนอกรีตมาเจอศพ ‪และเอาไปทําเป็นเครื่องรางมรณสักขี
‪เราจะเผาร่างเขาเสียตรงนี้
‪เราผ่านเรื่องที่แย่ที่สุดไปแล้ว
‪หันหลังกลับไม่ได้แล้ว
‪ขอราตรียาวนานโอบอุ้มวิญญาณเรา
‪ตราบจนอรุณรุ่งคืนชีพให้
‪ราบินอฟ
‪จากกาพย์บทที่สิบเจ็ด
‪ดูเหมือนเราทั้งคู่รู้จักชื่นชมความงามของชีวิต
‪ท่านไหวรึเปล่า
‪พักกลางแสงสว่างสักพัก ‪ก่อนทําใจกับความสูญเสีย
‪โดมินิค
‪เขาทําอย่างที่เราทุกคนพร้อมทําให้กัน
‪เพื่อท่าน
‪ท่านควรรับดาบนี้ไป
‪ไม่ใช่ดาบของข้า
‪นี่เป็นดาบของนักบุญที่ชูฮัน ‪ซึ่งอยากให้ท่านเป็นผู้ใช้
‪ท่านช่วยรักษามันไว้ได้ ‪จนกว่าจะถึงเวลาเอาไปคืน
‪ขอบคุณนะที่มาช่วยชีวิตข้าไว้อีกแล้ว
‪เคยบอกแล้วไง ข้าพร้อมมาช่วย ‪ทุกเมื่อที่ท่านต้องการ นักบุญอาลีนา
‪ขอละ เรียกอาลีนาเฉยๆ พอ
‪ขอบคุณมาก นักบุญ... อาลีนา
‪ช่วยบอกนิโคไลเรื่องโซยาทีนะ ‪เดี๋ยวข้าจะตามไป
‪ปลอดภัยแล้ว!
‪แล้วคิริแกนล่ะ
‪ตายแล้ว โซยาเฝ้าศพของเขาอยู่
‪อาลีนาอยากจะเผาเสีย
‪ขอบคุณ
‪ประเทศของข้าอาจล่มสลายไปแล้ว ‪หากพวกเจ้าไม่ได้มาช่วย
‪อีกครั้ง
‪ขอรับคําขอบคุณเป็นทองแล้วกัน
‪แต่เขาก็พูดถูกนะ พวกเราได้ผจญภัยครั้งใหญ่
‪น่าจะจ้างนักเขียนสักคนมาแต่งเรื่องราวของเรา
‪แล้วจะตั้งชื่อว่าอะไร
‪สี่ตัวร้ายวุ่นวายแห่งเคตเทอร์ดัม
‪- เยี่ยม ‪- แต่เรามีกันห้าคน
‪จริง
‪ห้าสหา...
‪เจ้าเป็นอะไรรึเปล่า มาทําอะไรบนนี้
‪จําที่ข้าเคยบอกเรื่องทิศเหนือที่แท้ได้ไหม
‪เหนือคาร์ดินัล
‪จําได้สิ
‪นั่นเจ้าพูดถึงเรา
‪พูดถึงบ้าน และการที่เจ้าจะหาเจอเสมอ
‪ตอนนี้ข้าสัมผัสมันไม่ได้แล้ว
‪มันจากข้าไปตอนที่ข้าตาย
‪ตัวตนของข้า สิ่งที่ข้าเป็น
‪ไม่ว่าจะเคยได้มีพรสวรรค์อะไร
‪ตอนนี้ข้าไม่แน่ใจแล้วว่าเราจะได้รู้แน่
‪รู้เรื่องอะไร
‪ทําไมข้าถึงเดินผ่านสถานเด็กกําพร้าสามแห่ง ‪จนกระทั่งมาเจอเครามซิน
‪สายเลือดข้ากับพลังของเจ้า ‪เป็นเหตุผลเดียวที่เรามาเจอกันหรือเปล่า
‪เป็นเหตุผลเดียวที่เรารักกันหรือไม่
‪มันสําคัญตรงไหนกัน
‪ข้านึกภาพชีวิตที่ไม่มีเจ้าไม่ออก ‪และไม่อยากจะต้องนึกด้วย
‪เราทั้งคู่รู้มาสักพักแล้วว่า ‪ชีวิตเจ้าต้องทําอะไรมากกว่านั้น
‪และตอนนี้...
‪ข้าไม่รู้แล้วว่าชีวิตข้าอยู่เพื่ออะไร
‪เจ้าอยู่เพื่อ...
‪ข้าเคยเกิดมาเพื่อเจ้า
‪ในฐานะเครื่องขยายพลังในตํานาน ‪เพื่อช่วยผลักดันให้เจ้าทําในสิ่งที่ไม่มีใครทําได้
‪ข้าทําเช่นนั้นไปแล้ว
‪แต่ตอนนี้ล่ะ
‪ตอนนี้ เจ้าก็มีชีวิตไง
‪ใช่
‪ตอนนี้เรียกเจ้าว่านักบุญได้แล้วมั้ง
‪ปลุกชีพคนให้ฟื้นจากความตายได้
‪ข้าก็อยากรับความดีความชอบ
‪แต่ไม่ใช่ฝีมือข้า
‪นางต่างหากนักบุญตัวจริง
‪เมื่อโลกเลิกมองนางด้วยความสํานึกบุญคุณ
‪โลกจะเริ่มสงสัยว่า ‪นางอยู่นานเกินที่คนต้องการหรือไม่
‪นั่นจะอันตรายมาก
‪นางอาจเป็นคนแรกที่ข้าเจอมา
‪ซึ่งเป็นคนอันตรายที่สุดสองประเภทในร่างเดียว
‪สองประเภทนั้นคืออะไร
‪คนที่จะปกป้องอวสานแสนสุขของตนอย่างสุดชีวิต
‪กับคนที่ไม่รู้เลยว่า ‪จะหาทางไปถึงอวสานนั้นได้อย่างไร
‪- ฟังแล้วเหมือนอีกคนที่ข้ารู้จัก ‪- ข้าทําใจอยู่ที่นี่ได้
‪แต่ข้าจะไม่ยอมถอดใจกับอวสานแสนสุขของข้า
‪ข้าจะดิ้นรนหาทางจนได้ ถ้าเขายอมให้ข้าทํา
‪งั้นให้ข้าช่วย
‪ทําแบบนี้เพื่อช่วยชีวิตเจ้านะ
‪แมทไธอัส ขอร้อง
‪ข้าอยากให้เจ้าเอาข้าลงสนาม
‪มีคนติดสินบนยาม ‪ไม่ให้จับชื่อเจ้าขึ้นมาจนถึงตอนนี้
‪ข้าว่าเป็นคาซ เบร็คเคอร์
‪ข้าไม่รู้จักเขาด้วยซ้ํา
‪งั้นก็ฝากชะตาไว้ในมือข้าสิ พ่อหนุ่ม
‪เราจะทําเงินได้มหาศาล
‪เก็บเงินเจ้าไว้เถอะ โรลลินส์
‪ข้าแค่อยากรู้สึกอะไรต่างจากนี้
‪ดี
‪จะได้มีคนเจ็บตัวแน่
‪เดวิด
‪ขอเหล่านักบุญต้อนรับท่าน
‪อาดริค เห็นเดวิดไหม
‪นึกว่าเขาอยู่กับท่าน
‪ข้าจะไปช่วยหา
‪ท่านเจอเขาครั้งสุดท้ายตรงนี้เหรอ
‪ข้าจับเสียงหัวใจเขาไม่ได้แล้ว
‪อ้าว
‪ข้าประคองเอง
‪เจ้าก่อนเถอะ
‪เจ้าทั้งคู่มีสิทธิ์ทุกประการ
‪เพื่อเดวิด
‪ไม่มีดินกลบหน้า
‪ไม่เหลืออะไรเลย
‪ลาก่อน อเล็กซานเดอร์
‪วันนี้เป็นวันเริ่มต้นใหม่
‪สําหรับชาวราฟกาทุกคน
‪ให้ตาย สําหรับโลกทั้งโลกด้วยซ้ํา
‪คิดไปก็น่าหวั่นใจไม่ใช่รึ
‪ที่ได้รู้ว่าต้องทําอะไรต่อไป
‪เรามุ่งมั่นทําสิ่งเดียวมานานมาก
‪มีการหลั่งเลือดกันมากมาย
‪หลังจากถูกแดนพยับเงาแบ่งแยกมานับร้อยๆ ปี
‪ในที่สุดเราก็ได้เฉลิมฉลองราฟกาที่รวมเป็นหนึ่ง
‪ประเทศเพื่อนบ้านทางเหนือ ‪จะเห็นว่าเรารวมใจกันได้และตั้งใจโจมตี
‪แต่สงครามไม่ใช่สิ่งที่พรากทุกอย่างไปมากที่สุด
‪ผลที่ตามมาต่างหาก
‪โอกาสที่จะรวบรวมปะติดปะต่อชีวิตขึ้นมาใหม่
‪เมื่อวิหคเพลิงฟื้นขึ้นจากเถ้า มันจะไม่เหมือนเดิม
‪แต่การเกิดใหม่นั้นมาพร้อมกับศักยภาพ
‪ศักยภาพสําหรับเป้าหมายชีวิตใหม่
‪ด้วยอานิสงส์ที่อาลีนาทําให้กับพวกเรา
‪ตอนนี้เราทุกคนมีโอกาสจะสร้างโลกที่ดีขึ้น ‪เมื่อแดนพยับเงาสลายไปแล้ว
‪และที่สําคัญที่สุด ทุกคนต้องศรัทธา
‪ศรัทธาต่อกัน
‪ศรัทธาตนเอง
‪ศรัทธาต่อความจริงว่า ‪นี่คือจุดเริ่มต้นของวันใหม่ที่ดีกว่า
‪และหนทางคงจะไม่ง่าย
‪ไม่มีอะไรง่ายดาย
‪ข้าคิดว่าจะจบสุนทรพจน์ให้มีหวังมากกว่านี้ ‪แต่นี่ก็คือความจริง
‪ขออภัย ตอนนี้เป็นงานฉลอง เราควรจะไปหา...
‪นี่ มานี่
‪นี่
‪เจ้าเป็นวีรบุรุษ รู้ตัวรึเปล่า
‪ข้าไม่ได้อยากเป็นวีรบุรุษ
‪ในที่สุดคนจะอยากฉลองให้กับสิ่งที่เจ้าเป็น
‪ไม่นะ
‪ไม่เอาขบวนพาเหรด นี่เป็นชัยชนะของเจ้า
‪โอกาสให้เจ้าสร้างราฟกาขึ้นมาใหม่
‪แล้วเจ้าล่ะ
‪เจ้านึกภาพตัวเอง ‪เป็นหัวหน้ากององครักษ์ของข้าออกไหม
‪ยืนมองจากข้างแถว
‪เจ้าควรได้มีชีวิตของตัวเอง
‪เจ้าจะรู้สึกยังไง...
‪มีคนบอกข้าว่า ‪มีตําแหน่งว่างที่อาจจะเหมาะกับเจ้า
‪ไม่ใช่ตําแหน่งนักแกะรอยใช่ไหม
‪สลัดหลวง
‪นั่นคือการใช้ชีวิต มัล
‪เป็นความคิดของเจ้าหรือของเขา
‪เขาไม่ใช่ศัตรูของเรา
‪ข้ารู้
‪ไม่เคยเป็นตั้งแต่ต้น
‪ข้าก็ไม่รู้ว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น
‪หนทางชีวิตเราจะนําไปทางไหน
‪หรือเราจะกลายเป็นคนอย่างไร ‪เมื่อได้กลับมาเจอกันอีก
‪ถ้าเส้นทางนี้... จะนําข้ากลับมาหาเจ้าได้
‪เราจะรู้แน่ว่าสิ่งที่เรามีนั้นเป็นของเรา ‪และเป็นของเราอย่างแท้จริง
‪เป็นการเลือก
‪ไม่ใช่ชะตากําหนด
‪การเลือก
‪นั่นคือทิศเหนือที่แท้จริง
‪และโอกาสที่ยังไม่ได้คว้าเอาไว้
‪เจ้าจัดแจงให้ที่นี่กลับเข้ารูปเข้ารอยเสีย
‪ปกป้องมัน ‪เหมือนกับที่ปกป้องข้ามาตลอดหลายปีก่อน
‪ข้าน่าจะต้องใช้มากกว่าที่เปิดจดหมาย
‪คนทั้งแผ่นดินจะเป็นคมดาบของเจ้า
‪แลนท์ซอฟจ่ายค่าจ้างแล้ว
‪ทุกคนจะได้รับส่วนแบ่ง
‪แล้วนีน่าล่ะ
‪จะได้รับอภัยโทษที่หนีทัพ ‪และคนฟเยียร์ดาของนางก็ได้รับอภัยโทษด้วย
‪ตราบใดที่เขาไม่ก่อปัญหา ข้อหาทั้งหมดจะถูกลบ
‪ข้ายัง
‪อยากจะมาบอกลา
‪ไม่นึกว่าเจ้าเป็นคนอ่อนไหว
‪ข้านึกว่าป่านนี้น่าจะได้เบาะแสเพิ่มแล้ว
‪ข้าส่งสายลับไปดูตามการประมูลทาส
‪หาว่ามีใครจําพ่อค้าทาส ‪ชื่อเกรเกอร์หรือกริกส์ได้ไหม
‪ยังไม่เจอเลย
‪แต่เจ้าไปเริ่มหาจากตรงนี้ได้
‪กับพวกจัดประมูล
‪เจ้าช่วยตามหาครอบครัวข้าเหรอ
‪หามานานแค่ไหนแล้ว
‪พี่ชายข้าไม่มีวันกลับมา
‪พี่เจ้ายังอาจกลับมาได้
‪ขอบคุณ
‪ข้ารู้ว่าบอกไปคงไม่มีความหมายต่อเจ้า...
‪แต่ข้าภาวนาให้เขาเสมอ
‪ให้จอร์ดี้
‪ข้าไม่ต้องการคําภาวนาของเจ้า
‪งั้นเจ้าต้องการอะไร
‪อยากตาย มีกองทองของข้าเองกลบทับ
‪ยิ่งรวย
‪ก็ยิ่งมีเรื่องต้องสะสาง
‪เจ้าไม่เคยมีฝันอย่างอื่นเลยเหรอ
‪อยู่เถอะ
‪อยู่ที่เคตเทอร์ดัมนี่
‪อยู่กับข้า
‪แล้วจะอยู่ไปเพื่ออะไร
‪ข้าอยากให้เจ้าอยู่
‪ข้า...
‪ข้าต้องการเจ้า
‪แล้วเจ้าจะสัมผัสข้ายังไง
‪ทั้งที่ยังสวมถุงมือ
‪ใส่เสื้อผ้าเต็มยศ
‪แถมยังเบือนหน้าหนี ‪เพื่อให้ริมฝีปากเราไม่ต้องสัมผัสกันด้วยรึ
‪ข้าจะรับเจ้า...
‪เมื่อเจ้าไร้เกราะกําบัง คาซ เบร็คเคอร์
‪ไม่อย่างนั้น ข้าขอไม่รับเลยดีกว่า
‪- แน่ใจเหรอว่าไม่มาด้วยกัน ‪- ข้าเหมาะจะอยู่กับแผ่นดินใหญ่มากกว่า
‪- ฝากดูแลด้วยนะ ‪- ข้าว่านางดูแลตัวเองได้
‪แต่โอ เจ้าจักผจญพายุกระหน่ํา
‪ขี่คลื่นคลั่งสู่ยามราตรี...
‪ร่ายกลอนพอแล้วมั้ง ไปหาอะไรทําไป
‪รอด้วย
‪อ้าว
‪นี่เป็นข่าวดีนะ
‪ข้าคิดอยู่พักใหญ่กว่าจะหาฉายาให้เจ้าได้
‪แต่สุดท้ายก็คิดออก
‪เดินทางดีๆ นะ สเติร์มฮอนด์
‪ข้าไม่ใช่กัปตัน ข้าไม่มีสิทธิ์จะเป็น...
‪ใครบอกว่าเป็นกัปตันล่ะ
‪แต่ให้เจ้าสวมเสื้อคลุม ทําตัวให้สมบทบาทหน่อย
‪โลกนี้ต้องการสเติร์มฮอนด์
‪และข้าก็อยากให้โวลค์โวลนี ‪คอยสอดส่องประเทศอื่นๆ
‪เทมาร์กับโทลยาเป็นคนคุมเรือ
‪ไปกันเลยไหม
‪ควรไป
‪อย่าจับตรงนั้น
‪ขอบคุณมาก
‪ยินดีต้อนรับ
‪ขอบใจ
‪อะไรล่ะ
‪เอามานี่นะ
‪เก่งมาก เติมลมไปเรื่อยๆ
‪ข้ารู้งานน่ะ พี่ขวาน
‪โทลยา
‪เป็นไงบ้าง
‪เกือบถึงแล้ว
‪เจอแล้ว เรือขายทาส!
‪นาเดีย ส่งเราเข้าไปหน่อย
‪สหายของเฮลโชว์
‪วางเงินได้เลย
‪และเตรียมใจให้พร้อม
‪เพราะคืนนี้เพียงคืนเดียว
‪ข้าจะมอบการแสดงสุดพิเศษ
‪การปะทะของความเชื่อ
‪และความโกรธเกรี้ยว
‪เข้ามา ฟเยียร์ดา
‪ไม่นะ
‪แมทไธอัส
‪ฮีมสตรา ข้ามีสาส์นจากกษัตริย์ราฟกา
‪ถอยไปทุกคน
‪แมทไธอัส เฮลวาได้รับอภัยโทษแล้ว ‪เจ้าต้องหยุดเรื่องนี้ทันที
‪เราหยุดเรื่องนี้ไม่ได้
‪อะไรนะ เดี๋ยว...
‪ขอร้อง
‪พาข้าไปคุยกับคนที่มีอํานาจก่อน
‪พอแล้ว ถอยไป ทุกคน
‪โรลลินส์!
‪ไม่ได้ตกลงกันไว้แบบนี้
‪โรลลินส์!
‪อย่าทําร้ายพวกมัน
‪เอาอย่างอื่นมา อะไรก็ได้ข้ายอมสู้ด้วยหมด
‪ไม่
‪ดเจลจะอภัยให้ข้า ข้าไร้มลทิน
‪โรลลินส์
‪โรลลินส์ หยุดเดี๋ยวนี้นะ
‪ลากตัวมันออกไป
‪ไอ้ชั่ว!
‪ไม่นะ
‪แมทไธอัส
‪นีน่า
‪แมทไธอัส
‪ไม่!
‪ไม่เอาเหล้ามอลต์แล้ว
‪ข้าจะเอาพอร์ตไวน์ วิสกี้เคลิชและสไปซ์รัม
‪และไปซ่องเมอนาเจอรี หาผู้หญิงชื่อเคช
‪บอกนางว่าข้าจะจ่ายหนี้คงค้าง
‪ให้ใครก็ตามที่อยากมาเป็นสาวบริการที่คลับโครว์
‪เสิร์ฟเครื่องดื่ม จัดโต๊ะ หว่านเสน่ห์ใส่ลูกค้า
‪แต่ไม่ต้องเปลืองตัว
‪จะเป็นตําแหน่งกินเงินเดือน
‪เชิญ
‪อีกสักครู่ท่านจะต้องไปร่วมขบวน
‪ข้าจะไปทันที
‪เพราะข้าคงเป็นแขกผู้มีเกียรตินะ
‪มีคําแนะนําอะไร ‪จากตอนที่เจ้าปกครองแทนครอบครัวข้าไหม
‪น่าจะมีคนเตือนท่านแล้ว
‪อย่าจัดงานฉลองเช่นนี้ในคืนฮริงคาลลา
‪เทศกาลสําคัญที่สุดของฟเยียร์ดา
‪บางคนอาจมองว่าเป็นการเริ่มเปิดฉากที่ดีที่สุด
‪ข้าควรเรียกท่านว่าอะไร
‪คําว่าองคมนตรีคงไม่ใช่ชื่อเดิมของท่านแน่
‪ดูแล้วน่าจะชื่อเลฟ
‪ท่านกําลังขีดเส้นตายให้ผู้คน
‪ท่านอยากรู้ว่าใครสนับสนุนราฟกาบ้าง
‪จากรายชื่อแขกผู้มาร่วมพิธี
‪นั่นก็คือแผนของเรา
‪และท่านจะต้องถูกจับตา
‪โดนกังขา
‪อาจนําไปสู่ปัญหาในภายภาคหน้า
‪ตัวอย่างเช่น อาจมีคนตั้งข้อสงสัย ‪ต่อสายสันตติวงศ์ของท่าน
‪พอจะมีคําแนะนําในแง่ดีบ้างไหม
‪ลีโอนิด
‪หากไม่ได้หมั้นหมายกับนักบุญสุริยะ
‪ท่านไม่มีทางมาได้ไกลขนาดนี้
‪ท่านเข้มแข็งได้เพราะนางเพียงคนเดียว
‪ทั้งที่เป็นคนเคร่งศาสนา ‪ดูท่านไม่ค่อยมีศรัทธาในตัวข้าเลย
‪ข้าศรัทธาในคนที่คู่ควร
‪อีกเรื่อง
‪ท่านจะปกปิดความลับอะไรไม่ได้ ‪ยามที่นั่งอยู่บนบัลลังก์
‪เป็นปัญญาที่ยิ่งใหญ่นัก
‪เจอกันในวิหาร
‪กษัตริย์มาเยือนเองเลยรึ
‪ยังไม่ใช่กษัตริย์ ‪จนกว่าองคมนตรีจะเอาซากสัตว์มาห่มให้
‪แล้วเอาคทาตีหัว
‪มันสูงส่งทรงเกียรติมากนะ ความเป็นเจ้า
‪นี่มาดูข้า
‪หรือว่ากําลังหนีจากพิธีที่กําลังจะมาถึง
‪เป็นทั้งคู่ไม่ได้เหรอ
‪เป็นการที่ข้ามาขอบคุณเจ้าที่...
‪ข้าคงจะเดียวดายอย่างมหาศาลไม่อาจคิด ‪หากไม่ได้มีเจ้า
‪คนทั้งราฟการักเจ้า
‪แต่ฟเยียร์ดาอาจจะไม่ได้ตื่นเต้นนัก
‪ที่งานราชาภิเษกจัดขึ้นในคืนเดียวกับฮริงคาลลา
‪ข้าขอปรับคําใหม่แล้วกัน
‪หากไม่มีเจ้า
‪ข้าคงเป็นกษัตริย์ที่เดียวดายที่สุดในโลก
‪เจ้าคือผู้เรียกสุริยะ ผู้กอบกู้ราฟกา
‪ข้าถือเป็นเกียรติมากที่มีเจ้าข้างกาย
‪เจ้าคงจะไม่สั่งคนชนแก้ว
‪และบังคับให้เราจูบกันใช่ไหม
‪ไม่ ไม่มีจูบ
‪เว้นแต่เจ้าจะคิดถึงข้า แทนที่จะพยายามลืมเขา
‪เจนยากับโซยาจะมาพาข้าเข้างาน
‪อ้อ
‪ข้าปล่อยเจ้าไปแล้วกัน
‪รายนั้นพังเอาเรื่อง
‪ข้าน่าจะเยียวยาได้
‪รู้ใช่ไหมว่าขอให้ข้าช่วยก็ได้ ‪แทนที่จะใช้พวกช่างที่นิโคไลส่งมา
‪ข้าคิดถึงการสางผมยุ่งๆ ของเจ้าเลย ‪หลังจากได้ขัดสีฉวีวรรณคนนี้
‪นี่เราอยู่ข้างเดียวกันแล้ว
‪ถึงจะน่าเบื่อแค่ไหน ข้าก็พอใจไม่ใช่น้อย
‪แล้วราฟกาจะเป็นรายต่อไป
‪ข้าว่าเราสามคนเริ่มงานบูรณะซ่อมสร้างกันได้
‪เจ้ากําลังขอให้เราช่วย
‪แน่น่ะสิ เราเก่งจะตายไป
‪เราจะเริ่มตรงไหนดี
‪ข้าอยากให้ท่านช่วยดูแลเรื่องที่วังแห่งนี้
‪อยากให้เป็นที่หลบภัยของทุกคน
‪ไม่ว่าจะกรีชาหรือออตคาซาสต์ยา ‪ผู้ต้องการแหล่งพักพิงปลอดภัย
‪เหมือนที่สปินนิ่งวีล
‪ส่วนเจ้า ข้าอยากให้เจ้าดูแลการฝึกกรีชา
‪ข้าก็น่าจะพอฟาดฟันปลุกปั้นพวกนั้นได้
‪ตราบใดที่ไม่มีการฟาดกันจริง
‪ข้าไม่รับปากนะ
‪และข้าไม่อยากให้กรีชาต้องแบ่งภาคีอีก
‪ไม่ต้องใส่เคฟตาแบ่งสีกันแล้ว
‪- เป็นแนวคิดที่ดีมาก ‪- แต่ข้าใส่สีน้ําเงินขึ้นนี่นา
‪ส่วนตัวข้าเอง
‪ข้าคงไม่ได้มาถึงตรงนี้หากไม่มีเพื่อนๆ ช่วยเหลือ
‪ข้าคิดว่าราฟกาก็ควรมีเพื่อนเช่นกัน
‪ข้ามีดาบเล่มสําคัญที่ต้องนําไปคืนชูฮัน
‪และหวังว่าจะสร้างพันธมิตรกับเขาได้
‪พวกเราห่างเหินกันไปนานพอแล้ว
‪เราสามคนน่าจะทําประโยชน์ได้มาก
‪เป็นสามขั้วอํานาจเล็กๆ ของเราเอง
‪เจ้าสามคน
‪โอกาสครั้งใหญ่ปรากฏขึ้นแล้ว
‪งานนี้ผลตอบแทนงามที่สุดเท่าที่เคยรับทํา
‪มีอาวุธใหม่กําลังจะเข้าสู่ตลาด
‪ถ้าทําสําเร็จ มันจะทําให้การทําลายแดนพยับเงา
‪ง่ายราวกับไปปิกนิกฤดูใบไม้ผลิ
‪ทุกมุมโลกจะได้รับผลจากมัน
‪เป็นยาชื่อว่าเจอร์ดาพาเรม
‪เสพติดรุนแรง
‪และหากผู้ใช้เป็นกรีชา
‪พลังที่เคยมีจะเพิ่มทวีคูณเป็นพันเท่า
‪นักเคมีที่ปรุงยานี้ ‪หนีไปเคิร์ชทันทีที่ตระหนักถึงสิ่งที่ทําไป
‪แต่เขาถูกชาวฟเยียร์ดาจับได้ ตอนนี้รอดําเนินคดี
‪หากชาวฟเยียร์ดานํายานี้มาใช้เป็นอาวุธ ‪ผลที่ตามมาจะสาหัสเกินจินตนาการได้
‪ทุกอย่างที่เราเคยได้รู้มา
‪ทุกแรงกําลังที่เราเคยพึ่งพาจะแตกพ่าย
‪มีคําถามอะไรไหม
‪คําบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม