Tres, dous, un.
- Non, fágoo eu! - Déixame a min.
Creo que fomos máis rápido.
Tanto como para gañar?
Depende contra quen.
Canto debían mamá e papá na tenda?
- Seis dólares? - Con trinta centavos.
Eu gañarei co tiracroios e lanzando aros.
Dan dez centavos.
Ti gañarás os concursos de bordado e redacción.
Nese danche un dólar.
Así cubriremos parte da débeda.
Que non saiban que o sabemos.
- Gañamos os cartos e sorprendémolos. - Vale.
- Admirando o millo? - Pois si.
Para o ano plantamos o dobre e mercamos unha vaca leiteira.
Faremos unha casa meirande.
Que teña cuartos.
Axiña chegarán os pagos.
Apañaremos a colleita.
Cazarei máis no inverno e venderemos peles.
Soña ao grande.
Fareino cando os pagos da hipoteca cheguen puntuais.
- Queredes unha casa meirande? - Si!
Que teña faiado.
- E estantes para os tesouros. - E salón.
E unha estufa.
Está ben ter as ideas claras.
Soñade ao grande e trazade un plan.
Agora só soño co Día dos Fundadores.
O plan é comer flocos de millo e bailar.
Bo plan.
Quero bailar.
Independence é unha vila que fai honra ao seu nome.
As familias que chegaron aquí buscaban liberdade
e comezar de cero nun lugar novo.
Prefiro mil veces a túa torta.
- Non sabía que tocaba o piano. - Anos de clases.
Aquí toco pezas novas. Algunha petición?
Hai unha rifa, flocos de millo e limoada. Vamos!
Pensei que sería un día en familia.
Quen lle di que non á limoada?
Toda a razón. Alédome de vervos.
- Disque os osage marchan para a semana. - A maioría, si.
Vós tamén?
- Aínda non sabemos. - Non.
Seica a escola comeza en setembro.
Menos mal. As nenas están fartas das miñas clases.
- Pensei que serías ti a mestra. - Non che sei… Non dou feito.
Señoras e señores de Independence,
atención, por favor!
Permitídeme ser o primeiro en desexarvos…
bo Día dos Fundadores!
Dálle, Scott!
Toma.
O lanzamento de aros coincide coa carreira.
- Non podes ir aos dous. - Apúntome eu ao dos aros.
Se gaño, douvos os cartos.
- Dixéchesllo? - Non o vai contar.
- Non precisamos axuda. - Precisamos tal!
Se ao final quedamos aquí, ensínasme a facer coroas de flores.
Así quedamos a pre.
Vale.
Papá di que soñemos ao grande e tracemos un plan.
Pois adiante.
E ninguén sabe del?
Pediulle ao doutor Blake, de Elk City, que lle atendese os pacientes,
e despois desapareceu da face da Terra.
Non souben máis nada.
- Se cadra volveu coa muller. - Por que dis…?
Igual para divorciarse. Unha de dúas. Ao menos, sábelo.
O que? O único que sei é que non foi sincero.
Eu non o daría por perdido aínda.
Dende cando es tan optimista?
Non son optimista.
Pero véxote namorada.
Quen falou de amor?
LIMOADA
Case non nos queda.
Queres que lle disparemos ao barril?
Pegar tiros a min sempre me fai sentir mellor.
Non, graciñas.
Que romántico.
Pódocha roubar?
Adiante. Xa remato eu aquí.
- Como que aínda non sabemos? - É certo.
Dicías que non querías abandonar o que temos aquí. Que cambiou?
Fun decisivo no acordo.
Quero seguir traducindo, negociando, mirando polo noso futuro.
A teu pai non lle gustaría, co que traballastes na casa.
Dáme igual que non lle guste.
Era distinto cando o das terras estaba no aire.
Agora non nos van querer aquí. Non estaremos a salvo.
- Na nosa terra? - Eles non o verán así.
Louis mércanos a casa co predio.
Igual volver comezar é o mellor para todos nós.
Todos nós.
Queres deixar aquí a Julia.
Sempre estará con nós.
- Bo Día dos Fundadores. - Bo Día dos Fundadores.
- Pois si que mandaron os cartos. - É de meu pai.
Anotou a Carrie na Biblia.
Que?
- Gustafson tivo un derramo cerebral. - Non.
Está vivo, recuperándose.
A muller di que pagarán cando chegue o seu fillo,
pero será despois da colleita.
- Un ano sen cartos? - Polo menos.
As nenas precisan roupa, zapatos e libros para a escola.
Case non nos quedan fariña nin fabas.
E debemos cartos.
Non quero deixar un enfermo na rúa, pero poderiamos buscar outro comprador.
Tería que ir alá arranxalo.
Nin podemos pagar a viaxe nin podo quedar soa.
Traballarei de mestra.
E Carrie?
Buscarei alguén que a coide. Ou lévoa comigo.
A vila non para de medrar.
Farán falla bos carpinteiros.
Eli non fala máis ca do ferrocarril.
Aí haberá traballo.
Algo aparecerá.
Soña ao grande.
Preparados, listos…
xa!
- Veña! - Vamos!
Temos vencedoras!
Bravo!
Veña, vamos.
- Moi ben, nenas. - Vamos!
Debiches ser un bo pai.
Tenteino.
Tiveron sorte contigo.
Abonda de melindres.
Vou xulgar a competición de tiracroios.
Tirade os dous a un tempo.
Non, á vez. Tirades por separado.
Vale, terma do da esquerda. E o da dereita…
A ver, non…
É unha festa espectacular.
Tiven unha boa idea, non si?
Si.
Seica Mary vai ser a gran rival de Romanzy no concurso de redacción.
Non lla escoitei, pero leva semanas practicando.
Que gane a mellor.
Ultimamente estraño moito ser mestra.
Sube o lado dereito. Exacto, así. Quietos.
Perfecto.
Perdoa. Que dicías?
Quero ser a mestra da escola cando comecen as clases.
Caroline, o posto xa está cuberto. É unha mociña que recomendou Margaret.
Ten dous anos de experiencia e moi boas referencias.
As mestras deben ser mulleres solteiras.
As normas non as poño eu. É así.
Ti tes a túa meniña e a túa familia.
E estarás de acordo en que a vila precisa toda a xente nova
que poidamos atraer.
Abofé.
Ademais, teño outro posto para ti.
Cando teñamos o ferrocarril, ocupareime de recibir a xente que chegue.
Eli quere presentarse a alcalde.
É un segredo. Non digas nada.
Estarei moi atarefada
e non terei tempo para a Sociedade de Mulleres.
Quero que a leves ti.
Eu seguiría de directora, pero ti ocuparíaste do día a día.
Todas te admiran.
Afágasme.
Pero preciso traballo remunerado.
Non caía niso.
Déixote seguir.
O Judson vai ampliar o restaurante e a panadería.
Van buscar un bo cociñeiro.
Recoméndote encantada, se che interesa.
Si, grazas.
E xa me dirás algo do da Sociedade de Mulleres.
Queres que a xestione unha muller que traballa?
Todas traballamos, non si?
Estiven pensando que, agora que se asinou o tratado,
igual hai traballo no ferrocarril.
E, nese caso,
estimaríache que me recomendases.
Traballo hai,
e recoméndote encantado para un posto de capataz.
Vénnos ben alguén coma ti.
Grazas.
O caso é que o ferrocarril tardará un tempo en chegar a Independence,
pero hai moito choio na ampliación de liñas.
En Nebraska ou, seguramente, en Colorado.
Non me convence estar lonxe da familia.
Só sería un ano ou así.
Imaxino que tes grandes plans para as terras.
Si.
Pénsao.
Vou ir botarlles un ollo ás nenas.
Teñen facilidade para meterse en leas. Niso saen a Jemma, non a min.
Compráceme anunciar que a gañadora do primeiro premio,
polo excelente deseño, selección de cores e bordado, é…
Mary Ingalls.
- Grazas. - Ben feito.
Un traballo excelente. Moi bo.
Parabéns!
Graciñas. A que gañaches ti?
Ás mellores galletas. Pouca competencia tiña.
Non vin a Caleb por ningures.
Pola mañá estaba algo apagado.
Non me dixo que tiña.
Vai onda el. Igual o animas.
Graciñas, rapazas.
Ola.
Doutor Tann, benvido.
Quería falar contigo.
É que teño présa.
Non preciso compaña, grazas.
- Acabo de volver de Filadelfia. - Espero que fose ben.
- Emily, quero explicarme. - Tranquilo. Non é non.
Logo do Nadal, pedinlle o divorcio á miña muller.
Non quixo asinar os papeis.
Vaites.
Cando me falaches do futuro,
vin que tiña que arranxalo inmediatamente.
E iso fixen.
Pásao ben.
Queres?
Rifei con Spencer polos últimos.
Tranquilo, total non ten dentes.
Anímate.
É o Día dos Fundadores. Independence fai dous anos.
Sam Parker di que viñeron uns mozos traballar na construción.
Cobran a metade.
A metade?
Saben por onde se colle o martelo?
Importa?
Os que nos mercaron as terras non poden pagar.
Quería traballar na construción no outono,
pero non hai maneira.
Vou choiar nun traslado de gando xuntando reses que quedan atrás.
Ven comigo.
Igual levas unha vaca leiteira.
Aos becerros cústalles seguir o grupo.
Así as nenas terían manteiga.
- Que xeneroso. - Non, é puro egoísmo.
Se marchas, non me axudas a facer a casa.
Unha casa?
Como o das terras está amañado,
penso…
que debería asentarme.
Despreocúpate dos mozos que cobran pouco.
Co primeiro vendaval, a xente quererá profesionais.
Imos ao concurso de fender toros para que os mozos eses vexan quen manda?
Ola, Laura. Quen é a túa amiga?
É Aguia Boa.
Aguia Boa, preséntoche a Edith e a Romanzy.
- Por que non volviches xogar con nós? - Portástesvos mal con Caleb. Por iso.
Xa aprendiches a ler?
Ou vas sentar cos bebés na escola?
Sei ler.
Quenda do seguinte participante.
Vese que era mentira que lle deses a un coello a vinte pasos.
Gañei o concurso de bordado.
Tiñas que ver a cara de Romanzy.
Parabéns.
Estás ben?
Escribíronche.
Miña nai.
Túa nai?
Logo do Nadal, Emily puxo anuncios nos xornais de todo o país.
A miña nai viu un e escribiume.
Di que non sabía que fora de min.
Agora vive en Cincinnati e quere que vaia.
Teño moitísima gana de vela.
Anoxarase Emily se marcho?
Emily non se vai anoxar.
Estrañarate.
Pero nada máis.
E ti que?
A familia éo todo.
Quero que a teñas.
Pero estrañareite.
Independencia significa liberdade e autosuficiencia,
e a vila de Independence simboliza eses valores.
Non quero ir á escola para o ano.
Esquécete desas nenas.
Sentaremos xuntas, e non nos amolarán porque somos as máis listas.
Nin sequera sabes se vas quedar.
Se cadra estou soa.
Tes a túa irmá. Nunca vas estar soa.
Tes razón.
…para outras persoas afíns.
O seu esforzo pagou a pena.
Independence é máis ca unha vila.
É o noso fogar.
Vas gañar.
Moi ben, Romanzy James.
A última, pero non menos importante, Mary Ingalls.
Señorita Ingalls?
- Sube ti. - Señorita Ingalls?
- Non. Mary é a lista. - Último aviso, señorita Ingalls.
Ti es igual de lista.
Pois damos por rematado o concurso.
Un momento!
Son eu.
Independence…
é unha vila que fai honra ao seu nome.
O certo é que Independence é un nome curioso para esta vila.
A pradería é enorme
e nós somos moi pequeniños.
En realidade,
ninguén pode sobrevivir aquí só.
Precisamos axudarnos
cando nos fai falla unha casa,
cando enfermamos
e cando pesa a soidade.
Independence non se basea na autonomía,
na liberdade, na emancipación nin en nada diso.
É un lugar de unión,
un lugar onde descubrirmos quen somos.
En Independence podes coñecer xente que leva moito tempo aquí
ou xente que acaba de chegar,
persoas diferentes ás que coñecías
ou persoas que son como da familia.
En realidade, Independence non é un lugar.
É unha idea.
É a xente que levas no corazón.
Así se fala, Laura!
Moi ben, Laura!
Si!
Bravo!
Un discurso incrible!
Laura!
Bravo!
Moi ben, Laura.
Un discurso estupendo.
E o premio é para…
Romanzy James.
- Moi ben! - Bravo!
Bravo!
Grazas.
Por moitos máis.
Non pasa nada.
Nunca escoitara nada mellor.
Nin máis auténtico.
Apetéceche un pouco de música?
Si, señor.
Ben!
Por aquí.
Que matina esa testa?
Pensas algunha vez en refacer a túa vida con alguén?
Xa probei a vida en parella.
Non vai comigo.
É que caín na conta de que me vai mellor cando formo parte dunha familia.
Oxalá puidese darcha.
Podemos falar?
Aínda que bailamos, non teño nada que dicirche.
- Tes dereito a anoxarte. - Estamos de acordo.
Sentinme estúpida.
- Síntoo. - Por que non mo dixeches?
Non sei…
Collíchesme por sorpresa, supoño.
Non contaba con volver namorar.
Pensei en ti seguido.
E quero que formes parte do meu futuro.
Se aínda queres.
Se cadra mellor…
botamos outro baile, por agora.
Lembro a primeira vez que te vin bailar.
Entraches cun carro cheo de libros no medio da clase de baile.
Ofrecícheste a amosarme a biblioteca.
Quería o teu libro de Jane Austen.
Veña. Se era encantador.
Iso crías ti.
Non tiñamos idea do que nos agardaba.
Amor.
Guerra.
Perda.
- Promesas. - Criamos que todo era posible.
Queriamos outra vida.
Non é como imaxinaba.
Coido que nunca o é.
Quero volvelo tentar.
Comezar de novo.
Quero sentir esa esperanza,
esa posibilidade.
Tiñas razón.
Sempre estará connosco.
Vaiamos a onde vaiamos.
Pois… falarei con Louis do predio.
Ola, cousiña.
Si.
Bailas comigo?
Coidamos nós a Carrie.
O día non saíu como esperabamos.
Nunca sae como un espera.
Amañarémonos.
Coma sempre.
Que fixeches? Arruinaches vidas.
Que pensas facer?
Non te vaias.
Ei!
Veño agora.
Non marches, James.
Ei! Que non marches, James.
Díxenche que aquí non, Kind.
Pagala? Pagueina a base de suor!
Déixao en paz, Russell!
Ei.
É un víbora.
Fíxonos vir aquí e agora vannos botar das casas.
Veña! Dillo, James.
Agora que se pechou o trato cos osage,
o Goberno quérenos botar das terras
se non pagamos en dúas semanas.
- Que? - A Lei de Asentamentos aquí non vale.
O Goberno mercoulles a terra aos osage e agora quere recuperar o investido.
Eli e os do ferrocarril vendéronnos unha mentira e tócanos a nós pagala!
Non é certo.
Canto queren?
Tres dólares por hectárea.
Valor de mercado.
E se non os teño?
Cando boten os indios, os que non poidamos pagar iremos detrás.
O progreso non está exento de atrancos.
Ide rezar ti e o teu progreso.
Podo conseguirche un empréstito.
O soldo de capataz daríache para devolvelo,
ata para duplicar o teu terreo.
Sería por aí un ano.
Ou dous.
Que me dis?
Canto escoitaches?
Abondo.
Canto dará a colleita?
Non o sei.
Para catro hectáreas?
Podemos vender algún moble,
o reloxo de peto, os peites, o violín.
Se conseguimos traballo, igual pasamos o inverno.
Ou podo aceptar o posto de capataz.
Non viñemos aquí para separarnos.
Que é iso?
Un incendio.
Deixade que arda.
Que a vila de Eli se reduza a cinzas. É o que merece.
Lume!
Veña, Eli.
Toma.
Toma. Ten coidado.
Hai que facer un cortalumes!
Rápido e recto!
Seguide!
Vano apagar.
E se non dan?
Iremos ao regato.
É a onde irían os paxaros, os coellos e as serpes.
Daquela iremos alí.
Nos praceres da vida ímonos deter
e as bágoas vertidas contar,
compartindo o noso sufrir.
Hai unha canción que sempre vai resoar.
Ai, malos tempos, non volvades vir.
É a canción, o suspiro dos cansos.
Malos tempos, malos tempos, non volvades vir.
Cantos días viñestes buscándome a min.
Ai, malos tempos, non volvades vir.
Non se apaga!
Temos que recuar!
Non!
Hai que seguir loitando!
Non imos perder a vida pola túa vila, Eli!
- Atrás! - Retirádevos!
- Atrás! - Atrás!
Recuade!
Todos atrás!
Veña!
Fóra de aquí!
Vira o vento.
Está virando!
Por fin pasou.
Madre, sabía que nos volveriamos ver.
Que horror.
Foi espantoso.
Ola.
Xa pasou.
Xa foi.
Vámonos.
Xo, amodo.
Jack!
Ven aquí! Jack!
A ver os danos.
Jack!
Non chega o que se salvou.
Non.
A onde imos ir?
Aos Grandes Bosques?
É o que queres?
Gústame como somos aquí.
Viñemos aquí para sermos mellores, e lográmolo.
Farémolo de novo.
Marchamos.
A onde?
Aquí non podemos quedar.
Como?
Síntoo.
Mary, dálle os cartos.
Tomade isto para pagar a débeda na tenda.
Esperabamos gañar máis, pero buscaremos traballo.
Non ten que ver con iso.
Son vosos.
Gañástelos.
Ven aquí.
Non iamos estar sempre aquí?
Quería que así fose.
Cando imaxino o futuro,
cando soño con nós,
sempre vexo o mellor.
Tes esperanza.
Teño.
Pero, ás veces, non abonda.
Síntoo, piollo.
Debino facer todo doutro xeito.
A esperanza éo todo.
É o único.
Non perdas a fe nela.
Nin en nós.
Non.
Desta volta viranse despedir de nós?
Iso seguro.
Miña nai!
- Non. - Non? Non o digas en voz alta.
- Hai que poñer data. - Non.
Exacto. Quedou alí.
E o señor Edwards?
Seguro que logo ha de vir.
É demasiado.
Vale tres ou catro veces o que debedes.
Non os podemos levar.
Pouco han durar no escaparate.
Déixame pagarvos o arado.
Considérao un agasallo de voda anticipado.
Iso é!
Veña!
Así!
Toma!
Cando marchades?
A semana que vén.
Vós?
Mañá pola mañá.
Grazas por ser tan amable.
Oxalá nos volvamos ver.
Non me esquezas.
Nunca.
Tento gravar esta imaxe na memoria.
Eu tamén.
Escribirasme?
Gústame como ves o mundo.
Todas as semanas.
Contestareiche.
Teremos cartas para facer un libro.
Levareite no corazón.
Vamos.
O primeiro en recibirnos e o último en despedirse. Grazas por todo.
Cóidate, Charles, e coida a túa familia.
Tede tino nos ríos.
Non se vía capaz de despedirse.
Pero quérevos moito ás dúas.
Dálle as grazas
por atopar a Papá Noel na pradería…
e por ser o meu amigo.
Dareillas.
Que ben o van pasar os coellos papando o xardín.
Quen vai vivir aquí?
Se cadra unha nova familia que chegue.
Ou algún dos osage que quede.
Ou talvez só as flores, o ceo
e os coellos.
Hai un lugar feliz, moi moi lonxe,
onde os santos na súa gloria coma o día relocen.
Escoitamos os anxos cantar: "Gloria ao Señor, que vai reinar."
Máis alto van clamar. Loado sexa por sempre.
Tes que vir a este lugar. Ven, vente xa.
Que te fixo dubidar? Por que esperar?
Que felices seremos cando do pecado e a dor nos liberemos.
Señor, contigo viviremos. Bendito sexas.
Jack, ven! Jack!
Papá, para o carro.
Xo.
Jack, volve!
Jack!
Sr. Edwards?
É o señor Edwards!
Xo.
Vou ir con vós, se vos parece.
A curmá da miña muller vive en Minnesota.
A vila chámase Walnut Grove. O marido ten unha tenda.
Seica hai boa terra e boa xente.
- Que dicides, nenas? - Si!
Guíanos.
Moi ben.
Vamos.
Subtítulos: Marina do Albardeiro