Trzy, dwa, jeden.
- Nie, ja to zrobię! - Ja chcę.
Chyba było szybciej.
Na tyle, żeby wygrać?
Zależy, z kim się ścigamy.
Ile rodzice są winni pannie Henderson?
- Sześć dolarów? - I trzydzieści centów.
Wygram zawody w strzelaniu z procy i rzucaniu obręczą.
To dziesięć centów.
Ty wygrasz konkurs haftu i pisania esejów.
Dostaniesz za to dolara.
Nie spłacimy całego długu, ale chociaż część.
Nie chcę, by wiedzieli, że wiemy.
- Wygramy i zrobimy im niespodziankę. - Dobrze.
- Podziwiasz kukurydzę? - Tak.
W przyszłym roku zasiejemy dwa razy tyle i kupimy krowę mleczną.
I zbudujemy większy dom.
Taki z sypialniami.
Wkrótce ruszą płatności hipoteczne.
Zbierzemy plony, a zimą będę polował i zastawiał sidła.
Dużo futer na sprzedaż. Marzmy o wielkich rzeczach.
Pomarzę, gdy zaczną przychodzić płatności.
- Co sądzicie o większym domu? - Tak.
Chcemy mieć strych.
- I regał na nasze skarby. - I salon. I piec.
Warto wiedzieć, czego się chce.
Wielkie marzenia i plany, jak je spełnić.
Chwilowo marzę tylko o Dniu Założycieli.
Planujemy jeść kukurydzę i tańczyć.
Zacny plan.
Chcę tańczyć.
DOMEK NA PRERII
Miasteczko Independence zawdzięcza nazwę pewnemu stylowi życia.
Rodziny, które tu przybyły, miały nadzieję na wolność
i nowy początek w nowym miejscu.
Zdecydowanie wolę twoje placki.
- Nie wiedziałam, że gra pan na pianinie. - Lata nauki.
Na Zachodzie wolę nowe piosenki. Jakieś zamówienia?
Jest loteria, prażona kukurydza i lemoniada. Chodźcie!
Naiwnie myślałam, że to będzie rodzinny dzień.
Trudno konkurować z lemoniadą.
Racja. Dobrze was widzieć.
Ponoć Osagowie ruszają w przyszłym tygodniu.
Większość. Tak.
Wy też?
- Nie zdecydowaliśmy. - Nie.
Podobno szkoła rusza we wrześniu.
Dzięki Bogu. Dziewczynki mają dość moich lekcji.
- Myślałam, że będziesz uczyć. - Nie wiem. Mam pełne ręce roboty.
Panie i panowie, mieszkańcy Independence,
czy mogę prosić o uwagę?
Chciałbym jako pierwszy życzyć wam…
szczęśliwego Dnia Założycieli!
Dawaj, Scott!
Proszę.
Rzut obręczą nakłada się na bieg na trzech nogach.
- Nie weźmiesz udziału w obu. - Mogę rzucać obręczą.
Jeśli wygram, oddam ci nagrodę.
- Powiedziałaś jej? - Nic nie powie.
- Nie potrzebujemy pomocy. - Potrzebujemy.
Jeśli zostaniemy, nauczysz mnie pleść wianki.
Wtedy będziemy kwita.
Zgoda.
Tata mówi, by mieć wielkie marzenia, a potem planować ich spełnienie.
Więc spełnijmy je.
Nikt nie wie, dokąd pojechał?
Podobno poprosił doktora Blake’a z Elk City, by przejął jego pacjentów,
a potem odjechał w siną dal.
LEMONIADA
Od tamtej pory cisza.
Może wrócił do żony.
- Dlaczego… - Albo pojechał się rozwieść.
Pół na pół. Teraz już wiesz.
Wiem tylko tyle, że nie powiedział prawdy.
Nie skreślałabym go. Jeszcze nie.
Od kiedy jesteś taką optymistką?
Nie jestem optymistką.
- Umiem rozpoznać zakochaną dziewczynę. - Kto mówi o miłości?
Prawie wszystko zeszło.
Chcesz postrzelać do beczki?
Zawsze lepiej się czuję, gdy do czegoś strzelam.
Nie, dziękuję.
Romantycznie.
Mogę ją porwać?
Śmiało. Ja tu skończę.
- Czemu mówisz, że nie zdecydowaliśmy? - Bo nie zdecydowaliśmy.
Dotąd nie chciałeś porzucić tego, co zbudowaliśmy.
Co się zmieniło?
Odegrałem istotną rolę w podpisaniu traktatu.
Chcę to dalej robić. Tłumaczyć, negocjować, dbać o naszą przyszłość.
Twój ojciec nie byłby zadowolony. Tyle włożyłeś w ten dom.
Nie obchodzi mnie jego zdanie.
Przedtem status ziemi był niejasny, ale umowa została zawarta.
Nie będą nas tu chcieli. Nie będziemy bezpieczni.
- Na naszej ziemi? - Widzą to inaczej.
Louis chciał kupić dom i farmę.
Może nowy początek będzie dla nas wszystkich najlepszy.
Dla nas wszystkich.
Więc chcesz zostawić tu Julię.
Zawsze będzie z nami.
URZĄD POCZTOWY
- Szczęśliwego Dnia Założycieli. - Wzajemnie.
- Mówiłeś, że przyjdą pieniądze. - To od ojca.
Wpisał Carrie do Biblii.
Co?
Gustafson miał udar.
- O nie. - Żyje. Wciąż dochodzi do siebie.
Zaczną płacić, kiedy syn przyjedzie im pomóc,
ale to będzie długo po żniwach.
- Bez pieniędzy przez rok? - Przynajmniej.
Dziewczynki potrzebują ubrań, butów, podręczników do szkoły.
Kończą się mąka kukurydziana i pszenna, fasola.
I mamy długi.
Nie chcę wyrzucać chorego z domu, ale moglibyśmy poszukać nowego kupca.
Musiałbym tam pojechać.
Nawet gdyby było nas stać na podróż, nie mogę zostać tu sama.
Muszę przyjąć posadę nauczycielki.
A co z Carrie?
Znajdę kogoś do opieki. Albo będę ją zabierać.
Miasto szybko się rozrasta.
Przed zimą przydadzą się cieśle.
Eli bez przerwy gada o kolei.
Muszą mieć pracę.
Coś się znajdzie.
Wielkie marzenia.
Na miejsca, gotowi,
start!
- Dawaj! - Dalej!
Mamy zwyciężczynie!
Brawo!
Dobra, chodźmy.
- Dobra robota. - Chodźmy!
Musiałeś być dobrym ojcem.
Starałem się.
Miały szczęście.
Dość czułych słówek.
Idę oceniać zawody w strzelaniu z procy.
Ciągnijcie w tym samym czasie.
Jednocześnie. Robicie to osobno.
Przytrzymajcie z lewej. A z prawej…
Dobrze, to…
Przepiękny dzień.
Jednak miałam wizję, prawda?
Tak.
Podobno Mary to główna rywalka Romanzy w konkursie na esej.
Nic o tym nie wspominała, ale ćwiczy od tygodni.
Niech wygra najlepsza.
Bardzo tęsknię za nauczaniem.
Wyżej z prawej. Tak. Przytrzymajcie.
Idealnie.
Wybacz, co mówiłaś?
Chciałabym zacząć uczyć od nowego semestru.
Tę posadę otrzymała już młoda kobieta polecona przez Margaret.
Ma dwa lata doświadczenia i jest bardzo chwalona.
Nauczanie jest dla niezamężnych kobiet.
Nie ja ustalam zasady. Tak już jest.
Masz dziecko i rodzinę.
Zgodzisz się chyba, że miasteczko potrzebuje tyle nowych twarzy,
ile zdołamy przyciągnąć.
Oczywiście.
Poza tym mam dla ciebie coś innego.
Gdy dotrze tu kolej,
będę gościć nowych przybyszy i się nimi zajmować.
Eli chce kandydować na burmistrza.
To tajemnica. Nie piśnij słówka.
Będę miała pełne ręce roboty,
więc nie będę miała czasu na Towarzystwo Kobiet.
Chcę ci je powierzyć.
Byłabym dyrektorką, a ty zajmowałabyś się bieżącymi sprawami.
Kobiety cię szanują.
Pochlebiasz mi.
Niestety potrzebuję płatnej pracy.
Och, nie wiedziałam.
Nie będę cię zatrzymywać.
Hotel Judson planuje rozbudowę restauracji i piekarni.
Będą szukali doskonałej kucharki.
Chętnie cię polecę, jeśli masz ochotę.
Tak, dziękuję.
Dasz mi znać w sprawie Towarzystwa Kobiet?
Chciałabyś mieć na czele towarzystwa pracującą kobietę?
Wszystkie pracujemy, czyż nie?
Skoro podpisano traktat,
pojawi się jakaś praca na kolei?
Jeśli tak,
byłbym wdzięczny, gdybyś mnie polecił.
Pracy nie brakuje
i chętnie polecę cię jako brygadzistę.
Przyda się taki człowiek.
Dziękuję.
Oczywiście kolej dotrze tu dopiero za jakiś czas,
ale jest dużo pracy przy liniach bocznych.
Może Nebraska, a najprawdopodobniej Kolorado.
Nie chcę być tak daleko od rodziny.
Tylko przez jakiś rok.
Pewnie masz wielkie plany związane z tą ziemią.
- Tak. - Przemyśl to.
A teraz muszę iść do dziewczynek.
Zawsze skutecznie pakują się w kłopoty. Mają to po Jemmie, nie po mnie.
Z przyjemnością ogłaszam, że pierwszą nagrodę
za doskonały projekt, dobór kolorów i ściegi zdobywa…
Mary Ingalls.
- Dziękuję. - Dobra robota.
Doskonała robota. Bardzo ładnie.
Gratulacje.
Dziękuję. Ty też coś wygrałaś?
Pierwsza nagroda za pierniczki. Bez konkurencji.
Nigdzie nie widziałam Caleba.
Był rano nieco przygnębiony.
Nie wiem czemu.
Może poprawisz mu nastrój?
Dziękuję.
Witaj.
Doktor Tann. Witamy z powrotem.
- Liczyłem, że porozmawiamy. - Muszę już iść.
Nie potrzebuję towarzystwa.
- Wróciłem z Filadelfii. - Podróż była udana?
- Chcę wyjaśnić. - Nie trzeba. „Nie” znaczy „nie”.
Wysłałem papiery rozwodowe zaraz po świętach.
Żona ich nie podpisała.
Rozumiem.
Gdy zapytałaś o przyszłość,
wiedziałem, że muszę jechać i to załatwić.
I to zrobiłem.
Miłego dnia.
Chcesz trochę?
Ledwo wyrwałem to Staremu Spencerowi.
Bez obaw. I tak nie ma zębów.
Rozchmurz się.
Dzień Założycieli. Drugie urodziny Independence.
Sam Parker mówił, że przyjechała ekipa młodych ludzi
do pracy na budowie.
Pracują za pół ceny.
Za pół ceny?
Umieją w ogóle trzymać młotek?
Czy to ważne?
Nabywcy naszej ziemi w Wisconsin nie płacą rat.
Myślałem o pracy na budowie na jesieni, ale…
Na razie bez powodzenia.
Będę miał trochę pracy przy zaganianiu bydła podczas przegonu.
Podzielę się.
Pewnie daliby ci mleczną krowę za darmo.
Cielaki nie nadążają za stadem.
Dziewczyny ucieszyłyby się z masła.
- Bardzo hojna oferta. - Nie, to czysty egoizm.
Jeśli wyjedziesz, nie pomożesz z budową domu.
- Domu? - Status ziemi został uregulowany.
Uznałem,
że może też się osiedlę.
Nie martw się o młodych i ich tanią pracę.
Gdy przyjdą wichury, ludzie będą chcieli dobrych fachowców.
Weźmy udział w konkursie rąbania drewna
i pokażmy młodym, kto tu rządzi.
Cześć, Lauro. Kto to taki?
To Dobra Orlica.
Dobra Orlico, to Edith i Romanzy.
- Czemu nie przyszłaś się z nami pobawić? - Byłyście niemiłe dla Caleba.
Nauczyłaś się już czytać?
Czy będziesz w klasie z maluchami?
Umiem czytać.
Zapraszam kolejną zawodniczkę.
Czyli jednak kłamałaś, że umiesz ustrzelić królika z 20 kroków.
Wygrałam konkurs haftu.
Żebyś widział minę Romanzy.
Gratulacje.
Wszystko w porządku?
Dostałeś list.
Od matki.
Od matki?
Po świętach Emily zamieściła ogłoszenia w gazetach w całym kraju.
Matka na jedno trafiła i napisała.
Napisała, że nie wiedziała, co mnie spotkało.
Mieszka w Cincinnati i chce, żebym wrócił.
Bardzo chcę ją zobaczyć.
A jeśli Emily będzie zła, że wyjeżdżam?
Emily nie będzie zła.
Będzie tęsknić.
Ale nie będzie zła.
A ty?
Rodzina jest najważniejsza.
Chcę, żebyś ją miał.
Ale będę tęskniła.
Nazwa Independence odnosi się do wolności i niezależności.
Miasteczko wyznaje właśnie te wartości.
Nie chcę iść do szkoły w przyszłym roku.
Zapomnij o nich.
Usiądziemy razem
i nikt nam nie podskoczy, bo jesteśmy mądrzejsze.
Nawet nie wiesz, czy zostaniesz.
Może będę zupełnie sama.
Masz siostrę. Nigdy nie będziesz sama.
Masz rację.
…dla podobnie myślących osób.
Ciężka praca popłaciła.
Independence to nie tylko niezależność.
To nasz dom.
Pierwsza nagroda.
Dobra robota, Romanzy James.
I wreszcie Mary Ingalls.
Panno Ingalls?
- Ty tam idź. - Panno Ingalls?
- Nie. To Mary jest tą mądrą. - Ostatnie wezwanie.
Jesteś równie mądra.
Wobec tego konkurs dobiegł końca.
Chwileczkę!
Jestem panną Ingalls.
Independence…
to miasteczko nazwane na cześć pewnego stylu życia.
Zabawna nazwa dla takiego miasteczka.
Preria jest taka wielka, a my tacy malutcy.
Prawda jest taka,
że nikt z nas nie poradzi sobie sam.
Musimy sobie wzajemnie pomagać,
gdy szukamy dachu nad głową,
gdy chorujemy,
gdy jesteśmy samotni.
Independence nie opiera się na niezależności,
wolności, swobodzie i tym podobnych.
To miejsce, w którym się jednoczymy,
odkrywamy, kim naprawdę jesteśmy.
Independence to poznawanie ludzi, którzy mieszkają tu od dawna,
a także tych, którzy dopiero przyjechali.
Ludzi innych od tych, których znamy,
oraz ludzi, którzy są jak rodzina.
Independence to nie jest miejsce.
To idea.
To ludzie, których nosimy w sercu.
Dobra robota, Lauro!
Brawo, Lauro!
Tak!
Brawo!
Niesamowita przemowa!
Laura!
Brawo!
Brawo, Lauro.
Świetne przemówienie.
CO ZNACZY DLA MNIE INDEPENDENCE
A zwycięża…
Romanzy James.
- Dobra robota! - Brawo!
Brawo!
Dziękuję.
Oby tak dalej.
To bez znaczenia.
Najlepsza przemowa, jaką słyszałem.
I najprawdziwsza.
Co powiesz na odrobinę muzyki?
Dobra.
Tak!
Chodź.
Co ci chodzi po głowie?
Myślałaś kiedyś o tym, żeby się ustatkować?
Próbowałam takiego życia.
To nie dla mnie.
Zrozumiałem, że jestem swoją najlepszą wersją jako część rodziny.
Chciałabym móc ci to dać.
Możemy porozmawiać?
Tańczyliśmy, ale to nie oznacza, że mam ci coś do powiedzenia.
- Masz prawo być zła. - Dobrze, że się zgadzamy.
Zrobiłeś ze mnie idiotkę.
- Przepraszam. - Czemu mi nie powiedziałeś?
Nie wiem. Po prostu mnie zaskoczyłaś.
Nie sądziłem, że się zakocham.
Myślałem o tobie przez całą podróż.
Pragnę, byś była częścią mojej przyszłości.
Jeśli mnie zechcesz.
Może na razie…
po prostu zatańczymy.
Pamiętam, jak tańczyłaś po raz pierwszy.
Wparowałeś z wozem pełnym książek na naszą lekcję kotyliona.
Zaoferowałaś, że pokażesz mi bibliotekę.
Chciałam twoją Jane Austen.
- Daj spokój. Byłem czarujący. - Tak uważałeś.
Nie wiedzieliśmy, co nas czeka.
Miłość.
Wojna.
Strata.
- Obietnica. - Myśleliśmy, że wszystko jest możliwe.
- Chcieliśmy znaleźć nową drogę. - Inaczej ją sobie wyobrażałam.
Zawsze okazuje się inna.
Chcę spróbować jeszcze raz.
Zacząć od nowa.
Chcę poczuć tę obietnicę,
tę szansę.
Miałeś rację.
Ona zawsze będzie z nami,
dokądkolwiek pójdziemy.
Porozmawiam z Louisem o farmie.
Witaj, słoneczko.
Tak.
Zatańczymy?
Popilnujemy Carrie.
Dzień nie poszedł po naszej myśli.
Jak zawsze, prawda?
Poradzimy sobie.
Jak zawsze.
Coś ty zrobił? Zrujnowałeś nam życie.
Co teraz? Nie odejdziesz stąd.
Hej!
Zaraz wracam.
Nie odchodź, James.
Hej! Ani mi się waż, James.
Nie tutaj, Kind.
Zapłacić? Zapłaciłem własnym potem.
Zostaw go, Russell!
Hej.
To żmija.
Zwabił nas tu, a teraz nas stąd wyrzucą.
No dalej! Powiedz mu, James.
Po sfinalizowaniu umowy z Osagami
rząd chce nas wysiedlić, chyba że zapłacimy w ciągu dwóch tygodni.
- Jak to? - Ustawa o gospodarstwach tu nie działa.
Rząd kupił ziemię od Osagów,
a teraz chce zwrotu z inwestycji.
Eli i jego kolej sprzedali nam kłamstwo, a potem wystawili rachunek!
Nie zrobiłem tego.
Ile żądają?
Chcą 3,75 $ za hektar.
To cena rynkowa.
A jeśli mnie nie stać?
Szeryfowie usuną stąd każdego, kto nie zapłaci.
Razem z Indianami.
Nie ma postępu bez bólu i poświęceń.
Idź do diabła. Ty i twój postęp.
Mogę załatwić pożyczkę od kolei.
Pensja brygadzisty wystarczy, by ją spłacić,
a nawet podwoić twoją parcelę.
Tylko na rok,
może dwa lata.
Co ty na to?
Dużo z tego usłyszałaś?
Wystarczająco.
Ile zarobimy na zbiorach?
Nie wiem.
Może na cztery hektary.
Możemy sprzedać trochę mebli,
zegarek, grzebienie, skrzypce.
Jeśli dostaniemy pracę, zdołamy przetrwać zimę.
Albo przyjmę posadę brygadzisty.
Nie przyjechaliśmy, żeby się rozdzielać.
Co to jest?
Pożar prerii.
Niech płonie.
Niech jego miasteczko spłonie. Eli na to zasłużył.
Pożar!
Eli, idź.
Masz.
Weź. Bądź ostrożny.
Musimy wykopać pas przeciwpożarowy!
Szybko i równo!
Nie przerywajcie!
Ugaszą go.
- A jeśli nie? - Uciekniemy nad strumień.
Tam uciekłyby ptaki, króliki i węże.
Więc tam pobiegniemy.
Zróbmy przerwę od codziennych uciech
I policzmy przelane łzy
Gdy spijamy nasze żale wraz z ubogimi
Jest pieśń, która będzie zawsze Rozbrzmiewać w naszych uszach
O, ciężkie czasy, nie wracajcie już więcej
To jest ta pieśń, westchnienie znużonych
Ciężkie czasy, ciężkie czasy Nie wracajcie już więcej
Przez wiele dni czekaliście Pod drzwiami mej chaty
O, ciężkie czasy, nie wracajcie już więcej
To nie działa!
Musimy się wycofać!
Nie!
Musimy dalej walczyć!
Nikt nie zginie za twoje miasteczko, Eli!
- Cofnąć się! - Wycofać się!
- Do tyłu!
Wycofać się!
Wszyscy do tyłu!
No już!
Uciekajcie stąd!
Wiatr się zmienia.
Wiatr zmienia kierunek!
Nareszcie jest po wszystkim.
Mamo, wiedziałam, że cię znajdę.
Straszne.
To było okropne.
Hej.
Już dobrze.
Jesteśmy bezpieczni.
Wracajmy do domu.
Prr, spokojnie.
Jack!
Chodź tu. Jack!
Oceńmy straty.
Jack!
Nie da się tego uratować.
Nie.
Dokąd pojedziemy?
Wrócimy do Wielkiego Lasu?
Tego pragniesz?
Podoba mi się, kim tu jesteśmy.
Chcieliśmy być najlepszą wersją siebie. Udało się.
Możemy to powtórzyć.
Ruszajmy dalej.
Dokąd?
Nie możemy tu zostać.
Co masz na myśli?
Przykro mi.
Mary, daj mu pieniądze.
Możecie za to spłacić dług w sklepie.
Planowałyśmy wygrać trochę więcej, ale znajdziemy pracę.
To nie ma nic do rzeczy.
Zatrzymajcie to.
Zapracowałyście.
Chodź tu.
Mówiłeś, że to na zawsze.
Chciałem, by tak było.
Wyobrażając sobie przyszłość,
marząc o naszym życiu,
zawsze widzę najlepszą możliwą wersję.
Masz nadzieję.
Mam.
Czasem to za mało.
Przykro mi, Ćwiartko.
Powinienem był postąpić inaczej.
Nadzieja jest wszystkim.
To najważniejsza rzecz.
Nie trać jej.
Nie poddawaj się.
Nie poddam się.
Czy tym razem ludzie przyjdą się pożegnać?
Dopilnujemy tego.
O rety.
- Nie. - Nie? Nie mów na głos.
- Ustalimy datę. - Nie.
Właśnie. Tam został.
Gdzie pan Edwards?
Na pewno przyjdzie.
To za dużo.
To jest warte trzy, cztery razy więcej niż dług.
Nie zabierzemy tego.
Nie postoją długo w witrynie.
Zapłacę chociaż za pług.
Resztę uznajcie za przyszły prezent ślubny.
Biegnij.
Dawaj!
Dalej.
Tak!
Kiedy ruszacie?
W przyszłym tygodniu.
A wy?
Jutro rano.
Dziękuję ci za życzliwość.
Obyśmy znów się spotkali.
Nie zapomnij o mnie.
Nigdy.
Próbuję to wszystko zapisać w myślach.
Ja też.
Będziesz pisać?
Podoba mi się, jak patrzysz na świat.
Będę pisać co tydzień.
A ja będę odpisywać.
Zbierzemy tyle listów, że wyjdzie z tego książka.
Zabiorę cząstkę ciebie w sercu.
Chodźmy.
Pierwszy nas powitałeś i ostatni nas żegnasz.
Dziękuję za wszystko.
Dbaj o siebie i o rodzinę, Charles.
Uważaj na zdradliwe prądy.
Nie potrafił się z wami pożegnać.
Ale bardzo was obie kocha.
Podziękuj mu za to,
że znalazł Świętego Mikołaja na prerii…
i że był moim przyjacielem.
Podziękuję.
Króliki będą miały ucztę w naszym ogrodzie.
Kto tu teraz zamieszka?
Może nowa rodzina, tworząca własne wspomnienia.
Może ktoś z Osagów.
A może tylko kwiaty, niebo
i króliki.
Jest szczęśliwa kraina, gdzieś daleko stąd
Gdzie święci stoją w chwale Świetlistej niczym dzień
Słuchajcie, brzmi aniołów pieśń Chwała naszemu Królowi
Głośno śpiewajmy ku Jego chwale Chwała, chwała na wieczność
Przybądź do szczęśliwej krainy Chodź, przybywaj
Dlaczego wątpisz? Dlaczego zwlekasz?
Och, będziemy szczęśliwi Gdy od grzechu i smutku się wyzwolimy
Panie, będziemy żyć z Tobą Błogosławieni na wieczność
Jack, chodź!
Tato, zatrzymaj wóz.
Prr.
Jack, wracaj!
Jack!
Pan Edwards?
To pan Edwards!
Prr.
Mogę do was dołączyć?
Kuzynka żony mieszka w Minnesocie.
W miasteczku Walnut Grove. Jej mąż ma tam sklep.
Ponoć mają dobrą ziemię i życzliwych ludzi.
- Co wy na to, dziewczynki? - Tak.
Prowadź.
Dobrze.
Ruszajmy.
Napisy: Maria Zawadzka-Strączek