‪(NETFLIX และ SKYDANCE ภูมิใจเสนอ)
‪(การเดินทางข้ามเวลาทำได้จริง)
‪(คุณก็แค่ยังไม่รู้)
‪ไม่ดีแล้วละสิ
‪ทำอะไรน่ะกัปตัน
‪ก็ออกจะชัดเจนว่ากำลังจิ๊กยานลำนี้
‪ฉันว่ามันชัดเจนว่าแค่พยายาม
‪ก็รู้นี่ว่าฉันตามจั๊มพ์ได้
‪ใช่ แต่คุณรู้ว่าผมรู้
‪เพราะงั้นมีอะไรที่เราคนนึงไม่รู้ จริงมะ
‪ท่านครับ เขากำลังเริ่มขั้นตอนเปิดรูหนอน
‪อดัม ช่วยตั้งใจฟังฉันให้ดีๆ นะ
‪ถ้าไม่ยกเลิกเดี๋ยวนี้ ฉันจะสอยให้ร่ว…
‪ขออภัยที่ขัดจังหวะคำขู่ที่มั่นใจว่าน่ากลัวแน่ๆ
‪แต่ถ้าผมคิดถูก ระบบติดตามของคุณกำลังจะ…
‪(กำลังตัดสัญญาณ) ‪(สำเร็จ)
‪ล้มเหลว
‪(คลื่นพัลส์พร้อม)
‪เชร็ด! อย่าให้ตาย
‪อดัม!
‪ฉันจะฆ่าแก
‪รี้ด!
‪อุ้ย ขอโทษจริงๆ
‪ฉันผิดเอง หวัดดี
‪- ไม่ ‪- โอเค ไปนะ
‪รี้ด ไสตูดกลับมานี่เลย
‪- ยังจะปากดีอีกไหม! ‪- อันที่จริงฉัน…
‪ฮะ หมดมุกแล้วเหรอ
‪- ฉันอัดแกสนุกแน่ ‪- ใครที่ไหนเขาพูดแบบนั้น
‪ไปซื้อคู่มือ "ทดลองเป็นบูลลี่" ‪จากแอมะซอนมาหรือไง
‪ฟังที่ตัวเองพูดมั่งไหมเนี่ย ‪ชัค เราเคยคุยเรื่องนี้แล้วนะ
‪- ไม่ได้พูดสักคำ ‪- เงียบปาก ชัค
‪สะใจว่ะ
‪กำลังจะมีการประชุมที่โรงยิม ทุกคนกรุณาไปที่…
‪ไม่ต้องพูด
‪- คุณนายรี้ด ‪- ดูหน้าเขายัง
‪แล้วนี่จะสั่งพักการเรียนอดัมเพราะอะไร
‪คิดว่าเขาไปท้าต่อยเจ้าเรย์จอมอันธพาลเหรอ
‪เรย์ ดอลล่าร์ไฮด์อีกแล้วใช่ไหม
‪เราเพิ่งเสียพ่อเขาไปได้แค่ปีเศษๆ
‪เห็นใจเรามั่งก็ได้
‪ไม่ใช่ความผิดผมซะหน่อย
‪แม่รู้นิสัยลูกนะอดัม ปากแจ๋วขนาดนี้ ‪รู้เลยว่าไปทำอะไรถึงโดนต่อย
‪ก็มันด่าผมต่อหน้าเพื่อนทั้งชั้น ผมยอมได้ซะที่ไหน
‪เขาตัวโตกว่าลูกเยอะ
‪ทุกคนตัวโตกว่าผมหมดแหละ ‪เด็กแบเบาะตัวใหญ่กว่าผมยังมี
‪- แม่ไม่เข้าใจลูกเลย ‪- พ่อจะเข้าใจ
‪เป็นอะไรเหรอลูก บอกแม่ได้ไหม
‪ถ้าแม่ต้องลางานกลางคันแบบนี้บ่อยๆ
‪แม่ตกงานแน่ นี่ครั้งที่สามแล้วนะ ‪ที่ถูกพักเรียนเพราะชกต่อย
‪เนอะ ป่านนี้ผมน่าจะเก่งขึ้นได้แล้ว
‪นี่จะติดประวัติลูกตลอดไปนะ ‪เข้าใจไหม แคร์อนาคตตัวเองบ้างไหม
‪แคร์ไหม ลูกรีบๆ แคร์ได้แล้วนะ ‪เพราะอนาคตมันกำลังมา
‪เร็วกว่าที่คิดอีก
‪นี่อดัม
‪อดัม แม่จะไปแล้วจ้ะ
‪เข้ามากินมื้อค่ำสิ
‪แม่จะไปไหน
‪แค่ออกไปกินมื้อค่ำกับเพื่อนน่ะ
‪เพื่อนคนไหน
‪- เขาชื่อเดเร็ค ทำงานด้วยกัน ‪- แม่จะไปเดต
‪ไม่ใช่เดตนะ แม่คิดว่าไม่ใช่หรอก
‪แต่ชุดแม่คิดว่าใช่
‪ออกเดตจริงด้วย แม่จะไปเดต
‪แม่ไปเดตทำไมเนี่ย
‪เลิกพูดว่า "เดต" ได้มะ ขอบใจ
‪อดัม แม่ขอโทษ แม่น่าจะคุยกับลูกก่อน
‪แม่รับมือเรื่องนี้ไม่เป็น มาคุยกันตอนนี้เลยดีกว่า
‪- ยอมตายดีกว่า ‪- อย่าสิ ลูกมีสิทธิ์รู้สึกยังไงก็ได้
‪เป็นเรื่องปกติ เราแค่ต้องอยู่ทีมเดียวกัน
‪โอ๊ะ ต้องไปแล้ว
‪เขาส่งข้อความหาแม่เนี่ยนะ
‪ต๊ายตาย
‪โลกพัฒนาไปไกล แต่คืนนี้เราจะคุยกันนะ
‪เดี๋ยวครับแม่
‪ว่าไง
‪หันหลังไป
‪- อย่าทำอะไรไม่ดีนะ ‪- ทำมาพูด เด็กถูกพักเรียน
‪แม่รักลูกนะจ๊ะ
‪ผมก็รักแม่ครับ มากกว่าที่ผมรู้อีก
‪นี่ ตอนแม่ไม่อยู่บ้าน ล็อกประตูหลังด้วย
‪ห้ามใช้เตาอบ ใครมาห้ามตอบ ห้ามเล่นเกม
‪ฮอว์กกิ้ง
‪มีอะไร เห็นอะไรเหรอ
‪ฮอว์กกิ้ง หยุด ฮอว์กกิ้ง!
‪ฮอว์กกิ้ง!
‪โห!
‪ให้ตายเถอะ ตกใจหมด
‪ใครน่ะ
‪ฉันว่าเรากลับเข้าบ้านกันเถอะ
‪เราไม่เป็นไร
‪ฮอว์กกิ้ง!
‪ใจเย็นๆ
‪หรือจะล้มแล้วกรี๊ดก็ได้เหมือนกัน
‪- วางไม้ลง ‪- แกเป็นใคร
‪วางไม้ลงเถอะน่ะ ‪ฉันไม่ทำร้ายหรอก สัญญา
‪เข้ามาทำอะไรในนี้
‪ส่วนใหญ่ก็นั่งเลือดไหล
‪เดี๋ยวนะ อายุเท่าไร
‪- อะไรนะ ‪- นายอายุเท่าไร
‪สิบสอง
‪ฉิบหาย
‪- เข้ามาในโรงรถพ่อผมได้ไง ‪- ฉัน… มันไม่ได้ล็อก
‪ไม่จริงซะหน่อย ‪แล้วนั่นชุดนักบิน เป็นนักบินเหรอ
‪อือ ฟังฉันนะ
‪เฮ้ย อย่าโทรหาใคร ‪วางมือถือ ฉันไม่ทำร้ายนายหรอก
‪เออ พูดไปแล้ว
‪ก็มัน… โธ่เว้ย
‪- ก็มันควรพูดซ้ำ ‪- เลือดออกเยอะมากนะ
‪ฉันยังมีอีกเยอะ… อยู่ในตัว แม่นายอยู่ไหน
‪ไปเดต
‪กับใคร
‪- อะไร ‪- ถามว่ากับใคร เขาชื่ออะไร
‪- ไม่รู้ เดเร็คมั้ง ‪- เดเร็ค
‪เดเร็ค ใช่แล้ว ไอ้คนที่ไว้รากไทรตรงปาก
‪- เคราแพะน่ะเหรอ ‪- ใช่
‪ก็พูดว่าเคราแพะสิ
‪- เขาไม่สำคัญหรอก ‪- พวกนั้นไม่สำคัญสักคน
‪หมาน่ารัก
‪ฉันจะเข้าไปในบ้าน
‪แล้วหยิบของสองสามอย่าง
‪เล่นไม้ระวังด้วย
‪นายรออยู่นี่
‪โธ่เว้ย
‪บอกให้อยู่ในโรงรถไง
‪แล้วปล่อยให้มนุษย์ลุงน่าขนลุก ‪เดินค้นบ้านคนเดียวเนี่ยนะ
‪ฝันไปเถอะ
‪เชื่อเถอะ ฉันก็ไม่อยากมาที่นี่ ‪พอๆ กับที่นายไม่อยากให้มาแหละ
‪แค่ต้องห้ามเลือดให้นานพอ
‪ทำแผล ป้องกันไม่ให้ติดเชื้อเน่าๆ
‪แล้วฉันจะไปลั้ลลาที่อื่น
‪อย่าแตะของ
‪- แค่เอามาดู ‪- อย่าแตะต้องของฉัน
‪- นี่ไลท์เซเบอร์เหรอ ‪- ไม่ใช่ไลท์เซเบอร์
‪ก็ได้
‪ไม่ เลิกเล่นไม้ซะทีได้ไหม
‪ถ้าฉันอยากทำร้ายนาย คงทำไปแล้ว
‪เพราะขอพูดตามตรงเลยนะ ‪เห็นหน้าแล้วหมั่นไส้อยากต่อย
‪- โอ้… ‪- พระเจ้า! กระ…
‪- กระสุนทะลุออกไปแล้ว ดี ‪- เดี๋ยวๆๆ กระสุนเหรอ ถูกยิงมาเหรอ
‪ใช่ ที่จริงแล้วไม่ใช่
‪ไม่ใช่ ฉันถูกแทง… ด้วยลูกกระสุน
‪ถามได้ ไอ้โง่
‪- ผมเนี่ยนะโง่ คนโดนยิงสิโง่ ‪- โอเค พอกันที
‪มัน… ว้าว
‪แปลกจัง แผลตดเวลาไอ
‪- แหวะ ‪- โคตรแหวะ
‪ฉันจะขึ้นไปหยิบของข้างบน ‪ใจร่มๆ นะ นายไว้ใจฉันได้
‪คุณน่ะพูดง่าย แต่ผมนี่สิที่จะต้องไปหาจิตแพทย์
‪แล้วเล่าว่าผู้ชายใจร้ายแต๊ะอั๋งผมตรงไหน
‪สุดยอด เล่นมุกนั้นทันทีเลยเหรอ ‪ไอ้เด็กสายดาร์ก
‪คุณเป็นใครกันแน่
‪นั่นเป็นความลับ
‪มาที่นี่ทำไม
‪- นั่นก็เป็นความลับ ‪- ทหารกองทัพอากาศเหรอ
‪เวลาฉันพูด "ความลับ" ‪สมองนายได้ยินว่า "ช็อกโกแลต" หรือไง
‪- มีไลท์เซเบอร์ไว้ทำไม ‪- ไม่ใช่ไลท์เซเบอร์
‪จะบ้าตาย อดัม ทำตัวดีๆ หน่อยได้มะ
‪ฉันรู้ว่านายไม่ชอบทำตัวดีๆ นายไม่เคย…
‪เดี๋ยว รู้ชื่อผมได้ไง
‪นายชื่ออดัม รี้ด ‪เกิดวันที่ 10 กุมภาพันธ์ ปี 2010
‪พ่อแม่ชื่อเอลลี่กับลูอิส รี้ด ‪ลูอิสน่าจะตายไปได้สักหนึ่งปีแล้ว
‪นายไม่เล่นกีฬาเพราะเป็นหอบหืดเฉียบพลัน
‪แถมอายุ 12 แล้วแต่ยังตัวกะเปี๊ยก
‪เรียนโรงเรียนประถมแฟรงคลิน
‪ถูกพักเรียนมาสองสามครั้งแล้ว ‪เพราะมีเรื่องชกต่อย
‪ซึ่งตลกร้ายดี
‪เพราะให้ตายนายก็ไม่มีปัญญาสู้ใครได้
‪- ฮอว์กกิ้ง รูดซิปปาก! ‪- ฮอว์กกิ้ง รูดซิปปาก!
‪รู้ได้ไงว่าหมาผมชื่ออะไร
‪เพราะฉันเป็นคนตั้งชื่อให้มัน
‪จะไปไหน
‪ปัดโธ่
‪โอเค
‪มา พร้อมนะ หายใจลึกๆ
‪กลั้นไว้
‪สาม สอง หนึ่ง
‪เอารางวัลไปเลย
‪ตอนผมเจ็ดขวบ
‪ผมวิ่งไปชนโต๊ะที่ลานบ้าน
‪โดนเย็บ 12 เข็ม
‪- ตรงนี้ ‪- ตรงนี้
‪คุณรู้วิธีเข้าไปในโรงรถพ่อผม
‪คุณรู้วิธีปิดตู้เย็น
‪คุณรู้วิธีนับเวลาตอนผมหายใจ
‪เรามีแผลเป็นเหมือนกัน
‪แล้วคุณก็ใส่นาฬิกาของพ่อผม
‪นาฬิกาเรือนนี้
‪คุณคือผม
‪แม่เจ้าโว้…
‪นั่นเป็นความลับ แต่ใช่
‪ฉันเคยเป็นนาย
‪ไม่อยากเชื่อเลยว่านายคือฉันในอนาคต
‪นายทำใจเร็วมากเลยนะ หลอนไปไหม
‪- มาที่นี่ทำไมเหรอ ‪- ภารกิจช่วยชีวิต
‪ไม่ได้ตั้งใจมาที่นี่ ที่จริงอยากไปปี 2018
‪- ต้องไปให้เร็วที่สุด ‪- จะไปช่วยใครที่ปี 2018 เหรอ
‪ถามจริง
‪ก็ได้ งั้นอย่างน้อยบอกหน่อยสิว่ามาได้ยังไง
‪จะให้ดู
‪อะไรน่ะ
‪- เวร ‪- อะไร
‪เราจะเปลี่ยนไปใช้แผนหนึ่ง ซึ่งต้องใช้นาย
‪ยานข้ามเวลา
‪ก็เหมือนเทคโนโลยีทั่วไปในอนาคต ‪ต้องตั้งรหัสตามดีเอ็นเอของผู้ใช้
‪แต่ฉันบาดเจ็บ มันก็เลยไม่ยอมให้ฉันขับ
‪แปลว่าแค่ขึ้นไปซ่อมยังไม่ได้
‪แต่ทายซิว่าใครทำได้
‪เผยโฉมแล้ว
‪ร่อนขึ้นไปเลย
‪โอเค นั่งลง
‪- ทึ่งตาจะหลุด ‪- เออๆ นั่งสิ
‪ไหนดูซิอาการเป็นยังไง
‪เกราะเสียหายเล็กน้อย
‪น้ำหล่อเย็นรั่ว
‪แปลว่าอะไรไม่รู้ แต่ไฟกะพริบสีแดงมีแต่ข่าวร้าย
‪รู้ว่าอยากเอานิ้วเด็กน้อยเหนียวๆ ‪กดปุ่มสีสันสดใสให้หมด
‪แต่เครื่องปฏิกรณ์มีเอกลักษณ์ควอนตัม
‪ถ้าไปเปิดมัน พวกนั้นจะหาเราเจอ
‪ถ้าเขาอยู่ที่นี่
‪"เขา" ใคร
‪ดีใจจังที่นายไม่ได้ถาม ‪เพราะ "เขา" เป็นความลับ
‪ก็รู้แล้วไงว่านายมาจากอนาคต
‪เชื่อเถอะ เสียใจมากที่บอก
‪ไม่ได้อยากกลับมาดูสภาพนี้เลย
‪ให้ตาย โอเค
‪โอเค ฉันแยกรีเลย์ที่เสียหายออกไปแล้ว
‪เพราะงั้นยานน่าจะเริ่มซ่อมแซมตัวเองได้
‪ใช้เวลานานแค่ไหน
‪มันทำงานที่ 50%
‪ดังนั้นหวังว่าจะซ่อมเร็วกว่าร่างกายฉัน
‪เดี๋ยว
‪- จำเรื่องนี้ได้มะ ‪- เรื่องอะไร
‪เรื่องนี้ไง ตอนนี้ไงล่ะ
‪- ที่กลับมาปี 2022 ‪- ฉันรู้ว่านายจะสื่ออะไร
‪- ถ้าเรื่องนี้เกิดกับฉัน… ‪- เสียเวลาเปล่า
‪แปลว่ามันเคยเกิดขึ้นกับนายใช่ไหม
‪ยกเว้นว่าเป็นแบบพหุภพ ‪ทุกการรบกวนสร้างเส้นเวลาใหม่ขึ้นมา
‪มันไม่ใช่พหุภพ
‪ให้ตาย เราดูหนังเยอะไปแล้ว
‪แค่อยากรู้
‪ก็ได้
‪ก็ได้ ทฤษฎีที่ชนะคือ ‪เมื่อฉันกลับไปยังเวลาสถิตของตัวเอง
‪ความทรงจำของฉัน… ของเรา ‪จะเปลี่ยนแปลง ปรับเข้ากับความจริง
‪- แต่ไม่ปรับตอนอยู่ที่นี่ ‪- เวลาสถิตเหรอ คืออะไร
‪ทุกคนมีเพียงช่วงเวลาเดียว ‪ที่เราควรจะอยู่ ในระดับควอนตัม
‪ที่ที่เราจะไม่ป่วนจักรวาลเหมือนที่ฉันทำอยู่
‪นั่นคือเวลาสถิตของเรา
‪ที่ที่เราควรอยู่จริงๆ
‪งั้นการมาที่นี่แล้วบอกฉันเรื่องนี้
‪นายอาจเปลี่ยนอนาคตฉันหมดเลยเหรอ
‪บ่องตง ยังไงอนาคตนายก็สลดอยู่ดี
‪ล้อเล่น
‪ไม่ได้ล้อเล่น
‪ล้อเล่น ไป ตามมา
‪ไปกันเถอะ
‪ตอนนี้ทำไงต่อ
‪ไม่ทำอะไร ฉันจะเอนตัวนอน ‪รอให้แผลรูนี้ปิด
‪แล้วคิดถึงโอกาสการลงทุนสำคัญๆ ‪เพื่ออนาคตนาย
‪- เดี๋ยว เหมือนบิฟจากเจาะเวลา… ‪- สมองก้อนน้อยรวนหรือไง
‪เข้าไปในบ้านก่อนแม่จะกลับ แล้วอย่าทำตัวมีพิรุธ
‪- นี่ ‪- อะไร
‪นี่มันสุดยอดไปเลย
‪เนอะ
‪ช่วยปิดไฟก่อนออกไปได้มะ
‪อ้าว เซอร์ไพรส์จังเลยที่ลูกยังไม่นอน
‪- คืนนี้มีแต่เรื่องเซอร์ไพรส์นะแม่ ‪- ตัวสั่นแล้ว เกิดอะไรขึ้น
‪เดตที่ไม่ใช่เดตสนุกไหม จะนัดเจอกันอีกปะ
‪ไม่ ไม่รู้สิ คงไม่หรอกมั้ง
‪- ไงครับ ‪- ไงคะ
‪- ผมอีกแล้ว ‪- ใช่ค่ะ
‪คุณลืมผ้าพันคอไว้ในรถผม
‪จริงด้วย ตายแล้ว ขอบคุณ
‪ว่าไงเจ้าหนู
‪นี่อดัม ลูกฉันเอง ‪อดัมจ้ะ คนนี้คือเดเร็ค
‪ไงอดัม
‪ไงเดเร็ค รากไทรที่คางสวยมาก ‪คงภูมิใจน่าดูนะครับ
‪พูดไปได้ อดัม
‪ไม่เคยมีใครเรียกแบบนั้นมาก่อน
‪ขอบคุณอีกครั้งค่ะ
‪ครับ แล้วเจอกันใหม่
‪ไม่น่าได้เจอ แต่ผมจะคุยให้นะเดเร็ค
‪โอเค เจอกันที่ทำงานค่ะ
‪- ครับ ‪- บาย
‪เขาดูเป็นคนดีนะ
‪อะไร
‪บางทีลูกก็ใจร้ายมากนะ
‪รู้ตัวไหม
‪ว่าไง อรุณสวัสดิ์จ้ะ
‪ไม่ไปทำงานเหรอ
‪วันนี้แม่ต้องจ่ายค่าประกันบ้าน
‪จดไว้ในปฏิทินแต่หาสเตตเมนต์ไม่เจอ
‪เก็บเอกสารแบบนั้นหาไม่เจอได้ไง
‪ช็อกแป๊บ น่าจะเก็บออนไลน์ให้หมดนะ
‪ขอเวลาว่างสักสองสามชั่วโมง ‪แล้วแม่จะไปเปิดบัญชีออนไลน์ทันที
‪แต่จนกว่าจะถึงตอนนั้น พ่อทำบัญชีแบบนี้
‪นี่ ช่วยหาสักปึกสิ
‪โทษที ผมต้องกลับห้องไปพิจารณาตัวเอง
‪โอเค
‪แม่ต้องไปแล้ว
‪ถ้าต้องการแม่ก็โทรหานะ
‪ไม่หรอก
‪แม่ไปทำงานแล้ว
‪นี่เพลงโปรดของพ่อ
‪ของฉันด้วย
‪เห็นไหม เราเห็นตรงกันบางเรื่อง ‪หรืออาจเรื่องนี้เรื่องเดียว
‪อะไร
‪ก็แค่… คือหุ่นล่ำมาก
‪โอเค
‪ยกเวตบ่อยไหม เพราะว่า…
‪นายเคยคิดอะไรเงียบๆ ไม่บอกใครมะ
‪เก็บไว้ไม่พูดอาจสนุกดีก็ได้นะ
‪บางทีในอนาคตอาจมี ‪การบำบัดด้วยพันธุกรรมหรือเทคโนโลยีนาโน…
‪อย่านะ อย่าเชียว อย่าจิ้ม
‪แล้วทั้งหมดนี่มันมาตอนไหนเหรอ
‪ในอนาคตทุกคนไม่บริหารกล้ามขากันแล้วเหรอ
‪มาตอนเรียนมหาลัยเหรอ
‪เดี๋ยวนะ ช่วงนั้นเราได้แอ้มสาวเยอะไหม
‪อดัม การเดินทางข้ามเวลามีจริง
‪ทำได้จริง สุดติ่งเนอะ
‪ทุกแนวคิดที่นายเคยมีเกี่ยวกับจักรวาล ‪มันไร้ค่าหมดแล้ว
‪แต่นายกลับอยากรู้ว่า "ฉันได้แอ้มสาวไหม"
‪- แล้วได้ไหมล่ะ ‪- เชื่อเขาเลย
‪- ก็แค่อยากรู้ ‪- อยากรู้ไปเงียบๆ
‪พระเจ้า ได้แอ้มจริงๆ ด้วย
‪- จะไปไหน ‪- ร้านขายยา
‪ฉันต้องปิดแผล
‪ไปชุดนั้นเนี่ยนะ
‪ใส่เสื้อผ้าของพ่อสิ
‪พ่อประสบอุบัติเหตุนานแค่ไหนละ
‪ประมาณปีครึ่ง
‪แม่ยังไม่เคลียร์ตู้เสื้อผ้าพ่อเลย
‪แม่ไม่ค่อยชอบทำงานบ้าน
‪นี่ นายมีแม่คอยดูแล ‪แต่แม่ไม่มีใครเลย เข้าใจไหม
‪เข้าใจไหม
‪ทุกเช้าแม่ตื่นมาด้วยหัวใจที่แตกสลาย
‪แถมเสื้อผ้าพ่อเต็มตู้
‪แต่นายดีแต่ปากหมาใส่ ‪เห็นใจแม่สักสิบวินาทีก็ยังไม่เคย
‪ฉันคือนายนะ
‪ไม่บอกก็รู้
‪อีก 30 ปี นายจะยังรู้สึกคลื่นไส้
‪ทุกครั้งที่นึกถึงพฤติกรรมที่ทำกับแม่ตอนนี้
‪ฉันเคยชอบแจ็กเก็ตตัวนี้
‪พ่อก็เหมือนกัน
‪ฉันรอวันที่ตื่นขึ้นมาแล้วคิดถึงพ่อน้อยลง
‪แต่ยังทำไม่ได้ซะที
‪ยังคิดถึงพ่ออยู่ไหม
‪คิดถึงตอนยังอยู่ที่นี่
‪- ใส่ไม่ได้หรอก ‪- ได้สิ
‪ยานเป็นไง
‪ใกล้แล้ว
‪เท่ากับนายมาช่วยคนที่อยู่ปี 2018
‪แต่ดันมาโผล่ปี 2022 ‪คือยังไง เล็งพลาดเหรอ
‪ฉันถูกยิงตอนกำลังขโมยยาน
‪ฉันเสียเลือด ยานกำลังจะพัง
‪เลยรีบใส่พิกัด ไม่มีเวลาตรวจทาน
‪- เดี๋ยวนะ ขโมยมาเหรอ ‪- มันเข้ารหัสกับฉัน
‪เพราะงั้นไม่ถือว่าขโมย แค่ยืมมาไม่ขอ
‪มันไม่เหมือนกัน ขอเงินสด
‪- ไม่มีเงินเหรอ ‪- โลกอนาคตไม่ใช้เงิน
‪จริงดิ
‪หลงเชื่ออีก อนาคตก็ต้องใช้เงินสิ รอนี่
‪ว่าไงรี้ด
‪เวรกรรม
‪อ้าว ดูซิใครเอ่ย
‪เรย์ วันนี้เลื่อนคิวกระทืบไปก่อนได้ปะ
‪พอดีกำลังยุ่งมาก
‪นี่พวกนาย สนุกไหมที่เราโดนพักเรียน
‪ตอนนี้สนุก
‪โดนม้ามเต็มๆ
‪ฉันจำเด็กตะไลคู่นี้ได้
‪นี่ เราแค่เล่นกันเฉยๆ
‪หุบปาก เรย์ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนาย
‪ชัค
‪นี่ เป็นอะไรไป
‪ตั้งสติหน่อย เรย์พร้อมแล้ว ‪นายทำตัวเองขายหน้าอยู่นะ
‪สรุปลุงจะไม่ห้ามเราเหรอ
‪บ้าแล้ว ห้ามก็ไร้ความรับผิดชอบน่ะสิ
‪อีกอย่าง เดี๋ยวนายก็หาทางอื่น ‪มาต่อยมันไส้แตกอยู่ดี
‪หาทางได้ตลอด
‪ไอ้นี่มันปากดี ฉันเข้าใจ
‪ประเด็นคือต้องสู้กันตอนนี้เลย
‪เพราะงั้นขอเวลาแป๊บนะเรย์
‪ยืดเส้นยืดสายไปก่อน กล้ามจะได้ไม่ยึด
‪ทำอะไรอยู่
‪นี่ เรย์ ดอลล่าร์ไฮด์มันบูลลี่นายมาหลายปี
‪เพราะนายตัวเล็ก เปราะบาง และปากหมา
‪แต่งี้นะ มันไม่อยากสู้
‪- ฉันก็ไม่อยากสู้ ‪- แต่มันไม่รู้ไง จริงมะ
‪ดังนั้นนายจะเดินตรงไปหามันแล้วชูหมัดขึ้น
‪จากนั้นให้สบตาเรย์จังๆ
‪ยิ้มให้มันแบบจะสื่อว่า
‪"ฉันรอเวลานี้มาทั้งชีวิตแล้ว"
‪เหมือนนายอยากเห็น ‪วิญญาณออกจากร่างมันจะแย่แล้ว
‪จากนั้นก็ย่อเข่า
‪แล้วต่อยของดีวันเกิดของมันสุดแรงเกิด
‪โทษที ต่อยอะไรนะ
‪เราจะโบกกล้วยไข่มันสักป้าบ ‪หรือว่าจะคุยกันทั้งวัน ให้ไวไปเร็ว
‪ฉันจะโม้กกล้วยไข่แก ไอ้เห…
‪ไม่ได้ๆ ไม่ใช่ พูดผิดพูดใหม่ไอ้น้อง
‪- ตู้ม! ‪- สะใจ
‪- สวยว่ะ ‪- ร้องไห้เหรอรี้ด
‪แย่แล้วชัค เราทำมันร้องไห้ว่ะ
‪สู้เหมือนอยากแพ้
‪หนีไปเลยรี้ด!
‪- เชี่ยไรเนี่ย ‪- ฉันไม่ควรทำแบบนี้
‪แต่เคยได้ยินประโยค ‪"บูลลี่ทุกคนมีบูลลี่อีกต่อ" ไหม
‪บูลลี่นายไม่ยอมทำหน้าที่
‪ดังนั้นฉันจะแย่งงานมัน
‪ลุงพูดเรื่องอะไร
‪นายสู้เก่ง ชอบซ้อมชาวบ้าน นายตัวโต
‪แต่ถ้าเข้าใกล้อดัมอีก ฉันรู้แน่
‪และฉันจะตามล่านาย เรย์
‪แล้วมันจะไม่เหมือนเด็กสองคนตีกันแน่
‪ฉันจะกระชากกระดูกนายออกมา
‪เหลาให้แหลม
‪- แล้วใช้แทงหนูน้อยชัคกี้นี่ ‪- ผมผิดอะไร
‪หุบปากซะชัค ไม่งั้นจะเอาส้นตีนเรย์ยัด
‪เข้าใจที่พูดไหมเรย์
‪จำได้หมดนะ กระดูก ส้นตีนยัดปากชัคกี้
‪ดี
‪ชิ้งฉ่องอยู่เหรอ กระแสน้ำเชี่ยวมาก
‪กลับบ้านไปล้างตัวซะ
‪จงเป็นความเปลี่ยนแปลงที่อยากเห็นในโลกนะ
‪เกลียดเด็กหอกหักคู่นั้นชะมัด
‪ไม่เอาน่า
‪นี่ อดัม
‪วางของของฉันแล้วมาเปิดประตู
‪วางโดรนลง เดี๋ยวได้ตายทั้งคู่หรอก
‪ฟังนะ นายแพ้ครั้งเดียว ‪ป่านนี้น่าจะชินแล้วไม่ใช่เหรอ
‪นายน่าจะช่วยได้ แต่กลับยืนดูเฉยๆ
‪ให้ตาย อ่อนไหวชะมัด
‪นี่ นายจำเป็นต้องแพ้ศึกนั้น
‪มันจำเป็น เชื่อฉันสิ
‪จะแปลงร่างกลายเป็นฉันได้ ‪นายต้องโดนกระทืบก่อน
‪บ่อยด้วย ไม่ได้พัก
‪ถ้าวันนี้ฉันล้ำเส้นก็ขอโทษด้วย
‪ไม่น่าทำแบบนั้นเลย
‪นี่ใคร
‪คนไหน
‪เอาไปไว้ที่เดิม
‪เอาไปไว้ที่เดิมเลยนะ
‪บอกมาก่อนสิว่าใคร
‪ภรรยาฉันเอง ชื่อลอร่า
‪เรามีภรรยาเหรอ
‪ไม่ ตอนนี้เราไม่มีภรรยาอีกต่อไปแล้ว
‪- ไงคะ ‪- สวัสดีค่ะ
‪- สวัสดีครับ เป็นไงบ้าง ‪- ไงคะพอล
‪ไม่เจอกันนาน
‪ค่ะ เป็นไงบ้าง ‪ลูกยอมหลับยอมนอนบ้างยัง
‪ยังเลย
‪พอผ่านช่วงนี้ไปแล้ว คุณจะคิดถึงมัน
‪ผมไม่เชื่อหรอก
‪เชื่อเถอะ เด็กทารกมีแต่ความรักบริสุทธิ์
‪แต่จะโตเป็นเด็กวัยรุ่น ‪และกลายเป็นตัวทำลายความสุข
‪ขอบคุณค่ะ
‪ผมจะตั้งตารอเลย
‪โทษที วันนี้เจอมาหนัก
‪หนักทั้งปี สองสามปีแล้ว
‪ลูกยังทำใจไม่ได้อยู่เหรอ
‪เขาเกลียดฉัน
‪มันไม่ใช่ความผิดเขา เขาแค่ทำใจอยู่
‪ไม่เป็นไรหรอก เราไหว ‪ทุกอย่างโอเค ดีหมด
‪ถ้ารู้ว่าฉันทำอะไรผิดก็ดีสิ
‪คุณไม่ได้ทำอะไรผิด
‪โทษที
‪- ขอโทษครับ ‪- โทษที คุณทำฉันตกใจ
‪- พอดีแอบฟัง ขอโทษ ‪- ค่ะ
‪แต่คุณพูดถูก เด็กวัยรุ่นร้ายกาจสุดๆ
‪เหมือนอยู่บ้านเดียวกับลูกเหม็นที่ตะคอกใส่เรา
‪ผู้เป็นแม่มักจะเป็นกระสอบทราย
‪ค่ะ
‪แต่ขอบอกอะไรไว้นะ
‪พวกเด็กผู้ชายจะกลับมาหาแม่เสมอ
‪ดีจัง
‪คุณพูดเหมือนมีประสบการณ์ตรงเลยนะ
‪ใช่ครับ
‪แม่คุณดีมาก
‪ใช่แล้ว
‪แม่ผมดีที่สุด
‪ดีค่ะ
‪หวังว่าคุณจะพูดถูก
‪ฉันยังศึกษาเรื่องส่งเขาไปอยู่ ‪โรงเรียนประจำที่อิรัก
‪ดีครับ
‪พูดเล่นค่ะ เขาเป็นเด็กที่น่ารักมาก
‪ฉันรักเขาสุดหัวใจ
‪พ่อเขารถชนเสียชีวิตไปปีกว่าๆ เอง
‪ครับ เศร้าจัง
‪ใช่ คุณไม่รู้หรอก
‪ผมพอจะรู้นะครับ
‪อ้าว เสียใจด้วย
‪เสียใจด้วย
‪พูดพร้อมกัน
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- ขอบคุณครับ
‪คุณก็เศร้าเหมือนกันไม่ใช่เหรอ
‪- ค่ะ ‪- ครับ
‪ฉันเศร้า ไม่เศร้าได้ยังไง
‪ไปบอกเขาสิ
‪คุณควรบอกเขา
‪ฉันว่าเขาไม่จำเป็นต้องรู้
‪คุณคิดว่าคุณเข้มแข็งเพื่อเขา
‪และปัญหาของการวางมาดเหมือนรับไหวทุกเรื่อง
‪คือเขาเชื่อคุณ
‪เขาอาจจำเป็นต้องรู้ว่าคุณไม่ไหว
‪ไม่ไหวก็ไม่เป็นไรครับ
‪สามีฉันมีแจ็กเก็ตเหมือนตัวนั้นเลย
‪อ๋อ ดีไซน์คลาสสิก
‪ค่ะ
‪ยินดีที่ได้คุยกันนะครับ แล้วเจอกันใหม่
‪เออนี่
‪เขาไม่เกลียดคุณหรอก
‪เขารักคุณ
‪มากกว่าที่เขารู้ตัว
‪นี่!
‪ล็อกและจอดเรียบร้อย
‪สแกนหายานของมันให้ทั่ว ‪รีบหาตัวมันให้เจอแล้วไปกันซะที
‪หามันให้เจอ
‪- งั้นกลับมาหาลอร่าเมียนายเหรอ ‪- เราจะไม่คุยเรื่องนั้น
‪เธอก็เป็นเมียฉันด้วยนะ
‪- รู้ไหม ฉันว่าเราคุยดีกว่า ‪- ขอบคุณ
‪เราเจอกันที่สถาบัน
‪เธอมาสาย 20 นาที เข้าห้องเรียนผิด
‪ตึกก็ผิด
‪ฉันเสนอตัวเดินไปส่งเธอที่ห้องที่ถูก
‪ยังไม่ทันเดินออกจากตึก ‪ฉันก็ปักใจรักเธอคนนั้นแล้ว
‪สองสามปีก่อน เธอจั๊มพ์แล้วไม่กลับมา
‪เขาบอกว่ายานพังตอนกลับเข้าชั้นบรรยากาศ ‪แต่เธอเป็นนักบินมือหนึ่งของโปรแกรม
‪เขียนหนังสือเรื่องการกลับ ‪เข้าชั้นบรรยากาศด้วยซ้ำ มันไม่มีเหตุผล
‪และนายอยากไปปี 2018 ‪เพราะนั่นคือปีที่เธอไปเหรอ
‪ใช่
‪- เธอไปทำอะไรปีนั้นเหรอ ‪- ไม่รู้
‪พวกเขาเปลี่ยนบันทึกจั๊มพ์
‪มีใครปิดบังอะไรอยู่
‪เธออาจไปเห็นอะไรที่ซอเรียนไม่อยากให้เห็น
‪เดี๋ยวนะ มายา ซอเรียนที่เป็นหุ้นส่วนพ่อเนี่ยนะ
‪เธอดีกับฉันตลอด
‪เชื่อฉันเถอะ เธอไม่เป็นมิตร
‪ไม่
‪หลังจากที่พ่อตาย เธอรวยด้วยเทคโนโลยีพ่อ
‪ซื้อตัวคนเก่งๆ ไปทั้งหมด
‪มารู้ตัวอีกที เธอคนเดียวเป็นผู้ควบคุม
‪ทรัพยากรที่มีค่าที่สุดในโลกใบนี้
‪เวลา
‪เดี๋ยวนะ นี่จะบอกว่า ‪พ่อคิดค้นการเดินทางข้ามเวลางั้นเหรอ
‪ใช่ แต่ไม่ได้ตั้งใจ
‪เครื่องเร่งอนุภาคแม่เหล็ก จำมันได้ไหม
‪พ่อเรียกมันว่าอดัมโปรเจกต์
‪ใช่ หรือที่ฉันเรียกว่าลูกคนโปรดของพ่อ
‪แล้วเกิดอะไรขึ้นกับลอร่า
‪ฉันคิดว่ามายาเพื่อนรักของนายสั่งฆ่าเธอ
‪- ไงนะ ‪- ใช่
‪ถึงต้องรีบกลับไปปี 2018 ไง
‪ยานใกล้ซ่อมเสร็จแล้ว ฉันจะไปเก็บตัวในเพิง
‪รักษาตัวอีกสักสองสามวัน ‪จนกว่ายานจะยอมรับ
‪แล้วก็บินออกไปจากชีวิตนายซะ
‪แต่การกลับไปช่วยเธอ การคุยกับฉัน
‪ทุกอย่างที่ทำตอนนี้ ‪แค่เพื่อช่วยคนคนเดียวเนี่ยนะ
‪นายกำลังเปลี่ยนอนาคต แบบนั้นต้องผิดกฎแน่ๆ
‪เมื่อนายได้เจอเธอแล้วจะเปลี่ยนใจ
‪และเมื่อนายเสียเธอไป
‪อะไร
‪คว้ากระเป๋าใบนั้น เตรียมตัววิ่ง
‪ทำไม มีอะไรเหรอ
‪เราจะไปทางนั้น เตรียมพร้อม
‪วิ่งเร็ว
‪หลบหลังฉันไว้นะ
‪อย่าทำนะ อย่าเชียวนะรี้ด!
‪อยากเห็นอะไรเจ๋งๆ มะ
‪- ไลท์เซเบอร์ชัดๆ ‪- เงียบไปเลย
‪ได้เวลาหนี ไปเร็ว
‪สวัสดี อดัม
‪รี้ด
‪อย่าขยับ!
‪คริสโตส เขาไม่คัดคนข้ามเวลามาปีนี้เลยเนอะ
‪นั่นใคร
‪ชื่อคริสโตส เราเรียนด้วยกันที่สถาบัน
‪ฝีมือการบินใช้ได้ แต่สันดานห่วยบรม
‪เขาดูแลความปลอดภัยให้ซอเรียน
‪โอ๊ยโหยว หน้าเละจัง ผลงานฉันเหรอ
‪พระเจ้า ขอให้เจ้านายยอมให้ฉันฆ่าแกทีเถอะ
‪ขอแก้ตัวว่านายยิงฉันก่อน
‪มองแง่ดี ตอนนี้หน้านายอุบาทว์เหมือนจิตใจแล้ว
‪- เคยมีใครบอกไหมว่าแกพูดมาก ‪- ตลอด
‪- ก็พอมีบ้าง ‪- พอได้แล้ว
‪อดัม ก่อนที่เรื่องนี้จะเลยเถิดไปไกลกว่านี้ ‪เรากลับบ้านกันเถอะ ขอร้องละ
‪ไม่! ไม่เอา
‪แปลว่านายจะยอมเสี่ยงชีวิตของตัวเองวัยเด็ก
‪เพราะหลงผิดจิตหลอน ‪คิดว่าฉันฆ่าลอร่างั้นเหรอ
‪ฉันรักลอร่า
‪รักทั้งคู่เหมือนคนในครอบครัว
‪ฉันไม่มีทางทำร้ายเธอหรอก ‪ไม่ชอบเลยที่ต้องมาถึงขั้นนี้จนได้
‪ปืน
‪คริสโตส กรุณาพาอดัมกลับไปปี 2050
‪- คิวนาย ‪- ใช่ วางแม็กซิลซะโดยดี
‪- นี่เหรอ ‪- เออ
‪- อือ โอเค ‪- เออ
‪อยากเริ่มเบาๆ หรือจัดหนักเลยดี
‪- หยุดนะ ปล่อยเขา! ‪- มานี่!
‪ไปสิ!
‪- ไหงเป็นงั้นล่ะ! ‪- การตายนอกเวลาสถิตตัวเองมันไม่สวย
‪- มาทำอะไรที่นี่ ‪- ช่วยชีวิตคุณไงคะ ระวังหลัง!
‪ไม่อยากเชื่อ…
‪ไม่อยากเชื่อว่าคุณอยู่ตรงหน้า
‪- ไงครับ ‪- หวัดดีค่ะ
‪สุดยอดไปเลย
‪- ไปกันเถอะ ‪- ใช่ ไป ไปเร็วเข้า
‪เร็วๆ
‪ฉันรู้อยู่แล้วว่าคุณต้องมาหา แค่ไม่รู้เมื่อไร
‪ก็ต้องมาหาสิ
‪ตามองถนนด้วยครับ
‪มันบอกว่ายานคุณระเบิด ‪ตอนเข้าชั้นบรรยากาศ
‪ตอแหล ฉันขับยาน ‪เข้าชั้นบรรยากาศเก่งสุดในโครงการ
‪เออใช่
‪ลอร่า นี่ผมเอง
‪หวัดดีครับ
‪ติดต่อกับตัวเองเหรอที่รัก!
‪ก็คุณพูดอยู่เสมอนี่ว่า ‪อยากเจอผมเร็วขึ้น สมใจอยาก
‪อืม
‪นี่พวกเราชะลอหน่อยได้ไหม ‪ไม่มีใครตามเรามาด้วยซ้ำ
‪อย่ามองหลัง มองบน
‪เราต้องออกจากถนนเส้นนี้ ยิงง่ายเกินไป
‪โอเคที่รัก กำลังจะวายป่วงละ
‪เหยียบ!
‪หยุดรถ
‪- ไงนะ ‪- ไงนะ!
‪หยุด!
‪โอเค ถอย ไปๆๆ ถอย!
‪ถอย!
‪เหยียบมิด!
‪พวกนั้นไปแล้ว
‪พวกมันไม่ได้ไปไหน แค่รวมกลุ่มใหม่
‪- เราต้องออกจากถนนเส้นนี้ด่วน ‪- ไม่เห็นมีถนน
‪ผมไม่เข้าใจ หาเราเจอได้ยังไง
‪ไม่คิดว่าฉันจะคอยปกป้องคุณ ‪แม้กระทั่งในอดีตเหรอ
‪แล้วทำไมถึงจั๊มพ์กลับมาแต่แรก
‪ตอนนั้นฉันวิเคราะห์ข้อมูล ‪แต่ไปเจออะไรแปลกๆ ในบันทึกจั๊มพ์
‪มียานข้ามเวลาลำนึงกลับมาจากปี 2018
‪แปลกตรงไหน
‪เพราะไม่เคยมีใครบินไปปี 2018
‪ไม่เข้าใจ จะกลับจากปีนั้นได้ไง ‪ถ้าไม่เคยไปแต่แรก
‪เว้นแต่จะมีคนกลับไปเปลี่ยนกระแสเวลา
‪อนาคตที่ยานลำนั้นจากมาก็เลยถูกเปลี่ยนไปแล้ว
‪โห อย่างกับเอาสมองไปแลกกล้าม
‪โคตรไม่คุ้ม
‪- เด็กน่ารักดี ‪- น่าเอ็นดูมะ
‪น่าจับกดน้ำจนฟองอากาศหมดเนอะ
‪เกลียดตัวเองชิบเป๋ง
‪มันเกิดขึ้นได้ยังไง
‪ยานที่ข้ามเวลากลับไป เป็นยานของซอเรียน
‪เธอกลับไปเดือนพฤศจิกายนปี 2018 ‪ด้วยเหตุผลบางอย่าง
‪เกิดอะไรขึ้นเดือนพฤศจิกายนปี 2018
‪ฉันจะบอกให้
‪เรื่องนี้ไง
‪เครื่องเร่งอนุภาคแม่เหล็กของพ่อคุณ
‪อดัมโปรเจกต์ เพิ่งถูกเปิดใช้งาน
‪นั่นเป็นก้าวแรกของการเดินทางข้ามเวลาได้จริง
‪ซอเรียนคงกลับไปปี 2018
‪และบอกข้อมูลจากอนาคตให้ตัวเองวัยสาวรู้
‪เพื่ออะไร
‪ฉันเดาว่าแนะนำ ‪เรื่องหุ้นในอนาคตเพื่อเพิ่มความมั่งคั่ง
‪และกำจัดอุปสรรคทางการเมือง
‪ที่ขวางไม่ให้กุมโครงการข้ามเวลาทั้งหมด
‪ก็มีหมดแล้วนี่
‪ใช่เหรอ
‪ไม่
‪เธอยังมีไม่หมด
‪- ใช่ ‪- งั้นโลกนี้ โลกของเรา
‪ทุกอย่างถูกซอเรียนเปลี่ยนไปแล้ว
‪แล้วเวลาสถิตของคุณ ปี 2050 มันแย่ไหมล่ะ
‪- เคยดูคนเหล็กใช่มะ ‪- ต้องเคยอยู่แล้ว
‪ชิลมากเทียบกับปี 2050
‪ซอเรียนต้องเห็นฉันแน่ๆ ‪นางเลยซ่อนระเบิดระดับสูงไว้บนยานฉัน
‪เอ้า กินซะ
‪ฉันดีดตัวออกมาทัน แต่ก็ไม่ช่วยอะไร
‪เพราะไม่มียานก็กลับบ้านไม่ได้ตลอดไป
‪ฉันเลยต้องทำตามระเบียบ ใช้ชีวิตที่นี่
‪หลีกเลี่ยงเจอผู้คนเพื่อสร้างผลกระทบให้น้อยที่สุด
‪และแอบหวังว่าคุณจะบ้ามากพอที่จะมาตามหาฉัน
‪ตัวคนเดียว อยู่ตั้งนาน
‪สี่ปี
‪ความเสี่ยงของงานไม่ใช่เหรอ
‪- ใช่ แต่ที่รัก… ‪- ไม่…
‪ไม่เป็นไร ฉันชินกับการอยู่คนเดียวแล้ว
‪ไม่ต้องอีกต่อไป
‪นี่
‪ผมเจอคุณแล้ว
‪คุณเจอฉันแล้ว
‪- งั้นผมเอาหูเอาตาไปเดินเล่นนะ ‪- บ๊ายบาย
‪โด่ดิดงกันให้สนุกนะ
‪- ไง ‪- หวัดดี
‪- เป็นอะไร ‪- ผมโดนยิง
‪- โดนยิงเหรอ ‪- ปืนยิง ใช่
‪- รี้ดเหรอ ‪- ใช่
‪- กัดฟันทนซะ ‪- ครับผม
‪ครับผม
‪- คุณรู้ว่าต้องทำไง ‪- ไม่ ผมกลับมาหาคุณ
‪ฉันรู้
‪แต่เราใช้ชีวิตที่นี่ไม่ได้ ไม่ใช่แบบนี้
‪ตอนนี้คุณต้องกลับไปปี 2018 ‪แล้วแก้ไขทุกอย่างให้ถูกต้อง
‪คุณต้องจบเรื่องทั้งหมดนี่
‪คือไง "จบเรื่อง"
‪หมายถึงยับยั้งไม่ให้ ‪มีการคิดค้นการเดินทางข้ามเวลา
‪และกอบกู้อนาคต
‪ได้ ไปด้วยกันสิ แล้วเรา…
‪ยานคุณประสานกับดีเอ็นเอคุณ ‪มันไม่ยอมให้คนอื่นขับ
‪- คุณอัจฉริยะ หาทางได้น่า ‪- อดัม!
‪เราเจอกันที่สถาบัน ‪เจอกันที่นั่น เข้าใจไหม เราไม่…
‪ถ้าผมกลับไปขวางการคิดค้น ‪ซึ่งโอกาสสำเร็จน้อยมาก
‪เพราะซอเรียนตามตูดไม่เลิก
‪เราจะไม่เจอกัน
‪ไม่ได้เป็นคู่กัน
‪เราจะไม่เป็นคู่กัน ลอร่า
‪เราเป็นคู่กันไปแล้ว
‪ทุกช่วงเวลาที่เราเคยมีร่วมกันจะมีอยู่จริงเสมอ
‪ต่อให้เราแก้ไขกระแสเวลา
‪จะมีเงาสะท้อนของโลกนี้ ‪หลงเหลืออยู่ในใจเราตรงไหนสักแห่ง
‪และเราจะตามหากันจนเจอ
‪ฉันเชื่อแบบนั้นจริงๆ
‪แล้วถ้าไม่เจอล่ะ ถ้าคุณคิดผิดล่ะ ‪และผมว่าคุณน่าจะคิดผิด
‪ฉันเคยคิดผิดที่ไหน
‪นี่ ผมเจอแบบนี้อีกไม่ได้นะ
‪ผมไม่ไหวแล้ว ขอร้องล่ะ ‪ผมเสียคุณไปอีกไม่ได้ อย่าทำแบบนี้สิ
‪เสียงอะไร
‪มันเจอเราแล้ว
‪บ้าเอ๊ย
‪พ้นคุ้งน้ำไปจะเจอถนนลูกรัง ‪ฉันจะซื้อเวลาให้คุณกลับไปที่ยาน
‪- ไม่ ผมไม่ไปไหนทั้งนั้น ‪- คุณต้องไป
‪พูดอะไรของคุณ พวกมันฆ่าคุณแน่!
‪ไม่ ฉันมีเวลาทำระบบป้องกันตัวอยู่หลายปี ‪มันโดนเล่นงานไม่รู้ตัวแน่
‪- แต่ถ้ามันจับคุณได้ก็จบ ‪- นั่นเป็นเหตุผลเดียว…
‪อดัม พอแล้ว! ขอร้อง
‪ฉันรู้ว่าคุณกลับมาเพื่อฉัน
‪แต่ตอนนี้คุณต้องไปเพื่อฉัน เถอะนะ
‪ขอร้องล่ะ
‪เราแก้ไขเรื่องนี้ได้
‪นี่ ผมรักคุณ
‪ฉันถึงรู้ไงว่าคุณจะตามหาฉันเจออีก
‪ไป
‪ไป!
‪แม่งเอ๊ย!
‪มาสิยะ
‪มาสิ
‪บึ้ม
‪ยานยังอ่านสัญญาณชีพฉันไม่ได้ ‪เราต้องใช้ดีเอ็นเอนายสตาร์ทเครื่อง
‪พอบินขึ้นไปแล้ว ไบโอสต็อปจะปิด ‪ฉันค่อยรับช่วงต่อ
‪เราต้องรีบ ไม่งั้นมันจะตามทัน ‪ก่อนจั๊มพ์ไปปี 2018
‪ไงนะ ไม่ไปด้วยหรอก
‪นายต้องไป เร็วเข้า สับขา
‪คริสโตส!
‪ดีใจที่ได้เจอกัน เพื่อนยาก
‪ลอร่า นั่นเธอเหรอ
‪หวังว่าหายโกรธแล้วนะที่ฉันระเบิดยานเธอ
‪พูดตามตรงเลยนะ ฉันยังเคืองอยู่ย่ะ
‪หยุดเดินแล้วฟังก่อนได้ไหม
‪นี่เวลาสถิตของฉัน นายได้ใช้ชีวิตวัยเด็กไปแล้ว
‪ได้ผจญภัย ขับเครื่องบิน
‪แต่ฉันยังเป็น ‪ไอ้เนิร์ดสูดยาแก้หอบหืดที่ถูกกระทืบอยู่
‪ฉันอยากใช้ชีวิตที่เหลือ
‪- อยากงั้นเหรอ ‪- ใช่
‪งั้นจะบอกให้ ที่พ่อตาย ‪ทำให้ชีวิตนายพังมากกว่าที่รู้ตัว
‪นายซึมเศร้า เกรี้ยวกราด
‪ตอนเรียนม.ปลายไม่มีสังคมสักนิด
‪มหาลัยคือจุดพีคของชีวิต ‪จนผ่านไปปีนึงนายโดนยึดทุนการศึกษา
‪เพราะเรื่องที่โง่เหลือเชื่อ
‪ไม่อยากจะบรรยายออกมาด้วยซ้ำ
‪นายไปสมัครกองทัพอากาศ ‪ปรากฏว่าขับเครื่องบินเก่ง
‪แล้วก็มีการเดินทางข้ามเวลา ‪และโลกทั้งใบเริ่มแตกสลาย
‪จนกระทั่งผู้หญิงคนเดียวที่นาย…
‪ผู้หญิงคนเดียวที่นายรักถูกพรากไป
‪เข้าใจฉันไหม!
‪จนนายแพ้
‪เธอถูกพรากไปเฉยๆ เลย
‪มันต้องมีมากกว่านั้นสิ
‪มีสิไอ้หนู และเพราะซอเรียน มันไม่ดีสักอย่าง
‪เราแก้ไขมันได้
‪- ด้วยการทำลายการข้ามเวลา ‪- ใช่
‪แล้วจะทำยังไง มีแผนการอะไร
‪ฉันไม่อธิบายแผนการให้เด็กเนิร์ด 12 ขวบ…
‪- ไม่มีแผนสิท่า ‪- ฉันไม่มีแผน ถูกต้อง
‪แต่ฉันรู้จักคนที่อาจมี
‪พ่อ
‪นายจะไปหาพ่อ
‪ไม่ใช่
‪เราจะไปหาพ่อ
‪เพราะงั้นนายจะเอาด้วยหรือว่า…
‪เรียกไอ้ผัวขี้ขลาดของเธอออกมาสิ
‪ตอนนี้เขาไม่ว่าง
‪แต่ฉันจะบอกเขาว่าแกแวะมาหา
‪สวัสดีจ้ะ ลอร่า
‪ไม่น่าสะเหล่อฟื้นคืนชีพขึ้นมาเลยนะ
‪ทีนี้สามีของเธออยู่ไหน
‪โอเค
‪เอาละ ยื่นมือนายมานี่
‪แบบนั้นแหละ
‪ดีเอ็นเอแข็งแรงดีมาก
‪โอเค หาที่หย่อนก้น
‪จับราวนั้นเอาไว้
‪เกาะให้แน่นๆ ‪แล้วพยายามอย่าสลบเพราะแรงจีเยอะ
‪อะไรคือแรง… เหวอ
‪- มีอะไร ‪- นั่น
‪จะทำบ้าอะไร
‪- เสร็จฉัน ‪- เกาะไว้
‪บอกให้เกาะไว้ไง
‪ไม่ต้องมามองจิก
‪แกจะหนีไปไหน!
‪เวร!
‪โอเค เกาะแน่นๆ อยากลองทำงี้มานานแล้ว
‪นี่ดับเครื่องเหรอ
‪- ใช่แล้ว ‪- ตาย
‪ตายๆๆ
‪พวกมันอยู่ไหนกัน
‪ต้องอยู่แถวๆ นี้แหละ
‪อดัม ดูค่าไอออนของแกสิ
‪เครื่องปฏิกรณ์เสียหาย
‪แกจั๊มพ์ได้อีกแค่ครั้งเดียว
‪ถ้าไม่กลับเดี๋ยวนี้
‪ก็จะไม่มีวันได้กลับ
‪เอาไงดีไอ้หนู นายเลือกสิ
‪ถ้าเราทำไม่สำเร็จ จะไม่ได้กลับบ้านกันทั้งคู่
‪- เร่งเครื่องสุดแรง ‪- โดนใจ
‪เจอแล้ว
‪(ใช้ปืนยิงคลื่นพัลส์)
‪มาสิ!
‪- อดัม! ‪- ฉันทำได้
‪มาสิรี้ด มาเลย
‪- อดัม! ‪- ฉันทำได้!
‪อดัม!
‪มาเซ่!
‪ขออย่า…
‪ตาย!
‪มันไม่ควรจะเป็นเรื่องง่าย
‪ฟังนะทุกคน
‪แทนที่จะมานั่งบ่นคร่ำครวญ
‪คุณควรอนุญาตให้ตัวเองไม่ดีพอแล้วเริ่มงานกันซะ
‪เราไม่สามารถเชี่ยวชาญอะไรได้ ‪ถ้าหากไม่พร้อม… ก่อน
‪- อาจารย์รี้ดคะ ‪- โซฟี
‪กว่าจะเริ่มแก้โจทย์นั้นได้ ‪ก็ต้องใช้เวลาสองเทอม
‪พ่อแก้ว เป็นอย่างต่ำ
‪แล้วเราก็คงสอบตกอยู่ดีเพราะนี่มันเพี้ยนไปแล้ว
‪โซฟี คุณทำได้
‪ฟังนะทุกคน นั่นคือเสน่ห์ของฟิสิกส์
‪นั่นคือเสน่ห์ของชีวิต
‪ใช่พ่อจริงๆ ด้วย
‪อือ
‪พ่อยัง…
‪ใช่
‪มีชีวิตอยู่ มานี่แป๊บสิ นี่
‪ให้ฉันคุยนะ
‪เราต้องบอกพ่อว่าเกิดอะไรขึ้น พ่อไม่ต้องตาย
‪ห้ามบอกอะไรพ่อ โอเคนะ
‪เฉพาะเรื่องที่จำเป็นต้องรู้ ส่วนเรื่องอื่น
‪บอกไม่ได้
‪ไหนพูดออกมาดังๆ "ฉันจะไม่บอกพ่อ" พูดสิ
‪- พูดสิ ‪- ฉันจะไม่บอกพ่อ
‪ฟิสิกส์มันเชื่องช้า มันใช้เวลา
‪โจทย์ที่เราเริ่มแก้น่ะ ‪ลูกหลานจะเป็นคนสานจนจบ
‪คุณอาจแก้โจทย์เสร็จบ้างเป็นครั้งคราว
‪ผมเพิ่งเข้าใจเสื้อคุณ มุกเฉียบ
‪แต่คุณจะตายก่อนงานที่ทำมาทั้งชีวิตจะสำเร็จ
‪ซากไร้วิญญาณที่เย็นชืดของคุณจะเน่าอยู่ในดิน
‪ในระหว่างที่คนรุ่นต่อไป
‪จะมาสานต่องานคุณให้เสร็จสิ้น
‪ขออ้างอิงคำของชาวโรมัน
‪"จงดื่มด่ำกับชีวิต ‪อนาคตมันมาเร็วกว่าที่เราคิด"
‪กาย ลอมบาร์โด
‪ขอโทษที ว่าไงนะ
‪กาย ลอมบาร์โด
‪"อนาคตมันมาเร็วกว่าที่เราคิด" ‪ชาวโรมันไม่ได้พูดไว้
‪แต่เป็นนักร้อง ‪กาย ลอมบาร์โดแอนด์ฮิสรอยัลแคนาเดียนส์
‪กาย ลอมบาร์โดพูดจริง
‪แต่มาจากเพลงคลาสสิกปี 1949 "ดื่มด่ำกับชีวิต"
‪แต่ก่อนเขาจะเอาไปใช้
‪ชาวโรมันได้จารึกประโยคนั้นไว้บนนาฬิกาแดด
‪เพราะงั้นเราถูกทั้งคู่
‪น่าสนใจดีที่คุณรู้
‪ขอโทษนะ เรารู้จักกันไหม
‪เรียนแบบไม่นับหน่วยกิตครับ
‪มีคำถามอื่นอีกไหม
‪โอเค หนังสือที่ต้องไปอ่าน ‪อยู่บนเว็บไซต์ครู เจอกันวันอังคาร
‪อดัมเหรอ
‪พ่อ
‪อดัม
‪นี่เดินทางข้ามเวลาเหรอ
‪งั้นเขาย้อนมาจากปี 2050 แล้วไปรับลูก
‪ครับ
‪- กี่ขวบแล้วเนี่ย ‪- สิบสอง
‪- ทำไมต้องใช้ตัวเองตอนอายุ 12 ‪- ไม่ได้ต้องใช้
‪- นายต้องใช้ฉันขับยาน ‪- ยานอะไร มีด้วยเหรอ
‪มีครับ ของผม ‪ที่พูดหมายถึงตอนแรกไม่ได้ต้องใช้
‪เขาพลาดไปปี 2022
‪แล้วลูกเป็นคนขับเหรอ
‪ครับ
‪ใช่เหรอ
‪- แจ็กเก็ตพ่อใช่ไหม แน่นไปไหม ‪- ผมก็บอกไปแล้ว
‪- ใส่ได้ ‪- อย่างกับถุงยางติดกระดุม
‪- สนุกจัง นายสนุกมะ ‪- ถุงยาง
‪แล้วทำไมปี 2022 ถึงพลาด
‪- ผมไม่ควรไปปีนั้น ‪- ลูกไม่ควรมาปีนี้
‪- ไม่บอกไม่รู้นะเนี่ย ‪- เขาโดนยิงตอนขโมยยาน
‪- ขอร้อง อย่าบอกพ่อ ‪- ขโมยยานเหรอ
‪- ฟ้องทำไม ‪- หยุด หยุดพูดทั้งคู่เลย
‪รู้ตัวไหมว่านี่มันผิดแค่ไหน
‪แกมาที่นี่ไม่ได้ ห้ามไปที่ไหนทั้งนั้น ‪ต้องอยู่ในเส้นเวลาของตัวเอง
‪พ่อคิดว่าเรามาทำอะไรที่นี่ล่ะ ‪คิดว่าโลกอนาคตหาคนกอดยากเหรอ
‪- มีเหตุผลที่ผมต้องคุยกับพ่อ ‪- พ่อไม่สน
‪- อย่าเข้าใจผิดนะ
‪พ่อดีใจมากที่ได้เจอลูก ‪พูดด้วยความรักและห่วงใย
‪แต่รีบไสหัวกลับเส้นเวลาของตัวเองไปซะ
‪คำพูดหรือการกระทำใดๆ ‪อาจทำให้เกิดการผกผันของเวลาได้
‪หุบปากสักแป๊บนึงได้มะ
‪- พ่อจะไม่ฟัง… ‪- ฟังผมสักเดี๋ยวเดียว
‪หุบปากน้ำพุฟิสิกส์ของพ่อซะ
‪พ่อ!
‪พ่อเป็นไรไหม
‪เจ็บโว้ย
‪แก้ตัวก่อนนะ ฉันขอดีๆ แล้ว ‪ให้พ่อหุบปากและฟังฉัน
‪- แต่พ่อไม่ทำสักข้อ ‪- ไม่เป็นไร พ่อไม่เจ็บ
‪เอาไปกิน ครอบครัวเราไม่ต่อยใคร
‪แล้วเมื่อกี้อะไร!
‪- กรรมตามสนอง ‪- โอ๊ย
‪ทำไมลูกถึงโตไปเป็นไอ้งั่งล่ะ นึกว่ารักพ่อซะอีก
‪- ผมรัก! ‪- ยังไงมันก็ไม่สำคัญแล้ว
‪ล้อเล่นหรือเปล่า สำคัญสิ
‪- พ่อ ‪- มันสำคัญ
‪เส้นเวลาของแก ‪ไม่มีระบบป้องกันหรือกฎอะไรเหรอ
‪- พ่อกับมายาเห็นด้วย… ‪- พ่อ
‪- ต้องมีคณะตรวจสอบ… ‪- พ่อ!
‪ด้านจริยธรรมอย่างรอบคอบ
‪เรื่องพวกนั้นมันไม่สำคัญอีกแล้ว
‪เดี๋ยว มันเกิดขึ้นไปแล้วเหรอ ‪มีคนเปลี่ยนแปลงอดีตไปแล้วเหรอ
‪- ใคร ‪- ซอเรียน
‪- มายาเหรอ ‪- มายา
‪เธอไม่มีวันทำหรอก เธอรู้ว่าผลกระทบเป็นไง
‪- เธอให้เงินทุนกับงานพ่อมาตั้งหลายปี ‪- อดัมโปรเจกต์
‪ใช่ พ่อตั้งทฤษฎีว่าถ้าใช้คลื่นพัลส์ที่ทรงพลังมากพอ
‪เราสามารถสร้างรูหนอนในปริภูมิ ‪ที่มีประโยชน์ใช้สอยได้
‪และทำสำเร็จเมื่อสี่อาทิตย์ก่อน
‪แต่พ่อแค่คิดเล่นๆ กับทฤษฎี
‪ที่ว่าเราใช้รูหนอนเดินทางข้ามเวลาได้
‪แต่นั่นเป็นแค่ทฤษฎี
‪- เหรอ ‪- ยังเป็นแค่ทฤษฎี
‪หนุ่มทฤษฎีคนนี้ปวดฉี่ เพราะงั้นไป
‪แม่เจ้าโว้ย พ่อเป็น ‪บิดาแห่งการเดินทางข้ามเวลาเหรอ
‪ต่อยแรงมากครับพ่อ
‪เหมือนมือพ่อจะหักน่ะสิ
‪พ่อขอโทษ นี่เป็นความผิดพ่อ
‪อีโก้พ่อ ความอหังการของพ่อ
‪ความต้องการเป็นหนึ่ง ‪เป็นคนแรก อยากฉลาดที่สุดในห้อง
‪พามาซวยเลย
‪- เป็นข้อบกพร่องที่น่าสะอิดสะเอียน ‪- พ่อไม่รู้
‪- แต่พ่อน่าจะรู้อยู่แล้ว ‪- ใช่
‪มนุษยชาติไม่ควรจะไปยุ่งเกี่ยว ‪กับกลไกของจักรวาล
‪โลกนี้มีพลังที่ยิ่งใหญ่กว่าวิทยาศาสตร์
‪ใช่ เราถึงต้องจับยักษ์กลับใส่ขวดแก้ว
‪และทำลายการเดินทางข้ามเวลา ‪ก่อนที่มันจะถูกคิดค้น
‪สิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว แม้จะชั่วร้ายเพียงไร
‪ไม่ควรและไม่สามารถย้อนกลับ ‪ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม
‪แค่เรามาคุยกันอยู่ตรงนี้ ‪ก็บิดเบือนโชคชะตาและเวลาแล้ว
‪ผมบอกว่าซอเรียนทำไปแล้ว ‪และเธอกุมโลกไว้ในกำมือนับแต่นั้นมา
‪แล้วแกแน่ใจได้ยังไง
‪มีหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ไหม ‪ว่าเธอเปลี่ยนอดีต
‪ไม่มี เพราะแกรู้ไม่ได้ แต่พ่อขอบอกว่า
‪การที่แกมาที่นี่ ‪มันเปิดช่องให้เวลาถูกบิดเบือนขั้นหายนะ
‪ซึ่งเรื่องนั้นวัดได้แน่นอน
‪- หยุด ‪- หยุดอะไร
‪- หยุดเป็นนักวิทยาศาสตร์ ‪- แต่พ่อเป็นนัก…
‪เป็นพ่อได้ไหม
‪พ่อสนใจจักรวาลมากกว่าลูกตัวเองเสมอมา
‪- ไม่จริงนะ ‪- จริงแท้แน่นอน
‪เดี๋ยวโตขึ้นนายก็รู้เอง
‪จะบอกให้นะ มัน…
‪มันผ่านไปแล้ว สายเกินไปสำหรับผม ‪เพราะงั้นก็ช่างมัน
‪ผมโอเค
‪แต่เขาต้องการพ่อ
‪แล้วลูกล่ะ ต้องการอะไร
‪ผมต้องไปเดินเล่น
‪พ่ออยู่นี่ไม่ได้ อดัม พ่อต้องไปนะ
‪- อย่าไปเลยครับ ‪- พ่อต้องไป
‪- นะครับ ‪- เรื่องนี้ใหญ่กว่าตัวเรา
‪สิ่งที่เขาขอให้พ่อทำ ‪มันอันตรายเกินไป พ่อทำไม่ได้
‪โอเค แล้วเราจะได้เจอกันอีก
‪เดี๋ยวครับ
‪อะไร
‪- ผมมีเรื่องต้องบอกพ่อ ‪- อย่า ลูกห้ามบอกอะไรพ่ออีก
‪พ่อจะรู้อนาคตไม่ได้
‪พ่อขอโทษ
‪พ่อต้องกลับบ้าน แม่กับลูกรออยู่
‪(ซอเรียน)
‪ค่ะท่านวุฒิสมาชิก
‪แต่ว่าเสถียรภาพของรูหนอนพวกนี้ ‪ไม่ใช่แค่สมมุติฐานอีกต่อไปแล้ว
‪และงานของเราล้ำหน้ากว่า ‪กฎหมายที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน
‪ดังนั้นคุณจะเลือกสนับสนุนโครงการของฉัน ‪และเป็นส่วนหนึ่งของอนาคต
‪หรือจะเลือกถูกทิ้งไว้ในอดีตล่ะ
‪วางสายซะ
‪มาทำอะไรที่นี่ ไหนบอกว่าจะไม่ได้เจอกันอีก
‪อ้าวเหรอ
‪พูดเมื่อไรนะ เตือนความจำที
‪ครั้งล่าสุดที่โผล่มาไง เมื่อสองเดือนก่อน
‪อ้อ สำหรับฉันนั่นมัน 32 ปีมาแล้ว
‪เพราะงั้นโทษทีถ้าจำรายละเอียดไม่ค่อยได้
‪ยังไงก็เถอะ เวลามันเปลี่ยนไปแล้ว
‪เธอมาที่นี่ไม่ได้
‪เธอก็รู้ว่าเกิดหายนะอะไรขึ้นได้ ‪ถ้ามีการเปลี่ยนแปลงในกระแสเวลา
‪ต๊ายตาย ฉันเคยเนิร์ดสุดๆ
‪- หยุดพูดทีได้ไหม ‪- ทุกอย่างที่เธอขอให้ฉันทำ
‪ทั้งซื้อหุ้น เปิดบัญชีต่างประเทศ ‪ทั้งหมดนั่นมันผิดจริยธรรม
‪และผิดกฎหมาย
‪นี่ไม่ใช่เรื่องตลกนะ มันอันตราย
‪แค่ผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม ‪จากบริษัทที่เธอสั่งให้ฉันเลือกลงทุน
‪ก็สร้างความเสียหายมากแล้ว
‪ก่อนที่เราจะเข้ามามีบทบาท ‪สิ่งแวดล้อมก็แย่มากอยู่แล้วจ้ะ
‪และเออนี่ มายา เธอทำสำเร็จทุกอย่าง
‪เพราะภายใต้ชุดสูทกระจอกๆ ‪กับผมมัดรวบน่าขันนั่นมีฉันซ่อนอยู่
‪ฉันไปละ
‪จะไปไหน
‪คบใครอยู่เหรอ
‪ไม่มีหรอก เธอยุ่งเกินไป
‪เรื่องคือเธอจะยุ่งแบบนี้ตลอดไป
‪บริษัทนี้จะเป็นสิ่งเดียวที่เธอมีเสมอ
‪มันเป็นชีวิตส่วนตัวของเธอ
‪มันเป็นครอบครัวเธอ
‪แต่นี่คือมรดกของเรา
‪และถ้าเราปล่อยให้รัฐบาลแย่งชิงมันไป
‪ทุกอย่างที่เรายอมเสียสละ
‪ความโดดเดี่ยวเดียวดายทั้งหมดนั่น
‪ก็จะสูญเปล่า
‪และฉันทำสำเร็จ
‪ฉันได้แก้ไขอนาคตนั้นที่เราถูกลืม
‪ถ้างั้นเธอกลับมาอีกทำไม
‪ฉันกลับมา
‪เพราะเราควบคุมการข้ามเวลาไม่ได้ ‪ถ้ามันไม่เคยถูกคิดค้นขึ้นมา
‪และอดัม รี้ดเพื่อนเธอกำลังจะหักหลังเธอ
‪อดัมเหรอ เขาเป็นแค่เด็กน้อย
‪เออ ไอ้เด็กน้อยคนนั้นน่ะ
‪โตขึ้นจะกลายเป็นริดสีดวงก้อนใหญ่ของเรา
‪เชื่อเถอะ เธออยากดื่มแน่
‪อะไร
‪ฉันรู้ นายคิดว่าตัวเองรู้ดีกว่าฉัน ‪เพราะนายโตกว่า
‪ไปให้พ้น อดัม
‪และฉันรู้ว่าทำไมนายถึงเกลียดพ่อมาก
‪เหรอ
‪ไหนบอกมาซิ ตื่นเต้นอยากรู้จนตัวสั่นแล้ว
‪แม่เจ้า สงสัยจังว่าอะไร ‪เพราะพ่อหลงตัวเอง
‪หรือเพราะทำงานตลอด ไม่กลับบ้าน
‪หรือเพราะแคร์งานมากกว่าลูก…
‪เพราะพ่อตาย
‪นายเกลียดพ่อ
‪เพราะพ่อตาย
‪นายบังคับให้ตัวเองเกลียดพ่อ
‪เพราะเกลียดมันง่ายกว่าคิดถึง
‪และฉันก็ไม่ได้ลืมเรื่องที่นายคงอยากลืม
‪งั้นเหรอ
‪เช่นอะไร
‪พ่อเล่นปาลูกบอลกับเราแทบทุกคืน
‪ปาลูกบอล
‪พอพ่อกลับบ้านจากที่ทำงาน
‪พ่อเพลียมาก ส่วนฉันยืนปาลูกบอล ‪เล่นกับตาข่ายในสนามหลังบ้าน
‪จำตาข่ายได้ใช่ไหม
‪ฉันจำตาข่ายได้
‪ใช่ พ่อซื้อให้จะได้ไม่ต้องมาเล่นกับฉัน
‪ไม่ใช่
‪พ่อซื้อให้เพราะมันวางโชว์ ‪ที่ตู้กระจกหน้าร้านอัลต์แมน
‪และทุกครั้งที่เราผ่านร้านนั้น
‪ฉันอ้อนวอนขอให้พ่อซื้อให้
‪พ่อเลยซื้อตามคำขอ
‪เวลาพ่อเห็นฉันปาลูกบอลในสวน ‪ไม่ว่าพ่อจะเพลียแค่ไหนก็ตาม
‪พ่อจะคว้าถุงมือออกมารับลูกเสมอ
‪หลายอย่างเกิดขึ้นกับนาย กับเรา
‪และเรารับมือมันได้ห่วยแตกมาก
‪ชักจะคิดแล้วว่าเป็นนิสัยเรา
‪ตอนนี้ฉันใจร้ายกับแม่
‪และฉันคิดว่า…
‪ฉันคิดว่าการฝืนใจโมโหมันง่ายกว่าต้องเศร้า
‪และเมื่ออายุมากขึ้น
‪ฉันคงลืมไปว่ามันไม่เหมือนกัน
‪ไปฉลาดมาจากไหน
‪แล้วนี่ไปโง่มาจากไหน
‪ไม่เนียน เด็กเปรต
‪อดัม ให้อาหารฮอว์กกิ้ง ‪ก่อนไปโรงเรียนด้วยนะลูก
‪ยังอยู่เหรอคะ เข้าครัวซะด้วย ‪เมนูอะไรเอ่ย หวัดดีจ้ะ
‪ผมรู้ว่าคุณชอบไข่เจียวเดนเวอร์
‪นั่นไม่ใช่ไข่เจียวเดนเวอร์ ‪มันร้องขอให้ช่วยแล้ว
‪ไข่ไหม้แล้ว แต่เบคอนยังดิบอยู่ได้ไงไม่รู้
‪ไม่ นี่…
‪อยากเล่าไหมว่าทำไมยังอยู่บ้าน
‪แทนที่จะไปทำงาน
‪วันนี้ผมแค่อยากอยู่บ้านกับคุณน่ะครับ
‪จริงเหรอเนี่ย ชอบผู้ชายคนนี้จัง
‪ผู้ชายคนนี้ชอบคุณ
‪เป็นอะไรไปเหรอคะที่รัก
‪คุณว่าเขาดูเศร้าๆ ไหม
‪ไม่นี่
‪เขาเป็นคนประหลาด เหมือนพ่อ
‪บังเอิญฉันชอบสะสมคนประหลาดๆ
‪ผมไม่น่าสร้างเกมให้เขาเลย
‪เขาควรออกไปเล่นกับเด็กๆ คนอื่นไม่ใช่เหรอ
‪แบบนี้จะหาจุดยืนในโลกได้ยังไง
‪"จุดยืนในโลก" อะไร ‪เขาเป็นเด็ก เราคือจุดยืนในโลกของเขา
‪คุณเป็นจุดยืนของเขาในโลก
‪โอเค ไม่รู้นะว่าคุณเป็นอะไร ‪แต่ฉันสามารถบอกความจริง
‪หรือบอกเรื่องที่จะทำให้คุณสบายใจขึ้น
‪ฉันอยากบอกความจริงไปตรงๆ มากกว่า
‪ผมอยากให้คุณบอกเรื่อง
‪- ที่จะทำให้สบายใจขึ้น ‪- รู้ค่ะ
‪ล้อเล่น… มั้ง โอเค บอกมา
‪เวลาคุณอยู่กับเรา
‪คุณอยู่กับเราเต็มร้อย
‪มันวิเศษมาก
‪แล้วเวลาคุณไม่อยู่ มันเหมือน…
‪ถามว่าเขาเหงาไหม
‪ก็น่าจะใช่
‪แต่มันแปลว่าคุณแย่หรือเปล่า ไม่เลย
‪ผมต้องทำดีกว่านี้
‪นี่ เพื่อนยาก ฉันมีข่าวดีจะบอก
‪เขาไม่ต้องการความเพอร์เฟกต์ ‪เขาแค่ต้องการคุณ
‪อาหารที่คุณทำอันตรายจนฆ่าเรายกครัวได้
‪แต่คุณสมบัติที่เหลือใช้ได้อยู่นะ
‪เอลลี่
‪รู้นะว่าผมรักคุณ
‪รู้สิ
‪ฉันน่ารักจะตายไป
‪ครับ
‪ฉันต้องไปทำงาน
‪โอเค
‪และนี่ คุณมีเวลา
‪"อนาคตมันมาเร็วกว่าที่เราคิด"
‪คิดว่าเราทำได้จริงๆ เหรอ
‪อาจได้ อาจไม่ได้ เดี๋ยวก็รู้
‪แต่เราจะลองดูอยู่ดี
‪ทำลายการข้ามเวลา จะทำได้ยังไง
‪นี่คือเครื่องเร่งอนุภาคแม่เหล็กที่ใหญ่ที่สุดในโลก
‪ปี 2018 เทคโนโลยีอีเอ็มยังไม่เสถียร
‪เพราะงั้นเราจะทำตามนี้ ‪เราจะระเบิดมันให้กระจุย
‪- ระเบิดเหรอ ‪- ใช่
‪เราอยู่ยันแก่ขนาดนี้ได้ไงเนี่ย ไอเดียแย่มาก
‪ก็เมื่อไอเดียแย่เป็นไอเดียเดียวที่มี ‪มันจะกลายเป็นไอเดียยอดเยี่ยม
‪ใครบอก
‪นายไง เก้าปีต่อจากนี้ ก่อนถูกจับ
‪- ว่าไงนะ ‪- โฟกัสหน่อย
‪เราต้องจัดการกับรปภ. ‪จำกระเป๋าของเล่นที่นายชอบได้ไหม
‪จำได้
‪ความเป็นเด็กแก่เรียนกำลังจะส่งผลละ
‪ได้ยินไหม
‪รับทราบ เร้ดลีดเดอร์
‪นี่คือบัตเตอร์นัตซิปปี้คัป 10-4 เปลี่ยน
‪คุยแบบคนปกติกันดีกว่า โอเคนะ
‪รับทราบ
‪เร้ดลีดเดอร์
‪มีอะไรไม่ชอบมาพากล
‪ไม่มีใครอยู่ที่นี่
‪แปลว่าพวกมันอยู่ที่นี่
‪ซอเรียนเตือนตัวเองวัยสาวแน่เลยว่าเราจะมา
‪แน่ใจเหรอ
‪ค่อนข้างชัวร์
‪อย่าขยับ คุกเข่าลง
‪โทษที ไงนะ
‪เราจะพาแกกลับไปปี 2050 รี้ด
‪ใส่หมวกไม่ได้ยินเลย ‪เสียงอู้อี้นิดนึง ฟังยากมาก
‪อย่าเข้าใจผิดนะ ชุดดีไซน์เท่มาก
‪ทั้งน่าเกรงขาม ‪แต่ก็ร้องว่า "อย่าทำร้ายเค้านะ" ด้วย
‪คุกเข่าลง ฉันจะไม่พูดซ้ำอีกรอบ
‪เรื่องนั้นน่ะถูกแล้ว
‪อดัม มัวทำอะไรอยู่ ‪ฉันกำลังจะถูกรุมสกรัมแล้วนะ
‪ไม่ต้องห่วง มันไม่อยากสู้
‪พวกมันอยากสู้ คันไม้คันมือกันสุดๆ
‪แค่มองตามันแล้วยิ้ม
‪ยิ้มแนวจะสื่อว่า "ฉันต้องการสิ่งนี้"
‪"ฉันรอเวลานี้มาทั้งชีวิตแล้ว"
‪แล้วย่อเข่าต่อยของดีวันเกิดของมันเลย
‪- อดัม! ‪- รับทราบ
‪เย่!
‪อดัม นายจะจัดการรถพวกนั้นใช่ไหม
‪รับทราบ อดัมรุ่นลุง
‪บรัย
‪อดัม!
‪เลือดสูบฉีดเป็นบ้า!
‪- พ่อ ‪- พ่อ
‪- โทษที เป็นไรไหม ‪- เกือบชน!
‪- สุดยอดไปเลย ‪- เกือบชน!
‪- อดัมตัวเล็กอยู่ไหน ‪- เขาสบายดี
‪- เฮ้ย นี่รถแม่นะ ‪- เฮ้ยอะไร
‪ห่วงรถเนี่ยนะ
‪พ่อมาทำไม
‪ก็พ่อไปที่โรงแรมแล้วไม่เจอลูก
‪เลยคิดว่าคงมาที่นี่
‪ใช่ว่าแกจะทำตัวไม่ดึงดูดความสนใจขนาดนั้น
‪นี่มันบ้าอะไรกัน
‪งั้นเอางี้ พ่อคิดแผนเองสิ ‪แล้วเราจะทำตามแผนพ่อ ดีไหม
‪ขอบคุณพระเจ้า มีแผนด้วย
‪กังวลอยู่แป๊บนึงว่าแกจะด้นสดหน้างาน
‪อดัม ฉันจะเข้าไปข้างใน เฝ้าพื้นที่รอบๆ ด้วย
‪- ห้ามใครตามเข้ามา ‪- โทษที แรงไปหน่อย
‪รับแซ่บ
‪แรงเหรอ พ่อขับรถซูบารุเฉี่ยวตูดผม
‪พ่อขับซูบารุมาช่วยแกต่างหาก
‪พ่อทำอะไร
‪- พ่อมาวิจารณ์ ไม่แปลกใจสักนิด ‪- โอเค…
‪แกพาเด็กป.หกมาช่วยบุก ‪สถานที่ลับสุดยอดที่ป้องกันอย่างแน่นหนา
‪พ่อไม่ได้วิจารณ์ แค่บรรยายเหตุการณ์
‪หยุดก่อนได้ไหม หยุด ‪จะไปทำบ้าอะไรที่ไหน
‪ผมจะทำลายเครื่องเร่งอนุภาคของพ่ออย่างสะใจ
‪รู้ตัวไหมว่าแกแหกกฎทุกข้อ
‪แกล้ำเส้นจริยธรรมทุกด้านไปแล้ว ‪เหมือนมันไร้ค่า
‪เหรอ งั้นพ่อมาทำไมล่ะ
‪เพราะถ้าไม่มีพ่อ แกก็ทำไม่ได้
‪บางคนใฝ่ฝันถึงอนาคต
‪แต่ที่ซอเรียนเทคโนโลยี เราสร้างอนาคต
‪ถ้าทำลายเครื่องเร่ง ‪ซอเรียนก็แค่สร้างอันใหม่ขึ้นมา
‪แล้วต้องทำไง
‪ต้องเล่นงานอิปส์ก้า
‪อัลกอริทึมที่สับเปลี่ยนไม่มีสิ้นสุดในพลาสมา
‪พ่อออกแบบมาเพื่อทำให้รูหนอนเสถียร
‪นั่นคือสมการทางคณิตศาสตร์ ‪ที่จะทำให้การเดินทางข้ามเวลาเป็นไปได้
‪คณิตมันต้องทำลายยังไง
‪พ่อไม่ได้จดอัลกอริทึมนั้นไว้ ‪และไม่เคยโชว์ให้ใครเห็นสักคน
‪มันอยู่ในนี้นี่ ในกะลาหัวพ่อ
‪และในชั้นใต้ดิน
‪ในหน่วยประมวลผล ‪นิวโรมอร์ฟิกที่แข็งเหมือนเพชร
‪นี่พูดถึงเจี๊ยวพ่อเหรอ
‪จริงจังได้ไหม
‪ได้ ไม่ ได้
‪มันเป็นฮาร์ดไดรฟ์
‪- ไอ้เด็กไม่รู้จักโต ‪- โทษที
‪มีฮาร์ดไดรฟ์คริสตัลที่ใช้อัลกอริทึมในระบบปิด
‪นั่นคือศูนย์รวมประสาทของเครื่องเร่ง
‪งั้นเราจะลงไปทำลายฮาร์ดไดรฟ์ ‪และป้องกันไม่ให้มีการคิดค้นการข้ามเวลา
‪ตามทฤษฎีแล้ว การข้ามเวลา…
‪จะบ้าตาย ยัดทฤษฎีเยอะจนหัวจะปวด
‪- ใช่ น่าจะได้ผล ‪- ดี งั้นลุย
‪- โอเค ‪- โอเค
‪- ทำงานที่นี่เหรอ ‪- ใช่
‪กว่าจะพามา ผมรอตั้ง 44 ปี
‪ยอม
‪จ้างให้ก็ไม่คืนของเล่น
‪- นี่สินะ ‪- นี่แหละ
‪ผมยกให้พ่อเลย ผลงานแจ๋วไม่ใช่เล่น
‪นี่คือที่เก็บฮาร์ดไดรฟ์
‪- ถ้าดึงออกมาจะเป็นไง ‪- เป็นไปได้สองอย่าง
‪เครื่องเร่งจะทำงานต่อไปอย่างสงบ
‪แต่เมื่อไม่มีอัลกอริทึม
‪ก็จะไม่มีใครโปรแกรมมันได้อีก
‪หรือ…
‪หรือเครื่องอาจรวนระดับมหันตภัย
‪และฆ่าสิ่งมีชีวิตทั้งหมดในรัศมี 160 กิโลเมตร
‪งั้นอธิษฐานให้เป็นข้อแรกนะ
‪มีการเข้าถึงแผงฮาร์ดไดรฟ์นิวโรมอร์ฟิก
‪ดึงเลยดีกว่า
‪ลูอิส
‪มายา
‪ไม่เจอกันนานเลยนะ
‪โอ๊ะ เกียมตัวเจอความพิสดารพันลึก
‪จะขโมยมันไปจากเราจริงๆ เหรอ
‪อยากทำลายทุกอย่างที่เราสร้างมาเหรอ
‪งานของเราควรจะมี ‪หลักเกณฑ์พื้นฐานทางจริยธรรม
‪- เราจะเปลี่ยนโลก ‪- เปลี่ยนโลกอะไร
‪สิ่งเดียวที่เปลี่ยนไปคือคุณ ‪เสียสติไปแล้วเหรอ
‪หลายปีที่ผ่านมา ฉันให้เงินสนับสนุนงานคุณ
‪ฉันไม่ใช่ตัวร้าย ฉันทุ่มเงินหลายล้าน…
‪หลายร้อยล้าน เงินฉัน
‪ความมั่งคั่งของฉัน ‪แค่เพื่อสนับสนุนทุกอย่างที่คุณต้องการ
‪แต่นี่…
‪นี่มันเป็นของฉัน ฉันจะใช้ทำอะไรก็ได้
‪ทีนี้
‪อดัม
‪ส่งไดรฟ์มาซะดีๆ
‪ไม่
‪ไม่ให้
‪ว่าแล้วว่าต้องพูดแบบนั้น
‪มานี่
‪เอาปืนมา
‪มายา ให้ตายเถอะ
‪ทำอะไรของเธอ บ้าไปแล้วเหรอ
‪บ้ามาก รู้กันทั่วปฐพี
‪อดัม ทำตามที่เธอบอก
‪ไม่เป็นไร
‪เพราะอดัมจะยื่นไดรฟ์ให้ฉันเดี๋ยวนี้
‪ใช่ไหมอดัม
‪- อดัม ‪- อดัม
‪นี่ เจ้าโง่หน้าหล่อ
‪ถ้าฉันยิงมัน แกก็ตายด้วย
‪อดัม
‪ชั่งใจอยู่
‪- ไงนะ ชั่งใจอะไรอีก ‪- อืม ก็ปัญหานี้ซับซ้อน
‪- มีอะไรต้องคิดอีกล่ะ ‪- ก็มันเลือกยาก
‪- เลือกยากตรงไหน ‪- ต้องคิดให้ดีๆ
‪ฉันกำลังจะตายนะโว้ย!
‪- เอาไดรฟ์ให้เธอ! ‪- เอาไดรฟ์ให้เธอ!
‪- ทำไปเถอะน่า! ‪- เอาไดรฟ์ให้เธอ!
‪ผนึกแม่เหล็กไฟฟ้าเสียหาย
‪เริ่มใช้มาตรการฉุกเฉิน
‪มานี่
‪- พ่อ! ‪- อดัม!
‪โอ๊ย!
‪- ปล่อยนะ! ‪- อดัม อดทนไว้นะ!
‪- ปล่อยนะ! ‪- เอาไดรฟ์มาให้ฉันเดี๋ยวนี้!
‪ปฏิเสธการเข้าถึง
‪ปล่อยนะ พ่อ!
‪ทางนี้
‪(ป้อนคำสั่งแมนนวล)
‪ป้าด
‪- เอาไดรฟ์มา ‪- ไดรฟ์!
‪ลงท่าซูเปอร์ฮีโร่
‪เคยโดนเด็กเนิร์ดอายุ 12 ‪ที่ต้องสูดยาแก้หอบหืดอัดน่วมไหมล่ะ
‪- มาหม่ำเร็ว ลุงสแปงกี้ ‪- ไม่ผ่าน
‪ไม่ได้
‪จัดการมันซะ!
‪ตายสิวะ
‪คริสโตส!
‪แกนกลางแตก
‪เครื่องปฏิกรณ์ไม่เสถียร
‪เริ่มการอพยพ
‪ปิดตายในสองนาที
‪ตัวน้อย เราต้องไปแล้ว เร็วเข้า
‪พ่อปิดมันไม่ได้
‪หยุดนะ!
‪ฉันจะเอาไดรฟ์
‪ฝันไปเถอะ
‪ยิงมันเดี๋ยวนี้
‪ลูกๆ มาหลบหลังพ่อ
‪พ่อ ปืนนั้นใช้กระสุนทะลวงเกราะ
‪เพราะงั้นต่อให้หลบหลังพ่อก็พรุนอยู่ดี
‪- ขอบใจที่ให้ความรู้ ‪- ยินดีครับ
‪- งั้นยืนกระจายกันหน่อย ‪- ไอเดียดี
‪มายา คุณไม่ใช่ฆาตกร
‪อย่างน้อยก็ยังไม่ใช่
‪ฟังฉันนะ
‪ทุกอย่างที่เราดิ้นรนไขว่คว้ามา
‪มันจะหายวับไปถ้าเธอไม่เหนี่ยวไกนี้
‪โอเค เล็งสิ
‪อีกหนึ่งนาที 30 วินาทีจะปิดตาย
‪เธอทำได้
‪ยิงเลย!
‪มายา คุณเป็นคนดีกว่านี้
‪ขอโทษนะลูอิส แต่แกทำตัวเอง
‪ก็อาจใช่
‪คิดว่าฉันเล่นอยู่เหรอ
‪ถามลูกสิว่าฉันเล่นไม้ไหน
‪ฉันต้องฆ่าเมียมันถึงสองรอบ ‪เพื่อปกป้องความมั่นคงของโครงการฉัน
‪อย่าคิดนะว่าฉันไม่กล้ายิงกระสุนทะลุตัวแก
‪เอามาเดี๋ยวนี้!
‪ไม่
‪อีกหนึ่งนาทีจะปิดตาย
‪แกไม่เคยเข้าใจภาพรวมเลย
‪ส่วนคุณก็ไม่เคยเข้าใจวิทยาศาสตร์
‪พ่อรู้ได้ไงว่าจะได้ผล
‪กระสุนเจาะเกราะมีแกนกลางเป็นแม่เหล็ก
‪บางครั้งเป็นเนิร์ดมันก็มีประโยชน์นะ
‪เริ่มขั้นตอนการปิดพื้นที่
‪- เหลืออีกสิบวินาที ‪- โห
‪- เออ วิ่งเหอะ ‪- เออ
‪เก้า
‪แปด
‪ระวัง!
‪เจ็ด
‪หก
‪ห้า สี่
‪สาม
‪ฉิบหาย!
‪หนึ่ง
‪ผมว่าวันพาลูกมาทำงานวันนี้ ‪ประสบความสำเร็จมาก
‪อือ
‪มองอะไร
‪ลูกยังอยู่
‪พ่อนึกว่าพอเรากำจัดการข้ามเวลา ‪ลูกๆ จะกลับไปที่เวลาสถิตของตัวเอง
‪เปลี่ยนอนาคตไปตั้ง 30 ปี คงใช้เวลาหน่อย
‪กว่ามันจะเข้ารูปเข้ารอย
‪ผมว่าเรามีเวลาไม่มากแล้ว
‪รู้สึกได้เลยว่ามีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น
‪เหมือนกัน
‪แน่ใจนะว่าเรามาที่นี่ได้
‪ไม่เป็นไร แม่พาลูกไป ‪สโมสรวิทยาศาสตร์ทุกวันพฤหัสฯ
‪คือว่า พ่อ
‪เรามีอะไรต้องบอกพ่อ
‪พ่อรู้แล้ว
‪พ่อรู้ทันทีที่เห็นลูก
‪ขอโทษนะลูกๆ พ่อ…
‪พ่อขอโทษที่จะไม่อยู่ดูแลลูกในอนาคต
‪และพ่อคิดแล้วคิดอีกอยู่นาน
‪แต่ห้ามลูกบอกพ่อว่ามันเกิดขึ้นยังไงหรือเมื่อไร
‪ลูกกลับมาที่นี่
‪เพราะไม่มีใครมีสิทธิ์เปลี่ยนอนาคต ‪รวมถึงเราด้วย
‪นี่อนาคตพ่อนะ
‪ไม่ใช่
‪ลูกคืออนาคตของพ่อ
‪ทั้งคู่เลย
‪และพ่อโชคดีเหลือเกิน
‪ที่ได้มีโอกาสเห็น
‪พ่อไม่ได้อยู่เคียงข้างลูก
‪และพ่อขอโทษ
‪แต่พ่อได้เห็นลูกเกิดมา
‪พ่อดูลูกสูดลมหายใจเฮือกแรก
‪และหลังจากนั้นก็ไม่มีอะไรเหมือนเดิมอีกต่อไป
‪ลูกเป็นลูกพ่อนะอดัม และพ่อรักลูก
‪ลูกเป็นดวงใจของพ่อ และพ่อรักลูก
‪โอเค พ่อไม่ต้องมา…
‪พ่อรักลูกตั้งแต่แวบแรกที่เห็น ‪และมันจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง
‪ผมเข้าใจ
‪- อดัม ลูกเป็นดวงใจพ่อ ‪- พ่อ เราไม่จำเป็นต้อง…
‪- ลูกเยี่ยมยอด ‪- โอเค
‪- พ่อรักลูก ‪- เก็ทแล้วพ่อ
‪พ่อว่าไม่เก็ท
‪- พ่อภูมิใจในตัวลูก ‪- ครับ
‪พ่อรักลูกนะ
‪ให้มันซึมเข้าไปในหัวใจ มากอด
‪ลูกๆ เป็นดวงใจพ่อ ‪และจะเป็นดวงใจพ่อตลอดไป
‪ไม่ว่าจะเส้นเวลาไหน
‪ผมรักพ่อครับ
‪พ่อรักลูก
‪อย่าแบกความทุกข์นี้อีกนะ
‪ผมต้องการพ่อ
‪ไม่มีพ่อมันยากมากเลย
‪พ่อรู้
‪ลูกจะไหว
‪- ยิ่งกว่าไหวซะอีก ‪- พ่อมั่นใจได้ไง
‪พูดเป็นเล่นไป
‪เห็นเจ้านั่นยัง
‪เราต้องทำอะไรได้บ้างสิ
‪พ่อพอจะนึกอะไรออก
‪จะเล่นงี้จริงเหรอ
‪ก็ได้
‪ขออะไรหน่อยได้มะ
‪แล้วไม่รู้นะว่าเราจะจำเรื่องพวกนี้ได้หรือเปล่า
‪มันอาจมีเงาสะท้อนเหมือนที่ลอร่าบอก
‪แต่เผื่อจำได้
‪ฝากกอดแม่หน่อยสิ
‪ทำให้ได้ไหม
‪แล้วอย่าแค่เอนข้างไปกอดแบบขอไปที
‪ต้องกอดแรงๆ จนซี่โครงแตกนะ
‪ได้
‪แม่เจ้าโว้ย
‪อะไร
‪ฉันพยายามวิ่งหนีตัวเองที่เป็นแบบนายอยู่ 30 ปี
‪และจะบอกอะไรให้นะ ไอ้หนู
‪ไม่อยากพูดงี้เลย ‪แต่ที่แท้นายเป็นส่วนที่ดีที่สุดเสมอมา
‪- นี่เราจะโม้กกล้วยไข่… ‪- โยนลูก!
‪ไงจ๊ะ
‪แม่ไปทำงานสายแล้วไหม
‪จ้ะ แต่วันนี้แม่ต้องจ่ายค่าประกันบ้าน
‪เขียนไว้ในปฏิทินแต่หาสเตตเมนต์ไม่เจอ
‪เก็บเอกสารแบบนั้นหาไม่เจอได้ไง ช็อกแป๊บ
‪ช็อกแป๊บ
‪น่าเก็บออนไลน์ได้แล้วนะ
‪พ่อทำบัญชีแบบนี้
‪นี่ ช่วยหาสักปึกสิ
‪เดี๋ยวผมไปเรียนสาย
‪ตายแล้ว จริงด้วย ‪โอเคจ้ะ เรียนให้สนุกนะลูก
‪อดัม
‪ครับ
‪ถามดู เผื่อเป็นโจรเข้ามาปล้น
‪อาจปล้นอยู่ก็ได้
‪มานี่เลย
‪แม่รักลูกนะจ๊ะ
‪ผมก็รักแม่ครับ
‪อย่างที่บอกไปเมื่อกี้
‪เป้าหมายของเราคือ ‪การคำนวณความแปรผันของแรงโน้มถ่วง
‪ซึ่งขึ้นอยู่กับว่าเส้นทางการเดินทางของคุณ
‪คือไปทางโลกหรือไปจากโลก
‪งั้นมานิยามแรงโน้มถ่วงของโลกที่มีต่อวัตถุ
‪โดยใช้สูตรคำนวณแรงโน้มถ่วงของนิวตันกัน
‪เอฟเท่ากับจีใหญ่ จีก็คือค่าคงตัวความโน้มถ่วง
‪เชื่อเขาเลย
‪พูดได้แค่ 15 นาทีเอง
‪แต่หลับหมดทั้งห้องแล้ว
‪คุณไม่เห็นหลับ
‪หลับสิ
‪ผมฝึกตัวเองให้หลับสนิททั้งที่ยังลืมตาอยู่ได้
‪ดูนะ
‪เอาจริงเหรอเนี่ย
‪- เจ๋งเนอะ ‪- ใช่ โคตรเจ๋ง
‪ผมอดัม ชื่ออดัม รี้ด
‪ลอร่า เชน
‪- ยินดีที่ได้รู้จัก ‪- ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน
‪- ผมจะเงียบ ‪- ค่ะ
‪เขาไปหาวิทยากรรับเชิญพวกนี้มาจากไหนกัน
‪เนอะ
‪อย่างกับถูกตัดต่อพันธุกรรม ‪มาให้บรรยายจนเราเบื่อตาย
‪คุณเป็นวิทยากรรับเชิญใช่ไหม
‪- ใช่แล้ว ถูก ‪- เวร
‪สาขาอะไร
‪ภาษาศาสตร์เชิงคำนวณ
‪- สุดยอด ‪- ใช่
‪คืออะไรไม่รู้
‪เกี่ยวอะไรกับการบิน
‪ไม่เกี่ยวสักนิด
‪- อ้อ ‪- อืม
‪อ้อ ผมว่าคุณมาผิดห้องนะ
‪- แล้วแต่คนคิด นี่เชฟเฟอร์ 309 ‪- ผิดเห็นๆ นี่ฟาร์เรล 309
‪- ไม่จริง ‪- จริง
‪- ว่าแล้วเชียว ‪- โอเค ก็ได้
‪- โอเค ‪- เป๊ะเชะ ใช่เลย
‪งั้นฉันมาผิดตึก
‪ที่จริงมาผิดสถาบันด้วย
‪งั้นฉันก็หลงทาง
‪ไม่หลงทางแล้ว ผมเจอคุณแล้ว
‪ผมพาไปส่งที่ตึกเชฟเฟอร์ได้นะ
‪แน่ใจนะ คือฉันไม่อยากรบกวนเวลานอนคุณ
‪ผม…
‪ผมมีเวลา
‪อีกอย่าง…
‪ได้
‪ดี
‪คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล