…przechodzi do kontrataku.
Obie drużyny mają znakomitą obronę. Duncan podaje do Derby'ego.
Ten błyskawicznie dośrodkowuje.
Dwóch zawodników Buldogów usiłuje wybronić sytuację. Kosz!
Michigan odzyskuje prowadzenie z wynikiem cztery do trzech.
Robinson rzuca ze środka boiska. Pudło. Buldogi przejmują piłkę.
ANN ARBOR W STANIE MICHIGAN
Proszę wyjść.
Znakomity rzut z wyskoku.
Buldogi prowadzą pięć do czterech.
Matthews krył Johnsona, ale Michigan przebiło się przez obronę.
To dla nich udany początek meczu.
Nie!
Zostaw mnie!
INSPIROWANE PRAWDZIWYMI WYDARZENIAMI
Nic ci nie jest, Claire? Otwórz!
Jeśli nie otworzysz, dzwonię na policję.
BRAK WOLNYCH POKOI
Podejrzenie włamania do mieszkania w Oak Tower.
Kod 61. Zbadam to.
Policja!
Policja, otwierać!
Policja!
TRZY LATA WCZEŚNIEJ
…wciąż wzrasta.
Trwa strajk kierowców ciężarówek.
Połączymy się z korespondentami z Waszyngtonu i Paryża.
Szybciej jeść nie potrafię.
Żwawo, wcinaj płatki.
Grzankę?
Poproszę. Tamtą.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- A Tommy? - Cześć, tato.
Szlag! Tommy!
- Jestem. - Za dwie minuty wychodzimy.
Chcesz grzankę?
Jasne.
Record American.
Odezwę się, gdy wrócę do tematu.
Redakcja Record American.
Napad na furgonetkę pocztową
Nie odpuścisz, co?
Muszę się wyrwać z sekcji „styl”.
Oszustwa policjantów z Chelsea
POBIŁA NAS KONKURENCJA
- Masz chwilę, Jack? - Nie teraz.
The Globe i Herald opisały aferę w Chelsea. Straciliśmy temat.
Przecież już masz zadanie.
Napiszmy o napadzie na furgonetkę pocztową.
Wszyscy o tym piszą.
Widzisz ich? To dział kryminalny. Sześciu chłopa nad tym pracuje.
- Susan, niezbędnik każdej pani domu. - Dziękuję.
Mary, sekcja „moda” w niedzielnym wydaniu.
Kolumna na 50 cm, ze zdjęciami.
Ellie, profile żon kandydatów na prezydenta i ich codzienność.
- Dieta, ciuchy… - Czy dominują mężów.
Loretto, ty napiszesz recenzję
nowego tostera od Sunbeam.
Nancy, porady dietetyczne.
…reformy podatkowe, regulacja wywłaszczeń i równouprawnienia.
Zapowiada, że ulgi podatkowe
zaczęłyby obowiązywać od stycznia 1963 roku.
Miliardy dolarów nadal trafiają do…
Kobieta zamordowana w mieszkaniu
Wdowa z Back Bay uduszona
- Cześć, Phyllis. - Cześć.
Kto to?
Ulubienica Hollanda, Jean Cole.
Jest reporterką czy pielęgniarką?
Działa pod przykrywką. Pisze o domach opieki.
Proszę, skorzystaj z mojej, a ja naprawię twoją.
Dzięki.
O czym piszesz?
O znęcaniu się nad pacjentami.
Ważny temat. Jak go sobie załatwiłaś?
Poprosiłam o niego.
Przydzielili ci go ot tak?
Tak to działa.
Nie tutaj.
Wybacz.
Przepiękna dekoracja centralna z czasu prezydentury Monroe'a…
Co ona kombinuje, do diaska?
- Mamo, co powiedział lekarz? - Nie poszłam.
- Jak to? - Katie nie przyjechała.
Co się stało? Dzwoniłaś do niej?
Nie będę jej nagabywać. Poza tym to obca kobieta.
To twoja synowa.
Skoro to takie ważne, mogłaś mnie zawieźć.
Tak, wiem.
Do zobaczenia za kilka dni.
Siedź. Wyjdę sama.
- Zarygluję drzwi. - Od kiedy to robisz?
Odkąd zabili sąsiadkę.
- Nie wiedziałaś? - Nie.
Panią Slesers. Mieszkała na końcu korytarza.
Pisaliście o tym.
DOCHODZENIE POLICYJNE NIE WCHODZIĆ
Jack? Chyba mam temat.
W ciągu dwóch tygodni uduszono trzy kobiety.
Co w tym ciekawego? Zwykłe babsztyle.
Tak jak nasze czytelniczki.
Nie zastanawia cię, czemu ktoś zabija zwykłe kobiety?
Jak niby chcesz to ustalić?
Sprawdzając, czy coś łączyło ofiary.
Nie przydzielę ci sprawy morderstwa.
Czemu nie?
Bo nie masz doświadczenia w kryminale.
Jak mam je zdobyć, skoro nie dajesz mi szansy?
Zapomnij.
Daj spokój. Umieram z nudów.
Zajmę się tym to po pracy.
Niech będzie, ale „Styl” nadal ma priorytet.
Loretta McLaughlin. Pracuję dla Record American.
Jest pan dozorcą, który znalazł ciało Idy?
Zgadza się.
To było włamanie?
Nie, drzwi były zamknięte. Otworzyłem je kluczem uniwersalnym.
Coś w środku przykuło pańską uwagę?
Ludzie nie powinni o tym czytać.
Nie zamierzam bezcześcić pamięci ofiary. Chcę zrozumieć, co się stało.
Naprawdę chce pani wiedzieć?
Ciało leżało na podłodze z rozłożonymi nogami
przywiązanymi do krzesła.
Między udami sterczał kij od miotły.
- Ktoś… - Tak.
Wokół szyi zawiązał jej kokardę z pończochy.
Kokardę?
Jak na prezencie.
Kto prowadzi sprawę morderstwa Anny Slesers?
Jestem z Record American.
Wyszli. Czemu wcześniej pani nie widziałem?
Pracowałam w innym dziale. Kiedy wrócą?
Nie mam pojęcia. Mają masę roboty.
Domyślam się. Macie podejrzanych?
Niech pani spyta Corsettiego. Już o tym pisał.
Piszę nowy artykuł. O powiązaniach między sprawami.
Chodzi pani o kokardy?
Wszystkie ofiary miały kokardy?
Tego nie powiedziałem.
Wiem, że Ida Irga miała kokardę. Blake i Slesers też?
Rozmowa skończona. Spływaj pani.
Potwierdziłam kokardę jedynie u Idy.
Dotarłaś do wyników autopsji?
Prokurator ich nie upublicznił.
Któraś mieszkała w Lynn?
Helen Blake.
To w hrabstwie Essex. Mają innego prokuratora.
Corsetti, masz namiar na koronera z Lynn?
Tak. Gram z nim w karty.
Załatw wyniki autopsji Helen Blake.
Dziękuję.
Dobra.
Szyja obwiązana nylonową pończochą
z podwójną pętlą na karku.
Helen Blake Podwójny węzeł
Jak nazywa się ta obok…
Przepraszam, szukam funkcjonariusza Dougana.
- Dougana? Nie ma go. - Gdzie chodzi na drinka?
Zna pani bar Foleya?
Funkcjonariusz Dougan?
Tak.
Loretta McLaughlin z Record American.
To pan przyjął zgłoszenie w sprawie Anny Slesers?
Owszem.
Mam pytanie o miejsce zbrodni.
Od tego są rzecznicy prasowi.
To naprawdę drobiazg.
Chciałam spytać o pończochę na jej szyi.
Zwrócił pan uwagę, czy węzeł był pojedynczy czy podwójny?
Musiałbym dokonać oględzin.
To wymagałoby obrócenia ciała. Jestem posterunkowym,
nie wolno mi dotykać zwłok.
Miała na szyi kokardę?
Tak. Robota zwyrodnialca.
Dziękuję.
Potwierdziłam kokardę u Slesers. Wszystkie ofiary ją miały.
Dobra, wracaj i pisz artykuł.
Co łączy te trzy kobiety?
Ten sam tajemniczy schemat ataku.
Ciała odnaleziono z kokardami na szyi.
Ofiary były sobie obce, ale połączyła je śmierć.
Czemu właśnie one?
Spotkała je straszliwa śmierć w wyniku uduszenia
przez psychopatę, który działa dyskretnie, metodycznie
i z zimną krwią zamyka za sobą drzwi.
Wszystko w porządku?
Otwieraj. W przeciwnym razie dzwonię po gliny.
Terror Szalonego Dusiciela Artykuł LORETTY McLAUGHLIN
Dobra robota, młoda.
Całe miasto mówi o artykule w Record American,
sugerującym, że trzy starsze kobiety umarły z rąk tego samego szaleńca.
W The Globe i w Heraldzie nie ma o tym ani słowa.
Ani nigdzie indziej.
Wyprzedziłaś wszystkich.
Nie wierzę. To niesamowite.
Banialuki i tyle.
Od rana ludzie wydzwaniają do wydziału.
Dzwonią z biura prokuratora.
Nikogo nie łącz.
Jest żółtodziobem.
Nie powinieneś był jej tego przydzielać.
Komisarz McNamara chce z panem rozmawiać.
Miałaś nikogo nie łączyć.
Przyszedł osobiście.
Chryste.
Ja pierdolę!
Niech wejdzie.
Jak mogę pomóc, panie komisarzu?
Wysłałeś jakąś cizię do komisariatu?
Ma na imię Loretta. Rozpracowywała temat.
A więc tak się teraz mówi
na flirtowanie z gliniarzami w knajpach?
Nie powiedziała, że jest z gazety.
Przez nią wszystkie stare raszple w mieście blokują nam linie.
Proszę wskazać nieścisłość, to wydrukujemy sprostowanie.
To zwykłe barowe dyrdymały!
Jak połowa artykułów z gazet.
Gdzie w artykule jest błąd?
Wydział zabójstw robi, co może, żeby rozwiązać tę sprawę.
Nie ma dowodów, że te sprawy coś łączy.
A kokardy?
Tylko ofiara z Bostonu ją miała.
Reszta kobiet się powiesiła.
- Mamy źródła, które twierdzą, że obie… - Źródła!
Dwójkę skretyniałych gliniarzy chcących dobrać się do majtek pańskiej reporterki.
Mam przyjacielską radę.
Ciągnąc ten temat, ośmieszy się pan.
Loretta!
Zamknij drzwi.
Przez ten artykuł dostanę wrzody na dupie.
Komisarz McNamara twierdzi, że to mrzonki.
Tak jak wtyki Corsettiego.
Zweryfikowałam każdy detal.
Mówiłaś, że jesteś z gazety?
Oczywiście.
- Nawet w barze? - Zwłaszcza tam.
Dalszego ciągu nie będzie.
Wyprzedziliśmy konkurencję. Chcesz porzucić temat?
Owszem.
To dobra historia.
Od której zaraz rozsadzi mi łeb.
Artykuły o stylu same się nie napiszą.
Nie powinna pracować.
Daj spokój, Kelly.
Powinna zajmować się dziećmi i mężem.
Przychodzisz codziennie.
Przecież nie ma tragedii.
Nie widzisz, że jest samolubna?
Jakoś sobie radzimy.
Bo ślęczę i pilnuję waszych dzieci.
I jesteśmy ci za to wdzięczni.
Zdemoralizuje je.
Cześć, Kelly.
Cześć, Loretto.
Napijesz się czegoś? Kawy, herbaty?
Właśnie wychodziłam.
Tommy wpadł w aucie w histerię i rozbił Patrickowi wargę.
Jutro mają klasowe zdjęcia. Przyłóż lód do opuchlizny.
Dzięki za pomoc.
Czemu nie zawetowałeś mojej pracy?
Srogo bym tego pożałował.
Pytam poważnie.
Unieszczęśliwiłoby cię to.
Co z tego?
Żyłoby nam się łatwiej, a dzieci miałyby więcej uwagi.
- Kto tak twierdzi? - Twoja siostra.
Moja matka, sąsiadka.
Nie znają się.
Jako kura domowa doprowadziłabyś nas do szału.
To był świetny artykuł.
Jack chce mieć święty spokój. Nie bierz tego do siebie.
Tak? O co chodzi?
Mam naprawić nieszczelne rury.
- Kim pan jest? - Dozorca mnie wezwał.
Nie! Boże! Nie!
Halo?
Tu Phyllis.
Mam informację, że uduszono kolejną kobietę.
- Dziękuję. - Kto to?
- Znaleźli czwartą ofiarę. - Do dzieła.
- Zawieziesz dzieci do szkoły? - Tak.
Dziękuję.
- Dziś tata zawiezie was do szkoły. - Tata?
Dokąd idziesz?
Z życiem, dziewczyny! W drogę!
- Widziałam! - Bo się z tym nie kryję.
Powinieneś.
Halo?
Tu Holland. Zajmij się sprawą Dusiciela.
Jack dał ją jakiejś amatorce.
Kiepsko.
Zamkniesz dziś temat domów opieki?
Da się zrobić.
O co chodziło?
Holland chce, żebym pisała o Dusicielu.
Co mu strzeliło do głowy?
To znaczy?
Wykorzystuje cię. Daje to babce, żeby wzbudzić kontrowersje.
Zawieź dziewczyny do szkoły.
Siadaj.
Będziesz pracować nad sprawą Dusiciela razem z Jean.
Bez urazy, ale dam sobie radę sama.
To nie podlega dyskusji.
W czym niby ma mi pomóc?
Piszesz to z nią albo wcale.
Co wiesz o czwartej ofierze?
Też miała kokardę na szyi?
Jeszcze tego nie ustaliłam.
Niby czemu? Za 40 minut artykuł idzie do druku.
Policja trzyma to w sekrecie.
Ciało znalazł kuzyn ofiary, Arnold Sullivan,
ale nie zdołałam go namierzyć,
a to jedyny znany krewny.
Jeanie, spróbuj ustalić coś więcej.
Już próbowałam, Corsetti również. Gliny nabrały wody w usta.
Nigdy nie byli tak dyskretni.
Szykują się na gównoburzę.
Namierzcie kuzyna albo zdejmiemy temat z pierwszej strony.
Co robisz?
Dzwonię po kolei do wszystkich Sullivanów.
Wiesz, ilu ich jest?
Sami się nie obdzwonią.
Dzień dobry. Szukam krewnych Jane Sullivan.
Dzień dobry, pan Sullivan?
To nie pan?
- Pani Sullivan? - Nie, nazywam się Howard.
- Halo? - Pan Sullivan?
Pomyłka.
Szukam krewnych Jane Sullivan.
- To nie ja. - Dziękuję.
Kto to?
Szukam krewnych… Halo?
- Jest pan Sullivan? - Żegnam.
- Jane. - Pani Sullivan?
Roberta Sullivan?
- Umarła. - Dziękuję.
- Halo? - Zastałam Waltera?
Ma pani zły numer.
Szukam krewnych… Przepraszam… Jane Sullivan
Halo?
To pani? Nazywam się Jean Cole, jestem reporterką Record American.
Chcemy potwierdzić kilka faktów.
Zweryfikowały czwartą ofiarę.
Dobra. Zjawa idzie na pierwszą stronę.
Czwarta ofiara Zjawy
To, co napisali w Record American, to prawda?
- Panie Komisarzu! Czytał pan… - Radzimy mieszkańcom Bostonu…
KOMENDA GŁÓWNA POLICJI
…zamontowanie solidnych zamków w drzwiach.
To seryjny morderca?
Nie wpuszczajcie nikogo,
jeśli nie wiecie, z kim macie do czynienia.
- Zwłaszcza kobiety mieszkające same. - Potwierdza pan doniesienia?
Zamykajcie drzwi i nie wpuszczajcie obcych!
To, co napisali w Record American, to prawda?
To jeden i ten sam sprawca?
Nieważne, ilu ich jest. Dopadniemy ich.
Są jacyś podejrzani?
Panie komisarzu, macie podejrzanych?
Aby znaleźć sprawców tak nietypowych zbrodni
konieczne są nieszablonowe metody dochodzenia.
Liczymy na współpracę mieszkańców Massachusetts.
Ten człowiek morduje innych dla rozrywki.
Sieje zamęt w mieście.
Musimy go aresztować.
W przyszłym tygodniu malujemy ściany. Muszę się rozejrzeć.
Kto pana przysłał?
Dozorca. To zajmie chwilkę.
Niech będzie.
Jestem z Record American.
Czekajcie chwilę.
Dzień dobry. Jak się pani miewa?
Mam kilka pytań. Może pani otworzyć drzwi?
Proszę się wylegitymować.
To nie falsyfikat?
Pracuję w wydziale zabójstw bostońskiej policji.
Nie mam zamiaru wpuszczać obcych do środka.
Idziemy. Proszę zaczekać na zewnątrz.
- Jestem z Record American. - Nieważne, idziemy.
- Proszę się cofnąć. - Co to za zamieszanie?
- Co się stało? - Do tyłu.
- Nikogo nie wpuszczają. - Chodź.
Cześć, Joe.
Jak się masz, Jeanie?
- Co u męża? - Jeszcze żyje.
Jak to wygląda? Są powiązania z poprzednimi ofiarami?
Tak, zostawił ją na łóżku z pończochą na szyi.
Były oznaki włamania?
Nie. Wygląda na to, że się nie spieszył.
Record American, proszę czekać.
Szef kazał mi cyknąć wam fotki do stopki.
- Od kiedy publikujemy zdjęcia? - Odkąd piszecie.
Co to ma znaczyć?
Jak myślisz? To zagrywka marketingowa.
Wypisuję się.
Daj spokój. Po co innego dawaliby taką sprawę dwóm babkom?
Jestem reporterką, nie gwiazdeczką. Powiedz, że odmawiam.
Sama mu to powiedz. Nie mam tu nic do gadania.
Record American.
Ten bałwan cię rusza?
A ty lubisz, jak jakiś cymbał bagatelizuje twoją pracę?
Zależy im na sprzedaży. Masz największy temat w mieście.
Pięć kobiet zostało uduszonych na przestrzeni trzech miesięcy.
Liczba ofiar i to, co z nimi zrobiono, sprawiają, że jest to zbrodnia,
z jaką to miasto nie miało wcześniej do czynienia.
Działa według planu. Same starsze kobiety,
żadnych współlokatorów. Wyłania się wzór.
To ewidentnie robota szaleńca.
Przetrząsa mieszkanie, ale niczego nie kradnie.
Z chorym namaszczeniem układa ciała ofiar
i wiąże im ozdobną kokardę na szyi.
Nie pozostawia śladów na miejscu zbrodni.
Nie wiemy, jak wybiera ofiary.
Orgia mordu Zjawy trwa
Jest nonszalancki. Popełnia zbrodnie w świetle dnia.
Jest niezwykle metodyczny.
Z kolejnymi ofiarami nabrał pewności i teraz stracił kontrolę.
Nie ogranicza się. Niemal na pewno zaatakuje ponownie.
Co to?
Listy do was.
„Jak wiele kobiet, nie mogę spać.
W nocy boję się zmrużyć oczy, a w ciągu dnia opuścić mieszkanie”.
„Dni ciągną się w nieskończoność, a noce są przepełnione grozą.
Nikt nie wie, co czuje samotna kobieta”.
Dziennikarki wywołują burzę
„Nikt nie zna strachu jak my”.
Jest tylko jedno rozwiązanie. Zjawa z Bostonu…
Dusiciel z Bostonu musi zostać ujęty.
Doczekał się przydomku.
Cholera.
Dzięki.
Jak trafiłaś do Hollanda? Podkupił cię innej gazecie?
Załatwił mi posadę, gdy ukończyłam liceum.
Byłam bufetową w sądzie.
W wakacje przed klasą maturalną pisał o pewnej rozprawie.
Zakolegowaliśmy się i po 18 urodzinach ściągnął mnie do redakcji.
Dożycie do wieczora bywało nie lada wyczynem.
Pierwsze wywiady przeprowadziłam w mundurku szkolnym.
Nie miałam kasy na ubrania.
Holland zlitował się i pożyczył mi na nowy strój.
Nie chciałam zawieść jego zaufania.
Radziłam sobie coraz lepiej i otrzymywałam coraz większe tematy,
aż zostałam dziennikarką pełną gębą.
Nie mogłabym robić niczego innego.
Czasem jedno spotkanie może postawić całe życie na głowie.
Zamierzałam zapisać się do szkoły pielęgniarskiej
jak reszta dziewczyn z klasy.
Pani Welker, nauczycielka angielskiego, zmusiła mnie,
żebym ubiegała się o stypendium na pokrycie nauki w koledżu.
I tak trafiłam tu.
Gdyby nie ona, opróżniałabym kaczki sanitarne.
Dzięki Bogu za panią Welker.
Halo?
- Tu Jean. - Cześć.
Znaleźli kolejną ofiarę. Tym razem młodą dziewczynę.
Już jadę.
O co chodziło?
Jest kolejna ofiara. Muszę wyjść.
Chyba żartujesz? Na litość Boską, w Sylwestra?
Kto odwiezie twoją mamę?
Odwiozę ją teraz.
Idź. Poradzę sobie.
Mama musiała iść do pracy.
Jest Joe.
Spadaj, palancie.
Wystarczy.
Koleś zapukał wcześniej do mnie.
Mówił, że ma pomalować mieszkanie, więc go wpuściłam.
Nagle zaczął rozprawiać nad moją urodą i pytać, czy chcę być modelką.
Zdenerwowałam się i zagroziłam, że zawołam męża.
Udałam, że po niego idę, a gdy wróciłam, facet już się zmył.
O której to było?
O trzeciej po południu.
Może go pani opisać?
Facet jak facet. Biały, z ciemnymi włosami.
Miał na sobie strój roboczy.
Wyglądał zwyczajnie.
Nie pasuje do wzorca.
Pierwsze słyszę, żeby ktoś przerzucił się z seniorek na młode kobiety.
Mordercy mają swój typ,
który kształtował się przez lata w wyniku traum.
Nie porzuciłby go ot tak.
Jest pan pewny?
Tak przyjmują behawioryści,
ale nie możemy być pewni.
Zabójca wybiera budynki bez zabezpieczeń
Zgodziłaś się na publikację zdjęć?
Sądzisz, że to rozsądne, skoro ten szaleniec nadal grasuje?
Nie wiem co powiedzieć.
Stanley miał fotografować miejsce zbrodni.
Halo?
Kto to był?
Pomyłka.
Halo?
Kto dzwoni?
Kim jesteś?
Nie dzwoń więcej.
Do ciebie też wydzwaniają jacyś ludzie?
Dyszą i się rozłączają?
Tak. Też cię niepokoją?
Nie. Zastrzegłam numer lata temu, gdy pisałam o wyborach na burmistrza.
Słusznie.
Idę zajarać.
Zaraz wracam.
Cześć.
Ma pan fajkę?
Czytałem pani artykuły. Całkiem niezłe.
Macie jakieś tropy?
Nieoficjalnie.
W takim razie, aż za dużo.
Aresztujecie kogoś niebawem?
Ci ludzie nie rozumieją, z kim mają do czynienia.
Kto konkretnie?
Moim zdaniem, każdy glina w mieście.
Policja nie wie, co robi?
Facet nie gra według reguł.
Nie ma motywu ani nie pozostawia po sobie jakiegokolwiek śladu.
Jest równie ostrożny co szurnięty.
Dzięki za pogawędkę.
Jak coś, mam na imię Jim.
W razie czego, dzwoń do redakcji.
Podzielę się tym, co mam.
- Tak? - Dozorca kazał mi sprawdzić kaloryfer.
To zajmie tylko moment.
Napije się pan kawy?
Z chęcią.
Dla wielu Boston jest miastem pięknym, rozwiniętym i oferującym wiele możliwości.
Od niedawna także niebezpiecznym.
GWAŁT I UDUSZENIE W LAWRENCE
W okolicy uduszono pięć młodych kobiet.
ZABÓJSTWO PATRICII BISSETTE
Młoda kobieta została uduszona w mieszkaniu w Lawrence.
Zwłoki znaleziono z pończochą i trykotem owiniętymi wokół szyi.
Ciało dwudziestojednoletniej studentki znalazły jej dwie współlokatorki.
Uduszono ją jedwabną pończochą w mieszkaniu w Back Bay.
Ostatnia ofiara, Patricia Bissette, 24-letnia sekretarka
również została uduszona w mieszkaniu w Back Bay, gdzie mieszkała sama.
Cześć, Jeanie.
Wszystko w porządku?
Miałam trudny poranek.
Asystowałaś przy sekcji zwłok Patricii Bissette?
Okropność.
Była w ciąży.
W ciąży? Miała męża?
Była singielką.
W zaawansowanej ciąży?
Kilkumiesięcznej.
Nielson's Electronics.
Chwileczkę.
Szukam pana Nielsona.
Nie ma go w pracy. Przekazać wiadomość?
Jestem Jean Cole z Record American.
Patricia Bissette była jego sekretarką?
Zgadza się.
Dobrze się znałyście?
Całkiem nieźle. To niewielkie biuro.
Wie pani, czy miała chłopaka?
Nie jestem pewna.
Wiedziała pani, że była w ciąży?
Bar Route 9
W południe jadam tam lunch.
Co to?
Proszę pociągnąć za sznurek.
Proszę, weź mnie ze sobą.
To głos Patricii.
Pan Nielson użył jej głosu w prototypie najnowszego modelu.
Proszę, weź mnie ze sobą.
Jezu.
Pan Nielson i Patricia mieli romans.
Wszyscy w biurze o tym wiedzieli.
Wiedział o ciąży?
Obiecał jej pomóc.
W jaki sposób?
Znalazł zakon w New Hampshire.
Mieli znaleźć rodziców zastępczych.
Patricia chciała zachować dziecko?
Możliwe.
Ale pan Nielson ma żonę i dzieci.
Więc nie miała wyboru.
Nieważne, co by się nie działo, Beverly przychodziła co tydzień.
Przynosiła kolację i oglądałyśmy telewizję.
Wie pani, czy miała chłopaka?
Wątpię. Nauka zajmowała jej większość czasu.
Śpiewała też w chórze. Tam poznała wielu znajomych.
W chórze kościelnym?
Uniwersytetu Bostońskiego. Studiowała tam.
Tak jak ja.
Wierzyłam, że ma świetlaną przyszłość jak pani.
Że znajdzie pracę, którą pokocha i będzie żyła na własnych zasadach.
Podziwiałam ją za to.
Mogła wieść życie, o którym zawsze marzyłam.
Ma pani dzieci?
Tak. Troje.
Maggie ma dziewięć lat, a synowie - siedem i pięć.
Gdy Beverly była w tym wieku, panicznie bała się ciemności.
Jedynie mój śpiew ją uspokajał.
Przepraszam. Nie mogę przestać o tym myśleć.
O tym, co jej zrobił. Jak strasznie musiała się bać.
Beverly niedawno zerwała z chłopakiem.
Cieszyła się odzyskaną wolnością.
Poznałaś jej nowych adoratorów?
Tak, ale nie byli groźni.
Obawiała się swojego byłego.
O kim dokładnie mowa?
O Danielu Marshu.
Czemu się go bała?
Pastwił się nad nią.
Niedawno wyrzucili go z Harvardu i wyżywał się na niej.
Wydzwaniał w środku nocy i zjawiał się bez zapowiedzi.
Kiedy to miało miejsce?
Praktycznie do samej jej śmierci.
Daniel Marsh?
Tak?
Loretta McLaughlin z Record American.
Znał pan Beverly Samans?
Proszę wejść.
Śmiało, zapraszam.
Chodźmy tam.
Tam możemy porozmawiać.
Przypomniałam sobie, że jestem umówiona.
Wrócę innym razem.
Proszę, weź mnie ze sobą.
To wszystko, co mam o Patricii i Nielsonie.
Proszę, weź mnie ze sobą.
Wszystko w porządku?
Tak.
Nie siedź całą noc.
Mówię poważnie.
Bez obaw.
Proszę, weź mnie ze sobą.
Proszę powtórzyć jego nazwisko.
To pani zadzwoniła do mnie.
Prowadzimy gorącą linię dla obłąkanych.
To wszystko, co mam.
Przejrzę za jakiś czas. Najpierw muszę przekopać się przez ten szajs.
Proszę nie zwlekać.
To istotne tropy.
Bostońska policja!
Gordon Nielson?
- Tak. - Ręce na ścianę.
Gordon Nielson?
Zgadza się.
Jest pan rozwodnikiem?
Tak.
Patricia Bissette była pańską sekretarką?
Tak.
Spędzaliście czas poza pracą?
Tak.
Widzieliście się w noc jej morderstwa?
Nie.
Jakieś postępy, detektywie?
Wiemy, że Nielson usunął dowody z mieszkania Patricii.
Zawalił dwa testy wariografem,
ale zdaniem prokuratora to za mało.
Nie potrafimy powiązać go z zabójstwem.
A Daniel Marsh?
Ten psychol z Harvardu?
Jest szurnięty, ale nic na niego nie mamy.
Nękał Beverly na tydzień przed zabójstwem.
Nie aresztuję gościa, bo się zjarał
i wydzwaniał do byłej w środku nocy.
I to tyle?
Nie rozumie pani, z czym muszę się użerać.
Każdego dnia sprawdzam sto nowych tropów,
prześwietlam tysiące przestępców seksualnych,
a na dodatek komisarz zarządził naloty na wszystkie gejowskie bary.
Robię, co mogę, ale ograniczeń nie przeskoczę.
Do zobaczenia.
Ile gejowskich barów może być w Bostonie?
Chyba nie aż tak wiele.
Nie w tym rzecz, Jack.
Ta sprawa przerasta Komisarza McNamarę.
Pod jakim względem?
To zadufany w sobie buc.
Nie współpracuje z policją z innych stanów.
Przez to nie mają pełnego obrazu i lekceważą wartościowe tropy.
To normalne.
Ale nie w takim stopniu.
Wybacz, Jack. Zanudzam cię?
Do rzeczy. O czym chcecie napisać?
- Kobiety w mieście nie są bezpieczne. - Litości.
Nie wierzysz w to czy nie chcesz o tym pisać?
Co z wami?
Nie możemy szkalować komisarza, bo brak wam cierpliwości.
Mamy dziesięć ofiar, a te dupki błądzą w ciemności.
Gazeta to nie miejsce na prywatne pretensje.
Ile kobiet musi umrzeć, żebyś zmienił zdanie?
Wystarczy.
To dobrzy ludzie. Robią, co mogą.
Nie wypowiemy wojny policji.
Gdzie byłaś?
Pracowałam do późna.
Boże, weź talerz, bo nasyfisz.
Nieprawda.
Siadaj. Musimy porozmawiać.
Miałam długi dzień. Możemy to przełożyć?
Loretto, proszę.
Przyjąłem nowe stanowisko.
Dostałem podwyżkę, ale czasem będę musiał pracować w Connecticut.
Jak często?
Kilka dni w tygodniu.
Kiedy ci to zaproponowali?
Kilka tygodni temu.
Kiedy zamierzałeś mi powiedzieć?
Do późna siedzisz w pracy. Nie miałem kiedy.
To kompletnie zdezorganizuje nasze życie.
Będziesz musiała się zaangażować.
Innymi słowy, mam zrezygnować z pracy?
Zmusisz mnie, żebym tkwiła w domu?
Nigdy cię o to nie prosiłem.
W tej sytuacji nie dajesz mi wyboru.
Jestem wolna do czasu, aż nie jest ci to na rękę?
Jesteś niemożliwa.
Moja siostra ma rację na twój temat. Jesteś…
No jaka?
Mów!
Większość kobiet ucieszyłaby się z awansu męża.
Record American.
Zastałem Lorettę McLaughlin albo Jean Cole?
NOWY JORK
Chwileczkę.
Tu Loretta.
Tu detektyw Linski, dzwonię z nowojorskiej policji.
Parę tygodni temu doszło tu do morderstwa. Możliwe, że ma związek z Dusicielem.
Ofiara była seniorką.
Znaleźliśmy zwłoki w pokoju hotelowym.
Miała na szyi pończochę, którą ją uduszono.
Pracownicy hotelu widzieli jej towarzysza.
Kilka dni później zjawił się w barze hotelowym i go przyskrzyniłem.
Miał jej papierośnicę w kieszeni.
Po 45 minutach przyznał się do winy.
WIĘZIENIE STANOWE
Gość nazywa się Paul Dempsey.
Mieszka w Maine, ale mam dowód, że był w Bostonie
w okresie pięciu pierwszych zabójstw.
Rozmawiał pan z bostońskim wydziałem zabójstw?
Próbowałem, ale nikt do mnie nie oddzwaniał.
Minęło kilka tygodni, więc pofatygowałem się osobiście.
Nikt nie chciał mnie wysłuchać. Daje pani wiarę?
Tłukłem się cztery godziny, żeby pomóc w śledztwie.
Na ich miejscu, całowałbym mnie po rękach.
Nie mam pojęcia, czym byli tak zajęci.
Paul Dempsey był podejrzany o morderstwo w Maine
cztery lata przed pierwszym atakiem Dusiciela.
Ofiara, starsza kobieta, została uduszona i znaleziono ją z pończochą na szyi.
Mordercą może być ta sama osoba,
ale nikogo z bostońskiej policji to nie obchodziło.
Ten glina zezna to oficjalnie?
Już to zrobił.
Nie będziemy się wyżywać na mundurowych.
Są niekompetentni. Jak długo mamy to ignorować?
Jak grochem o ścianę. Nie piszemy o tym i już.
Czy ja wiem, Eddie?
To prawda. Nie możemy przymykać na to oczu.
Ten artykuł zdezorganizuje całą policję. Tego chcesz?
Gdyby chodziło o kogokolwiek innego, już dawno byśmy ich zjechali.
Dobra.
Chcesz to opublikować? Proszę bardzo.
Ale ryzykujesz własną posadą.
Zgoda.
To największe dochodzenie w historii miasta,
a mimo to śledczy nadal nie mają dowodów ani podejrzanych.
Odmawiając współpracy, policja może zignorować istotne fakty,
które pozwoliłyby zidentyfikować zabójcę.
Aby schwytać Dusiciela konieczne jest połączenie sił.
W przeciwnym razie kolejny rok będzie grasował na wolności…
POLICJA JEST BEZRANDA
…i bezkarnie zabijał kolejne ofiary.
W mordę!
Jutro zrobi się ciekawie.
Miło było was znać. Ale przyszła kryska na Matyska.
Prokurator generalny ogłosił na konferencji,
że jego biuro przejmuje dochodzenie w sprawie Dusiciela z Bostonu.
To reakcja na miażdżący artykuł w Record American.
Jego zastępca, John Bottomly, będzie nadzorował śledztwo.
Policja daje z siebie absolutnie wszystko. Każdy, kto twierdzi inaczej, majaczy.
Robimy aferę, bo jakieś pismaki w szpilkach
kwestionują kompetencje policji?
Co one wiedzą o prowadzeniu śledztwa?
Co to?
Zostaw to!
Wracaj do łóżka.
Ktoś ci to podrzucił?
Przez szczelinę na listy. Byłam w domu sama z dziećmi.
Myślisz, że dupek, który to zrobił, ma odznakę czy nie?
Na jedno wychodzi.
Dokąd idziesz?
Nie protestowałam, że zamieściłeś nasze zdjęcia.
Oboje wiemy, że to był chwyt marketingowy.
- Zależy ci na sprzedaży… - Spokojnie.
…ale jakim kosztem?
Przez ciebie jakiś świr weźmie nas na celownik!
- Usuń zdjęcia! - Zgoda.
Przy artykule nie będzie już naszych fotografii.
Muszę się napić.
Nie wiem, co jeszcze mogę zrobić.
- Z czym? - Ze wszystkim.
Mam wrażenie, że wciąż się hamuję,
a i tak wszyscy mają do mnie pretensje.
James stracił cierpliwość.
A moje biedne dzieci umierają ze strachu.
Większość pensji wydaję na opiekunkę.
I co z tego?
Zwariujesz, przejmując się wszystkimi wokoło.
Nie przepraszaj za to, że coś jest dla ciebie ważne.
Skąd w tobie tyle luzu?
Też masz dzieci. Pewnie masz niezły kocioł.
Jakim cudem masz wszystko pod kontrolą?
Moje życie to istny cyrk.
Czekam, aż namiot się zawali, odkąd urodziłam pierwsze dziecko.
Co robimy z tą sprawą?
Nadal chcesz wbijać szpile?
Bostońska policja odmawia współpracy
śledczym z innych miast.
Mają gdzieś naszą pomoc.
Powiedziałby pan to oficjalnie?
Tak. Proszę mnie zacytować.
A także to.
Kilka tygodni temu otrzymaliśmy zgłoszenie.
Typ nękał kobiety w ich mieszkaniu.
Bostońska policja odmówiła udostępnienia dowodów.
Musieliśmy go puścić.
Odkryłem, że to jeden z ich głównych podejrzanych.
Mieliśmy go, ale nie mogliśmy postawić zarzutów.
Jak się nazywał?
To zostaje między nami.
Albert DeSalvo.
Było o nim głośno w Cambridge.
Z jakiego powodu?
Jest tam persona non grata.
KOMENDA GŁÓWNA W CAMBRIDGE
- Brian, kawy? - Chętnie.
A wy, chłopaki?
Czyich akt pani szuka?
DeSalvo.
- Którego z nich? - To znaczy?
Każdy z braci zaliczył pakę.
- O którego chodzi? - O Alberta.
- Szok. - Zna go pan?
Jak każdy glina z Cambridge. To zbok światowej klasy.
Dopiero co przymknęli go w Malden jako podejrzanego o gwałt.
- Jest w areszcie? - Tak.
Właśnie grzeje pryczę w Bridgewater. Miłej lektury.
DeSalvo ma dwie przykrywki, Zielonego Człowieka i Mierniczego.
Pierwsza wzięła się z tego, że wkłada zielony uniform
i zgrywa konserwatora.
Wciska kit, że musi coś sprawdzić w mieszkaniu.
A skąd ksywa „Mierniczy”?
Nie mam pojęcia, jak na to wpadł,
ale udaje, że jest łowcą talentów i szuka modelek.
Namawia kobiety, żeby wpuściły go, aby mógł sprawdzić ich wymiary.
Nie uwierzy pani, ile kobiet daje się nabrać.
Powiedział, że mam ładną sylwetkę i że jego agencja mnie zatrudni.
Chciał sprawdzić moje wymiary.
Ale nie miał ze sobą miarki.
Zmierzył mnie dłońmi.
Naszło mnie okropne przeczucie.
Sparaliżowało mnie.
Pamiętasz sąsiadkę Sophie?
Mówiła, że w dniu morderstwa ktoś ją odwiedził.
Twierdził, że ma pomalować mieszkanie,
ale potem spytał, czy chce być modelką.
Zielony Człowiek zmienił się w Mierniczego. To był DeSalvo.
Proszę, tędy.
Wie pani, ile ryzykuję tą rozmową?
- Tak źle? - Mówię poważnie.
Dzwoniąc na komisariat, proszę mówić, że jest pani moją siostrą Sally.
Co ma pani dla mnie?
- To nie on. - To musi być on.
Sąsiadka Sophie mówiła, że przyszedł pomalować jej mieszkanie,
ale nagle zaczął mydlić jej oczy gadką o modelingu.
To dwie zagrywki, z których słynie DeSalvo.
Tygodniami był jednym z moich głównych podejrzanych. To nie on.
Skąd ta pewność?
Siedział, gdy zabito sześć pierwszych ofiar.
Wyszedł dopiero po zabójstwie Sophie.
Ktoś inny musiał odwiedzić tę kobietę.
Doskonale wiem, co pani czuje. Mam tak na co dzień.
Wie pani, na ile ślepych zaułków natrafiłem?
W tej sprawie to normalka.
Myślę, że wytropiłem zwierzynę,
a tu nagle okazuje się, że to jedynie mokry sen i zostaję z niczym.
Podczas gdy ja tracę rozum…
on gdzieś tam się czai
i się z nas śmieje.
Nadal myślisz, że to DeSalvo?
Wszystko wskazuje, że to on.
Jego historia, kolejne zbrodnie, wszystko.
Poza tym, że siedział w kiciu, gdy zabito sześć pierwszych kobiet.
Zweryfikowałaś w aktach, kiedy wyszedł?
2 marca 1962 roku Zakład Karny - Billerica w stanie Maine
Spójrz.
Boże.
DeSalvo złożył wniosek o wcześniejsze zwolnienie,
żeby mógł wrócić do żony i dzieci.
Sędzia przychylił się do wniosku.
Wyszedł na wolność wcześniej?
Dwa miesiące przed pierwszą ofiarą.
Trzydziestotrzyletni ojciec dwójki dzieci jest głównym podejrzanym
w sprawie Dusiciela z Bostonu.
Obecnie przebywa w stanowym szpitalu psychiatrycznym.
Trafił tam w grudniu z zarzutem napaści na kobietę.
DESALVO ZATRUDNIA F. LEE BAILEYA
Wyprzedzili nas.
Adwokat stawia warunki zeznania
Co to za jeden?
Adwokat - gwiazdeczka z parciem na szkło.
Jakim cudem DeSalvo na niego stać?
Nie mam pojęcia. Mam odwalić robotę za ciebie?
Co jest dziś na wokandzie?
Próbuję ustalić, jakim cudem Alberta DeSalvo
stać na rozchwytywanego adwokata.
Jako specjalista, uraczy mnie pan komentarzem?
Nie.
Jak przebiegło przesłuchanie?
Bailey nas wyprzedził i kazał DeSalvo milczeć.
SZPITAL STANOWY BRIDGEWATER
Przyjechałem z sąsiadką Sophii Clark, żeby go zidentyfikowała.
Nie rozpoznała go?
Mało tego, wskazała kogoś innego.
Kogo?
George'a Nassara.
Napadł na stację i zabił pracownika.
Niezły gagatek. Schizofrenik z rekordowym IQ.
Co dalej?
To nie mógł być on. Od ponad roku siedzi w zakładzie.
Ludzie mogą odetchnąć z ulgą.
Schwytaliśmy Dusiciela z Bostonu.
- To prawda, panie Bailey? - Skąd ta pewność?
Zweryfikowałem pięć utajnionych przez policję szczegółów.
DeSalvo wiedział o nich wszystkich.
Panie Bailey!
Z moim doświadczeniem, potrafię wyniuchać smród kłamstwa.
Śledczy brali udział w tej rozmowie?
Nie mam nic do dodania.
Negocjuję warunki przyznania do winy. Proszę wybaczyć.
Przyzna się do winy?
Nazywam się John Bottomly.
Jest 14 lutego 1964 roku.
Proszę się przedstawić.
Albert Henry DeSalvo.
Panie DeSalvo, spotkaliśmy się,
gdyż chce pan przyznać się do 13 zabójstw przypisywanych Dusicielowi z Bostonu.
Zgadza się?
Tak.
Zacznijmy od pierwszej ofiary.
Dlaczego wybrał pan Annę Slesers?
Nie planowałem tego.
Przed jej domem było wolne miejsce parkingowe.
W przeciwnym razie padłoby na kogoś innego.
Jaki kolor miał jej szlafrok?
Żółty.
Słyszałaś nowiny o DeSalvo?
Nie. Co się stało?
Wczoraj Bottomly spisał jego zeznanie.
Rozmawiali pięć godzin.
I?
Nikt nie wie. Siedzi cicho jak mysz.
Możemy porozmawiać?
Dogonię cię.
O co chodzi z DeSalvo?
O nic.
Czemu nie postawiliście mu zarzutów?
Bailey wykorzystał was, żeby wywrzeć nacisk na prokuratora
i załatwił zeznanie DeSalvo pod jednym warunkiem.
- Jakim? - Nie mogą wykorzystać go w sądzie.
Chyba się nie zgodzili?
Po tym, jak napisałaś o DeSalvo na pierwszej stronie, nie mieli wyboru.
Ale grozi mu dożywocie pod zarzutem gwałtów.
Zignorują fakt, że zamordował 13 kobiet?
Nic na to nie poradzę.
Poczekaj, aż usłyszysz to.
Wiesz, skąd DeSalvo ma kasę na adwokata?
Bailey załatwił mu lukratywny kontrakt książkowy.
Na wyznania Dusiciela z Bostonu.
Każdy chce mieć to już z głowy.
KONIEC TERRORU DUSICIELA
Umywają ręce.
Takim nagłówkiem dajesz im na to przyzwolenie.
Daj spokój. Zabójstwa się skończyły. Facet jest w ciupie. Czego jeszcze chcesz?
Schrzanili największe dochodzenie w historii miasta.
Pozwolisz im to zamieść pod dywan?
Litości. Chcesz mnie wpakować w większe tarapaty?
Nie zaszkodziłoby.
Zmykaj. Weź tydzień wolnego.
- Nie ma szans. - To nie była prośba.
Policja unika odpowiedzialności i mamy to zostawić?
- Loretta. - Nie zgadzam się.
Przyjęłam nowy temat.
Chyba żartujesz?
Zdrajcy chodzą parami.
Nie odwracaj kota ogonem. Rzucę wszystko, jeśli ktoś zginie.
Piszemy o aferach, a nie nakręcamy je.
Ładnie tu.
Wpada tu dużo słońca.
Czytam twoje artykuły. Myślisz, że w końcu postawią mu zarzuty?
Tak.
O tym chciałam porozmawiać.
W jutrzejszym wydaniu pojawi się artykuł.
Nie oskarżą Alberta o morderstwo Beverly.
Ani o żadne z zabójstw.
Nie rozumiem. Przyznał się do winy.
Adwokat załatwił prokuratorowi zeznanie, ale ten nie może go użyć w sądzie.
Mogą postawić mu inne zarzuty.
Dzięki nim spędzi w więzieniu resztę życia.
Co z moją córką?
Chyba należy się jej sprawiedliwość?
Jak mogą to zignorować?
Cena wynosi 20 000 funtów szterlingów.
- Dwadzieścia tysięcy? - Nikt nie może się dowiedzieć
o mojej propozycji, za wyjątkiem pańskiego szefa.
Od pańskiej dyskrecji zależy moje życie.
Dzieci już śpią?
Tak.
Przejdźmy do rzeczy.
Dobrze.
Pozyskałem siedem ściśle tajnych dokumentów
o ogromnym znaczeniu i wartości dla brytyjskiego rządu.
Mogę je sprzedać.
ANN ARBOR W STANIE MICHIGAN
Podejrzenie włamania do mieszkania w Oak Tower.
Kod 61. Zbadam to.
BRAK WOLNYCH POKOI
Policja!
Przesłuchano trzech podejrzanych
Tak?
Loretta McLaughlin?
To ja. Kto mówi?
Detektyw DeLine z policji stanowej Michigan.
Nie wiem, czy pani wie, ale w okolicy Ann Arbor uduszono sześć kobiet.
Kiedy?
Wczoraj w nocy znaleźliśmy szóstą ofiarę.
Czy poza uduszeniem coś łączyło te zbrodnie?
Miejsca zbrodni wyglądały identycznie jak w przypadku Dusiciela z Bostonu.
Czytałem pani artykuły.
Jest pani ekspertką w tej sprawie.
Nadal sądzi pani, że Albert DeSalvo jest Dusicielem?
Co ty wyprawiasz?
Co chcesz tam znaleźć?
Kiedy to się skończy? Kiedy wreszcie odpuścisz?
Tylko bądź ostrożna.
WJEŻDŻASZ DO MICHIGAN
Dziękuję. Ma pan jakichś podejrzanych?
Gdybym miał, nie informowałbym o tym prasy.
Między nami.
To niczego nie zmienia.
Niepotrzebnie się tu pani fatygowała. Wystarczyłby telefon.
Mogę przejrzeć akta sprawy?
Ilu policjantów pozwoliło pani przejrzeć akta bieżących spraw?
Niewielu.
Ma pani 20 minut.
…dla miłośników śniegu.
Według najnowszej prognozy czekają nas intensywne opady i to przez całą noc
oraz w ciągu dnia. Spodziewajcie się zasp śnieżnych.
PRZYZWOITE MIESZKANIA ZA PRZYZWOITY CZYNSZ
Dziękuję, doceniam pomoc.
Tak.
Oddzwonię.
Dusiciel zabił byłą dziewczynę Daniela Marsha.
Był moim podejrzanym numer jeden, a teraz jest w Ann Arbor.
Proszę usiąść.
Między nami, to nasz główny podejrzany.
Mieliśmy już wcześniej cynk z Bostonu.
Postawicie mu zarzuty?
Mamy za mało dowodów.
Mógł pan powiedzieć.
W ogóle nie powinniśmy rozmawiać.
Kto jeszcze zasugerował, że to on?
Ordynator z Bridgewater.
Zastałam dr. Robeya?
Łączę.
Halo?
Tu Loretta McLaughlin z Record American.
Czym mogę służyć?
Czemu zgłosił pan Daniela Marsha na policję w Michigan?
Przykro mi, nie mogę rozmawiać o pacjentach.
Leczył go pan?
Owszem.
W Bridgewater?
Tak, tu prowadzę praktykę.
Mogę pomóc w czymś jeszcze?
Nie, dziękuję.
Halo?
Musisz poprosić o przysługę.
Myślałam, że się obraziłaś.
Nieprawda.
O co chodzi?
Jean Cole. Mam spotkanie z Deb McNulty.
Tylko szybko. Nie chcę stracić pracy.
Aresztowali go za napaść na dziewczynę.
Trafił do Bridgewater na zalecenie dr. Robeya.
Mógł tam poznać DeSalvo?
Byli na tym samym oddziale przez trzy miesiące.
Danielu Marsh! Wiemy, że tam jesteś!
Wyjdź z rękami w górze!
W porządku. Przy każdej z dat napisz, gdzie wtedy byłeś.
To proste pytanie.
Gdzie byłeś, gdy zamordowano te kobiety?
Wie pan, że uczyłem się wtedy w Bostonie.
Pogadajmy o Bridgewater.
Trzymałeś sztamę z Albertem DeSalvo?
Postawi mi pan zarzuty?
Odpowiedz, kurwa, na pytanie.
Proszę postawić mi zarzuty albo wypuścić.
Chcesz wyjść?
Daliśmy cynk tabunowi reporterów. Krzyż na drogę.
Jeśli opublikują moje nazwisko, po prostu przeprowadzę się gdzie indziej.
Wydział zabójstw.
Jest detektyw Conley? Tu Sally, jego siostra.
Rzucił fuchę, Loretto. Pewnie jest w domu.
Zabiłeś 13 kobiet. Co do jednej.
Przyznaj się.
To prawda.
Cięcie.
Dogonię cię.
Co myślisz?
Detektyw powinien być agresywniejszy. Poza tym było w porządku.
Detektywie, przyszła pańska siostra.
Odcina pan kupony, co?
Bez takich. Od samego początku zarabia pani na morderstwach.
Darujmy sobie ten cynizm.
Czego pani chce?
Właśnie wróciłam z Michigan.
Słyszałem.
Nie ciekawi to pana?
Ani trochę.
Potrzebuję treści zeznania DeSalvo.
Proszę porozmawiać z Bottomlym.
Wiem, że ma pan kopię.
- Niby skąd? - Litości.
Założę się, że słucha pan tych taśm po nocach.
Jeśli to DeSalvo, nie ma pan się czego obawiać.
Proszę wracać do domu i spędzić czas z dziećmi.
Nagle przestało to pana obchodzić?
Pojąłem, że mógłbym zmarnować całe życie i nikt by tego nie docenił.
Proszę wracać do domu.
Record American.
DLA MOJEJ SIOSTRY SALLY
Nazywam się John Bottomly.
Jest 14 lutego 1964 roku.
Proszę się przedstawić.
Albert Henry DeSalvo.
Panie DeSalvo, zacznijmy od pierwszej ofiary.
Dlaczego wybrał pan Annę Slesers?
Nie planowałem tego.
Przed jej domem było gdzie zaparkować.
To zastanawiające, dlaczego padło właśnie na nie.
Czemu one akurat były w domu, a inne nie.
Może to przeznaczenie?
Mam pytanie o jej ubranie.
Jaki kolor miał jej szlafrok?
A twój nowy temat?
Daruj sobie. Daj posłuchać.
Jaki kolor miał jej szlafrok?
Żółty. A może czerwony?
Na pewno?
Nie. Był niebieski.
Zgadza się. Kolejne pytanie.
zgaduje odpowiedzi
Co zobaczyłeś, gdy wszedłeś do jej mieszkania?
Kuchnia była po lewej.
Zaraz, po lewej?
A może…
Spójrz.
Faktycznie, kuchnia była po prawej,
a sypialnia na końcu tego korytarza.
Tego?
Zgadza się.
Bottomly pokazał mu zdjęcie miejsca zbrodni.
A może…
Spójrz.
Faktycznie, kuchnia była po prawej,
a sypialnia była na końcu tego korytarza.
Tego?
Zgadza się.
To zeznanie nie przeszłoby w sądzie.
Przepraszam, szukam Richarda DeSalvo.
Jest tam.
Al już nie chce gadać z reporterami.
Nie miał lekko.
Mój brat nie chciał nikogo skrzywdzić.
Kocha swoją rodzinę i zawsze o nią dbał.
Wiem, że nie poznaliśmy całej prawdy.
Ale bez rozmowy niczego nie zdziałam.
Pogadam z nim, ale niczego nie obiecuję.
Record American.
Tu Albert DeSalvo.
Zastałem Lorettę?
Chwileczkę.
DeSalvo czeka na drugiej linii.
Tu Loretta.
Cześć, tu Albert.
Brat powiedział mi o waszym spotkaniu.
Kojarzę cię z gazet.
Zawsze mówiłem, że wiecie więcej niż gliny.
Może cię odwiedzę i porozmawiamy osobiście?
Nie udzielam wywiadów za darmo.
Kontrakt książkowy okazał się lipny.
Słuchałam twojego zeznania.
Sądzę, że nie poznaliśmy pełnej wersji wydarzeń.
Tak jak mówiłem, skończyłem z wywiadami.
Ludzie powinni poznać prawdę.
Mam to gdzieś.
Muszę zapewnić byt rodzinie. Nie rozumiesz, że zostałem z niczym?
W takim razie, w czym problem?
Skoro zostawili cię z niczym, nie masz nic do stracenia.
Ma im to ujść na sucho?
Przyjdź jutro do więzienia.
Halo?
Tu Jack. Wiadomość z ostatniej chwili.
DeSalvo został zamordowany w celi.
Przykro mi, młoda.
- Dowiedziałeś się czegoś? - Same plotki.
Kumple z Heralda twierdzą, że poszło o dragi.
Nie kupuję tego.
Siedział z nimi. Wiedział, co knuli.
Halo?
Zapisz adres. Jeśli w ciągu godziny nie zadzwonię, przekaż go policji.
Co ty wyprawiasz?
426 Columbia Road. Zapisałaś?
Tak.
Loretto…
Szlag!
Szukam Harrisona.
Na końcu korytarza.
- Pan Harrison? - Tak.
Jestem reporterką z Record American.
Mam kilka pytań o pański pobyt w Bridgewater.
Byliśmy z DeSalvo na jednym oddziale. Codziennie go widywałem.
A jego?
Też był z nami na oddziale.
Byli nierozłączni.
Marsh i DeSalvo?
I Nassar.
George Nassar?
W trójkę opracowali zeznanie DeSalvo.
To znaczy?
Tygodniami przygotowywali go do przesłuchania.
Mieli stos wycinków z gazet.
Sprawdzali, czy nauczył się szczegółów na pamięć.
Marsh powiedział kiedyś:
„Wkuj je tak mocno, żebyś sam w to uwierzył”.
Czemu zależało im na zeznaniu DeSalvo?
Dla forsy za cynk. Tak Nassar namówił swojego adwokata.
Mówię poważnie.
Typ weźmie wszystko na siebie.
Adwokat wszystko załatwił.
F. Lee Bailey?
Zgadza się.
Wmówił Albertowi, że załatwi mu kontrakt na książkę i stanie się sławny i bogaty.
Albert liczył, że zgarnie milion dolców
i zapewni rodzinie byt.
Ma pani fajkę?
Chce pani pogadać o Albercie.
Jak się poznaliście?
Mieszkaliśmy w jednej celi.
Zanim przyznał się do winy?
Tak, przez kilka miesięcy.
Dziwny zbieg okoliczności, prawda?
Niedoszła ofiara wskazała pana,
a z DeSalvo byliście kumplami z celi.
Może mam pospolitą twarz?
Odwiedził pan kamienicę Sophii Clark w dniu zabójstwa?
Nie.
Nie zabijam kobiet.
Nie miałbym po co kłamać. Skazali mnie na dożywocie.
- Odgrywaliście z DeSalvo przesłuchanie? - Nie nazwałbym tego tak.
Pomagałem mu sobie przypomnieć.
Trzynaście ofiar. Masa detali do spamiętania.
Czemu mu pan pomagał?
Dla nagrody za cynk. Dziesięć patyków od ofiary.
Do im większej ilości zabójstw się przyznał, tym więcej by pan zarobił?
Gdyby skłamał, że zabił więcej kobiet, nieźle by na tym wyszedł.
„Nieźle” to mało powiedziane.
Nieważne, co pani sądzi. Nie mam wątpliwości, że to Albert je zabił.
Wszystkie 13?
To bez znaczenia.
Media stworzyły potwora, którego trzeba było powstrzymać.
Ludzie chcieli uwierzyć, że to Albert, żeby odetchnąć z ulgą.
Alternatywa była zbyt przerażająca.
To znaczy?
Że świat jest pełen zwyroli.
A bezpieczeństwo jest jedynie ułudą.
Faceci zabijają kobiety.
Albert nie był pierwszy.
Ani nie będzie ostatni.
DUSICIEL SKAZANY NA DOŻYWOCIE
Dr Grayson mówił, że zabójcy mają swój typ.
Pięć pierwszych ofiar było seniorkami.
Jeśli Paul Dempsey miał swój typ…
To były nim starsze babki.
DeSalvo był patologicznym kłamcą.
Wiedzę o pierwszych pięciu morderstwach wziął z gazet…
Węzeł łączy 3 ofiary
…albo Bottomly mu ją zasugerował.
DeSalvo dokonał napaści na setki kobiet
i wszystkie były młode.
Gdy Paul Dempsey przybył do Nowego Jorku, Dusiciel przerzucił się na młode kobiety.
Faceci zaczęli pozorować atak Dusiciela, żeby pozbyć się kobiet, które im wadziły.
Szef, który zapłodnił sekretarkę.
Psychopatyczny były.
Wtedy DeSalvo trafił do Bridgewater i poznał Nassara i Marsha.
Wykorzystali go.
Nassar wciągnął w intrygę adwokata, żeby zgarnąć kasę za cynk.
Wbili DeSalvo do głowy, jak ma zeznawać.
W ten sposób oczyścił wszystkich z podejrzeń.
Całe miasto chciało, żeby to się skończyło.
KONIEC TERRORU DUSICIELA
Nikogo nie obchodziła prawda.
Mordercom uszło to na sucho.
DUSICIELE Z BOSTONU
Dobra robota, młoda.
DUSICIELE Z BOSTONU
Panie Komisarzu!
Skomentuje pan dzisiejszy artykuł w Record American?
Jak pan odpowie na zarzuty?
Sprawy wszystkich ofiar Dusiciela pozostają otwarte. To tyle.
Panie Komisarzu!
Ilu jest podejrzanych?
LORETTA ZOSTAŁA NAGRODZONA ZA REPORTAŻE MEDYCZNE DLA THE BOSTON GLOBE.
JAKO JEDNA Z PIERWSZYCH DZIENNIKAREK
PISAŁA O KRYZYSIE AIDS.
LORETTA I JAMES WNIEŚLI O SEPARACJĘ, A PÓŹNIEJ ROZWIEDLI SIĘ.
JEAN PRZEZ KOLEJNYCH 30 LAT PRACOWAŁA JAKO DZIENNIKARKA ŚLEDCZA.
WRAZ Z LORETTĄ POZOSTAŁY BLISKIMI PRZYJACIÓŁKAMI.
Dziennikarki Wywołują Burzę Autorstwa JEAN COLE i LORETTY McLAUGHLIN
DANIEL MARSH NIE ZOSTAŁ SKAZANY ZA ŻADNE Z ZABÓJSTW.
GEORGE NASSAR WCIĄŻ ODSIADUJE WYROK W MASSACHUSETTS.
NIE OTRZYMAŁ PIENIĘDZY ZA CYNK.
W 2013 ROKU, DZIĘKI BADANIU DNA, POWIĄZANO ALBERTA DESALVO Z 13. OFIARĄ.
DWANAŚCIE POZOSTAŁYCH ZABÓJSTW POZOSTAJE NIEROZWIĄZANYCH.
DUSICIEL Z BOSTONU
Napisy: Karol Gajos