‫چهار سال آزگار رو با جر و بحث الکی سر حاکمیت یه شبه‌جزیره تلف کردیم.
‫و چیزی نمونده بود که ناوگان دشمن دو تا تایتان رزمی اصلی‌مون رو جر واجر بکنه.
‫«نبوغ بشر سرانجام بر سپر مارلی چیره می‌شود و آن را متلاشی می‌کند.»
‫روزنامه‌های کشورهای دیگه دارند از قوای خاور میانه تعریف می‌کنند.
‫به نظر شما این برای مارلی پیروزیه؟
‫ماگات، می‌خوای چیزی بگی یا نه؟
‫ژنرال، متأسفانه باید بگم که وقتش رسیده.
‫منظورم اینه که بشر سرانجام بر قدرت تایتان‌ها برتری پیدا کرده.
‫وقتی ما اینجا اینقدر خودمون رو وابسته به قدرت تایتان‌ها ‫و توسعه‌طلبی ارضی کرده بودیم،
‫بقیه‌ی کشورها به فکر پیشرفت تسلیحاتی بودند تا با ما مقابله کنند.
‫و حالا نتیجه‌ش این شده که استراتژی ما کمونه کرده و داره خودمون رو می‌گزه.
‫البته هنوز تایتان‌های ما در عرصه‌ی نبرد زمینی رقیب ندارند.
‫اما اگر هواپیماها با همین سرعت پیشرفت کنند، ‫ به زودی بمب مثل بارون از آسمون بر سرمون می‌ریزه.
‫در حالی‌که تایتان‌ها، شیاطین روی زمین، هیچ کاری ازشون ساخته نیست ‫ جز اینکه بایستند و تماشا کنند.
‫تایتان بال‌دار نداریم؟
‫ژنرال، قصدم این بود که بگم دوره‌ی تایتان‌ها گذشته--
‫می‌دونم.
‫در آینده‌ی نزدیک، ابتکار عمل رو در جنگ از دست می‌دیم.
‫نه، شاید همین الآن هم از دست دادیم.
‫ما کسانی بودیم که زمانی شیاطین الدیایی رو منکوب کردیم. ‫ حالا ببین به چه روزی افتادیم!
‫اجازه دارم صحبت بکنم، ژنرال؟
‫اجازه می‌خوام که نظر مشورتی خودم رو بگم.
‫زیک، پسر معجزه. حرف بزن.
‫ما باید عملیات جزیره‌ی پارادیس رو از سر بگیریم ‫و تایتان مادر رو به دست بیاریم.
‫همونطور که فرمانده ماگات داشتند می‌گفتند، ‫مارلی باید سلاح‌های بهتری بسازه.
‫اما دنیا هم همینطوری تماشاچی وا نمی‌ایسته.
‫ارتش ما به زمان نیاز داره تا کاملاً سازمان خودش رو عوض کنه.
‫اما چطور امکان این فراهم می‌شه؟ ‫زمانی که روزنامه‌های دنیا بنویسند:
‫«مارلی پارادیس را تسخیر کرده و قدرت تمام تایتان‌ها را در اختیار گرفته است.»
‫یک سال از دورۀ تو باقی مونده، درست نمی‌گم؟
‫بله، و نگرانی من اینه که کلت نتونه قدرت تایتان حیوانی رو به تمامی به ارث ببره.
‫که اینطور!
‫پس در این سال آخر می‌خوای شکست چهار سال پیشت رو جبران کنی؟
‫همینطوره.
‫باید به تبهکاری‌های گریشا یاگر نقطه‌ی پایان گذاشت
‫و کسی که این کار رو می‌کنه من هستم، پسر سابقش.
‫«قطار نیمه‌شب» ‫ترجمه از ‫Macbeth
‫کلت، ببخشید که برای پیشبرد برنامه‌ی خودم ازت بد گفتم.
‫اشکالی نداره. کارتون فوق‌العاده بود.
‫فکرش رو هم نمی‌کردم که یه ژنرال به حرف‌های یه الدیایی گوش بده!
‫در کل تاریخ هیچ تایتان حیوانی مثل شما نبوده.
‫بعضی مواقع من رو به یاد تایتان مادر می‌ندازه.
‫چرا شما اینقدر بخصوص هستید؟ ‫شما که خون تبار شاه در رگ‌هاتون نیست.
‫خدا می‌دونه! فکر کنم قبل از اینکه بفهمم بمیرم.
‫اوه... ولی وقتی خاطراتم رو به ارث ببری به راز بزرگ من پی خواهی برد.
‫راز؟ چه رازی؟
‫من کونم رو به یه روش ویژه پاک می‌کنم. ‫فقط ناموساً به کسی نگو!
‫دیگه دیر شده! گزارش می‌خوام!
‫-- فرمانده! ‫-- فرمانده!
‫باید همه چی رو بگی، تا آخرین موی کونت رو! ‫فکر کردید الدیایی‌ها حق داشتن حریم خصوصی دارند؟
‫البته که نه، قربان!
‫می‌تونی پارادیس رو در عرض یک سال تصرف کنی؟
‫انگار می‌خواید بگید که فقط یک سال برای این کار زمان دارم.
‫در سه سال گذشته، هر چی کشتی شناسایی به پارادیس فرستادیم برنگشته.
‫زیک، نظرت چیه؟
‫با توجه به اینکه ۳۲ کشتی غرق شدند، ‫فکر نمی‌کنم که فقط کار یک تایتان بوده باشه.
‫دست‌کم دو تا تایتان‌، از جمله ارن یاگر، باید راه فرارشون رو سد کرده باشند.
‫موافقم. ‫اگه به جزیره حمله کنیم، کشتی‌هامون به پشتیبانی نیاز دارند.
‫بله. ولی تهدیدی که متوجه ماست فقط از ناحیه‌ی تایتان‌هاشون نیست.
‫دست نگه--
‫انگار داشتی خواب خوشی می‌دیدی. ‫واسه همین بیدارت نکردم.
‫هنوز واسه کاری که کردی ازت تشکر نکردم. گالیارد...
‫ازت ممنونم.
‫از من تشکر نکن.
‫اگه ۹ سال پیش من تایتان زره‌دار رو به ارث برده بودم، این اتفاقات نمی‌افتاد.
‫برادرم هم مجبور نمی‌شد از تو محافظت کنه و یه تایتان بخوردش.
‫تو خاطرات مارسل رو دیدی؟
‫نه، اما به قدر کافی از دختر قبل از خودم، ایمیر، یه چیزهایی دستگیرم شد.
‫چه اسم باهیبتی، اون هم برای این زن بیچاره!
‫به لطف اون بود که تونستیم تایتان آرواره‌ی برادرم رو پس بگیریم، مگه نه؟
‫آره، همینطوره.
‫توی اون جزیره چه غلطی می‌کردی پس؟
‫هر روز باید یه نفر می‌اومد نجاتت می‌داد؟
‫همینطوره!
‫توی خاطراتش دیدم که چطوری عمل کردی.
‫چطور بود؟ ‫می‌خواستی تظاهر کنی که آدم قابل اتکایی هستی، نه؟
‫به نظر من که همه‌ش می‌خواستی ادای برادرم رو در بیاری!
‫پاک، درست نیست آدمی رو که توپ به دک و پوزش خورده اذیت کنیم!
‫دیگه به من نگو پاک، پیک.
‫حالت خوبه؟
‫دو ماه می‌شه که تو حالت تایتان بودم.
‫دیگه داشت یادم می‌رفت که چطوری روی دو پا راه برم.
‫راستی، راینر... ‫بهتره بری گبی و بقیه رو ببینی.
‫نگرانت هستند.
‫فکر کنم بهتره برم.
‫دارم از حال می‌رم.
‫حس می‌کنم که انگار صد ساله ندیدمت.
‫جداً؟ حتی با وجود اینکه همیشه داریم با هم دعوا می‌کنیم؟
‫خب، راستش شاید مدتی مجبور باشیم دعوا رو کنار بذاریم.
‫خدا کنه.
‫-- از این طرف. ‫-- باشه.
‫بچه‌ها، اگه تایتان‌ها دیگه کاربردی توی جنگ نداشته باشند،
‫چه به سر واحد جنگجویان و ما الدیایی‌ها میاد؟
‫-- یه آدمی که نزدیک ما زندگی می‌کنه ‫می‌گه که آب دریا شوره چون اون توش می‌شاشه!
‫-- آقای براون حالش خوب می‌شه.
‫-- می‌دونم.
‫-- چی؟ اونا...
‫احتمالاً سربازهای دشمن هستند که ‫از حمله‌ی تایتان‌های لایعقل جون سالم به در بردند.
‫پاشون که برسه به خونه، به همه میگن که جنگ تایتانی چقدر غیر انسانیه!
‫که باعث می‌شه اوضاع از قبل هم برای ما الدیایی‌ها سخت‌تر بشه!
‫«مردم دنیا! ‫بیایید همت کنیم و قوم ایمیر رو از بین ببریم!»
‫-- لعنتی! لعنتی! لعنتی! لعنتی!
‫-- بس کن، اودو! ‫-- لعنتی! لعنتی! لعنتی! لعنتی!
‫شهر رو به هم نریزید.
‫راینر!
‫می‌تونی راه بری؟!
‫معلومه! شماها حال‌تون خوبه؟
‫-- گبی. ‫-- چه جورم!
‫-- اودو! ‫-- آره به نظرم.
‫-- سوفیا. ‫-- مثل قبل.
‫فالکو.
‫سلام.
‫ببینم، گفتند که بر می‌گردیم به لیبریو!
‫پس بهتره تا اون موقع یه قدمی بزنیم!
‫هی!
‫هیچوقت همچین فرصتی گیرمون نمیاد!
‫بهتر نیست که آقای براون استراحت کنند؟
‫من حالم خوبه. نگران نباش.
‫جنابعالی برو خونه و استراحت کن!
‫من هم میام!
‫صبر کن، گبی! فرمانده ماگات گفت که اینجا برای بچه‌ها مناسب--
‫ولی خودم همین الآن دیدمش که داشت اون طرفی می‌رفت.
‫تو هم که از همه چی‌ می‌ترسی!
‫صبر کنید!
‫چیه؟
‫اون مغازه مناسب سن و سال شما نیست.
‫اووه!
‫شماها هم دلاوری الهه‌ی الدیایی ما رو سیر کردید؟!
‫گبی کار ۸۰۰ نفر رو یک‌تنه کرد و یه قطار زره‌پوش رو از بین برد!
‫آخ، کلت! بوی عرق سگی می‌دی!
‫چرا این کار رو کردی، دیوونه؟!
‫رفقا! اصلاً می‌دونید چرا این دیوونه جونش رو به خطر انداخت؟!
‫خب من می‌دونم! ‫این کار رو کرد تا جون شما افراد واحد الدیایی‌ها رو نجات بده!
‫بعله!
‫می‌رم ساکت‌شون می‌کنم.
‫ول‌شون کن به حال خودشون باشند.
‫همین یه امشبه.
‫-- گبی! گبی! گبی...! ‫-- زنده باد خودم! زنده باد خودم! خودم...!
‫دوباره رو دست بلندش کردند.
‫نباید بذارند برادرم نزدیک مشروب بشه.
‫گبی هم چقدر زود جوگیر می‌شه!
‫در هر حال، انگار تایتان زره‌دار رو اون به ارث می‌بره.
‫آره. دختری که شما رو تحسین می‌کنه تایتان‌تون رو به ارث می‌بره...
‫... و تا ۲۷ سالگی زنده می‌مونه.
‫البته اگه قبلش توپ و خمپاره تکه تکه‌ش نکنند.
‫از نظر شما اشکالی نداره؟
‫چی گفتی؟ داری به این افتخار، افتخار وراثت یکی از ۹ تایتان، اهانت می‌کنی؟
‫اگه گزارشت رو بدم خودت و کل خانواده‌ت رو به اسلحۀ تایتانی تبدیل می‌کنند.
‫ص- صبر کنید! بذارید حرفم رو دوباره بگم!
‫من، فالکو گرایس، امیدوارم که روزی از خباثت خون ایمیر و نیاکانم رها بشم!
‫من جونم رو وقف مارلی می‌کنم!
‫پس تکلیف افتخار به ارث بردن ۹ تایتان چی‌ می‌شه؟
‫باعث افتخارمه که شهروند افتخاری مارلی بشم، ‫«توضیح مترجم:مارلی به وارثان یکی از ۹ تایتان و خانواده‌ی او شهروندی افتخاری می‌دهد. یکی از دلایل اصلی تلاش جنگجویان برای به ارث بردن تایتان نیز همین است.»
‫و این فرصت نصیبم بشه که وفاداری خودم رو به میهن نشون بدم!
‫دلت می‌خواد که تایتان زره‌دار رو به ارث ببری؟
‫ازتون ممنونم!
‫کسی که باید این تایتان رو به ارث ببره... من هستم!
‫بله.
‫چی؟
‫باید گبی رو از آینده‌ی تاریکی که در انتظارشه نجات بدی.
‫«اطلاعات در دسترس عموم» ‫«بازوبند الدیایی‌ها» ‫«از این بازوبندها برای متمایز کردن «شیاطین»‌ الدیایی از سایر نژادها استفاده می‌شود. الدیایی‌هایی که از طبقات بالاتر هستند ممکن است از بازوبندهایی به رنگ‌های متفاوت استفاده کنند. رنگ بازوبند نیز بسته به اینکه فرد الدیایی‌ نظامی است یا غیر نظامی متفاوت است. در مارلی، الدیایی‌ها مجبورند که هنگام بیرون رفتن این بازوبند را به دست خود ببندند.»
‫ما برگشتیم!
‫زنده برگشتیم!
‫زادگاه عزیزمون، لیبریو!
‫-- اومدیم خونه!
‫-- گبی... ‫-- اومدیم خونه!
‫می‌شه فقط یه خرده صدات رو بیاری پایین؟
‫اوخ اوخ...
‫تو که باید بدونی ظرفیت نداری!
‫کی بهت مشروب داد؟
‫خودش هی می‌گفت بدید.
‫باورم نمی‌شه. با چه جراتی کاری می‌کنید که پیک محبتش رو نثار کل قطار بکنه.
‫دیشب باید خفه‌شون می‌کردیم.
‫شنیدم که همینطور روی دست بلندت کرده بودند.
‫تقصیر کلت بود!
‫اشکالی نداره. حقت بود که یه خرده عشق و حال کنی. ‫کار خیره‌کننده‌ای کردی.
‫پیک!
‫معاون فرمانده براون...
‫یعنی اون هم مثل من فکر می‌کنه... می‌خواد که ما الدیایی‌ها از شر جنگ رها بشیم؟
‫یعنی می‌تونم بهش... اعتماد کنم؟
‫می‌بینمت. به خودت سخت نگیر و از تعطیلات لذت ببر.
‫من که نه! فردا باید برگردم سر تمرینات!
‫می‌خوای نمراتت رو ببری بالا؟ دست بردار.
‫هیچم نه!
‫شما دو تا! زیاد به خودتون سخت نگیرید.
‫بابا!
‫زیک...
‫پدربزرگ! مادربزرگ!
‫من برگشتم!
‫دستاوردهای زیادی داشتی، زیک.
‫نه، هنوز نه.
‫کلت! فالکو!
‫کلت!
‫بابا! مامان!
‫-- گبی! ‫-- گبی!
‫راینر.
‫باید خسته باشی. بیا خونه و استراحت کن.
‫مامان... به نظرم بهتره همین کار رو بکنم.
‫شماها برید!
‫ای داد و بیداد! ‫بلد نیستی چطوری بایستی؟
‫اینا سربازهای مجروح هستند، آقای کسولو؟
‫چی؟ از سر راه برو کنار، جغله!
‫الدیایی‌هایی هستند که دچار روان‌پریشی شدند.
‫افراد خودمون؟!
‫علتش اینه که مدت طولانی تو خط مقدم سنگر کندند.
‫این همه بمب و گلوله عوارض داره بالاخره.
‫بوووم!
‫نگاه کن! دوباره افتادند زمین!
‫شما حال‌تون خوبه؟ چیزی نیست!
‫بازوبندتون رو اشتباهی به اون یکی دست بستید.
‫اشکالی نداره. مطمئنم حال‌تون خوب می‌شه. ‫دیگه مجبور نیستید بجنگید.
‫بوووم!
‫واای!
‫درست همونطور که نقشه ریخته بودم، قطار زره‌پوش رو فرستادم تو هوا!
‫جدی جدی جواب داد! ‫ولی وقتی داشتم فرار می‌کردم با تیربار به طرفم شلیک کردند!
‫و درست موقعی که چیزی نمونده بود سرب داغ نوش جان کنم...
‫... گالیارد با تایتان آرواره‌ش ازم محافظت کرد!
‫فوق‌العاده بود، گبی!
‫تو با شجاعتت کلی از سربازهای ما رو نجات دادی! تو منجی الدیایی!
‫بهت افتخار می‌کنم!
‫راینر. به نظرت گبی جنگجو می‌شه؟
‫آره. تقریباً ردخور نداره که تایتان زره‌دار رو به ارث می‌بره.
‫خیلی خوشحالم که این رو می‌شنوم.
‫فکرش رو نمی‌کردم که خانواده‌مون دو تا جنگجو داشته باشند. باعث افتخارمه.
‫اگه فقط اون شیاطین جزیره نیست و نابود می‌شدند. ‫ اون وقت ما الدیایی‌ها بالاخره یه نفس راحت می‌کشیدیم.
‫ولی راینر... حتی تو هم به سختی تونستی از دست شیاطین جزیره جون سالم به در ببری، درست نمی‌گم؟
‫این حرف رو نزن، بابا!
‫اون پنج سال تو اون جزیرۀ کوفتی زنده موند!
‫حتی اگه این موضوع محرمانه نبود هم چیزی نیست ‫که دوست داشته باشه درباره‌ش حرف بزنه.
‫حق با توئه. من رو ببخش، خواهرزاده.
‫نه، می‌تونم حرف بزنم.
‫من به ارتشش نفوذ کردم.
‫تک تک‌شون یه شیطان وحشی و سنگدل بود.
‫توی مراسم ورودی، یکی‌شون با خوردن یه سیب‌زمینی مراسم رو شروع کرد.
‫مربی سرش داد می‌کشید اما به یه ورش هم نبود.
‫می‌گفت سیب‌زمینی رو دزدیده چون خوشمزه به نظر می‌اومد.
‫وقتی فهمید از خط قرمز عبور کرده، به مربی گفت که حاضره نصفش رو هم به اون بده.
‫اما مشکل اینجا بود که نصفی در کار نبود.
‫اصلاً چیزی به اسم ملاحظه و ادب به ذهن‌شون هم خطور نمی‌کنه.
‫واقعاً که از دست رفتند و کارشون نمی‌شه کرد.
‫یه ابلهی اونجا بود که یه بار یادش رفت اصلاً واسه چی رفته توالت...
‫یه عوضی الکی‌خوش که فقط به فکر خودش بود...
‫یه دست پا چلفتی مگوز مرگ ما که فکر و ذکرش این بود بقیه چی میگن...
‫یه احمق هیچی نفهم که با کله می‌زد به دل خطر ‫و بقیه‌ی گله هم دنبالش راه می‌افتادند...
‫همه جور آدمی اونجا بود.
‫و ما هم بودیم.
‫روزهایی که اونجا بودم جهنم واقعی بود.
‫خیلی حرف زدم. فراموش کنید.
‫منظورت چیه «همه جور آدمی»؟ ‫مگه همه‌شون آدمای بدی نیستند؟
‫همینطوره، گبی. ‫اون شیاطین جزیره دنیای ما رو به جهنم تبدیل کردند.
‫خدا می‌دونه کی با تایتان‌های غول‌آسا حمله می‌کنند و دنیا رو با خاک یکسان می‌کنند.
‫و این به عهده‌ی ما الدیایی‌های خوبه که جلوشون بایستیم و نذاریم این کار رو بکنند.
‫اووم.
‫کسانی که ما رو ول کردند و فرار کردند به جزیره مستحق مجازاتند.
‫اونا بودند که ما رو ترک کردند.
‫چی شده، گبی؟ غمگین به نظر میای.
‫عمه کارینا نگرانته.
‫میگه که بعد از اینکه تنهایی از جزیره برگشتی عوض شدی.
‫پسر ۱۲ ساله‌ش رفت و یه مرد برگشت. ‫حق داره نگران باشه.
‫به نظرم داری دروغ می‌گی.
‫دروغ؟ چه دروغی؟
‫نمی‌دونم. اما به نظرم عمه کارینا نگرانه.
‫شنیدم که یه سرباز بوده.
‫وحشتناکه.
‫صبح بخیر.
‫همه اینجان؟
‫اینکه همگی در اتاق اصلی جنگ حاضر بشیم اتفاقی نیست که هر روز بیفته.
‫رؤسا کجان؟
‫تو این اتاق نیستند. ‫یعنی نمی‌تونیم برای یه چایی زدن همدیگه رو ببینیم؟
‫درسته...
‫خیلی خوب،
‫جنگ اخیر نشون داد که در آینده‌ی نزدیک ‫سلاح‌های معمولی بر نیروی تایتان‌ها غلبه پیدا خواهند کرد.
‫مارلی هر چه ضعیف‌تر بشه، تهدید بیشتری متوجه الدیایی‌ها می‌شه.
‫موجودیت ما در خطره.
‫برای سر و صورت دادن به این وضع، مارلی باید به تایتان مادر و ذخائر پارادیس دست پیدا کنه.
‫باید به دنیا قویاً یادآوری کرد که جزیره چه خطر بزرگیه.
‫برای گفتن این داستان، به یه قصه‌گو نیاز داریم.
‫خاندان تایبار این نقش رو بازی خواهند کرد.
‫همون خاندانی که تایتان پتک رو در اختیار داره؟
‫می‌گن که تایبارها هیچوقت تایتان پتک رو به خاک دشمن نفرستادند.
‫اون‌ها نفوذ زیادی در خارج از کشور دارند چون طی جنگ بزرگ تایتان‌ها، شاه فریتس رو بیرون کردند.
‫دنیا به حرف‌شون گوش می‌کنه.
‫بارک‌الله پیک! دقیقاً!
‫اما تایبارها همیشه تو خونه‌های اشرافی‌شون زندگی می‌کنند.
‫حالا چرا باید یکدفعه خودی نشون بدن و ادای قهرمان‌ها رو در بیارند؟
‫می‌دونم چه حسی داری، اما تایبارها هم نگران مارلی هستند.
‫ولی ما --
‫اگه این کار باعث نجات مارلی بشه، من سپاسگزارشون خواهم بود.
‫واحد ما جنگجویان با تایبارها همکاری خواهد کرد
‫و ستون فقرات بازسازی مارلی خواهد بود.
‫همینطوره. به زودی در اینجا، لیبریو، فستیوالی برگزار می‌شه.
‫فستیوال؟
‫افراد مهمی از خارج دعوت می‌شن تا به اطلاعیه‌ی خاندان تایبار گوش بدن:
‫«در عرض یک سال، جزیره‌ی پارادیس را در اختیار خواهیم گرفت.»
‫سرنوشت مارلی و تمام الدیایی‌ها به این نقشه وابسته‌ست. نباید شکست بخوره.
‫برای آینده‌ی میهن‌مون مارلی، باید دل یکدله کنیم.
‫انگار گالیارد شکایت داره، اما اون همیشه دست آخر وظیفه‌ش رو انجام می‌ده.
‫اگه کل حرف و حدیث‌شون این باشه، من نگرانی‌ای ندارم.
‫به غیر از اون حرفی که زیک زد.
‫اوم؟
‫«تو این اتاق نیستند»؟
‫یعنی دارم بر می‌گردم...
‫... به اون جزیره؟
‫مارلیایی افتخاری. جنگجوی مورد احترام.
‫چیزی که می‌خواست بشود. چیزی که نتوانست بشود.
‫آیا راهی که طی کرد طریق درست بود؟
‫«در امید»
‫قسمت بعد: «در امید» ‫ترجمه از ‫Macbeth