Słuchaj, Kaz, czy wolałbyś…
mieć moc zatrzymywania czasu jak Czasostop,
ale gdakać jak kurczak…
czy mieć odporność na ból jak Tekton,
ale nosić pieluchę?
Wolę pieluchę, z dwóch powodów.
Numer jeden…
i numer dwa.
Patrz.
Oto i on. Meteoryt z Zandoru,
źródło przeogromnej mocy Tektona.
Muszę go mieć!
Przez miliony lat ukryty w skorupie Ziemi,
powstały z supernowej w galaktyce Ballazar.
„Wyprodukowano w Tajwanie”.
Aha. I tak chcę go mieć.
Nigdy nie będzie mnie na niego stać.
Ale… możemy sobie zrobić zdjęcie.
Pamiątkowe udawane zdjęcie?
Masz zamknięte oczy!
My to zabierzemy. Chłopcy…
- Znacie zasady sklepu. - Właśnie.
Zasada pierwsza: nic nie dotykać.
Zasada druga: wiedzieć, który z nas jest kim.
- Clyde. - Wallace.
To nie takie trudne.
Zasada trzecia: jeśli musicie skorzystać z toalety,
nie załatwiajcie się w kotle z Kupolanu.
To było jeden raz.
Dobra, dwa razy.
Cześć, Jordan.
Śledzę majestatycznego jednorożca.
To ostatni okaz na całej ziemi.
Odcięłam mu łeb!
Patrzcie, ma tęczową krew.
Słuchaj, chcieliśmy pogadać
o naszym robocie na dzień nauki.
Nasza trójka pracuje razem, prawda?
Tak, tylko nasza trójka.
Ty, ja i Kaz…
i Gus.
Co?
Gus? O nie!
Nie ma mowy.
Przykro mi, to nasz kolega
i było nam go żal,
bo nikt inny go nie chciał.
Tak samo jak nikt nie chce mieć w łóżku zdechłej ryby.
Bo śmierdzi zdechłą rybą.
Jeśli nie dostanę za tego robota piątki,
to dostanę szlaban na gry na cały rok!
A jeśli nie mogę ucinać głów jednorożcom, to…
kim jestem?
Obiecujemy.
Będziemy mieć go pod kontrolą.
Nie piśnie ani słowa.
Serio? Skąd weźmiemy kaganiec?
Dobra. Tylko trzymajcie go z dala ode mnie.
Czyli jeszcze smycz.
To jakiś koszmar.
Kaz! To jest Skylar Burza,
moja ulubiona superbohaterka!
Ma 24 supermoce, w tym prześwietlenie w oczach.
Więc widzi, jakie mam wielkie serce.
Ach, Oliverze! Pocałuj mnie.
Tylko delikatnie, bo jestem z kartonu.
Kaz, przestań.
Słyszałeś, co mówili.
Nie możemy nic dotykać.
Daj spokój. Co się stanie?
IZBA PRZYJĘĆ
Nagrodę dla najbardziej upokorzonych pacjentów
w izbie przyjęć otrzymują…
chłopaki w latającym spodku.
Ten koleś z ręką w automacie z gumami to przy nas nic.
To wszystko twoja wina.
Zawsze robisz coś zwariowanego i oczekujesz,
że wszędzie pójdę za tobą.
Czekaj, chodź za mną.
Gdzie idziemy?
Ten facet, który wszedł do schowka,
to chyba Błękitne Tornado.
Ten superbohater?
Który potrafi się obracać z prędkością dźwięku?
I jest zmyślony?
Wiem, że to bez sensu, ale facet wygląda dokładnie jak on.
Ten sam krzywy nos, ta sama blizna na policzku.
Nawet ma lekką brodę.
Moja babcia też!
Co jest? Nie rozumiem.
Przecież tu wszedł.
Może jedną z jego mocy jest przemiana
w rolkę jednowarstwowego papieru toaletowego.
Już dość dzisiaj zepsułeś.
- Możemy stąd wyjść? - Dobra.
Czekaj.
Zobacz!
Wiem. Moja mama ma dokładnie takiego samego mopa.
Nie. Patrz!
Jakaś układanka.
Wiem, co to jest!
Ten labirynt, gdzie musisz doprowadzić zająca do marchewki?
Z tym ci nie pomogę. Te labirynty są niemożliwe.
Gotowe.
Co? To symbol Kaducja,
uzdrowiciela superbohaterów.
Tu jest napisane „wejście”.
Teraz musimy zdecydować,
czy naciśniemy przycisk.
Pewnie jesteś na tak?
Już nacisnąłem.
Popatrz na to miejsce!
Jest Błękitne Tornado!
I Słoneczna Iskra.
A tam niewidzialny Incognito.
To może być trochę zimne.
To musi być tajny szpital dla superbohaterów.
Nie, to niemożliwe.
Superbohaterowie nie istnieją.
To wariactwo.
Nie, to było wariactwo.
Ale ma potężne smarki.
Zaczynamy.
Każdy dzień to przygoda
Choć popołudnie w szkole
Nam się nie podoba
Więc uciekamy Do pracy śmigamy
Po drodze komiksy w sklepie czytamy
Wciąż nowe numery i czadowe moce
Gdyby nie praca Zostalibyśmy do nocy
Jakie problemy wciąż nas nurtują?
Superbohater z poważną kontuzją
Czy uratujemy świat? Kto wie?
Czy pacjenci ochronią nas? Kto wie?
Może pokażą nam drzwi? Kto wie?
To oddział specjalny Ruszajmy do pracy!
Ratujemy ludzi, którzy ratują ludzi
Zawsze po szkole Ruszamy do akcji
My, zwyczajni Zwyczajnie fantastyczni
Leczymy postacie Ze świata wyobraźni
Niektórzy tutaj mają nas za nic
Ale musimy sobie poradzić
Tego sekretu nie możemy zdradzić
Takiej pracy nikt nie chciałby stracić
Czy uratujemy świat? Kto wie?
Czy pacjenci ochronią nas? Kto wie?
Może pokażą nam drzwi? Kto wie?
To oddział specjalny Ruszajmy do pracy!
Całe życie czytamy o superbohaterach.
Oni istnieją naprawdę?
Mój cały świat stanął na głowie.
Nie tak jak jej.
Uwaga!
Z drogi, ludzie.
Mam nieprzytomnego bohatera.
Temperatura 2200 stopni Celsjusza.
Sączy się z niego niebieskie świecące coś.
Smakuje jak humus.
Potrzebuje pomocy lekarskiej cito!
Zgniatacz, największy siłacz świata!
Co mu jest?
Zatrzymanie akcji serca!
On pracuje z tym samym trenerem, co ja.
- Jak to możliwe? - Uwaga!
Serce nie reaguje. Nie rozumiem!
On umiera. Musimy coś zrobić.
Jeśli on jest prawdziwy,
to może wszystkie informacje o nim też.
Pomyślmy. Ostatni numer.
Zgniatacz wrócił z planety Ebrion.
O grawitacji 40 razy większej niż tu.
Tracimy go. Uwaga!
Może przez silną grawitację
serce spadło mu z klatki do stóp!
Źle go reanimują.
Daj mi to!
- Uwaga! - Kaz, co…
Dziękuję, siostro. Poproszę rentgeny do mojego gabinetu.
I poproszę gabinet.
Co robisz? Nie jesteśmy lekarzami.
Naprawdę? Ochrona!
Nie jesteśmy z ochrony.
Ale oni są!
Pamiątkowe udawane zdjęcie?
Spokojnie.
Mama rano prasowała.
Co oni nam zrobią?
TO TWÓJ KONIEC
Tu jest napisane: „To twój koniec”!
Myślisz, że twój czy mój?
Jest napisane „twój”.
Cisza!
Wtargnęliście do mojego szpitala.
Grożąca za to kara to…
- Alan! - Naszą karą jest Alan!
Głupi wyświetlacz.
ŚNIADANIE TO TWÓJ KONIECZNY NAWYK
Zupełnie co innego.
- To nie takie straszne. - Właśnie.
Alanie, co robisz na stołówce?
Nic, wujku.
Czy to mój kubek?
Podaj.
„Najseksowniejszy szef personelu
i zastępca kierownika administracji medycznej”.
Kupiłem go na stacji benzynowej. Co za przypadek!
Doktor Horace Diaz, szef oddziału.
Kim jesteście i co umiecie?
Ja jestem Kaz
i umiem…
coś takiego.
Każdy to umie.
Jakie macie moce?
Nie mamy mocy.
Co? Jesteście zwyczajni?
Nie możecie wiedzieć o oddziale.
Idę po klatkę.
Nie tak szybko.
Zgniatacz jest niezwykle cenny,
a wy go uratowaliście.
Skąd wiedzieliście, gdzie ma serce?
Pomyślałem, że przez grawitację Ebrionu
serce spadło mu do stóp.
Sprytnie.
Rozgryzłeś to szybciej niż najlepsi lekarze,
nawet doktor Mózg,
a on ma ogromny mózg!
My praktycznie się żywimy superbohaterami.
Dosłownie.
Na śniadanie zjadłem płatki Błękitne Tornado.
Prawdziwy fan. Uwielbiam go!
Ktoś taki nam się przyda.
Co to?
Aha, Alan.
Nie możemy wpuszczać zwyczajnych.
Podobno jak się ich dotknie, odpada ci tyłek.
To bzdura.
Czy prawda?
Nie.
To dobrze, bo bez tyłka czym kręciłbym na parkiecie?
Czyli mamy tu pracować?
Nie wy. Ty.
Twój kolega jest nieco… inny.
Ciekawe, co to robi.
To było… czadowe!
Właśnie to potwierdził.
Ty idziesz ze mną.
A ty… wiesz może,
czy wejdziesz do małej czy średniej klatki?
Chwila. Ja też chcę tu pracować.
Wiem o superbohaterach tyle, co on.
Nie, Oliver? Powiedz mu.
Tak, Kaz jest super.
Nie przyjmę pracy bez niego.
Dobrze, dostajecie okres próbny.
Będziemy pracować z prawdziwymi superbohaterami!
Gus i Jordan nie uwierzą, kiedy im powiemy.
Oszalałeś?
Nie możecie nikomu powiedzieć.
To ściśle tajne.
Alan, przestań przerywać.
Oszalałeś?
Nie możecie nikomu powiedzieć.
To ściśle tajne.
Jeszcze jedno. Jeśli twój kolega nawali,
ty poniesiesz za to odpowiedzialność.
Słyszysz? Bez wygłupów.
Nie bądź taki Kaz.
Jasna sprawa.
Ciekawe, co robi ten przycisk.
Nic.
Wcale nie!
A teraz was oprowadzę.
To jest sieciorozplątywacz
dla pajęczakowatych superbohaterów.
A to materializator molekularny.
Dematerializacja to częste zagrożenie.
A to zdjęcie mostu.
Uwielbiam mosty!
To świetlica.
Tu pacjenci wracający do zdrowia
wzmacniają moce i doskonalą superzdolności.
Skoro superbohaterowie są prawdziwi
i ratują świat,
czemu nigdy was nie widzimy?
Z kilku powodów.
Czasem wymazujemy wspomnienia świadków naszych bohaterskich czynów.
Zwykle nie ma takiej potrzeby,
bo ciągle gapicie się w telefon.
Słucham?
Niektórzy z nas są niewidzialni.
Czasem robimy coś tak szybko, że nic nie widzicie.
Właśnie zamieniliśmy się strojami.
Nie.
Czyżby?
Ale jeśli działacie w tajemnicy,
dlaczego są o was komiksy i książki?
Sprzedajemy zapiski naszych przygód,
by finansować działalność oddziału, ligi bohaterów
i naszej ligi kręglarskiej.
Mam dla was komunikatory MM-200.
Wezwę was, gdy będziecie potrzebni.
Komunikatory takiej wielkości?
Przepraszam, że są takie wielkie.
Model MM-200 S będzie znacznie mniejszy
i wyposażony w lepsze dzwonki.
Rety.
Popatrz na te bajery.
Ciekawe, co to.
Może urządzenie do przywracania pamięci?
To jest basenik.
Ohyda!
Co tam?
Chwila. Jesteś Skylar Burza!
Stary!
Niemożliwe!
Dopiero się całowałeś z jej kartonową podobizną.
Wcale nie.
Cześć. Nazywam się Oliver. Jestem wielkim fanem.
Masz tyle niesamowitych mocy.
Miałam niesamowite moce.
Niszczyciel wciągnął mnie w zasadzkę.
Zneutralizował mi moce i zabrał niewidzialny latający motocykl.
Ukradł mi nawet kostium.
Zostawił mnie w bieliźnie.
Na pewno kupię ten komiks, kiedy tylko wyjdzie.
Przyszłam na oddział specjalny, żeby odzyskać moce.
A może…
Eksploduj!
I nic.
Szkoda.
Chwila. Gdybyś miała moce,
to bym eksplodował?
Na milion kawałeczków.
Ekstra!
Wczoraj było super.
Nie wierzę, że ratujemy ludzi, którzy ratują ludzi.
Powinieneś to zastrzec. Kupiłbym koszulkę z tym hasłem.
Znaleźliście coś fajnego?
Niby co? Szpital dla superbohaterów?
Nie.
Na robota ze znalezionych przedmiotów.
To zajmie nam cały dzień.
Więc trzymajcie Gusa pod kontrolą przez cały dzień.
Spokojnie. Nie będzie się zbliżał.
Nowy szampon?
Nie, spray przeciw robakom.
Ewidentnie nie działa.
Chciałaś coś znalezionego.
Znalazłem u siebie to.
Pięćset dolarów w drobnych banknotach.
Rodzice dają mi kasę zamiast miłości.
Przepraszamy.
Horace wzywa nas do szpitala.
- Co robimy? - Musimy iść.
To się zdarza raz w życiu.
Masz rację.
Co powiemy Jordan?
- Przytakuj mi. - Dobra.
Słuchajcie. Musimy z Kazem na jakiś czas wyjść.
Co? Nie możecie. Obiecaliście mi pomóc!
Niedługo wrócimy.
Musimy tylko…
iść do mojej babci.
Bo się pali.
…wo skończyło.
Babci się paliwo skończyło.
I utknęła w domu.
Potrzebuje pomocy.
- No bo… - Się pali.
Do wyjścia.
Babcia się pali do wyjścia. Musimy jej dolać paliwa.
- Bo… - Się pali.
Dobra. Mojej babci dom się pali.
Musimy lecieć. Nara.
Pospieszcie się.
Musicie mi pomóc. Nie zostawiaj mnie na lodzie, Kaz!
Widziałaś kiedyś dużo brudu z pępka?
Naprawdę dużo.
Nie pokazuj.
Nie mam go przy sobie.
Bo to bardzo dużo.
Chłopaki! Świetnie, że jesteście.
Wręcz wspaniale.
Co się dzieje?
Megaherc sieje spustoszenie.
Potrzebujemy pomocy.
Z drogi, ludzie! Mam tu ukochanego superbohatera.
Rana kłuta w klatce piersiowej.
Wbity przedmiot to znak „Stop”.
Kaz, to Tekton.
Stary, jesteś moim ulubionym superbohaterem.
Nic ci nie jest? Co się stało?
Megaherc napadł na Bank Rezerwy Federalnej.
Chciał dokonać nieautoryzowanej wypłaty, ale go powstrzymałem.
Niestety dokonał nieautoryzowanego wbicia
znaku drogowego w moją klatę.
Ale z niego gość.
Leży z wbitym prętem, a dalej żartuje.
- Do sali operacyjnej. - Tak jest.
A ty z kim trenujesz?
Bo mam ochotę zwolnić Guillerma.
Chcielibyście obserwować operację Tektona?
Poważnie? Jasne!
Ale… obiecaliśmy być gdzieś indziej.
Myślałem, że obiecaliście ratować życia.
Myliłem się.
Nie!
Bardzo chcemy tu pracować.
To byłoby spełnienie marzeń.
- Tylko obiecaliśmy koleżance… - To jest Tekton!
Znajdziemy nowych kolegów. I to superbohaterów.
Dobra, wchodzimy w to.
Wybornie!
Będziecie ratować ludzi, którzy ratują ludzi.
Mówiłem, że trzeba to zastrzec.
Za późno.
RATUJĘ LUDZI, KTÓRZY RATUJĄ LUDZI
O nie.
No co?
Wszystko robisz źle.
Gdzie są odnóża?
I skrzydełka?
W życiu nie widziałem gorszego robala.
Nie robimy robala.
Tylko robota.
Ro-bota! Robota!
W takim razie czy zechcesz kupić
pięć kilo żywej przynęty?
Martwej przynęty.
Cześć, Jordan.
Gus doprowadza mnie do szału.
Bez was nie dokończę tego zadania.
Babcia Olivera jest cała?
Tak… Nic jej nie jest.
Po prostu przypaliła obiad i…
Się pali.
Pospieszcie się. Prezentujemy za trzy godziny.
A jesteśmy w połowie.
Wybacz. Musiałem zgnieść robala.
Robota!
No tak. Wybacz.
Musiałem zgnieść robota.
Rodzice zawsze mi mówią,
że marnuję czas na komiksach,
a teraz zobacz!
Patrz, jestem kogutem.
Nie bądź taki Kaz.
Ręczyłem za ciebie. Ta praca jest dla mnie ważna.
To będzie najlepsza praca na świecie.
Jeśli zostawiasz gdzieś rękawiczkę,
prędzej czy później ktoś ją założy na głowę.
To prawda naukowa.
Dobrze, będę grzeczny.
- Dziękuję. - Proszę.
Mam nadzieję, że Tektonowi nic nie będzie.
Tylko on może powstrzymać Megaherca.
Jasne, że nic mu nie będzie.
Wpadł do jądra Ziemi i nic mu nie było.
Tylko dlatego, że meteoryt w klacie go leczy.
Właśnie. Może się uleczyć.
Udowodnię Horace'owi, że się do tego nadaję.
Co zrobiłeś?
Ocaliłem najlepszego superbohatera.
Ale ze mnie mistrz.
Mieliśmy tylko obserwować operację.
Spokojnie. Zawsze się regeneruje.
Za chwilę dziura zniknie.
Patrz.
Lada moment.
Jeśli ktoś to zobaczy, już po nas.
Pamiątkowe udawane zdjęcie z wpadką?
CIĄG DALSZY NASTĄPI