Coraz lepiej mi idzie!
Powinienem zostać prawdziwym łowcą demonów.
Albo nauczycielem.
Zostań łowcą demonów, oni spotykają mniej demonów.
O nie. Mój tata dzwoni.
Ciągle pyta, gdzie chodzę po szkole.
Nie mogę mu powiedzieć.
Kaz!
Co? Mam coś na twarzy?
To poważna sprawa.
Co mam mu powiedzieć?
Że przychodzisz tutaj.
On nie chce, żebym tu chodził.
Myśli, że superbohaterowie to strata czasu.
Bo jego praca jest taka ważna.
On prowadzi badania nad urazami mózgu.
Powiedz mu, że jesteś u mnie.
Nie mogę, bo on nie chce, żebym spędzał czas z tobą.
Uważa, że jesteś lekkomyślny
i nie bierzesz odpowiedzialności za to, co robisz.
Raz wróciłeś do domu ze zgoloną połową włosów
i od razu jestem lekkomyślny?
No i biorę odpowiedzialność za to, co robię.
To nie ja! To on.
Zaczynamy.
Każdy dzień to przygoda
Choć popołudnie w szkole
Nam się nie podoba
Więc uciekamy Do pracy śmigamy
Po drodze komiksy w sklepie czytamy
Wciąż nowe numery i czadowe moce
Gdyby nie praca Zostalibyśmy do nocy
Jakie problemy wciąż nas nurtują?
Superbohater z poważną kontuzją
Czy uratujemy świat? Kto wie?
Czy pacjenci ochronią nas? Kto wie?
Może pokażą nam drzwi? Kto wie?
To oddział specjalny Ruszajmy do pracy!
Ratujemy ludzi, którzy ratują ludzi
Zawsze po szkole Ruszamy do akcji
My, zwyczajni Zwyczajnie fantastyczni
Leczymy postacie Ze świata wyobraźni
Niektórzy tutaj mają nas za nic
Ale musimy sobie poradzić
Tego sekretu nie możemy zdradzić
Takiej pracy nikt nie chciałby stracić
Czy uratujemy świat? Kto wie?
Czy pacjenci ochronią nas? Kto wie?
Może pokażą nam drzwi? Kto wie?
To oddział specjalny Ruszajmy do pracy!
Proszę. Mózgowiec jest jak nowy.
Ma głowę przekręconą do tyłu.
No to jest lepszy niż kiedyś,
bo zyskał moc widzenia własnego tyłka.
Oliver, Kaz, pomóżcie nam rozstrzygnąć spór.
Ten wąż wygląda na trującego, prawda?
Gus, tu nic nie ma.
To straszne!
Teraz nikt nie rozstrzygnie naszego sporu.
Gus, my się nie spieramy.
Ty mówisz do siebie, a ja słucham audiobooka.
Ciekawe, czemu już nie robią komiksów i filmów o Mózgowcu.
Od lat nic nie wyszło.
O nie. Znam to spojrzenie.
Będziesz obsesyjnie szukać odpowiedzi na nieistotne pytanie.
Zupełnie zapominając o lekcjach, kolegach
i już wątpliwej higienie osobistej.
Po pierwsze,
wszyscy już szukają odpowiedzi na istotne pytania.
Po drugie, wziąłem prysznic we wtorek.
Tydzień temu.
Pamiętam. Ładnie pachniałeś.
Przepraszamy na moment.
Mój tata zapytał, gdzie jestem.
Może powinienem mu szczerze powiedzieć o…
No wiesz.
Ja ci powiem, co robić.
Musisz wymyślić jakieś zajęcie.
Coś, co brzmi pożytecznie, żeby dał ci spokój,
ale też nudno, żeby nie pytał o szczegóły.
To nawet dobry pomysł. Jak to wymyśliłeś?
W kółku wymówkowym.
A gdyby ktoś pytał…
jestem na spotkaniu kółka.
Rozstrzygnijcie inny spór.
Ile razy w roku przeciętna osoba korzysta w toalety?
Według mnie sześć.
Oliver, twój plecak cuchnie.
Wiem.
Bo wkładasz do niego buty z WF-u.
A gdzie mam je trzymać?
W moim plecaku? Są obrzydliwe.
Wiesz, co jeszcze jest obrzydliwe?
Twoja rada co do mojego taty.
Co się stało?
Powiedziałem mu, że jestem w przedstawieniu.
W jakim?
Też o to zapytał.
A że nie byłem na to przygotowany,
powiedziałem: „Ee… ee… aa…”
i teraz on myśli, że to jest tytuł.
O czym może być przedstawienie o tytule „Ee… ee… aa…”?
Też o to zapytał.
A że akurat czytamy na lekcjach Frankensteina,
powiedziałem, że o Frankensteinie, który przedstawia się tak.
Frankenstein? To mocno ograne.
Czemu ktoś chciałby to zobaczyć?
Też o to zapytał.
Więc powiedziałem, że to wersja osadzona w Białym Domu.
Brzmi fajnie. Chętnie bym obejrzał.
Też tak powiedział!
Więc w piątek wybiera się na zmyślone przedstawienie!
Co mam zrobić?
Dowie się, że kłamię.
Kiedy ktoś cię przyłapie na kłamstwie, masz jedno wyjście.
Powiedzieć prawdę.
Nie!
Przykryć to jeszcze większym kłamstwem.
Nauczył mnie tego brat.
Ten, co jest w więzieniu?
Nie wiem, o którego ci chodzi.
Nie znoszę kłamać,
ale nie mogę mu zdradzić prawdy.
Więc do piątku muszę napisać i wyprodukować przedstawienie,
przez co nie mogę pracować,
żeby tata się nie dowiedział o pracy.
To zabawne, kiedy się o tym pomyśli.
- Wcale nie. - No…
To zabawne, kiedy ja o tym pomyślę.
Po co marnuję czas na fizykoterapię?
Nigdy nie odzyskam mocy.
Ale robisz ogromne postępy.
W czym?
W radzeniu sobie z bolesnym rozczarowaniem.
Horace, mam do ciebie pytanie.
To coś ważnego?
Raczej nie.
Zamieniam się w słuch.
W dzisiejszych czasach mało kto zadaje nieistotne pytania.
Właśnie!
Skoro komiksy są oparte na przygodach prawdziwych bohaterów,
dlaczego już nie wychodzi nic o Mózgowcu?
Przepraszam, to mój telefon.
Zmieniałam dzwonek.
Po co ci telefon?
Jesteś na Ziemi od tygodnia. Nikogo nie znasz.
Dlatego wykupiłam pakiet „Bez rodziny ani przyjaciół”.
No więc co się stało z Mózgowcem?
Czemu tak robisz, kiedy wspominam Mózgowca?
Coś ukrywasz.
I kiepsko ci idzie.
Przestań się mieszać.
Mam dla ciebie ważne zadania.
„Wymienić żarówki, usunąć pajęczyny”.
To zajęcia na odczepkę.
Nieprawda.
Jest napisane: „Zajęcia na odczepkę dla Kaza”.
Dzieje się tu coś dziwnego.
I strasznego.
A ja się dowiem, co to.
Mogę pomóc?
Wariuję od tego siedzenia i czekania na powrót mocy.
Tak mi źle, że wolę spędzać czas z tobą.
Nie pierwszy raz ktoś mi tak mówi.
Nie jestem urażony.
Możesz mi pomóc, ale uważaj,
bo może być niebezpiecznie.
Halo?
Cisza.
Masz rację. Oddział ma sekret.
Najbardziej niesamowity na świecie.
Mógłbym ci go zdradzić,
ale tego nie zrobię!
Chodzi o to, że nikt cię nie lubi?
To żaden sekret.
Jordan, chcesz zobaczyć moją pępowinę?
Trzymam ją w portfelu.
Jordan, Gus, musicie mi pomóc.
Musimy zrobić przedstawienie.
Czemu?
Żeby tata nie pytał, gdzie chodzę po szkole.
A gdzie chodzisz po szkole?
Powinienem się przygotowywać na te pytania.
Mam pracę.
Ja… robię kanapki.
W barze kanapkowym.
Ale nie mogę tego wyjawić tacie.
Dlaczego twój tata nie może wiedzieć, że robisz kanapki?
Bo on nie znosi kanapek!
On ich nie znosi, a ja je uwielbiam
i nasze relacje wiszą na strzępku.
Pomożecie z przedstawieniem czy nie?
Zdecydowanie.
Tylko dlatego, że na pewno będzie beznadziejna.
A nie ma nic lepszego
niż porażka przyjaciela.
To czemu mnie unikasz?
Porażka przyjaciela.
Rozumiem.
Ja też pomogę.
Jeśli przyniesiesz kanapki.
I weźmiesz majonez.
Dobra.
Serio.
Weź majonez.
Dzięki.
Mój plecak jest dużo lżejszy
z jednym słoikiem majonezu zamiast dwóch.
Powiedz: „Aa”.
Okaz zdrowia.
Skylar i ja przejrzeliśmy dokumenty i znaleźliśmy to.
Mózgowiec przyszedł do szpitala lata temu i nigdy nie wyszedł.
Nie wiem, o czym mówicie.
Jeśli nie powiesz, o co chodzi, to…
zacznę robić beatbox.
On jest szalony i nie blefuje.
Dobra! Przestań! Już mówię.
Historia Mózgowca jest mroczna i makabryczna.
Przez niego mamy tu coś potwornego,
co kryje się za pewnymi drzwiami.
Pod żadnym pozorem ich nie otwierajcie.
To drzwi zagłady!
Mamy problemy z zamkami, więc otwórz wszystkie drzwi.
A co z drzwiami zagłady?
Nie otwierajcie drzwi zagłady!
Skąd mamy wiedzieć, które to?
Powiedziałem zbyt wiele.
Wręcz przeciwnie!
Doceniam waszą pomoc.
Gus, oto twoje kanapki,
które wcale nie kosztowały mnie 5,99 $ za sztukę,
bo pracuję w barze kanapkowym.
Ohyda. Nie chcę takich.
Mają majonez.
Co? Przecież nosisz z sobą kilogramy majonezu.
Ale nie do jedzenia.
Chcę coś powiedzieć o scenariuszu.
W pewnym momencie porażka przyjaciela nie jest przyjemna,
tylko po prostu…
fantastyczna!
Gratuluję absolutnie okropnego scenariusza.
Nie musi być dobry.
Ma przekonać mojego tatę, że to przedstawienie.
W pierwszej scenie ja, prezydent Frankenstein,
ożywiam Gusa, mojego ohydnego wiceprezydenta.
Chcę, żeby była straszna atmosfera.
Straszna atmosfera?
Wystarczą dwa słowa.
Zrób mgłę z suchego lodu.
To straszne, że według ciebie to dwa słowa.
Ale mgła na scenie brzmi super.
Załatwione. Znam gościa,
nazwijmy go Louiem, który może załatwić suchy lód.
Każdy zna kogoś, kto może załatwić suchy lód.
Każdy może go załatwić.
O nie. Ja znam kogoś, nazwijmy go Irą,
kto nie załatwi suchego lodu.
Ale skoro potrzebujemy suchego lodu, nie będziemy mówić o Irze.
Mam mieszane emocje.
Niewiedza, co się stało, mnie zabija,
ale nie chcę umrzeć, dowiadując się, co się stało.
A jeśli otworzymy drzwi zagłady?
Szkoda, że nie zrobiłem zadań z listy
i nie wymieniłem żarówek.
Spokojnie.
One sprzedają superciastka.
Dwa pudełka miętowych mutantów.
Nie ma w nich kokosów? Nie znoszę kokosów.
Tych jeszcze nie otworzyliśmy.
To na pewno drzwi zagłady.
Przestań się mazgaić.
Moje oczy!
Hej! Nie słyszeliście o prywatności?
Nazwali mnie szaleńcem, gdy stworzyłem potwora,
który będzie miał decydujący głos w senacie.
Ale by mógł trzymać dla mnie rękę na pulsie,
musi najpierw mieć…
puls!
Muszę iść. Tata ma spotkanie.
Muszę mu oddać garnitur.
Bez ciebie nie dam rady.
Potwór jest w każdej scenie.
Improwizuj. Ludzie to lubią.
Wcale nie.
Wiem. Też tak myślę.
Mój potwór…
On żyje!
I musi coś załatwić!
Otworzyliśmy wszystkie drzwi.
Nie było drzwi zagłady ani Mózgowca.
Może Horace nas sprawdzał.
I drzwi zagłady nie istnieją.
Co się stało?
Kulki tofu się skończyły.
Dziwne.
Kto wsadził do zamrażarki figurkę Mózgowca?
Strasznie ciężka.
Świeci się! Co się dzieje?
To prawdziwy Mózgowiec.
Co się stało?
Pamiętam, że przeprowadzałem na sobie eksperyment.
Stało się coś okropnego.
Ale nie pamiętam co.
Już pamiętam.
Co zrobiłeś? Miałeś nie otwierać drzwi zagłady!
Czemu nie mówiłeś, które to?
Bo cię znam. Gdybym ci powiedział, od razu otworzyłbyś zamrażarkę.
I tak ją otworzyłem!
Słuchajcie…
On zamienia wszystko w proch.
Chodźcie tu!
Blisko mnie. Aktywacja pola siłowego!
Mózgowiec był bohaterem. Jak to możliwe?
Nie umiesz odpuścić. Daj sobie spokój.
Skoro nalegasz.
Dobrze! Już mówię.
Mózgowiec był genialnym naukowcem walczącym ze złem.
Wynajdywał własne bronie,
cuda technologii czyniące go groźnym przeciwnikiem.
Ale zaczął zazdrościć
superbohaterom, którzy nie potrzebowali broni.
Opracował serum, które miało mu dać supermoce.
Usłyszałem o tym i poszedłem to sprawdzić.
Było za późno.
Chwila.
To było w latach 70.?
Nie, pięć lat temu.
Miałem przestarzały styl.
W każdym razie…
Mózgowiec pomylił się w obliczeniach
i serum zmieniło go w krwiożerczą bestię
o niezaspokojonym apetycie na ludzkie mózgi.
Zamroziliśmy potwora,
a potem go zmniejszyliśmy.
Tutaj czekał, aż opracujemy lekarstwo.
Skoro jest taki groźny, czemu trzymacie go w zwykłej zamrażarce?
Ukryliśmy go za kulkami z tofu.
Kto chciałby je zjeść?
Pole siłowe nie zdoła ochronić nas wszystkich.
Musimy jakoś go zamrozić.
Macie tu jakąś komorę do zamrażania?
Czy mamy tu jakąś komorę do zamrażania?
Nie.
Mamy lampę mrożącą w izbie przyjęć.
Pomyślę.
Już wiem!
Wypuść mnie, zwabię go do lampy mrożącej.
Rozerwie cię na strzępy. Nie zgadzam się.
Zgódź się!
Kaz, jesteś pewien?
Niczego nie jestem pewien,
więc tego też nie.
Czekaj! Jak to zrobisz?
Mózgowiec słuchał Mozarta podczas pracy.
Łatwo było go wściec.
A najbardziej wściekało go to…
Hej, Mózgowcu!
Horace! Lampa gotowa?
O nie! Skończył się suchy lód!
Pomóż! Zrób coś!
Nie jedz mi mózgu.
Przepraszam za beatbox.
Chcesz posłuchać Mozarta?
Nie umiem Mozarta.
W kolejnej improwizacji jestem astronautą
w sklepie sportowym,
w stylu szekspirowskim.
Dobra.
Rzec pragnę, że strój do biegania zbyt drogi jest.
Houston, przyjąłem.
Jordan, pomóż.
Żartujesz? Jesteś beznadziejny.
Aż płaczę. To łzy radości.
Musiałem oddać tacie garnitur.
Ale mam drugi od mamy.
Nareszcie! Mój potwór powrócił!
Co ty tu robisz? Wystawiam przedstawienie.
Potwór… beatbox… Mozart…
To już zagrał.
Gonił mnie.
Z oddziału specjalnego.
Zgubiłem go.
Nie zgubiłem!
To Mózgowiec.
Zmienił się w potwora żywiącego się mózgami.
Zrób coś!
Można go jedynie zamrozić.
Wepchniemy go do suchego lodu. Wiem, jak to zrobimy.
Miłością życia Mózgowca była jego asystentka,
genialna ale nieładna Colleen MacKenzie.
Prawda! Szukał jej, od kiedy zniknęła pewnej mglistej nocy.
- Potrzebujemy Colleen! - Jordan!
- Zbyt ładna. - Fakt.
Ale Gus?
Gus, stań przy trumnie!
Gdybym dostał dolara zawsze, kiedy ktoś tak mówi…
O nie. Potwór ma Jordan.
Przedstawienie jest coraz gorsze. To najlepszy dzień mojego życia.
Hej, Mózgowcu! Patrz!
To Colleen. Wróciła do ciebie.
- Udało się! - Tak!
Czy ten potwór chodzi do naszej szkoły?
Jest zupełnie w moim typie.
No i mój tata nawet nie przyszedł.
Typowe.
Pracowałem nad tym przedstawieniem długie minuty.
Pewnie musiał pracować.
Też tak powiedział. Właśnie zadzwonił.
Czemu masz mój telefon?
Też tak powiedział.
Powiedziałem mu, że poszło tak dobrze,
że szkoła chce zrobić powtórkę.
Co?!
Będzie chciał przyjść.
Też tak powiedział!
Znowu będę musiał się tak męczyć?
Nie wierzę, że to zrobiłeś!
Hej, oszczędzaj siły,
jutro występujesz na scenie.