Wykrzykniki wymyślił jakiś geniusz!
Bez nich superbohaterowie mówiliby:
„Nie bój się, uratuję cię”.
Patrz. Stefanie.
Jest taka ładna i płytka.
Dokładnie w moim typie.
Wiesz co? Zaproszę ją na dzisiejszy karnawał.
Co? To najpopularniejsza dziewczyna w szkole!
Nie masz u niej szans.
Pewnie, że mam. Sama dzisiaj do mnie zagadała.
Podeszła i zapytała: „To ty tak śmierdzisz?”.
A ja na to: „Nie, to nie ja.
To coś na moich butach”.
Wiesz co, od zawsze się w niej podkochujesz.
- Więc spróbuj. Będę przy tobie. - Dzięki.
Zachowam to bolesne i upokarzające doświadczenie na filmie.
Akcja!
Stefanie? Cześć.
Chciałem cię zapytać, czy idziesz na dzisiejszy karnawał.
Oczywiście, że idę.
Świetnie. Moglibyśmy pójść razem.
Ale jesteś zabawny! Przez chwilę myślałam,
że zapraszasz mnie, wiesz, na randkę.
Jasne, że żartowałem.
Dlaczego miałbym cię zaprosić na randkę?
Już mam dziewczynę.
Naprawdę? A jak ma, wiesz, na imię?
Wybaczcie, nie byliście oboje w ujęciu.
Ma na imię…
Koniecznie…
KONIECZNIE PRZYJDŹCIE NA KARNAWAŁ
Karnawał?
- Konie… jak? - Nie, Connie.
Connie Karnawał. Ze słynnej rodziny Karnawałów.
Oni wymyślili…
karnawały.
Czyli jest bogata.
Chcę ją poznać. Przedstaw nas na karnawale.
Super. Nara.
Świetnie. Mam sześć godzin na znalezienie dziewczyny,
żebym nie wyszedł na ofiarę losu.
Ale katastrofa.
Nie, to jest katastrofa.
No co? Musiałem podkręcić akcję.
Zaczynamy.
Każdy dzień to przygoda
Choć popołudnie w szkole
Nam się nie podoba
Więc uciekamy Do pracy śmigamy
Po drodze komiksy w sklepie czytamy
Wciąż nowe numery i czadowe moce
Gdyby nie praca Zostalibyśmy do nocy
Jakie problemy wciąż nas nurtują?
Superbohater z poważną kontuzją
Czy uratujemy świat? Kto wie?
Czy pacjenci ochronią nas? Kto wie?
Może pokażą nam drzwi? Kto wie?
To oddział specjalny Ruszajmy do pracy!
Ratujemy ludzi, którzy ratują ludzi
Zawsze po szkole Ruszamy do akcji
My, zwyczajni Zwyczajnie fantastyczni
Leczymy postacie Ze świata wyobraźni
Niektórzy tutaj mają nas za nic
Ale musimy sobie poradzić
Tego sekretu nie możemy zdradzić
Takiej pracy nikt nie chciałby stracić
Czy uratujemy świat? Kto wie?
Czy pacjenci ochronią nas? Kto wie?
Może pokażą nam drzwi? Kto wie?
To oddział specjalny Ruszajmy do pracy!
No już, głupi chlebie! Upiecz się!
Hej, Skylar. Cieplny wzrok nie wrócił?
Nie. Mam dość tego szpitala.
Walę głową w mur. Dosłownie.
Próbowałam przebiec przez mur
i tylko uderzyłam się w głowę.
Może spędzisz trochę czasu z nami?
W naszej szkole jest karnawał. Chodź z nami.
Nie wiem. Nigdy nie byłam w normalnym świecie.
Zawsze przylatuję z mojej planety, ratuję ludzkość i odlatuję.
Czasami tylko zostaję na precla.
W szkole będę odstawać.
Tak samo jak odstaję od superbohaterów.
Przestań. Właśnie tego ci trzeba.
Dla twojego własnego dobra.
To nie ma nic wspólnego ze mną i moim dobrem.
Wcale.
Przydałaby mi się przerwa od szpitala.
Kaz, możemy pogadać?
Kaz, to kiepski pomysł.
Dlaczego? Potrzebna mi udawana dziewczyna,
a Skylar chce się stąd wyrwać.
Dopiero straciła moce,
już czuje się bezbronna i tu nie pasuje.
Nie pokonasz mnie!
Chociaż przydałaby jej się zmiana otoczenia.
Dobra.
Skylar, pójdziesz z nami.
Świetnie. Nie ma gorszego miejsca niż to.
Poza jeziorami lawy na Kelnarze.
Zawsze długie kolejki.
Ale musisz mieć alter ego, żeby ukryć, że jesteś Skylar Burzą.
Użyję najpopularniejszego imienia z mojej planety.
Aiii-iki-iki-uaa.
A może… Connie Karnawał?
Dobrze, chociaż łatwiej się wymawia Aiii-iki-iki-uaa.
Jakie jest u was drugie najpopularniejsze imię?
Emily.
Tytano odzyskał przytomność!
Pacjent potrzebuje pomocy! Zróbcie mu RTG.
I podajcie mu ABC.
TBPG. BRB.
TMI. LOL!
Alan, już ci mówiłem, że nie nadajesz się na lekarza.
Tytano, w walce z Czarnym Sokołem doznałeś wstrząśnienia mózgu.
Na szczęście łącze neuronowe w twoim pancerzu
nie zostało uszkodzone, za to cierpisz na amnezję.
Ja go naprawię!
Odświeżę mu pamięć, trzepiąc go patelnią w głowę!
Nie możesz trzepnąć kogoś w głowę patelnią…
bez odpowiedniego przeszkolenia.
Praktycznie nic nie pamiętam.
Co to za pancerz?
Ciekawe, co robi ten przycisk.
Przynajmniej wiemy, co robi ten przycisk.
Ma moc uciszania mojego siostrzeńca.
Ciekawe, co robi ten przycisk.
Cudowne zaburzenie pamięci krótkotrwałej.
Ale się stresuję.
Nie chcę odstawać od zwyczajnych ludzi.
Nie wiem, jak się zachowywać. Jak mam stać?
- Jak ci wygodniej. - Dobra.
Tylko nie tak. Nie rób tak.
Przez następną godzinę muszę pomagać Gusowi przy stoisku.
Trzymaj się Skylar i pilnuj, żeby dobrze się tu czuła.
Spokojnie. Nie spuszczę jej z oka.
To nie Skylar.
Słuchaj. Zanim poznasz innych ludzi,
musisz poznać kilka zwyczajów.
- Żebyś nie odstawała. - Jasne.
Zwyczajni ludzie, którzy się przyjaźnią, trzymają się za ręce,
wpatrują się sobie w oczy
i karmią się plasterkami jabłek.
Zobacz, jak dobrze mi idzie!
Kaz, jesteś.
Zapoznaj nas.
Stefanie, to jest Connie.
Zaprzyjaźnijmy się.
Dobrze.
Jest dosyć ostra. Lubię takie dziewczyny.
RZUTY OBRĘCZAMI
Gus, co z rzutami obręczami?
Nie ma żadnego Gusa. Jest tylko…
Gus Anioł!
Zapomnij o rzutach obręczami.
Najlepszy sposób na dziewczyny to magia!
Muszę przyznać, że to niezła sztuczka.
To nie była sztuczka. Nie mam pojęcia, skąd on się wziął.
Zamówiłem z Serbii szafę magiczną.
Będziesz moim asystentem.
Może zostańmy przy rzutach obręczami.
Dobrze. Pójdziesz po obręcze? Są za kurtyną.
Nie wierzę, że mnie okłamałeś!
To nie było kłamstwo… tylko iluzja!
Skąd one się biorą?
TYTANO
Tutaj ty walczysz ze swoim największym wrogiem, Czarnym Sokołem.
Wujku.
Poczytałem na temat amnezji
i okazuje się, że można ją wyleczyć hipnozą.
- Alan, nie! - Dobrze.
Powiem mamie, żeby wrzuciła do Internetu zdjęcie,
na którym masz papierowy kapelusz, twarz umazaną tortem,
wiesz, z twoich urodzin… rok temu.
Tytano, dzisiaj Alan będzie się tobą opiekował.
Tytano, to jest Hipnoza.
Potrafi hipnotyzować.
Musisz spojrzeć prosto w jej…
straszne oko na ręce.
Poczuj, jak twoje ciało się odpręża.
Kiedy powiem „stop”,
będziesz… Tytanem,
nieustraszonym superbohaterem,
który walczy z największą zmorą jego życia.
I… stop!
Nic nie czuję.
Jestem Tytano,
a ty jesteś największą zmorą mojego życia!
Wiem, że nie jestem Tytano.
Ale on jest zmorą mojego życia.
Twoja dziewczyna jest fajna.
Dziwna, ale fajna.
Jest super.
To nie ona.
Janet, przestań za mną łazić!
Powiedz mi. To jest poważny związek?
Tak, bardzo.
Szkoda.
Nie. Chciałem powiedzieć,
że jest na tyle poważny, że robię dobre wrażenie,
ale nie na tyle,
żebym nie mógł się umawiać z kimś innym.
Upiekłam coś.
Spróbuj.
Hej.
Widzę, że się zaprzyjaźniacie.
- Co to? - Ciasto lawa.
Kaz, nie jedz tego!
Co ci odbiło?
Mnie? Dałaś mu do jedzenia lawę!
Wiesz, co to robi z wnętrznościami?
Ja wiem. Sama widziałam.
Na jeziorach lawy w Kelnarze.
Po staniu w długiej kolejce.
To zwykłe ciasto. Urodziłaś się na innej planecie?
Na innej planecie?
Ale śmieszne.
Idę sobie.
Nie wiedziałam. Chciałam tylko pomóc.
Stefanie, czekaj!
Gus, muszę stąd wyjść. W tej chwili.
Według tej instrukcji
ten przycisk otwiera wyjście.
Pokaż!
To jest instrukcja montażu kołyski.
To dobrze, że nie mamy tu niemowlaka.
Muszę pomóc Connie!
Nie ma tu wyjścia awaryjnego?
Albo chociaż toalety?
Jestem pewien, że ten przycisk cię wypuści.
Co do poprzedniego też byłeś pewien, a wypuścił jedynie sztylety.
Wiesz co? Mam dosyć. Naciskaj.
Całe szczęście.
Nienawidzę magii.
Przepraszam za Connie.
Jest nadopiekuńcza i zaborcza.
To wszystko przed klątwę.
- Jaką klątwę? - Klątwę Kaza.
Piękne dziewczyny natychmiast się we mnie zakochują.
Nie lubią mnie za to, jaki jestem w środku,
tylko za to.
Czy kiedyś przestanę odstawać?
Jak wygląda moja przyszłość?
„Nadeszła pora ratunku”.
Ratunku? Ratowanie ludzi to moja praca.
Ale kogo ratować?
Jego! Robią mu krzywdę! Muszę go ratować!
Co mnie ominęło?
Uratowałam go. Dlaczego wszyscy są niezadowoleni?
Popatrz na napis.
„Oblewanie dyrektora”.
Zbierali pieniądze na drużynę futbolową.
A teraz zasunę kurtynę…
i kiedy powiem magiczne słowa…
coś się stanie.
A teraz magiczne słowa.
„Proszę” i „dziękuję”.
I… patrzcie!
Zmienił się w królika?
To znaczy… Zmienił się w królika!
Wujku!
Alan! Patrz, coś narobił!
Wyglądałem na przestraszonego!
Przepraszam, że musiałeś to zobaczyć.
Co to za przebranie?
Amnezję można wyleczyć,
odtwarzając zdarzenie, które ją spowodowało.
Musimy odtworzyć walkę Tytana z…
Czarnym Sokołem!
To nie taki beznadziejny, głupi, Alanowaty pomysł.
Spróbujmy.
Jestem Czarnym Sokołem!
W walce, w której odebrałem ci pamięć,
szalała najpotężniejsza burza od dwustu lat.
Rozlegały się grzmoty…
Dął porywisty wiatr…
A ja, Czarny Sokół,
zleciałem na ziemię, by pozbawić cię pamięci!
Już pamiętam. Jestem Henry Tidwell,
były pilot doświadczalny i inżynier.
Stworzyłem ten egzopancerz i zostałem Tytanem.
Udało się! Przywróciłem mu pamięć!
- Tak! - A ty jesteś Czarnym Sokołem!
- Tak! - Teraz się zemszczę!
Tak! Chwila, co?
Udało ci się!
Dobra robota!
Tu jesteś, Skylar. Wszystko w porządku?
Nie. Powiedziałeś, że będziesz mnie wspierać,
a pozwoliłeś mi zrobić z siebie idiotkę przed całą szkołą.
Przepraszam. Próbowałem,
ale utknąłem w kabinie ze sztyletami
i królikami…
a Gus miał kurtkę ze sztrasami…
To było straszne!
Spokojnie. Wszystko będzie dobrze.
Nie. Mówiłem, że ci pomogę, i nie pomogłem.
- Jestem okropny. - Nie szkodzi.
Nic się nie martw.
Będę cię wspierać.
To ja miałem wspierać ciebie. Miałem ci pomóc.
- Pomagasz mi. - Jak?
Potrzebując mojej pomocy.
Celem mojego życia jest pomaganie innym.
Nigdy wcześniej, odkąd straciłam moce,
nie poczułam się… użyteczna.
Dziękuję. Za to, że jesteś taki bezradny.
Wiesz, bezradność to moja specjalność.
Mam prawdziwy dylemat.
Chcę się z tobą umówić,
ale wtedy żaden chłopak nie osiągnie tyle, co ja.
Nie? Jak chcesz.
Ale jeśli odmówię,
będę musiał żyć ze świadomością, że nie będziesz miała… tego.
Mam dla was gustowne wieści!
„Gustowne” jak moje imię, Gus.
Nie teraz, Gus.
Widziałem, jak jakaś dziewczyna całuje Olivera!
Connie?
Dobra robota, Oliver!
Serio? Co za facet pozwala komuś podrywać swoją dziewczynę?
Nie ten.
Pójdę do niego w tej chwili i…
Bijcie się! Bijcie się!
- Tu jesteś. Co… - Hej!
Na co ty sobie pozwalasz?
O czym ty mówisz?
Stefanie myśli, że podrywasz moją dziewczynę. Wczuj się.
Co mówisz?
Co? Mam cię nie bić?
Zaraz ci pokażę karnawał!
Dobra. Chcesz się bić?
Chcę.
O nie!
Dobra. Zbyt realistycznie.
Jak mogłeś to zrobić Skylar?
Przestańcie!
Nie umiecie się bić.
Serio. Kto robi coś takiego?
Nie wierzę, że twoja dziewczyna musiała cię uratować.
Dziewczyna?
Powiedziałeś jej, że jesteśmy parą?
Czyli skłamałeś, że masz dziewczynę?
Nie wierzę, że prawie chciałam się z tobą umawiać,
a potem cię rzucić w twoje urodziny.
Zasługujecie na siebie, dziwadła.
Wiesz co?
Sky… Connie…
może i jest trochę dziwna, ale jest miła.
Jest dobrą przyjaciółką. A nie płytką, rozpuszczoną księżniczką.
I tak bym się z tobą umówił, gdybyś była zainteresowana…
ale nie ze względu na twoją osobowość, tylko twój wygląd!
Lubisz kasę i króliczki?
Mam ich pełne kieszenie!
Skylar, przepraszam, że cię okłamałem.
Nie powinienem cię wykorzystywać.
To prawda.
Teraz nie chcesz mieć nic wspólnego ze zwyczajnymi?
Właściwie to może zacznę chodzić do waszej szkoły.
- Serio? - Tak.
Uwielbiam niebezpieczeństwo i dramaty.
A gdzie jest tego więcej niż w liceum?
Poza tym codzienny karnawał to świetna sprawa.
Powiemy jej, że tak nie jest codziennie?
Chce wiedzieć, jak to jest być zwyczajnym.
Lekcja numer jeden: rozczarowanie.
Szanowny panie,
ma pan kilka włosków na fartuchu.
Zdejmę je dla pana.
Co mu jest?
Dostał niezły łomot.
Kiedy mnie nie było?
Przegapiłam coś takiego…
To poskutkowało amnezją,
więc nie pamięta, jaki jest niemiły.
Jak go wyleczysz?
Pewnie jest pan głodny, dlatego przygotowałem panu omlet.
Wyleczyć? Muszę się nad tym zastanowić.