Panowie,
mam fantastyczny pomysł na filmik, który rozejdzie się po świecie
i dzięki temu zostanę najsławniejszą osobą na świecie!
Co to za pomysł?
Filmik, który rozejdzie się po świecie
i dzięki temu zostanę najsławniejszą osobą na świecie!
Będzie w nim stado tygrysów i wołowina.
Mam już tygrysy,
ale nie mogę się zdecydować, czy wziąć antrykot, czy łatę.
Hej, Stefanie.
Muszę jakoś ją do siebie przekonać.
Gdybym mógł mówić o oddziale,
wiedziałaby, że jestem tu najfajniejszym gościem.
Ty jesteś najfajniejszy?
Nie zapominasz o kimś?
Masz rację.
Billy Faler ma tańczące brwi.
Już wiem! Wykorzystam tego kundla.
Ale śliczny piesek.
Psy mnie uwielbiają.
Cześć, mały.
Wiesz, to dziewczyna.
Co widać po jej negatywnej reakcji na ciebie.
Po prostu jest głodna.
Jedno dla mnie.
I jedno dla ciebie.
O nie! Ona, wiesz, się dławi.
Nich ktoś pomoże!
Jesteś niesamowity!
Uratowałeś jej, wiesz, życie.
Jak masz na imię?
Oliver.
Jesteśmy sąsiadami.
Od trzeciego roku życia.
Nie wydaje mi się.
Moim sąsiadem jest jakiś mały dziwak.
To ja!
Na pewno?
Na pewno.
No dobra.
Pomachaj swojemu bohaterowi.
Zaczynamy.
Każdy dzień to przygoda
Choć popołudnie w szkole
Nam się nie podoba
Więc uciekamy Do pracy śmigamy
Po drodze komiksy w sklepie czytamy
Wciąż nowe numery i czadowe moce
Gdyby nie praca Zostalibyśmy do nocy
Jakie problemy wciąż nas nurtują?
Superbohater z poważną kontuzją
Czy uratujemy świat? Kto wie?
Czy pacjenci ochronią nas? Kto wie?
Może pokażą nam drzwi? Kto wie?
To oddział specjalny Ruszajmy do pracy!
Ratujemy ludzi, którzy ratują ludzi
Zawsze po szkole Ruszamy do akcji
My, zwyczajni Zwyczajnie fantastyczni
Leczymy postacie Ze świata wyobraźni
Niektórzy tutaj mają nas za nic
Ale musimy sobie poradzić
Tego sekretu nie możemy zdradzić
Takiej pracy nikt nie chciałby stracić
Czy uratujemy świat? Kto wie?
Czy pacjenci ochronią nas? Kto wie?
Może pokażą nam drzwi? Kto wie?
To oddział specjalny Ruszajmy do pracy!
Oliver jest niemożliwy.
Akurat kiedy podrywałem Stefanie, musiał się popisać.
Wykonał manewr Heimlicha na dławiącym się psie
i jest bohaterem.
A ja zrobiłem zdrowemu psu usta-usta
i jestem dziwakiem.
Cześć, miło poznać.
Pewnie przyjechałeś na wymianę z kretyńskiej szkoły na Krecie.
To byłaby kreteńska szkoła.
Już nic nie mówię.
Dobrze wyglądam.
To prezent od Stefanie.
Jej pies ma identyczne ciuchy.
Nie rozumiem, dlaczego jest ci taka wdzięczna.
Ten pies by się nie dławił, gdyby nie ja.
Mnie też się należy strój pieska.
Wybacz. Kiedy widzę zagrożenie, ruszam do akcji.
Bez zawahania, bez strachu.
Nie rób tak! Wiesz, że tego nie lubię.
Oliver i Kaz zaprowadzą nas do oddziału specjalnego.
A wtedy zemścimy się na doktorze Horasie Diazie.
Może przystopuj. Aż się świecisz.
Wybacz.
Myślę o tym, jak padnie na kolana
i będzie błagał o litość.
No i miło byłoby wyjść ze sklepu.
- Też tak uważam. - Widzisz?
Włożę Kazowi do plecaka ten nadajnik.
Odwróć jego uwagę.
Hej, chłopaki!
Chcecie posłuchać mojego nowego numeru?
Chwila. Czekajcie.
Teraz lepiej.
W rubryce „dolegliwość” nie ma opcji
„nieudana sesja filmowa z tygrysami”.
A nie, już widzę.
Według naszego odbiornika
Kaz jest w pobliżu.
Jesteśmy blisko oddziału.
Czuję to.
Dobra.
Przepraszam, musimy tam iść.
- No popatrz. - Drobna, a dzielna.
I co zrobisz? Rzucisz w nas cukierkami?
Naprawdę rzuca cukierkami!
Takie pyszne, a takie bolesne!
Może pani dodać wstrząśnienie mózgu?
Wyglądasz jak przybysz z planety Gamoń.
Co? Jest taka planeta.
Wszyscy tam ubierają się jak gamonie.
Co?
Mieszkańcy tej planety tak się nazywają.
I mają okropny gust.
Kaz, pomóż to przenieść.
Ty też, strojnisiu.
Ale maszyny! Do czego służą?
To najnowocześniejsza lampa kurcząca.
A to sokowirówka.
Robi z ludzi sok?
Nie, robi sok z owoców.
Co ty bredzisz?
Sokowirówka dla ludzi jest taka wielka.
Patrz! Bastion.
Popatrz na tę nieprzepuszczalną skórę.
Nic przez nią nie przejdzie.
Zupełnie jak plastikowy pokrowiec na kanapie u mojej u babci.
- Co mu dolega? - Jeszcze nie wiemy.
Przed uśpieniem skarżył się na ostry ból brzucha.
Jadł na szpitalnej stołówce?
Oby nie.
Straciliśmy w ten sposób wielu ludzi.
Stefanie przysłała SMS-a.
Mamy próbę. Jestem w jej zespole.
Co? Przecież na niczym nie grasz.
Wspieram wokalistkę wspierającą.
Stoję za nią i robię tak.
Najpierw ratujesz jej psa,
a teraz jesteś z nią w zespole?
Nie do wiary.
Chciałem się z nią umawiać.
To ja powinienem tak robić.
Źle to robisz.
Mniej entuzjazmu, więcej apatii.
Tak?
- Dużo lepiej. - Dzięki.
Chwila, jestem na ciebie wściekły!
Czemu? To nie moja wina, że urodziłem się bohaterski i charyzmatyczny.
Chciałbym to wyłączyć, ale nie mogę.
W takim razie możesz mieć poważną chorobę.
Tak. Zupełnie jak myślałem.
Cierpisz na nabrzmiałe ego.
Szybko! Użyję lampy kurczącej, żeby je zmniejszyć.
Hej! Nie celuj we mnie!
Spokojnie. Przecież jej nie włączę.
Co z tobą? Zmniejszyłeś mnie!
To przez Stefanie, prawda?
Nie, to był wypadek.
Wypadek? Nacisnąłeś włącznik!
Wcale nie.
Nacisnąłem wyłącznik.
Włącznik i wyłącznik to jedno i to samo!
Niekoniecznie.
Chciałem sprawdzić, czy lampa jest wyłączona.
Uspokójcie się obaj. Może lampa ma funkcję odwracającą.
Jest dźwignia! Wystarczy ją pociągnąć.
A może nacisnąć.
Nikogo tu nie ma.
Wszystko dobrze?
Jak mogłeś włożyć mnie do pojemnika na mocz?
Spokojnie. Jest świeży.
Chyba.
Musimy jakoś go powiększyć, zanim Horace się dowie.
Zanim czego się dowiem?
Co dostaniesz na urodziny.
Nie mówcie mi.
Uwielbiam niespodzianki.
I mosty. Mówiłem już, że uwielbiam mosty?
Tak, dziesięć razy.
Od rana.
Niech będzie 11. Uwielbiam mosty!
Co robisz?
To ostatnia moda.
Nastolatki teraz tak robią.
Horace, prawda jest taka…
że ktoś przez przypadek zmniejszył Olivera lampą kurczącą.
Jest tutaj.
Zmniejszony do rozmiaru…
miniaturowego mostu.
Uwielbiam mosty!
Ale jestem rozczarowany, że użyłeś lampy bez pozwolenia.
Z drugiej strony…
Patrzcie, jaki on uroczy!
Nazwijmy go „Mini Oliver”.
A może nie.
O nie. Bastion jest niestabilny.
A nadal nie wiemy, co mu dolega.
Nie możecie go zbadać?
Spróbowaliśmy zrobić MRI,
ale jego skóra odbija pole magnetyczne.
Operacja odpada, bo nie można go naciąć.
Dlatego Siekieroręki nie mógł go pokonać.
A jego dziewczyna nie mogła dotrzeć do jego serca.
Jest jeden sposób na postawienie diagnozy.
Uważnie go wysłuchać?
Wejść do środka jego ciała i sprawdzić narządy wewnętrzne.
Wyślijcie mnie tam!
- To jedyna szansa. - Masz rację.
Jesteś bardzo dzielny.
Mam zespół grający disco.
Chciałbyś wspierać wokalistę wspierającego?
Wystarczy za nami stać i robić tak.
No nie. Mam dosyć.
Najpierw byłeś bohaterem Stefanie,
a teraz jesteś bohaterem Horace'a?
Zmniejsz mnie. Też mogę być bohaterem. I umiem tak.
Nie możemy cię zmniejszyć, bo zepsułeś lampę.
A co ważniejsze, źle tańczysz!
Mniej apatii, więcej entuzjazmu.
Według odbiornika Kaz wciąż jest w pobliżu szpitala.
A więc musimy tam wrócić, znaleźć sekretne wejście…
i na zawsze skończyć z Horace'em Diazem.
Kiedy skończy się zmiana pielęgniarki z cukierkami.
- Właśnie. - Dobrze, że nie ma łamiszczęk.
- Byłoby po nas. - O tak.
Mam plan.
Zanim zniszczymy Diaza,
proponuję założyć mu hełm prawdy.
Zdradzi nam słabe strony wszystkich superbohaterów, których leczył.
Dobry pomysł,
tylko czy to na pewno hełm prawdy?
Bo jakiś geniusz postanowił ukryć nasze prawdziwe bronie
między atrapami.
To było głupie. Wszyscy popełniają błędy.
Przestań się winić.
Czasami jestem taki głupi!
Jest tylko jeden sposób na ustalenie,
czy to naprawdę hełm prawdy.
Zapytaj mnie o jakąś tajemnicę.
Kiedy byłeś u fryzjera?
- W poniedziałek. - Wiedziałem!
Mieliśmy iść razem.
Eduardo miał wolny termin.
Zaprojektowałem skafander ochronny, żebyś był w Bastionie bezpieczny.
A to oznacza,
że nie musimy już znosić głupkowatego stroju psa.
W takim razie poproszę mój szal.
Powodzenia. Wiem, że dasz radę.
Ja też bym dał.
Tak tylko mówię.
To może być niebezpieczne.
Spokojnie, będę ostrożny.
Ja byłbym ostrożniejszy.
Bastionowi spada ciśnienie. Mamy mało czasu.
Musimy cię spuścić do środka.
Co to?
Jakaś nowoczesna lina polietylenowa?
Nić dentystyczna.
Spokojnie, świeża.
Chyba.
Musiałeś wziąć woskowaną?
Żołądek Bastiona, w czym mogę pomóc?
To ja. Widzisz coś?
Ma tu wielkie, głębokie zadrapania,
jakby ktoś go poprzecinał.
Ale na sam początek…
najlepsze selfie świata!
Co to za mistrz drugiego planu?
Co tu robisz?
Raczej co ty tu robisz?
Mikros. Złoczyńca, który może przyjąć mikroskopijną postać.
To największy wróg Bastiona.
Prawda, nie znoszę go.
Tylko on stoi na mojej drodze do panowania nad światem.
No i zabrał ci dziewczynę na studiach.
To ja z nią zerwałem!
Czyli to ty powodujesz jego chorobę.
O nie, to nie choroba.
Ja go niszczę od środka.
A po nim zniszczę po kolei
każdego członka Ligi Bohaterów.
Ale najpierw muszę załatwić coś innego.
Iść do fryzjera?
Nie, wypruję z ciebie flaki
i zrobię z nich skakankę.
Wreszcie!
- Mamy… - Gusa?
Clyde, Wallace, jesteście lekarzami?
Nie, bo ktoś nie dostał się na studia lekarskie.
To był bardzo trudny egzamin.
Przestań się winić.
Czasami jestem taki głupi!
Nieważne.
- Gdzie Kaz? - Który Kaz?
- A ilu znasz? - Jednego.
To czemu pytasz który?
Żeby pogadać.
Jestem samotny. Nikt mnie nie odwiedza.
Nie rozumiem. Odbiornik szaleje.
Musi być tu przycisk aktywujący
tajne wejście do oddziału.
Nic się nie dzieje!
Nigdy go nie znajdziemy.
Przestań być takim pesymistą.
Możemy o tym nie rozmawiać przy chłopaku?
Nigdy nie możemy o tym rozmawiać.
Gus, czemu masz plecak Kaza?
Serio?
Przez przypadek.
Teraz on ma moje kanapki.
I swoje.
Ukradłem mu kanapki.
Oczywiście, że nie ma tu oddziału.
Kto umieściłby oddział specjalny
w prawdziwym szpitalu?
Bez sensu.
Oliver! Słyszysz mnie?
Tak. Mikros mocno broni terenu.
On zabije Olivera!
I Bastiona. Wtedy nikt go nie powstrzyma.
To moja wina. Napraw lampę i wyślij mnie tam, żebym pomógł.
Nie mamy na to czasu!
Trzymaj się.
Próbuję. Już wszystkiego żałuję.
Żałuję, że uratowałem bardzo stylowego psa Stefanie.
Już wiem. Pies! Wiem, co robić.
Oliver, przejdź do tchawicy.
Trafił moją butlę!
Poziom tlenu Olivera spada.
Przerwałeś mi pracę.
Teraz ja przerwę ci życie.
Daj spokój!
Oliver wchodzi do tchawicy.
A za mną Mikros. Kaz, pomóż!
Dogania mnie.
I kończy mi się tlen.
Musimy postawić Bastiona na nogi.
- Po co? - Zaufaj mi.
Policzę do trzech.
Liczę do trzech i nie żyjesz!
Raz.
Raz!
Dwa!
Trzy!
Udało się!
Nie! Mikros próbuje uciec!
Doskonale! Zabieraj go stąd.
Oliver, jesteś cały?
Tak mi się wydaje.
Kaz, uratowałeś mi życie.
Do usług.
Wiesz co… Przepraszam za tę aferę ze Stefanie.
Po prostu mi żal.
Chciałbym jej powiedzieć o pracy, żeby wiedziała, jaki jestem super.
Nawet jeśli ona nie wie, ty i ja wiemy,
że jesteś bohaterem.
Zawsze tak mówiłem.
Ale zawsze chcesz być najlepszy.
To też nic nowego.
Byłeś niesamowicie dzielny.
Jeśli o mnie chodzi, obaj jesteście bohaterami.
Ale ja lepszym.
Teraz naprawmy lampę i cię powiększmy.
Ale najpierw…
Fajne!
Jak to jest być tylko trochę mniejszym ode mnie?
Zawsze musisz być najlepszy?
Absolutnie zawsze!
Cześć, Stefanie.
Żałuj, że nie widziałaś nas wczoraj. Kaz uratował mi życie.
Czy my się, wiesz, znamy?
To ja. Oliver.
Poszliśmy na zakupy.
Nie sądzę.
Poszłam na zakupy z jakimś małym dziwakiem.
To byłem ja.
Nie, to on.
Zadajesz się z Gusem?
Jest gwiazdą Internetu.
To najsławniejszy chłopak na świecie.
Nie rozumiem. Co w tym świetnego?
Możemy też się z tobą zadawać?
W takim stroju?