Oliver, patrz.
Zrobię Skylar psikusa.
Nie poradziłeś się mnie?
Jestem w tym ekspertem.
Co robisz? Węże w puszce?
Sztuczne wymioty? Sztuczne wymioty w puszce?
Nie.
To dla amatorów.
Mściwy duch.
Czy ktoś zgubił koszmarną panią?
Bo ją znalazłam.
Skylar, to jest psikus.
Czy ktoś zgubił psikusa?
Bo go znalazłam.
Skylar…
Psikus to kiedy się z kogoś żartuje,
na przykład kładąc na krześle poduszkę pierdziuszkę.
I wszyscy myślą, że ktoś puścił bąka.
Na mojej planecie
nie mamy czasu na takie bzdury.
Staramy się pomagać innym, a nie robić im obciach.
Teraz jesteś na naszej planecie,
a tu obciach jest codziennością.
Psikusy to pierwsza rzecz, z której się śmiejemy,
zaczynając od „a kuku”.
Na to zareagowałaś, ale na mściwego ducha już nie?
Wybacz. Na mojej planecie
to są oświadczyny.
To czemu prawie mi skopałaś twarz?
Tak odrzucamy oświadczyny.
Zaczynamy.
Każdy dzień to przygoda
Choć popołudnie w szkole
Nam się nie podoba
Więc uciekamy Do pracy śmigamy
Po drodze komiksy w sklepie czytamy
Wciąż nowe numery i czadowe moce
Gdyby nie praca Zostalibyśmy do nocy
Jakie problemy wciąż nas nurtują?
Superbohater z poważną kontuzją
Czy uratujemy świat? Kto wie?
Czy pacjenci ochronią nas? Kto wie?
Może pokażą nam drzwi? Kto wie?
To oddział specjalny Ruszajmy do pracy!
Ratujemy ludzi, którzy ratują ludzi
Zawsze po szkole Ruszamy do akcji
My, zwyczajni Zwyczajnie fantastyczni
Leczymy postacie Ze świata wyobraźni
Niektórzy tutaj mają nas za nic
Ale musimy sobie poradzić
Tego sekretu nie możemy zdradzić
Takiej pracy nikt nie chciałby stracić
Czy uratujemy świat? Kto wie?
Czy pacjenci ochronią nas? Kto wie?
Może pokażą nam drzwi? Kto wie?
To oddział specjalny Ruszajmy do pracy!
Przeprowadziłem liczne badania.
Nie była to łatwa diagnoza,
ale sądzę, że to dolegliwość, którą my, lekarze,
nazywamy „pociskiem w brzuchu”.
Widzisz? Pocisk jest tutaj.
Wujku.
Muszę mieć taki zegarek hologramowy.
Każdy z mocami taki ma.
Nie każdy.
Ale ja tak.
A jeśli chcesz coś tak drogiego,
musisz na to zarobić.
Żebyś rozumiał wartość pieniędzy.
Ale głupota.
Wiesz co?
Jeden z najważniejszych bohaterów,
Wielki Obrońca…
przyjdzie dzisiaj na badania.
Będzie z nim córka.
Zaopiekuj się nią.
I wtedy dasz mi zegarek?
Dasz mi? Dasz mi? Dasz mi?
Przestań tak mówić.
Przepraszam. Daj mi. Daj mi. Daj mi.
Zobaczymy.
Przyjdzie za chwilę.
Jestem potrzebny na górze.
W izbie chorych grasuje koszmarna pani.
Spokojnie, świetnie się zajmuję dziećmi.
Uwielbiają mnie.
Cześć, jestem Jamie.
Cześć, jestem Alan
i będę tobą rządził.
Zasady są proste.
Będę na ciebie wrzeszczał,
a ty będziesz robić, co każę.
Czy to nie brzmi super?
Dobra.
Jeśli tak sobie życzysz…
Hej, gdzie się podziałaś?
Jesteś pod łóżkiem?
Nie…
Jestem łóżkiem.
Nie mówiłam?
Umiem zmieniać postać.
Wracaj!
Nie mówiłem?
Moja postać ma słabą kondycję.
Jako wiodący ekspert
w kawałach,
chcę ci przedstawić
ABC psikusów.
Źle napisałeś „ABC”.
Chcę ci przedstawić ACB psikusów.
Ja się tym zajmę.
Robiłem kawały, zanim się urodziłeś.
Jesteś ode mnie starszy o trzy dni.
Wiem. Urodziłem się bokiem,
żeby zażartować z mamy.
Kluczowe elementy dobrego psikusa
to: metoda…
Ofiara…
I co najważniejsze,
jak głupio ofiara potem wygląda.
Rozumiem!
Czyli twój fryzjer
zrobił ci psikusa?
Na drugi dzień wyglądam lepiej.
Przyszedł Horace. To doskonała okazja na demonstrację.
Klasyk…
poduszka pierdziuszka.
Planujecie tu psikusy?
To jest szpital, a nie psikusownia,
w której można wymyślać psikusy!
Może usiądź i dokładnie nam wyjaśnij,
dlaczego to nie miejsce na psikusy.
Chwila! Po coś tu przyszedłem.
Żeby usiąść.
Ale nie mam czasu. Jestem zabiegany.
Pamiętajcie, co mówiłem o psikusach.
Chcę zrobić dobre wrażenie na bardzo ważnym superbohaterze.
Prawie zapomniałem! Muszę coś zapisać.
„Porozmawiać z doktorem Isaaksonem
o częstych wzdęciach”.
Skylar, widzisz, że Kaz nie zna się na psikusach.
Teraz mistrz kawałów pokaże ci, jak to się robi.
Słoneczna Iskro,
patrz.
Udam, że rozbijam jajko na głowie Skylar.
Czemu rozbiłeś mi jajko na głowie?
Udawałeś!
Powinnaś spróbować.
Wystarczy.
Nieźle.
A teraz znawca przez wielkie S
pokaże, jak to się robi.
Przez wielkie S? Serio?
Przepraszam.
Znawca przez małe S.
Wielki Obrońca!
Jestem fanem.
Uwielbiam, jak tworzysz tarczę ochronną,
od której odbijają się moce.
Odbijanie świetnie mi idzie.
Ale mam problem z rzucaniem lodem.
Trafiam może co drugi raz.
Hej, co to jest?
Ale mam szczęście!
Widział ktoś znak „Uwaga, brak podłogi”?
Jamie! Gdzie jesteś?
Daj spokój.
Zmień postać!
To ty?
Dobra. Chcesz się bawić?
Czy chcę wiedzieć, jak ci idzie opieka nad małą?
Gdzie ona jest?
Bawimy się w chowanego.
Jestem bardzo odpowiedzialny,
jak ktoś, kto zasługuje na zegarek hologramowy.
Wielki Obrońca jest już o krok
od ufundowania nowego skrzydła.
Nie zawiedź mnie.
Ale to jest śmieszne!
Jesteś plastikowym kubkiem.
Smarkulo.
To jest miejsce na takie śmieci.
Blech! Ohyda!
Tu jest mokro.
Nie mogę się przemieniać na mokro.
W takim razie przemiana w kubek
nie była najlepszym pomysłem.
Kubki służą do przetrzymywania płynów.
Dobra, znajdę ci ręcznik.
Nie!
O nie! Co za koszmar.
To były odpady do recyklingu, a nie zwykłe śmieci!
Oprócz tego jestem w tarapatach.
Świetny psikus.
Teraz musimy wyprać kombinezon Wielkiego Obrońcy.
W jakiej temperaturze prać niezniszczalne?
Sprawdzę na metce.
On nosi rozmiar xxxxxxxx…
s?
Jest najniższą osobą na swojej planecie.
Wszyscy mu dokuczają.
Ta pralka ma przycisk „superwirowanie”.
Szybciej skończy.
Co wyście zrobili?
Moc superwirowania
jest połączona z jądrem Ziemi.
Wszyscy to wiedzą.
Czemu to nie działa na ciebie?
Mam większą przyczepność.
Widzicie, jakie mam wielkie stopy?
Co się teraz stanie?
Koniec świata!
Zrobiłem ci psikusa, Kaz!
To nie przez superwirowanie.
Tylko przeze mnie.
Jak to?
Zakręciłem Ziemię.
Jak piłkę.
Tylko w innej skali. Bo Ziemia jest większa.
Super!
Ale zwiększone obroty rozerwą Ziemię na strzępy!
Już nie super!
Spokojnie. Zakręcę ją w drugą stronę.
O nie! Moja moc…
Przestała działać.
Dlatego przyszedłem do szpitala.
Co się stanie, jeśli tego nie naprawisz?
Ziemia poleci w Słońce.
Cała planeta i wszyscy ludzie przepadną.
Tak to jest, kiedy robisz mi kawały, Kaz.
To wszystko twoja wina.
Dobra wiadomość jest taka, że jutro nie będzie lekcji.
Ani już nigdy.
Nie wierzę.
Idzie koniec świata.
A dopiero kupiłem te dżinsy.
Fatalne wyczucie czasu.
Co się dzieje?
Powiedz mu, Kaz.
Prawda jest taka…
że to on!
Przyspieszył obrót Ziemi. Nie umiemy jej spowolnić.
Oni zaczęli!
Pobrudzili mi kombinezon.
Pasuje na mnie tylko ten strój.
Ostrzegałem was przed psikusami!
Musiałeś zrobić kawał Wielkiemu Obrońcy?
Nie mogłeś przyznać, że jestem w tym lepszy,
że jestem Panem Psikusów?
Panem Psikusów?
Może lepiej być Sułtanem Swawoli?
Hierarchą Heheszek?
Skończyłeś?
Nie.
Radżą Rozrywki?
Teraz skończyłem.
Dlaczego nagle grawitacja się zwiększyła?
Jamie, jesteś tu?
Boję się.
Podnieś ręce.
Nie mam rąk!
Jestem kubkiem!
Nie martw się. Wszystko będzie dobrze.
- O nie. - Co?
Dałem to wujkowi Horace'owi na urodziny.
Mówił, że mu się podoba.
Co jeszcze mnie dzisiaj czeka?
Może zaraz się okaże,
że śmieci ma zniszczyć promień dezintegrujący.
Uwaga, aktywacja promienia dezintegrującego za pięć minut.
Horace, musi być jakieś wyjście.
Cóż…
Mogę aktywować szpitalny stabilizator ruchu.
Ale Ziemia wciąż mknie ku Słońcu,
przez co doświadczymy ekstremalnego gorąca
i buchającej pary.
Jestem rozdarty.
Uwielbiam mieć rację, ale nie znoszę gorąca.
Kaz, musimy pomyśleć.
Gdyby tylko Skylar wciąż miała moc cofania czasu!
Ale władania ciałami niebieskimi.
Albo zmiany grawitacji.
Wiem! Byłam taka fajna!
Czekajcie. Jest rozwiązanie.
Oddział ma własną dwuosobową rakietę.
Możecie polecieć nią w kosmos
i za pomocą tarczy odbijającej
popchnąć Ziemię z powrotem na orbitę.
Nie mogą tego zrobić jacyś superbohaterowie?
Nie! Sterowanie rakietą wymaga
bezmyślnych, monotonnych ruchów,
które opanowaliście, marnując życie na gry komputerowe!
W końcu jestem Gubernatorem Gier.
Przestań. Błagam cię.
Dobra. Piszemy się na to.
Świetnie. Zanim wystrzelimy was w kosmos,
muszę ci powiedzieć coś ważnego.
- Co? - Te dżinsy źle na tobie wyglądają.
Szybko! Mamy mało czasu!
Serio?
Bo myślałem, że mamy aż za dużo czasu.
Zamierzałem poprosić komputer, żeby skrócił czas o połowę.
Polecenie przyjęte. Czas skrócony o połowę.
Dezintegracja za minutę.
Nie! To był sarkazm!
Dostałeś nauczkę.
To wszystko moja wina.
Przepraszam, że wrzuciłem cię do śmieci!
Ja przepraszam, że się ukryłam!
Nie zostawiaj mnie.
Nikt cię nie zostawi,
a na pewno nie ja.
Zwłaszcza że od tego zależy, czy dostanę zegarek hologramowy.
Tak! Uratowałeś mnie!
Możesz nie wtykać mi w nos palców?
Przepraszam.
Tylko cię osuszę.
Jesteś moim bohaterem.
Naprawdę?
Nikt inny nie nazwał mnie bohaterem.
Jeśli będziesz chciała znowu do nas przyjść,
chętnie się tobą zaopiekuję.
To bardzo miłe,
ale za chwilę zostaniemy zdezintegrowani, więc…
- Możemy stąd wyjść? - Racja!
Wyrzutnia jest pod nami.
Spuścimy was do kapsuły.
Zapomniałem.
Użycie tarczy odbijającej zniszczy rakietę,
więc musicie się katapultować w kosmos.
Ile dni bez tlenu mogą wytrzymać zwyczajni?
Zero!
Zero dni!
Zapomnij. Nie zrobimy tego.
Rozumiem. Żaden problem.
Świat i wszyscy ludzie zginą,
ale doceniamy wasze wyborne psikusy.
Kaz.
Musimy to zrobić.
Ja…
Tylko my możemy uratować świat.
Czekajcie! Nie wysyłaj ich!
To ja powinnam polecieć.
Cała ty.
Poświęcasz się dla nas.
Tak naprawdę nie wierzę, że zrobicie to dobrze.
Nie ma mowy.
Już włożyli kombinezony, a mamy mało czasu. Do dzieła!
Oliver.
Zanim ruszymy,
muszę coś przyznać.
Robisz lepsze kawały niż ja.
Jesteś…
Panem Psikusów.
Ale też Przezwiskowym Pacanem.
Dzięki.
Kazie Kazanie.
Faktycznie nie jestem dobry w przezwiska.
Słuchaj.
To nasze ostatnie chwile życia.
Dobrze, że spędzę je z tobą.
Też tak myślę.
Jesteś najlepszym kumplem na świecie.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
A ja was obydwu.
Za tę komicznie ckliwą chwilę!
Co jest?
Ha! Ziemia wcale nie pędzi ku Słońcu!
To wszystko bzdura!
Nie mamy rakiety.
Ani reaktora pozytonowego.
Nie mamy wyrzutni pod podłogą.
Jest tam cmentarz.
To był kawał?
Tak.
Tak się robi psikusa.
Pomagałaś mu?
Nie!
To był mój pomysł!
Uczeń przerósł mistrza.
Nie rozumiem.
Skąd wzięło się gorąco
i trzęsienie ziemi?
I siła dośrodkowa?
Wielki Obrońca nam pomógł.
Wcale nie zakręcił Ziemi na palcu.
Co za nonsens!
Zakręcił na palcu nasz oddział.
Jak piłkę.
Tylko w innej skali. Bo oddział jest większy.
Słoneczna Iskra pomogła z gorącem.
Czuję się jak idiota.
Przestań. Zagrożenie było fałszywe,
ale wasza odwaga była prawdziwa.
- Podziwiam was. - Ja nie.
Ale mieliście miny!
„Kocham cię”.
Nie musimy tego słuchać.
Właśnie.
Kto zabrał znak „Uwaga, brak podłogi”?
Wujku, tu jesteś!
Możemy zamówić mój zegarek hologramowy?
Mówiłem, że musisz zaopiekować się córką Wielkiego Obrońcy.
Zaopiekowałem się nią.
Stoi tutaj.
Nie. To jest córka Wielkiego Obrońcy.
Całe popołudnie jest sama.
To kim się zajmowałem przez tyle czasu?
To jest Jamie.
Córka Bernice z księgowości.
Czemu się nią opiekowałeś?
Co?!
Uratowałem jej życie na nic?
Po co komuś pomagać, jeśli nic nie dostajesz w zamian?
Wielki Obrońca nie ma dzieci.
Uwielbiam psikusy!