Zgniataczu,
twoje mutacje genetyczne
są w nieporządku.
Jest jeden problem.
Skoro jesteś najsilniejszy na świecie,
możesz mi z tym pomóc?
Takich opakowań nie da się otworzyć.
Sam mogłem tak zrobić.
Cześć, Skylar.
Jutro pierwszy dzień szkoły!
Oby było lepiej niż na mojej planecie.
Za spóźnienie nauczyciel każe stać w kącie.
To nie tak źle.
„Kątami” nazywamy piece.
Poradzisz sobie.
I wiesz co?
Dołącz do drużyny cheerleaderek.
Jesteś taka zwinna i skoczna.
Możesz nas zapraszać na imprezy.
Przepraszamy na moment.
Stary! Nie chcę, żeby została cheerleaderkę.
Będzie się zadawać z chłopakami
o mięśniach większych od mojej twarzy!
Jak mam z nimi wygrać?
Może załatw sobie większą twarz?
Skylar, dobrze ci radzę,
nie dołączaj do cheerleaderek.
„Dwa, cztery, sześć osiem. Chłopaki, nie bądźcie łosie”?
A gdzie liczby nieparzyste?
Kto to?
Kuzyn Horace'a,
Boris Diaz.
Znany jako Czasowidz.
To superbohater,
który widzi przyszłość,
pomagając innym walczyć ze złem.
I absolutny mistrz fantasy football.
Pójdę się przedstawiać.
Nie musisz. Już widział tę rozmowę w przyszłości.
Więc zna nasze imiona.
Witajcie, Luigi,
Paul, Cynamon.
Chyba moc mu się zepsuła.
Nie, jeszcze go nie zbadaliśmy.
Nie wyciągaj pochopnych wniosków.
Widzę zagrożenie.
Krok w przód, Luigi!
Już jesteś bezpieczny.
Widzisz?
Krok w przód, Cynamonie!
Już jesteś bezpieczny.
Zaczynamy.
Każdy dzień to przygoda
Choć popołudnie w szkole
Nam się nie podoba
Więc uciekamy Do pracy śmigamy
Po drodze komiksy w sklepie czytamy
Wciąż nowe numery i czadowe moce
Gdyby nie praca Zostalibyśmy do nocy
Jakie problemy wciąż nas nurtują?
Superbohater z poważną kontuzją
Czy uratujemy świat? Kto wie?
Czy pacjenci ochronią nas? Kto wie?
Może pokażą nam drzwi? Kto wie?
To oddział specjalny Ruszajmy do pracy!
Ratujemy ludzi, którzy ratują ludzi
Zawsze po szkole Ruszamy do akcji
My, zwyczajni Zwyczajnie fantastyczni
Leczymy postacie Ze świata wyobraźni
Niektórzy tutaj mają nas za nic
Ale musimy sobie poradzić
Tego sekretu nie możemy zdradzić
Takiej pracy nikt nie chciałby stracić
Czy uratujemy świat? Kto wie?
Czy pacjenci ochronią nas? Kto wie?
Może pokażą nam drzwi? Kto wie?
To oddział specjalny Ruszajmy do pracy!
Od jak dawna masz problemy z jasnowidzeniem?
Od kilku tygodni.
Odwlekałem wizytę, aż Horace wziął wolne.
Nie dogadujemy się.
Dlaczego?
Typowe problemy rodzinne.
On uwielbia mosty, ja ich nie znoszę.
Wystarczy!
Mam pomysł.
Kiedy okrutny Scyzor porzucił Czasowidza na pustyni,
miał ten sam problem.
Co się dzieje, kiedy jesteś na pustyni?
Najpierw chowasz się za kaktusem.
Tak.
A potem jesteś taki głodny,
że bierzesz żółwia
za chodzący hamburger.
A jeśli nie jesteś w kreskówce,
mocno się pocisz, przez co tracisz elektrolity.
Dobrze myślałem! Ma zdecydowanie za niski poziom sodu.
Siostro, 20 mililitrów soli fizjologicznej, cito!
Uwielbiam mówić „cito”.
Ciekawe, co to znaczy.
Już mi lepiej.
Zdrówko.
Proszę nie dziękować.
Nie, za chwilę kichniesz.
Jak malutkie kocię.
To przeurocze.
Super!
Pani Kessler od angielskiego
każe odpowiadać losowo wybranym uczniom.
Może Czasowidz mi powie, kiedy moja kolej.
A może po prostu odrabiaj lekcje, jak powinieneś.
Mam się czegoś nauczyć,
kiedy nie będę odpowiadał?
Zwariowałeś.
Tylko uważaj.
W filmach zmiana przyszłości zawsze powoduje problemy.
Ostatnie, czego mi trzeba, to zostać własnym ojcem.
Czasowidzu.
Powiesz mi, kiedy będę wybrany do odpowiedzi?
No nie wiem. Nie powinienem.
No nie.
Pokazujesz przyszłość superbohaterom i nie dzieje się nic złego.
To tylko odpowiedź ustna.
Dobrze, faktycznie to nie koniec świata.
Ale oszukujesz samego siebie.
I kto to mówi?
Wybierze cię do odpowiedzi jutro o 13:14.
Super. Chcę to zobaczyć.
Kaz, kiedy i gdzie urodził się Charles Dickens?
W 2002 roku w Baltimore?
Niesamowite.
Świetnie mi się układają włosy.
Hej, Oliver!
Co to za Pippi Skakanka?
Jordan, poznaj Sky… Connie!
Pochodzi z innej planety… miasta!
Z innego miasta
Kogoś mi przypominasz.
Mogę skądś cię znać?
No co ty!
Niby skąd mogłabyś ją znać?
Jak było na pierwszej lekcji? Wszystko w porządku?
Było super!
Poznałam fajnego chłopaka
i dołączyłam do jego klubu.
To on.
Connie, masz coś na ramieniu.
Moją rękę.
Gus?
Zaprosił mnie do orkiestry marszowej.
Czy to jest tyłeczek?
Bo mam iść z przodu i trząść tyłeczkiem.
Faktycznie tak powiedziałem.
Jakim sposobem Connie uważa,
że Gus jest fajny?
Nie wiem. Ale to świetna wiadomość!
Tyle lat Gus nie mógł się ode mnie odczepić.
Zwłaszcza w orkiestrze!
Nie pomagały przebrania, zasłony dymne,
nawet dziewczyny udające mnie.
Właśnie jedna idzie.
Ładnie wyglądasz.
W świecie powieści Charlesa Dickensa
dzieci żyją w nędzy i nieszczęściu,
dlatego nazywamy to…
starymi dobrymi czasami.
Odtwórzmy te okoliczności
odpowiedzią ustną.
Kaz.
Twoja kolej.
Dokończ cytat: „Była to”…
„Była to najlepsza i najgorsza z epok,
wiek rozumu i wiek szaleństwa,
czas wiary
i czas zwątpienia,
okres światła
i okres mroków”.
Według mnie to dosyć przydługie zdanie.
To szokująco poprawna odpowiedź.
A kiedy Cha…
Charles Dickens urodził się siódmego lutego 1821 roku
w Portsmouth, 64 mile na południowy zachód od Londynu,
czyli 103 kilometry, jeśli ktoś woli system metryczny.
Dobrze.
Jaka postać wciąż nosi pożółkłą suknię ślubną po tym, jak…
Panna Havisham z Wielkich nadziei.
À propos sukni ślubnej,
radzę nie wydawać za dużo,
bo pani narzeczony, Bruce, zerwie dzisiaj zaręczyny.
Ale to dobrze,
bo we wtorek aresztują go za kradzież tożsamości,
więc radzę zablokować karty kredytowe.
Dlaczego Connie podoba się Gus? Jordan, nic nie rozumiem.
To nie ja.
Jestem tutaj.
Rozkoszuję się brakiem Gusa.
O nie. Nadchodzi!
Przygotuj się, Amanda. To będzie chwila prawdy.
Cześć, Jordan.
Oliver.
Patrz, co on umie.
Co mogę powiedzieć?
Dziewczyny lubią puzon na nosie.
To prawda.
Orkiestra marszowa jest ekstra.
No pewnie.
Dlatego też chciałbym dołączyć.
Chcesz być w orkiestrze?
Grasz na oboju?
Tak.
Jestem świetnym obojakiem.
Oboikiem?
Obojownikiem?
Gram na oboju.
Utrzymujemy w orkiestrze dość wysoki standard.
Pokaż, jak maszerujesz.
Szybciej.
Jeszcze szybciej. Kolana w górę!
Obroty!
Szybciej!
Jak drejdel!
To taki bączek.
Popularny podczas żydowskiego święta Chanuka.
A teraz… zrób szpagat!
Nieźle.
Masz potencjał.
Niestety nie mamy w orkiestrze obojów.
Oliver…
Lepiej, żebyś nie był w orkiestrze.
To nic osobistego, ale chcę iść własną ścieżką.
Nie chcę być tylko „koleżanką Olivera”.
Ja też nie chcę, żebyś była tylko moją koleżanką.
Connie!
Podobał ci się puzon na nosie?
Patrz na to.
Ale on jest śmieszny!
Fałsz!
Czasowidzu, dziękuję za wizję.
Dostałem piątkę z odpowiedzi.
Nie mogłem ci odmówić.
Chciałem, ale nie przyjmowałeś odmowy.
Możesz mi powiedzieć więcej?
Co dostanę na święta? Nie wiem, czy opłaca się być grzecznym.
Oto coś, co się zainteresuje.
Za 15 minut twój kolega Oliver będzie w śmiertelnym niebezpieczeństwie.
Co? To straszne.
Nie będziesz długo go opłakiwał.
- Czemu? - Bo za 16 minut nadejdzie apokalipsa.
Będzie to koniec życia na Ziemi.
I to twoja wina,
bo chciałeś zobaczyć lekcję.
Powiedziałeś, że to nie koniec świata.
Ale się myliłem. To nie koniec świata.
Lepiej nie używaj tego wyrażenia.
Chyba go nie rozumiesz.
Nadchodzi dosłowny koniec świata!
W końcu zrozumiałeś, jaka to poważna sytuacja.
Śmiertelnie poważna.
Nie dlatego krzyknąłem.
Dlatego krzyknąłem.
Co to znaczy, że za 16 minut nadejdzie apokalipsa?
Karmazynowy Demon przygotowuje atak na ludzkość.
Teraz zostało 15 minut.
Karmazynowy Demon?
Okrutny władca ognia?
Niemożliwe. Jest na to za słaby.
Komputerze, pokaż Karmazynowego Demona.
Wczytuję kamacytowego smoka.
Nie, Karmazynowego Demona.
Wczytuję skramasynowego dona.
Nawet nie ma czegoś takiego. Skąd ona to bierze?
Musisz wymawiać wyraźniej.
Karmazynowy Demon.
Wczytuję Karmazynowego Demona.
Miałem rację.
Karmazynowy Demon nie zaatakuje bez trzech braci,
Błękitnego Demona, Białego Demona i Matta Demona.
To ten przystojny.
W każdym razie
w 45. wydaniu Tektona
Tekton uwięził braci w dolnym wymiarze.
Skąd wkrótce uciekną.
Jak? Aby portal się otworzył, muszą zostać spełnione trzy warunki.
Najpierw głupiec zostaje mędrcem.
Potem za dnia mrok zapada przed oczami
i rozbrzmiewa dysonans.
Spełniłeś pierwszy warunek,
odpowiadając na wszystkie pytania nauczycielki.
Głupiec zostaje mędrcem.
Dobra, to się zgadza.
A ponieważ pierwszy warunek spełniono w szkole,
tam powstanie pierwsza szczelina w portalu.
Wkrótce spełnią się kolejne warunki.
To koszmar.
Musimy ocalić Olivera i powstrzymać apokalipsę.
Wczytuję kokosowe naczynie.
Jeśli przeżyjemy,
musimy naprawić komputer.
Jordan, wiem, że nie znosisz pomagać innym.
Nienawidzę.
Ale może pomogłabyś mi odciągnąć Gusa od Connie.
Dla jej własnego dobra.
Ja nie mogę, bo nie jestem w orkiestrze.
Chwileczkę.
Wiem, o co chodzi.
Podkochujesz się w Connie.
Co? Wcale nie.
Właśnie że tak.
Widzę po twoim nosie.
Kiedy kłamiesz, rozszerzają ci się nozdrza.
Chłopaki, jak możecie mi to robić?
Posłuchaj.
Mogę ci pomóc.
Ale nie chcę ci pomagać.
Muszę iść za głosem serca.
Muszę się dostać do orkiestry.
Dzięki, Philip. Jedno pytanie.
Jak się załatwiasz w tej zbroi?
Nowe pytanie.
Czemu się załatwiłeś w tej zbroi?
Wiem, że musiałeś znaleźć przebranie, ale czemu takie?
Za pięć minut kończy się świat.
Mam iść do grobu w prochowcu?
Stój! Mam wizję.
Wkrótce spełni się kolejny warunek.
„Za dnia mrok zapada przed oczami”.
Nie rozumiem. Świeci słońce.
Możesz zaczekać?
Wasze pokolenie nie ma cierpliwości.
Spójrz.
Mrok zapada rycerzowi przed oczami.
Tego się nie spodziewałem.
Tak, tego typu niuanse trudno przewidzieć
widzącym przyszłość.
Tak jak pogodę. Nikt nie umie jej przewidzieć.
Nikt.
Philip, nic ci nie jest?
Oliver? Co ty tu robisz?
Powiedziałam, że chcę występować sama,
więc się przebrałeś, żeby za mną łazić?
Przez ciebie robi się niezręcznie.
A teraz wybacz,
mam puzonowe solo na nosie.
Nie lubię pomagać innym…
ale wszyscy na tym zyskamy.
Bardzo mi przykro,
ale Karmazynowy Demon to chłopak w kostiumie.
Zaczekaj.
Karmazynowy Demon!
- Oliver! - Kaz?
Co ty tu robisz? Dlaczego Czasowidz się przebrał?
- Za chwilę będzie koniec świata! - Co?!
W tym kostiumie jest Karmazynowy Demon.
Zamierza otworzyć portal do dolnego wymiaru
i uwolnić swoich braci.
Musimy wezwać superbohaterów!
Nie ma czasu!
To był dysonans!
Otwiera portal!
Musimy coś zrobić!
Chwila! Mam pomysł.
Jeśli zobaczysz przyszłość,
jednocześnie myśląc o przeszłości,
może to zatrzyma teraźniejszość.
To może zadziałać… albo rozedrzeć wszechświat.
Ale to nie byłby koniec świata.
Byłby! Przestań tak mówić!
Czemu na nas to nie działa?
Ani na niego?
Jeszcze narzekasz?
Właśnie wymyśliłem, jak zatrzymać czas!
Długo tak nie wytrzymam!
Widzisz przyszłość. Co mamy robić?
Najpierw sugeruję, żebyśmy zrobili krok w tył.
Kaz, unik!
Oliver, uderz go!
Wszyscy skaczemy!
Skylar, uderz go między łopatki! To jego słaby punkt.
Ma tam części intymne.
Zagrałem niesamowicie!
Co nie, Jordan?
Kosztowało mnie to miesiąc kieszonkowego,
ale niczego nie żałuję.
Udało się!
Wiedziałem, że się uda.
To czemu nie powiedziałeś?
Nie chciałem wam zepsuć zakończenia.
Posłuchaj, Skylar…
Przepraszam, że wtargnąłem na twój teren.
Dobrze wiem, czemu to zrobiłeś.
Tak?
To oczywiste.
Byłeś całkowicie, na sto procent…
pewien, że nie potrafię o siebie zadbać w normalnym świecie.
Tak.
Tylko dlatego to zrobiłem.
Oliver, wiem, że się o mnie troszczysz,
ale sobie poradzę.
Dobrze.
Ale musisz mi powiedzieć, jakim cudem chcesz się umawiać z Gusem.
Nie chcę się umawiać z Gusem.
Po prostu tęsknię za domem,
a on przypomina dorenbosz.
To taki zwierzak z mojej planety.
Uderzające podobieństwo.
I niepokojące.
Spójrz na niego.
Jest taki uroczy!
Szkoda, że nie ma ogonka.
Mam. Chcesz zobaczyć?
Trzymam go w portfelu.
Dziękuję za pomoc.
Przekaż Horace'owi,
że nie wybaczam mu spóźnienia na zjazd rodzinny.
- Kiedy to było? - Za miesiąc.
Chwileczkę.
Mam prośbę. Raczej nie powinienem pytać,
ale czy możesz powiedzieć, co czeka mnie i Skylar?
Wkrótce rzuci się w twoje objęcia.
Serio? Fantastycznie! Dziękuję.
I oto rzuciła ci się w objęcia.