Co ty robisz?
To moja kanapka.
Nie jest podpisana.
Moja koszulka też nie jest, co nie znaczy, że możesz ją zjeść.
Raz zjadłem czyjąś koszulkę, a ciągle mi to wypominacie.
Nie wiedziałem, że można robić takie smutne gwiazdy.
Co się stało?
Rodzice nowych uczniów muszą przyjść na specjalne spotkanie.
Ale ty nie masz rodziców.
Wszyscy na twojej planecie są wytwarzani w inkubatorach.
Brzmi ohydnie.
Nie wiem, co robić.
Bardzo mi się podoba bycie Connie i chodzenie do tej szkoły.
Nie chcę, żeby mnie wyrzucili.
Poproś Horace'a, żeby udawał twojego ojca.
On jest dla nas trochę jak ojciec.
Wczoraj o coś zapytałem, a on na to:
„Nie wiem, spytaj matki”.
To dobry pomysł.
Tak zrobię. Dzięki.
Zostawiłem jabłko.
To twoje?
Tak, sam je rano zebrałem.
Z ziemi przy śmieciach.
Zaczynamy.
Każdy dzień to przygoda
Choć popołudnie w szkole
Nam się nie podoba
Więc uciekamy Do pracy śmigamy
Po drodze komiksy w sklepie czytamy
Wciąż nowe numery i czadowe moce
Gdyby nie praca Zostalibyśmy do nocy
Jakie problemy wciąż nas nurtują?
Superbohater z poważną kontuzją
Czy uratujemy świat? Kto wie?
Czy pacjenci ochronią nas? Kto wie?
Może pokażą nam drzwi? Kto wie?
To oddział specjalny Ruszajmy do pracy!
Ratujemy ludzi, którzy ratują ludzi
Zawsze po szkole Ruszamy do akcji
My, zwyczajni Zwyczajnie fantastyczni
Leczymy postacie Ze świata wyobraźni
Niektórzy tutaj mają nas za nic
Ale musimy sobie poradzić
Tego sekretu nie możemy zdradzić
Takiej pracy nikt nie chciałby stracić
Czy uratujemy świat? Kto wie?
Czy pacjenci ochronią nas? Kto wie?
Może pokażą nam drzwi? Kto wie?
To oddział specjalny Ruszajmy do pracy!
Szary Granicie, pora sprawdzić odruchy.
Zajęło ci to trochę zbyt długo.
Chłopcy! Dobrze, że jesteście.
Możliwe, że wczoraj zakaziliście się mutującym superwirusem.
Nikogo nie zaraziliście, ale musimy was zaszczepić.
O nie.
Co z nim?
Śmiertelnie boi się igieł.
Wszelkich igieł.
Kiedy mama zaprosiła do nas kółko robótek ręcznych,
zwymiotowałem na charta cioci.
A może to był owczarek.
Niewiele było widać pod wymiocinami.
Byłem przy tym.
To nie był przyjemny widok.
Ale dostałem fajną czapkę.
Uspokój się. Przyniosę ci wodę.
Jesteśmy chorzy? Jakie są objawy?
Najpierw napięcie strun głosowych,
powodujące tak zwany głos potwora.
Przepraszam. Głos potwora.
Później czujesz się bardzo słaby,
nawet jak na zwyczajnego człowieka.
Potem tracisz koordynację
i nagle rośnie ci długa broda.
To nie takie złe.
Lepsze od szczepienia.
Zapomniałem.
Dwie godziny od wyrośnięcia brody
twój mózg się roztapia i wypływa nosem jak zupa.
Czym ja się przejmowałem?
To było nic.
To było tylko znieczulenie przed szczepionką.
Chodźcie, chłopaki!
To nie takie bolesne, jak myślisz.
Tylko boleśniejsze.
Co? On ma udawać twojego ojca?
Alan, nie wtrącaj się.
Co?
Mam udawać twojego ojca?
To byłaby ogromna przysługa…
Chciałbym pomóc, ale nie mam czasu.
Nie tylko prowadzę oddział,
ale i poleruję podłogi.
Horace, bardzo chcę chodzić do zwyczajnej szkoły.
To jedyne, co mnie cieszy, po tym, jak straciłam moce.
Proszę.
Tylko jedno spotkanie. 15 minut.
Cóż…
Wujku!
Skylar nie powinna się tam uczyć.
Ludzie z mocami i zwyczajni źle się łączą.
Są jak cukier i woda.
Cukier i woda bardzo łatwo się łączą.
Czego cię uczą w szkole?
Ja jestem nauczany w domu.
Przez ciebie.
A więc kiepsko mi idzie.
Skylar, widzę, że to dla ciebie ważne,
więc się zgadzam.
Bardzo ci dziękuję.
Niesprawiedliwsze!
Wujek Horace nic nie robi do mnie!
Mam z tym dość!
Muszę zapamiętać.
Tematem jutrzejszej lekcji
będą podstawy gramatyki.
Nie znoszę dnia sprzątania. To niesprawiedliwe.
Jeśli ja muszę sprzątać,
niech woźny napisze za mnie sprawdzian z matmy.
Dostałby lepszą ocenę.
No pewnie.
Prawdopodobieństwo wynosi…
dwanaście.
Nie umiem prawdopodobieństwa.
Mam sucho w gardle.
Możesz mi podać
tę butelkę mleka, którą wyrzuciłeś?
Nic ci nie jest?
Brzmisz jak potwór.
Dziwnie się czuję.
Od razu lepiej.
Dzięki.
Dobra. Weź ten worek.
Przestań się wygłupiać, Gus.
Nie wygłupiam się.
Nie mam siły.
Ten worek jest strasznie ciężki.
Dokończ sprzątanie sam.
Nie mam czasu na twoje gierki.
No i jestem leniem.
Proszę pani, oto mój tata.
Bardzo panu dziękuję za przyjście.
Nie umiem wyrazić, jak mi miło uczyć Connie.
Dlaczego?
Ma pani problem ze słownictwem?
Jeszcze jedno. Kto to jest Connie?
Ach, tatusiu.
Nie lubi nazywać mnie Connie.
Upiera się przy moim pełnym imieniu…
Connecticut.
Pańska córka należy do najgrzeczniejszych
i najzdolniejszych uczniów, z jakimi kiedykolwiek pracowałam.
Dobrze ją pan wychował.
Dziękuję.
Jestem wspaniałym ojcem.
Całe swoje szczęście zawdzięczam mojej drogiej Connecticut.
I jej siostrom bliźniaczkom,
Wirginii i Wirginii Zachodniej.
Kocham cię, tatusiu.
Bardzo pana proszę o podpis na tych formularzach.
Proszę mi mówić „tatusiu”.
Dlaczego?
Nie wiem. Ładnie brzmi.
Jeśli źle się pani z tym czuje,
to może „papo”.
Co jest dzisiaj z Gusem?
Zawsze był taki dziwaczny.
Nie.
Zaczął brzmieć jak potwór,
powiedział, że nie ma siły podnieść pusty worek, i jeszcze to?
Zrzyna moje najlepsze ruchy taneczne.
O nie.
To objawy mutującego superwirusa.
Jak Gus mógłby go złapać?
Nigdy nie był na oddziale.
Wczoraj zjadł twoją kanapkę.
Byliśmy wtedy zarażeni, a teraz on się zaraził!
A objawem choroby są genialne ruchy taneczne?
Kaz, to poważna sprawa.
- Po ostatnim objawie roztopi mu się mózg. - Jaki jest ostatni?
Nagłe wyrośnięcie brody.
Co za katastrofa!
Wiem!
Ja chciałem pierwszy mieć brodę.
Kiedy roztopi mu się mózg?
Za niecały Powrót Zgniatacza.
Nie możesz powiedzieć, że w ciągu godziny i 48 minut?
Odmierzam czas w filmach.
Tak samo jak wagę w kartach.
Ważę już 31 009.
Próbuję zrzucić kilka kart.
Ale musimy zabrać Gusa na szczepienie.
Jeśli Gus dowie się o oddziale, zrobią z nas kostki.
Nie wiem, jak ty,
ale ja lubię być wyższy niż szeroki.
Nie wiem czemu,
ale nagle czuję potrzebę poszukiwania złota.
Musimy tylko dopilnować, żeby nie wiedzieli, że on jest zwyczajny,
i żeby on nie wiedział, że to oddział dla superbohaterów.
I jak to zrobimy?
Jeszcze nie wiem.
Daj mi czołówkę Bastionu 2: Odrodzenie na zastanowienie.
Mam idealny plan!
To jest twój idealny plan?
Kiedy wpadłem na ten pomysł,
nie pomyślałem, że trzeba będzie mu ściągnąć spodnie.
Czemu jesteśmy w szpitalu?
Mieliśmy zagrać w grę fabularną.
W tym szpitalu urządzają gry w każdy czwartek.
W tym tygodniu wszyscy są superbohaterami.
A kim ja jestem?
Jesteś…
Miotłem!
Zmiatasz przestępców z ulic
i nigdy nie zamiatasz zbrodni pod dywan.
Mioteł posprząta cały świat!
Jego wrogowie są brudni…
Łapiemy!
Nie mamy czasu.
Nie może umrzeć.
Schowaj go. Idę po szczepionkę.
Kiedy zaczniemy grać?
Bo chcę ją w mojej drużynie.
Gorąca dziewczyna!
Moja gwiazda!
Co robisz?
Mam prezentację w szkolnym kole biznesowym.
Musimy wymyślić produkt
i plan marketingowy.
Możemy to zrobić razem!
Widziałem, potrzebujesz pomocy, film,
potrzebujesz pomocy, o marketingu podprogowym,
potrzebujesz pomocy.
Dzięki, ale już mam produkt.
Robię przenośne tła do selfie.
Świetnie. Mogę cię podwieźć
i obejrzeć prezentację.
O nie. To ze szkoły.
Prezentacja została przełożona.
Na zawsze! A niech to!
Szkoda. Wiesz, co cię pocieszy?
Wieczór spędzony z ojcem.
Co powiesz na naukę jazdy rowerem bez bocznych kółek?
Już to umiem.
Ale ja nie. Możesz mnie nauczyć!
O nie.
Nie możesz go zabrać…
bo nikt go nie używa.
Właśnie. Spadaj!
Zwinąłeś wózek widłowy?
Nie do wiary!
Wiedziałeś, że to moje marzenie!
Zejdź. Muszę się przejechać.
Nie teraz!
Gusowi zaraz roztopi się mózg!
Co?
W grze, oczywiście.
To część gry.
Może zawołajmy Horace'a.
Żeby nas zwolnił? I zmienił w kostki?
Zresztą nie mamy czasu. Do roboty.
Przydałaby mi się pomoc.
Nie mogę. Boję się igieł.
Oliver.
Naszemu dobremu koledze wypłynie z nosa mózg!
To byłby fajny widok,
ale nie chcę go stracić.
Masz rację.
To byłby fajny widok.
Broda mu znika!
Gus jest dokładnym przeciwieństwem mojej cioci!
Udało się! Wraca do zdrowia!
Co mu się dzieje?
Nie wiem!
Przeczytam instrukcje.
Małymi literami jest napisane:
„Można używać na zwyczajnych”.
To dobrze.
Ale mniejszymi literami jest napisane:
„W przypadku użycia na zwyczajnych
mogą wystąpić zawroty głowy,
suchość w ustach, mutacje genetyczne,
napady agresji lub przewlekłe złoczynienie”.
Może nie będzie miał wszystkiego.
Jestem głodny! Głodny władzy!
Nie wolałbyś czasem pracować w pizzerii?
Cóż, Kyle,
twój wynalazek to świetny sposób na wykorzystanie zombie w rolnictwie.
Teraz kolej na Connecticut Karnawał.
Macie dosyć patrzenia
na fotki znajomych z wakacji,
gdy siedzicie w domu?
Cóż, Porta-selfie wam pomoże.
Z tym zielonym tłem
zwiedzicie cały świat.
Mount Rushmore.
Wieżę Eiffla.
Planetę Korlax…
na której nie byłam i która nie istnieje.
Horace?
To znaczy… Tata?
Co się dzieje? Myślałem, że prezentację przełożono.
Dostałam wiadomość.
Przełożenie prezentacji
zostało przełożone.
Przyniosłem ci coś do jedzenia,
ale chętnie to obejrzę!
Proszę pana, doceniamy zaangażowanie rodziców,
ale zwykle nie przychodzą bez uprzedzenia.
To nie moja wina, że inni rodzice są nieczuli.
Taka prawda.
Dalej, kochanie.
Daj czadu.
No więc…
Moje rozwijane tła
pozwalają zrobić zdjęcie z drugą osobą,
na przykład z przyjacielem…
Ma oczywiście na myśli najlepszego ojca na świecie.
Nie sugeruję, że wasi ojcowie są kiepscy.
Mówię to wprost. Są kiepscy,
Proszę pani, mogę porozmawiać z tatą?
Czy ona nie jest słodka?
Nie żebyście nie byli słodcy.
Nie jesteście.
Horace, co się dzieje?
No co?
Czy to takie okropne
wspierać własną córkę?
Nie, ale jest jeden problem.
Nie jestem twoją córką!
Zamiast mnie dręcz swoje własne dzieci.
Chciałbym, ale nie mogę.
Dlaczego nie?
Bo nie mam dzieci.
Zawsze marzyłem o dzieciach.
Zabierałbym je do cyrku, do zoo…
Bo kiedy idę sam, dziwnie na mnie patrzą.
Głównie zwierzęta.
Wyczuwają samotność.
Nieważne. Udawanie twojego ojca
przypomniało mi, jak bardzo chcę dzieci.
Już masz rodzinę.
A nawet nastolatka.
Alana.
Alana?
Twojego siostrzeńca.
Takiej wysokości.
Trochę nieznośny.
Brązowe włosy.
Trochę nieznośny.
Ale ty jesteś wspaniała, a on trochę nieznośny.
Twoje słowa, nie moje.
Poza tym Alan już ma ojca.
Niezbyt dobrego, bo nigdy go nie ma.
Ja jestem jego wujkiem.
Ale dobry wujek
jest lepszy od kiepskiego ojca.
Nigdy o tym nie pomyślałem.
Będę spędzać z Alanem więcej czasu.
W każdym razie dam ci spokój.
Od teraz już dla mnie nie istniejesz.
Chyba przesadzasz w drugą stronę.
Po prostu nigdy nikt się mną nie interesował.
I chociaż trochę cię poniosło,
to miłe, że komuś na mnie zależy.
Dzięki.
Naprawdę czuć samotność.
Gus pochłania moce wszystkich superbohaterów!
Zabiera Błękitnemu Tornadu kontrolę nad pogodą!
Wysysa z wszystkich energię, jak zawsze!
Co to za bałagan? Dopiero polerowałem podłogę!
Co się dzieje?
Zaraziliśmy superwirusem naszego kolegę Gusa.
Zaszczepiliśmy go i zwariował!
Szary Granicie, widzisz tego chłopca,
który stał się złoczyńcą nie z własnej winy?
Wyrwij mu nogi!
Musimy go uleczyć!
On go zniszczy.
Już wiem. Kiedy superbohater się mutuje,
zmienia się cały jego organizm.
Gus już nie jest zwyczajny!
Może szczepionka pozbędzie się wirusa i efektów ubocznych!
Tu jest szczepionka, ale nie mamy igły.
Laska Szarego Granitu!
Waży z 6000 kart.
Gus, jesteś cały?
Co się dzieje? Gdzie ja jestem?
Dobrze, że nic mu nie jest.
Ale ponieważ wie o oddziale, muszę zamienić go w kostkę.
Albo w przycisk do papieru.
Nie możesz mu usunąć pamięci?
Potrzebuję nowego przycisku do papieru, ale niech będzie.
Nowy model. Jeszcze go nie używałem.
Jestem doktor Horace Diaz, ordynator oddziału.
Kim jesteście i co potraficie?
Gus nie pamięta, co się stało.
Ciekawe, czy wrócił do siebie.
Co robisz? To mój sprawdzian!
No co? Nie jadłeś go.
Nie zamierzałem go zjeść. To sprawdzian.
To czemu narzekasz?
- Wrócił do siebie. - Horace też.
Właśnie, co zrobiłaś Horace'owi?
Namówiłam go do spędzania więcej czasu z Alanem.
Niestety nie o taki efekt mi chodziło.
Zaczynajcie.
Brawo, kochanie!
Świetnie ci idzie!
Hej, Gleason! Uczysz jak dziewczyna!
Taka rodzina.