Chłopaki,
dzieje się coś strasznego.
Twarz mi przecieka.
Co?
Z nosa cieknie mi płyn.
Czasami aż wystrzeliwuje.
Właśnie tak.
Nie przecieka ci twarz, tylko masz grypę.
Jemu przecieka twarz.
Chusteczka.
I wiadro.
Mam grypę?
O nie.
I co teraz? Wrzucicie mnie do wulkanu?
Bo na mojej planecie
tak się leczy choroby.
Po pierwsze
nie wiedziałbym, jak to zrobić.
Ale na grypę wystarczy odpoczynek
i czuła opieka.
A twoja planeta brzmi strasznie.
Przytuliłeś ją, kiedy jest chora?
Nie przepadasz za zarazkami.
Nie przesadzaj.
Chodźcie wszyscy.
Mamy ranking pracowników.
Ranking?
Co roku pacjenci oceniają personel według kilku kryteriów.
Szczegółowe dane są poufne,
ale zawsze publikuję ranking,
bo się nudzę i uwielbiam dramaty.
Tak! Jestem pierwszy.
Nie chcę się przechwalać,
ale jestem lepszy od ciebie, od ciebie i od ciebie.
Jestem ostatni?
Nie rozumiem.
Myślałem, że pacjenci mnie lubią. Jak mogę być ostatni?
Nie jesteś ostatni.
To tylko pierwsza strona.
Zobacz. Jesteś przedostatni.
Oczywiście.
Alan.
Zaczynamy.
Każdy dzień to przygoda
Choć popołudnie w szkole
Nam się nie podoba
Więc uciekamy Do pracy śmigamy
Po drodze komiksy w sklepie czytamy
Wciąż nowe numery i czadowe moce
Gdyby nie praca Zostalibyśmy do nocy
Jakie problemy wciąż nas nurtują?
Superbohater z poważną kontuzją
Czy uratujemy świat? Kto wie?
Czy pacjenci ochronią nas? Kto wie?
Może pokażą nam drzwi? Kto wie?
To oddział specjalny Ruszajmy do pracy!
Ratujemy ludzi, którzy ratują ludzi
Zawsze po szkole Ruszamy do akcji
My, zwyczajni Zwyczajnie fantastyczni
Leczymy postacie Ze świata wyobraźni
Niektórzy tutaj mają nas za nic
Ale musimy sobie poradzić
Tego sekretu nie możemy zdradzić
Takiej pracy nikt nie chciałby stracić
Czy uratujemy świat? Kto wie?
Czy pacjenci ochronią nas? Kto wie?
Może pokażą nam drzwi? Kto wie?
To oddział specjalny Ruszajmy do pracy!
Nie wierzę, że jestem na końcu.
Nawet nieuważny doktor jest wyżej.
Nazywa się doktor Nieuważny.
Ale faktycznie zostawia w pacjentach różne przedmioty.
Na przykład u niego.
Co zrobić, żeby mnie lubili?
To oczywiste.
Musisz przybrać postawę na Kaz.
Nastawić się Kazmistycznie.
Wyciągnąć do nich Kazową dłoń.
Bądź bardziej jak ja.
Jesteś na szczycie, a ja na końcu,
więc pewnie masz rację.
Nie zamierzam przegrać Oliverem walkowerem.
Wciąż nie wiesz, czemu cię nie lubią?
Zawsze myślisz, zanim działasz.
Powinieneś działać, zanim pomyślisz.
Patrz.
Moje plecy!
Od razu lepiej.
Czuję się 20 lat młodszy.
Faktycznie jesteś najlepszy.
Widzisz?
Lepiej sprawdzę, czy to nie uszkodziło kręgów piersiowych.
Moje plecy!
Ale boli.
Czuję się 20 lat starszy.
Faktycznie jesteś najgorszy.
Alan, proszę, przyniesiesz mi koc?
Wszystko mnie boli, zimno mi i mam tego dosyć.
Naprawdę?
To ciekawe, bo ja też mam dosyć.
Mam dosyć ludzi narzekających, że coś ich boli.
Jesteśmy w szpitalu. Wszystkich tu coś boli.
A ja mam tego dosyć!
Zresztą nie mam czasu na służenie skończonym superbohaterom.
Muszę wymyślić, jak lepiej wypaść w rankingu,
żeby wujek Horace traktował mnie poważnie.
Proszę, przynieś mi koc.
Głowa mi pęka,
brzuch mnie boli i nie wiem, co robić.
Oliver przyniósł mi rosół,
ale to nie pomaga.
Sama weź koc,
skoro znowu umiesz latać.
Co ty gadasz…
Serio?
Ja latam.
Grypa musi ci przywracać zdolność latania.
To może być przełom w medycynie.
Wiesz co? Jeśli powiesz, że to moja zasługa,
przyniosę ci, co chcesz.
Przydałoby się pieczywo do rosołu na stopy.
Się robi.
Bo jeśli się uda, wszyscy mnie pokochają.
Nie tylko przejdę na szczyt listy,
ale może i wujek Horace pozbędzie się tych znaków.
UWAGA, TO NIE JEST LEKARZ
Hej, to Neomóżdżek.
Co się stało?
Obiłem sobie bark podczas surfowania…
po Internecie.
Spadłem z krzesła ze śmiechu.
Nie chcę o tym mówić.
Po prostu mnie wypisz.
Pewnie.
Coś sobie przypomniałem…
Tak, potrafię wysyłać impulsy umysłowe,
żeby sparaliżować złoczyńcę albo nim sterować.
To manipulacja neuronowa.
Skąd wiedziałeś…
Że o to zapytasz?
Bo potrafię też czytać w myślach.
I rozmawiać z innymi w myślach.
Tak jak teraz do ciebie mówię.
Będę musiał sprawdzić wszystkie twoje moce.
Może spraw, żebym był…
na przykład żądny przygód,
ryzykowny, żebym działał, zanim pomyślę.
Koleś, czytam ci w myślach.
Chcesz być bardziej jak twój kolega Kaz.
Dobra.
Jeśli tego nie zrobisz,
nie wypiszę cię do domu.
To się nazywa klasyczna manipulacja.
Żmija.
Słyszałem.
Wiem.
Dobrze. Do dzieła.
Czuję się normalnie.
Ciekawe, co robi ten przycisk.
To było…
ekstra!
Przyniosłem ci koc.
I kilka czasopism.
Nowoczesne Wełniane Kamizelki
i Gwiazdy Wełnianych Kamizelek.
Chyba czujesz się lepiej.
Tak, ale unoszę się niżej.
Co?
To straszne.
Jeśli grypa przywróciła ci zdolność latania,
powrót do zdrowia odbiera ci moce.
Jak śmiesz zdrowieć za moimi plecami?
To nie moja wina. Ludzie zdrowieją.
Nie pod moją opieką.
Jeśli chcesz latać, musisz ciężej chorować.
Dobrze. Zrobię wszystko.
Hej, Zero Bezwzględne,
obniż temperaturę.
Błękitne Tornado,
dmuchnij mi tu arktycznym powietrzem.
Śnieżyco,
możesz mi przynieść gorąco kakao?
Strasznie tu zimno.
Działa. Trzymaj się ze mną,
a będziesz ledwo żywa.
I będziesz latać.
Zobacz, jaką mają rozkładówkę.
Jestem doktor Mors Diaz.
Kim jesteście i ile potraficie złowić ryb?
- Co się dzieje? - Mam dobrą wiadomość.
Namówiłem Neomóżdżka, żeby zamieszał mi w mózgu.
Jestem bardziej jak ty.
- To jest… - To jest…
Ekstra!
Co tam?
Wiem, że dopiero przyszłaś,
ale na pewno musimy wykonać jeden test.
Test na kociaka.
Co ty robisz? To moja zagrywka.
Wiedziałem, że gdzieś to słyszałem.
Hej, Spięcie.
Niech moc będzie z tobą.
Wystarczy.
Możesz być jak ja, ale nie możesz być w tym lepszy ode mnie.
Neomóżdżku, pora przywrócić dawnego Olivera.
Nie ma mowy.
Bycie jak Kaz jest super-Kazolacyjne.
Wiem.
Ale to moja działka.
Nic innego nie umiem.
Neomóżdżku, proszę, zmień go z powrotem.
Nie. Nie chcę się zmienić.
Co zrobiłeś?
Odbiłem jego promień neuronowy jak mistrz.
Przeciążyłeś jego mózg jak mistrz wtop.
Pamiątkowe udawane zdjęcie?
Oliver, usmażyłeś superbohaterowi mózg.
Horace będzie obwiniał mnie,
bo zazwyczaj byłaby to moja wina.
Spokojnie, na pewno coś poradzimy.
Musimy się skupić.
Dobra. Skupmy się.
Stary, ale nam dobrze idzie.
Nie. To poważna sprawa.
Masz rację. Co robimy?
Nie wiem. Ty jesteś od pomysłów.
Ja jestem od działania.
Teraz jest nas dwóch od działania.
To jak dwóch…
Nie wiem, do czego to porównać. Nie jestem od pomysłów.
Czekaj. Mam pomysł.
Zasmucona szpatułka.
„Nie lubię wchodzić obcym ludziom do ust”.
To był najdłuższy lot. Jesteś w świetnej formie.
Serio?
Nie, jesteś mocno chora. Wyglądasz jak potwór.
Mam to w nosie.
Jeśli grypa przywróciła mi jedną moc,
może odzyskam wszystkie, jeśli rozchoruję się mocniej.
I Horace pozwoli mi wrócić do walki.
Jako asystent medyczny muszę to odradzić.
Ale jako Alan… Do dzieła!
Wujku!
Odkryłem cud medycyny.
Przywróciłem Skylar moc latania.
To niebywałe.
Zarząd superbohaterów zaczął grozić,
że jeśli nie dokonamy przełomu, obetną nam budżet.
Gwoli ścisłości,
dokonałem odkrycia zupełnie sam.
Jeszcze nikt tego nie widział.
Fenomenalnie.
Dotychczas odzyskanie mocy było możliwe
jedynie jako skutek uboczny grypy.
Ale wszyscy to wiedzą.
Nie o to chodzi, prawda? Tylko idiota uważałby to za przełom.
Oczywiście, że nie!
Pewnie masz dużo pracy.
Poczekajmy z tym odkryciem,
aż któryś z nas umrze? Najlepiej ty.
Nonsens.
Znajdę trochę czasu około 17:00
na twój przełom, który nie będzie stratą czasu.
Jego stan szybko się pogarsza. Musimy coś zrobić.
Wiem.
Weźmy autograf, zanim będzie za późno.
Mam lepszy pomysł.
Mój tata zawsze to robi, żeby mnie obudzić.
Zrobiłem naleśniki z borówkami.
I nic. To nie działa.
Trudno w to uwierzyć,
ale dwóch Kazów nie jest lepszych od jednego.
Jego reaktor jądrowy jest przeciążony.
Wybuchnie.
I zniszczy cały szpital.
Nie możemy na to pozwolić.
Bo świetnie dzisiaj wyglądam.
Jeśli mamy go wyleczyć, potrzebujemy Kaza i Olivera.
A skoro Neomóżdżek nie może cię zmienić z powrotem,
ja muszę stać się tobą.
Zrobić to, co idzie mi najgorzej.
- Użyć mózgu? - Właśnie.
Muszę myśleć jak ty.
Jestem Oliverem. Jestem nudziarzem.
Czytam znaki i ich przestrzegam.
Używam mikrofali jako mikrofali,
a nie wybuchowej szafki.
Patrz. Jestem indykiem.
Oliver, przestań się wygłupiać!
Chwila. Wiesz, co to znaczy?
Ja jestem tobą, a ty mną. Znowu tworzymy zespół.
Mów wszystko, co wiesz o Neomóżdżku, zaczynając od pierwszego komiksu.
Dobra.
„Neomóżdżek, numer pierwszy, 1983…”
O rany, idź dalej.
Plan jest bardzo prosty.
Musimy tylko wmówić wujkowi Horace'owi,
że nie jesteś chora
i że odzyskałaś moc.
Ten makijaż powinien go przekonać, że jesteś zdrowa.
- Idealnie. - Alan?
Wujek Horace już idzie.
Oczy szeroko otwarte,
duży uśmiech i bez wymiotów.
Dobrze, zobaczmy…
Skylar!
Bardzo ładnie.
Najwyższa pora, żebyś się malowała.
Czy ona kichnęła?
Nie. Powiedziała:
„A psi węch mi mówi, że stał się cud”.
Ty masz dreszcze.
Nie, to taki nowy taniec.
Filadelfijski shake.
Filadelfijski shake? Proszę cię.
Filadelfijski shake tańczy się tak.
Widzisz ruch bioder?
Alanie, kontynuuj prezentację.
Jak widzisz,
przywróciłem jej zdolność latania.
Moim cudownym lekarstwem jest…
bulion na bazie drobiu
z hebrajskimi kulkami zboża.
Ktoś mógłby pomyśleć,
że to zwyczajna grypa.
Sprawdzę temperaturę.
Najwyraźniej nie masz gorączki.
Ale od trzech dni nie żyjesz.
Nieźle, Alan.
Skylar ewidentnie doświadcza efektu ubocznego
zwyczajnej grypy.
Jej moc wkrótce minie.
I co z tego? Pozwól mi walczyć.
- Niestety nie mogę. - Dam radę, tylko…
Ach, doktorku.
Alan, jestem ogromnie rozczarowany.
Okłamałeś mnie i zachęciłeś Skylar do narażania zdrowia.
Na całe szczęście tylko zasnęła,
w przeciwieństwie do twoich ostatnich trzech pacjentów.
No to wielkie dzięki!
Nieważne, co on mówi.
Chcę odzyskać moce. Zaszkodź mi jakoś.
Pójdę polizać klamkę na dworcu.
Przyjemnie się patrzy, jak cierpisz,
ale zdrowy zwyczajny
jest chyba lepszy od chorego bohatera.
Masz rację.
Ale kiedyś odzyskam moce.
Tak samo jak ty
zrobisz wrażenie na swoim wujku.
Dzięki.
Dzięki za bycie okropnym lekarzem, kiedy tego mi było trzeba.
Taka praca.
A w numerze 471
usmażył mózg Czarnemu Sokołowi,
który spadł w przepaść i zginął.
A może nie?
A więc w całej historii Neomóżdżka nie ma nic pomocnego.
Czekaj.
Pojawił się gościnnie w 27 numerze Syfonixa.
W tym numerze
Pogromca strzelił w niego promieniem pulsarowym,
co spowodowało reakcję łańcuchową w jego mózgu.
Ale Syfonix uratował Neomóżdżka.
Odprowadził nadmiar energii z jego mózgu
i wyrzucił w przestrzeń kosmiczną.
Ale Syfonix nam nie pomoże, bo zabiło go osuwisko.
- A może nie? - Tak.
- A może nie? - Tak czy siak go tu nie ma.
Musimy wymyślić, jak odprowadzić energię
z mózgu Neomóżdżka, zanim wybuchnie.
Już wiem.
Defibrylator? Chcesz mu dodać jeszcze więcej prądu?
Nie. Spięcie, zmień biegunowość łyżek.
Oliver, nie. Wysadzisz cały szpital.
Uwaga.
Czemu się unosi?
Nie wiem. Może to normalne przed wybuchem.
Co teraz?
Kaz, przynieś trampolinę.
Dobrze. Czekaj.
Czemu przynoszę ci trampolinę?
Pora działać i nie myśleć.
Udało się!
Oliver bez odbioru.
O rety. Też tak się zachowuję?
Bo z zewnątrz nie wygląda to najlepiej.
Co się stało?
Nic.
Wiesz, że umiem czytać…
Rany Julek!
Mogłeś mnie zabić!
Nie, nie dam ci autografu.
Ciężko mi przyznać, ale tęsknię za dawnym Oliverem.
Ja też.
Bycie jak ty jest męczące.
Neomóżdżku, możesz przywrócić mi dawną osobowość?
Ty nie żartowałeś?
Serio chcesz mieć taką osobowość?
Czytasz w myślach.
O czym teraz myślę?
Nadal chcesz autograf.
Bardzo.
Zapomnij.
Ale zmienię ci osobowość.
Czuję się tak samo. Ciekawe, czy zadziałało.
Zadziałało.
Teraz muszę przestać myśleć jak ty
i wrócić do bycia sobą.
Jestem Kaz.
Mam w bibliotece 300 dolarów kary za przetrzymane książki.
Dotykam różnych rzeczy, kiedy Oliver mi zabrania.
Łatwo się rozpraszam. O, piórko!
Chłopcy, okazuje się, że do rankingu wkradł się błąd.
Będę musiał kogoś zwolnić, więc będą dramaty.
Wiedziałem, że to błąd.
Pacjenci mnie kochają.
- Byłem pierwszy? Drugi? - Nie, obaj jesteście dziesiąci.
Pierwsze miejsce zajęła doktor Levine.
Co? A kto to taki?
Ona.
To ma sens.
Umie żonglować.