Ludzie zostawiają tu fajne rzeczy.
Niektóre leżą tu kilkadziesiąt lat.
W tym twoja kanapka.
To taki przegląd historii oddziału.
Nuda. Przeszłość mnie nie obchodzi.
To dlatego oblałeś sprawdzian z historii.
Oblałem, bo poszedłem za kimś, kto wygląda jak ty,
do złej klasy.
Ale nauczyłem się, jak powiedzieć po francusku „parasol”.
- Jak? - Nie wiem. To było wczoraj.
Mówię, że przeszłość mnie nie obchodzi.
Patrz.
Sztylet prawdy Optyma.
I szal niewidzialności.
I to coś.
O rety! Transporter tunelowy.
Całe lata takiego nie widziałem.
Transporter tunelowy?
W latach 50. superbohaterowie za ich pomocą
cofali czas, otwierając tunele w kosmosie.
Później to zabroniono, bo czasami ktoś przepadał
albo wybuchał na milion kawałeczków.
Uwielbiam konfetti, ale to…
Niezbyt radosne.
Stare rzeczy są słabe.
Jak możesz myśleć, że to jest słabe?
Mówiłem o nim.
Ale to coś też wygląda słabo. Pewnie nawet nie robi zdjęć.
O mamo, gdzie ja jestem?
Kto to jest i skąd się wziął?
To Kapitan Atom.
Myślę, że wziął się z 1953 roku.
1953?
To jakieś sto lat temu.
I dlatego oblałeś sprawdzian z matmy.
Zaczynamy.
Każdy dzień to przygoda
Choć popołudnie w szkole
Nam się nie podoba
Więc uciekamy Do pracy śmigamy
Po drodze komiksy w sklepie czytamy
Wciąż nowe numery i czadowe moce
Gdyby nie praca Zostalibyśmy do nocy
Jakie problemy wciąż nas nurtują?
Superbohater z poważną kontuzją
Czy uratujemy świat? Kto wie?
Czy pacjenci ochronią nas? Kto wie?
Może pokażą nam drzwi? Kto wie?
To oddział specjalny Ruszajmy do pracy!
Ratujemy ludzi, którzy ratują ludzi
Zawsze po szkole Ruszamy do akcji
My, zwyczajni Zwyczajnie fantastyczni
Leczymy postacie Ze świata wyobraźni
Niektórzy tutaj mają nas za nic
Ale musimy sobie poradzić
Tego sekretu nie możemy zdradzić
Takiej pracy nikt nie chciałby stracić
Czy uratujemy świat? Kto wie?
Czy pacjenci ochronią nas? Kto wie?
Może pokażą nam drzwi? Kto wie?
To oddział specjalny Ruszajmy do pracy!
Kto to jest Kapitan Atom?
Nigdy o nim nie słyszałeś?
Mój dziadek ma wszystkie jego komiksy.
I wielkie uszy.
No co? Mój dziadek.
Kapitan Atom został ranny w drugiej wojnie światowej,
gdy radioaktywny pocisk,
zamiast przeszyć mu serce,
zatrzymał się na jo-jo, które dała mu dziewczyna na szczęście.
Odtąd jest radioaktywny,
a utrzymuje go przy życiu eksperymentalny akumulator.
On i jego jo-jo mają atomową moc.
Tak samo moje bąki.
Serio. Spytaj moich braci.
Gdzie ja jestem?
Pięć minut temu wszedłem do tunelu,
by powstrzymać Szlama przed zalaniem Malmarnu.
Niestety zostałeś tam uwięziony
na kilkadziesiąt lat.
A tak na marginesie, planeta Malmarn nazywa się teraz Szlamarn.
A więc jestem w przyszłości?
Chwileczkę. Horace Diaz? To ty?
Znaliście się w latach 50.?
Horace, ile masz lat?
Dżentelmen nie pyta o wiek.
A dama go nie zdradza.
Mam 3006 lat. Od maja.
Wszystko wygląda inaczej.
Co to za dziewoje przebrane za doktorów?
One są lekarzami.
Dziewczyny lekarze? Co za szalony pomysł.
Prawda, doktorze jaszczurze?
Chłopcy, musimy otworzyć nowy tunel,
żeby Kapitan Atom wrócił do swojego czasu.
Trzeba naprawić ten transporter. Zajmę się tym.
Nie mówcie mu, ile teraz kosztuje benzyna.
To go zabije.
Możemy pogadać z Kapitanem Atomem.
Ze starym dziadkiem w rajtuzach?
Poważnie?
Kapitan Atom był jak Tekton.
Spójrz na jego komiks.
„Kapuf”?
Co to za dźwięk?
Słoneczna Iskra! Co się stało?
To sprawka Czarnego Sokoła.
Już czwarty raz w tym tygodniu kogoś zranił.
Ten niegodziwiec prosi się o manto.
Nie lękajcie się.
Gdy zło daje o sobie znać, sprawiedliwość zawsze bierze górę.
Teraz będę jak promień radioaktywny
i stąd polecę.
Koleś, serio?
Słuchaj, złoczyńcy są teraz dużo potężniejsi niż w latach 50…
Nie słuchaj go.
Położysz każdego na łopatki.
Sprawiedliwość nie ma daty ważności.
Nie lękaj się, młodzieńcze.
Nikt mnie nie pokona,
gdy dzierżę moją specjalną broń,
moje atomowe jo-jo zwycięstwa!
Do niebios!
Kiedyś był tam świetlik.
Jak się mają dwie najmilsze panie w całej szkole,
które nie udają manekinów na mój widok?
Nie ruszaj się.
Wtedy cię nie zobaczy,
Powiem coś, co was uszczęśliwi.
Postanowiłem nagrać film i chcę, żebyście obie w nim były.
Super! A o czym?
Miałem nadzieję, że będziecie mieć pomysły.
Nie jestem zbyt kreatywny.
Dlatego chcę pracować w przemyśle filmowym.
Zróbmy film o mojej twarzy.
Wiecie, chętnie bym obejrzała coś takiego.
Nie. Mam pomysł, który nie jest szalony.
Nagrajmy film
z silną główną bohaterką.
Z kimś takim jak na przykład…
- Skylar Burza. - Co?
Nikt już jej nie lubi,
od kiedy w ostatnim komiksie straciła wszystkie moce.
I to w walce z Niszczycielem! On nie jest taki straszny.
Tak? Ciekawe, jak ty byś sobie z nim poradził.
Nikt jeszcze nie nakręcił filmu o Skylar Burzy,
a taki film pokaże, że wciąż jest fajna i ważna.
- Mój młodszy brat lubi jej komiksy. - Widzisz?
Ale on lubi też przebierać naszego kota za „Kici Perry”.
Dobrze. Nagramy film o Skylar Burzy.
Ale twój brat zrobi wszystkie kostiumy.
Kapitan Atom wyszedł dwie godziny temu.
Przykro mi to mówić,
ale może wyślijmy kogoś do pomocy.
Kapitan Atom nie potrzebuje pomocy.
Założę się, że lada moment
wejdzie tu na luzie, bo pokonał Czarnego Sokoła,
i triumfalnie powie…
Do centrum urazowego!
Co?! To straszne.
Dlaczego go namawiałem do walki?
Nie miał równych szans.
Nie przejmuj się tak.
Może był zdezorientowany, bo pierwszy raz widział kolory.
Kaz, przeszłość nie była czarno-biała.
Nie wiesz na pewno.
Dziękuję, Philipie.
Jesteś idealny do roli niewinnego obserwatora
obrzuconego winogronami zupełnie bez powodu.
Następna osoba!
Zanim rozpoczniemy przesłuchanie do roli Skylar Burzy,
chciałam powiedzieć, że znalazłam ten kostium
i tak się składa, że idealnie na mnie pasuje.
Wygląda na podróbę.
Ale proszę. Pokaż mi Skylar.
Nadchodzi burza. Skylar Burza.
Dobrze, widziałem już dosyć.
Rolę Skylar Burzy
otrzymuje… Stefanie!
Co?!
Jak możesz mnie nie wybrać? Jestem stworzona do tej roli.
Dosłownie. Stworzona w inkubatorze.
To znaczy na oddziale położniczym normalnego szpitala.
Wybacz, Connie. Po prostu nie pasujesz.
A Stefanie pasuje?
I to jak. Stefanie ma…
to coś.
Czyli co?
Nie wiem.
Ale ona to ma!
Stefanie, pokaż Connie
twoje aktorskie coś.
Nadchodzi, wiecie, burza.
Wiecie, Skylar Burza.
Widzisz? Nie wiem, co to było.
Nie martw się, Connie. Dostaniesz inną rolę.
Będziesz niewinnym obserwatorem obrzuconym winogronami
zupełnie bez powodu.
Jeśli tak chcesz zdobyć rolę gniewnego chłopaka kopiącego krzesło,
to srogo się mylisz!
Kaz, wiem, co mu jest. Pomóż mi go przewrócić.
- Widzisz? - Parapluie.
- Co? - To po francusku „parasol”.
Chłopcy, co się dzieje?
Jego akumulator jest skorodowany.
Powinienem go zbadać przed wysłaniem go do walki.
Musimy mu wymienić akumulator, inaczej umrze.
Macie takie?
Cały zapas.
- Gdzie? - W 1953 roku.
Wtedy przestaliśmy je produkować.
Okazało się, że główny składnik, urad 7,
ma nieprzyjemne efekty uboczne.
Jakie?
Powiem tylko, że doktor Błysk nie urodził się taki.
Cześć, właśnie o tobie mówiłem.
To wszystko moja wina.
Horace, czy możesz za pomocą transportera
przenieść nas do 1953 roku po akumulator atomowy?
Nie, co ty? Nie chcę utknąć w tunelu czasoprzestrzennym.
Przykro mi, nie mogę. Jest zepsuty.
Dobrze.
- Już naprawiłem. - Kurka.
I zapomnij, to zbyt ryzykowne.
Dobrze.
To jedyny sposób na uratowanie Kapitana Atoma.
Kurka.
Nie obchodzi mnie ryzyko.
- Idę. - Dobrze.
- Ty też. - Kurka.
Kaz, udało się.
Jesteśmy w latach 50.
To pierwsza Słoneczna Iskra, zanim poszła na emeryturę.
I Szkarłatny Cyklon.
Skupmy się. Musimy znaleźć akumulator atomowy.
Nakreślę plan.
Tabletki to ty.
Szpatułka to ja.
Akumulator atomowy to drzwi.
Co ty robisz? Teraz nie wiemy, gdzie są drzwi.
To nasz akumulator.
Chodź. Musimy się pospieszyć.
Jeśli Kapitan Atom zginie, to sobie nie wybaczę.
Nie ruszać się.
Zaczekaj. Wszystko wyjaśnię.
Muszę przyznać,
że teraz chcę jo-jo.
Widziałem, jak kradniecie akumulator atomowy.
Pokrzyżuję wasz plan, obcy szpiedzy.
Nie, jesteśmy Amerykanami z krwi i kości.
Wyrecytuję przysięgę wierności.
Słucham.
Nie pamiętam słów,
ale mogę wyrecytować razem z kolegą.
- Przysięgam. - Przysięgam.
- Nie jesteśmy… - Nie jesteśmy…
To nie jest przysięga wierności!
Chcemy ci uratować życie. Przybyliśmy z przyszłości.
Łgarstwo!
Możecie się wytłumaczyć przed twardym, rzeczowym ordynatorem.
Horace? To ty?
Ty się nie starzejesz?
Pochlebstwami nic nie zdziałacie.
Ale możecie coś sobie zagrać.
Tylko nie B17.
Ta piosenka przypomina mi… o niej.
Przyłapałem ich na kradzieży akumulatora atomowego.
Zakładam, że brązowowłosy beatnik z grzywką w oczach
jest mózgiem operacji.
- Ten młody człowiek o pięknych włosach… - Dzięki.
- …i prostym umyśle… - Hej!
…nie mógł zaplanować włamania.
Wybaczcie na chwilkę.
To Czerwona Panika!
Dobra robota.
Powiadomcie go o prawach, zapewnijcie sprawiedliwy proces…
Żartuję. Wyrwać mu ręce!
Wytłumaczcie się, intruzi.
Albo spotka was to samo.
Pracujemy dla ciebie w przyszłości.
- Jesteśmy zwyczajni… - Nie zatrudniłbym zwyczajnych.
Niczego nie nienawidzę bardziej niż intruzów.
Nienawidzę nienawidzić, ale uwielbiam uwielbiać.
Właśnie, uwielbiasz mosty.
Mosty?
Wytrzymałe, funkcjonalne, stylowe.
Niegłupi pomysł.
Uwielbiam mosty! To dobrze brzmi.
Ale trzeba będzie pozbawić was rąk.
Nie, ja uwielbiam swoje ręce.
Bez nich nie mógłbym robić tak.
Ochrona.
Zróbmy próbę.
Scena 2A.
Skylar atakuje banda obcych zabójców.
I… akcja!
O nie. Wiecie, czterech na jedną.
Co ja, wiecie, zrobię?
Przestańcie!
Niszczycie obraz Skylar Burzy.
Ona nie walczyłaby na obcasach.
Nie będzie walczyć.
Zaczeka, aż uratuje ją moja postać,
Gusowa Latarnia.
- Mogę zerknąć? - Jasne.
Jeśli to przesłuchanie do roli dziewczyny rzucającej statywem,
to wygrałaś.
To będzie następna scena.
Bez rąk nie mógłbym robić tak.
Ani tak.
Jesteście. Macie akumulator?
Załadujmy go kapitanowi, zanim będzie za późno.
Miałem okropny sen. Kobiety były doktorami,
a mężczyźni nie nosili kapeluszy.
To nie był sen.
Co się dzieje?
Czarny Sokół pokonał wszystkich superbohaterów w mieście.
Został tylko Kapitan Atom.
Musisz coś zrobić.
Co? Miałeś co do mnie rację.
Nie pokonam nowoczesnego złoczyńcy.
Nie. Myliłem się.
Widziałem cię w przeszłości, byłeś ekstra.
I niesamowicie rzucasz jo-jo. Ja nie umiem ich nawet podkręcić.
Kapitanie, dasz radę.
Czarny Sokół pokonał cię tylko przez korozję.
Wróciłeś do pełni sił.
Nie przestaje się być bohaterem.
Nawet w takich tandetnych rajtuzach.
Może wciąż mam to coś.
A więc… do niebios!
Chwileczkę, gdzie toaleta?
Nie korzystałem przez 60 lat.
Dzięki. Do toalety!
I… cięcie.
Wyjątkowo dobrze wychodzą mi sceny z jedzeniem.
Stefanie, mam parę rad, jak przedstawić Skylar Burzę tak,
jak na to zasługuje.
Po pierwsze nie mówi tak często „wiesz”.
Ja, wiesz, nie mówię „wiesz”, wiesz, za często.
A słyszysz, wiesz, co mówisz?
Świetnie, teraz ja tak mówię.
Skylar Burza, następna na mojej liście.
Komuś, wiesz, przydałby się manicure.
Najpierw straciłaś moce,
teraz stracisz życie.
Hej, Czarny Sokole,
może zawalcz z prawdziwą Skylar Burzą,
a nie z tanią podróbką.
Hej, ptasi móżdżku.
Widzę, że obrosłeś w piórka,
ale pora, byś zaśpiewał…
inną pieśń.
Koleś, serio?
To było „kapuf”.
To nie koniec, Kapitanie Atomie. Lepiej się pilnuj.
Widzisz? Wciąż jesteś groźny.
Ale nie polecisz za nim?
Nie.
Na jakiś czas będziemy mieć z nim spokój.
Nieźle walczysz, młoda.
Nie wiem, kim jesteś, ale dzięki za ratunek.
Widzę damę w opałach na kilometr.
Naprawdę widzę na kilometr.
Świetna robota, ale powinniśmy cię zabrać do twoich czasów.
Wolałbym zostać tutaj.
Tyle zmieniło się na lepsze.
Na przykład równe prawa i możliwości dla wszystkich,
ze względu na kolor skóry czy płeć.
Tak. Racja.
Chodziło mi o płaskie telewizory
i arbuzy bez pestek.
Przyszłość jest cudowna.
Co się stało?
Znowu nawdychałam się za dużo lakieru?
Nie wiem, co to za aktorzy w kostiumach,
ale kompletnie zrujnowali film.
Patrzcie, co zrobili z moim arcydziełem.
Nagrywałeś ze złej strony?
Czyli nie nagrałeś ani jednej okropnej sceny?
Tylko siebie?
Spokojnie.
Przerobię to na 3D.
Ludzie obejrzą nawet najgorszy chłam w 3D.