Oliver, tu jesteś.
Horace kazał nam zabić pająka w laboratorium.
Pająka?
Nie mogę. Muszę odebrać telefon.
Halo?
Mówisz do podajnika do taśmy.
Muszę kończyć.
Oliver, to tylko pająk. Nie bądź cienias.
Zapomnijcie o pająku.
Mam większe problemy na głowie.
Obniżyły nam się przychody
z powodu spadku sprzedaży komiksów.
Niektóre numery są ostatnio dosyć nudne.
Właśnie.
Błękitne Tornado zrobił internetowy kurs reedukacyjny dla kierowców.
Przez spadek sprzedaży
oddział jest zmuszony obciąć budżet.
Na szczęście nie będzie poważnych zmian.
Musiałem cię zwolnić.
Ja i Oliver jesteśmy największymi na świecie fanami superbohaterów.
Pomożemy pisać komiksy. Od razu będą lepsze.
Komiksy to nie fikcja literacka.
To książki historyczne.
Nie wiem, czy zwyczajni powinni się zajmować czymś tak ważnym.
Przeprowadzamy operacje na mózgu, a jesteśmy w liceum.
Faktycznie pozwalam wam na zbyt wiele, więc zgoda.
Wybaczcie, muszę przeprowadzić operację.
A ponieważ brakuje nam narzędzi chirurgicznych,
muszę użyć nożyczek.
Nie możesz operować nożyczkami.
Jaszczur zrobił sobie nimi jaszczurze pedicure.
Spokojnie, najpierw je wysterylizuję.
Już.
Zaczynamy.
Każdy dzień to przygoda
Choć popołudnie w szkole
Nam się nie podoba
Więc uciekamy Do pracy śmigamy
Po drodze komiksy w sklepie czytamy
Wciąż nowe numery i czadowe moce
Gdyby nie praca Zostalibyśmy do nocy
Jakie problemy wciąż nas nurtują?
Superbohater z poważną kontuzją
Czy uratujemy świat? Kto wie?
Czy pacjenci ochronią nas? Kto wie?
Może pokażą nam drzwi? Kto wie?
To oddział specjalny Ruszajmy do pracy!
Ratujemy ludzi, którzy ratują ludzi
Zawsze po szkole Ruszamy do akcji
My, zwyczajni Zwyczajnie fantastyczni
Leczymy postacie Ze świata wyobraźni
Niektórzy tutaj mają nas za nic
Ale musimy sobie poradzić
Tego sekretu nie możemy zdradzić
Takiej pracy nikt nie chciałby stracić
Czy uratujemy świat? Kto wie?
Czy pacjenci ochronią nas? Kto wie?
Może pokażą nam drzwi? Kto wie?
To oddział specjalny Ruszajmy do pracy!
Jesteśmy na miejscu.
Wiecie, co jest po drugiej stronie tych drzwi?
Nasz wydział komiksowy?
Nie, druga strona tych drzwi.
Głównie drewno i klamka, tak jak z tej strony.
Ale za drzwiami jest wydział komiksowy.
Uwaga!
To tyle?
Jeden facet za biurkiem?
Biurko dostałem tydzień temu.
Wcześniej musiałem pracować na stojąco.
Na suficie.
Podłogę też dostałem tydzień temu.
Ta ściana przyszła wczoraj.
Chłopcy, oto Ambrose.
On stanowi wydział komiksowy.
Dzięki swoim mocom widzi każdy szczegół
życia wszystkich superbohaterów
i na bieżąco je spisuje,
tworząc 50 obrazków jednocześnie.
Ja raz założyłem 50 koszulek jednocześnie, a nie mam gabinetu.
Muszę usunąć jedną z głów dwugłowego człowieka.
Teraz będzie po prostu człowiekiem.
Panie Ambrose, to ogromny zaszczyt z panem pracować.
Mamy nadzieję, że uda nam się trochę pomóc, żeby komiksy…
Nie były słabe.
Wypraszam sobie.
Nie jestem odpowiedzialny za spadek przestępczości.
Poza tym, od kiedy Zgniatacz się ożenił,
żona nie pozwala mu ryzykować życia.
To dlatego przez cały ostatni numer kupował antyki u amiszów.
Teraz jest prawie takim mięczakiem jak ty.
Nie jestem mięczakiem.
Wygrałem, kiedy się siłowaliśmy.
Siłowaliśmy się na palce. I oszukiwałeś!
Nie można podnosić łokcia ze stołu.
Panie Ambrose, czy możemy trochę podkolorować fakty,
żeby komiksy były ciekawsze?
Bo jeśli nie będą się dobrze sprzedawać, oddział splajtuje.
Moglibyśmy je nieco upiększyć.
Moment. Mam wizję.
Zgniatacz kłóci się z teściową.
To świetny początek.
Może zmienimy kłótnię na walkę?
A zamiast teściowej niech będzie gadzia bestia śmierci.
Widzę, że ją znasz.
ZAPYTAJ, CO SIĘ STAŁO
MIAŁAŚ ZAPYTAĆ, CO SIĘ STAŁO
Alan, co się stało?
Skoro pytasz, jestem zdołowany,
od kiedy poznałem prawdę o moim ojcu.
Jestem półzwyczajny.
Wiem, jak się czujesz.
Wcale nie.
Jesteś superbohaterką, która straciła moce.
Ja należę do zwyczajnych, którzy są słabi, leniwi,
słabi, leniwi, leniwi
i nie umieją wymyślać przymiotników.
Ty wciąż masz moce.
Ja jestem bardziej zwyczajna.
Uspokójcie się!
Słyszałem was aż na korytarzu,
bo przyłożyłem ucho do drzwi.
Kto jest bardziej zwyczajny, ja czy Alan?
Wiem, jak to rozstrzygnąć.
Przeprowadzimy czterotygodniową serię skomplikowanych konkurencji
i to nam powie prawdę!
Nazwiemy ją Zwyczajnopiadą.
Poważnie to przemyślałeś.
Nie, wymyśliłem wszystko teraz.
Nie jestem zwyczajnym człowiekiem, mam bystry umysł.
Spytaj mnie o coś.
Nie, wierzę ci na słowo.
SPYTAJ O COŚ
Chłopcy, świetna robota.
Sprzedaż komiksów wzrosła.
Śpimy na pieniądzach.
Kupiłem powiększacz mózgu,
skalpel kwantowy, a co najlepsze, to.
Superłyżkę do lodów.
Nie mylić z łyżką do kociej karmy.
Mnie się zdarzyło.
Pamiętam. To był kiepski piknik.
Mroczny Wojownik! Co się stało?
Próbowałem powstrzymać Pana Grozy
przed wykolejeniem pociągu podmiejskiego.
Zrzuciłem go z pędzącej lokomotywy
i uratowałem pociąg,
ale on walnął mnie w głowę tym wielkim hamburgerem.
Nie możemy wydać komiksu z takim zakończeniem.
Przecież masz wzbudzać postrach.
A w tej chwili wyglądasz absurdalnie… fajnie.
Ile osób dałoby radę założyć hamburger?
Wiem, że osiem osób nie dało rady go zdjąć,
więc do założenia trzeba by więcej.
Wiesz co, Oliver,
po prostu namówmy Ambrose'a do zmiany zakończenia.
Ocalimy reputację Mrocznego Wojownika.
Dobry pomysł.
Musimy już iść, ale czy możemy ci jakoś pomóc?
Wiem, że to zabrzmi dziwnie,
ale mam wielką ochotę na hamburgera.
Witajcie na Zwyczajnopiadzie,
która zadecyduje, kto jest bardziej żałosny, Skylar czy Alan.
Oto nasi zawodnicy w tradycyjnych strojach zwyczajnych.
Skylar, pójdziesz na dno.
Jak zwyczajni, którzy nie umieją pływać.
Ale masz silną motywację.
To niezbyt zwyczajne.
Ja posiedzę tam, nie będę nic robić
i zapomnę, gdzie położyłam klucze.
A teraz pierwsza dyscyplina,
katorżniczy maraton zwyczajnopijski.
26,2 dnia oglądania telewizji non stop.
Albo, jak to nazywają zwyczajni, typowy miesiąc.
Na miejsca.
Gotowi.
Start.
DZIEŃ DRUGI
DZIEŃ CZWARTY
DZIEŃ SIÓDMY
Poddaję się! Nie zniosę więcej reklam.
I jak to może być jednocześnie mop i sokowirówka?
W pierwszym konkursie zwycięża Skylar!
Skylar, dlaczego się nie cieszysz?
Sprzedawcy czekają na telefon, a padła mi bateria.
Mamy dobrą wiadomość i złą wiadomość.
Zła jest taka,
że nie możesz walczyć przez dwa tygodnie.
A dobra?
Mieli w sklepie te skarpety, które mi się spodobały.
Przestań pokazywać ludziom skarpety.
To nienormalne.
Ale najlepsza wiadomość jest taka,
że wyszedł najnowszy numer twojego komiksu.
Zakończenie jest trochę inne. Ty wsadziłeś Pana Grozy w hamburger.
Co? Tak nie można.
Poniesiemy konsekwencje.
Nie można pisać historii na nowo.
Czemu wszyscy mają fioła na punkcie historii?
A najbardziej mój nauczyciel historii. O niczym innym nie mówi.
Mroczny Wojownku, spójrz na to z szerszej perspektywy.
Tylko na tym zyskasz.
Wy tak zwani superbohaterowie znacie mnie jako Pana Grozy.
Mroczny Wojownik rzekomo mnie pokonał.
To kłamstwo.
Spokojnie. Nie udowodni tego.
Udowodnię to.
Co?
Słyszę cię.
To komunikacja dwukierunkowa.
Aby dowieść prawdy,
wyzywam Mrocznego Wojownika na pojedynek
na dachu Wieży Konstytucyjnej dziś o 20:00.
I co teraz? Ledwo chodzę.
To nic, po prostu nie idź.
Wciąż cię słyszę.
Jeśli nie przyjdzie, zniszczę Halę Niepodległości.
Jeśli pokaże się jakikolwiek inny superbohater,
zrujnuję całe miasto!
Wszystko przez was!
Tak to jest, jak się ingeruje w historię.
Wiem.
Dobra wiadomość jest taka, że jeśli Pan Grozy cię zabije,
nie trzeba będzie zmieniać zakończenia nowego numeru.
Śmierć superbohaterów świetnie się sprzedaje.
Nic dziwnego, że Pan Grozy tak się wściekł. Wyszedł na słabeusza.
Możliwe, że napisanie „Chcę do mamusi” w dymku było błędem.
Jest tylko jeden sposób na powstrzymanie go
przed zniszczeniem miasta.
Muszę stanąć z nim do walki.
Nie możesz. Jesteś osłabiony.
I cały tydzień musisz być podłączony do maszyny przeciwbólowej.
Nie potrzebuję nic na ból.
Jestem…
Dobra, ta maszyna robi więcej, niż myślałem.
A gdybyśmy znaleźli innego superbohatera,
który ubierze twój kostium, będzie udawał ciebie i stanie do walki?
Świetny plan, z jedną zmianą.
To musi być któryś z was.
Czemu?
Żaden superbohater się nie zmieści.
Mam wkładki w butach.
Jesteśmy podobnych rozmiarów.
Dobrze. Czyli to będę ja.
Oliver boi się spotkania z pająkiem, a co dopiero ze złoczyńcą.
Wcale się nie boję!
Pewnie… Pewnie, że się zgodzę.
A niech to. Dwa razy niech to. Nie mogę.
Wszyscy się zorientują.
Masz charakterystyczny głos.
To nie problem.
Używam modulatora głosu.
To jest mój prawdziwy głos.
Nic się nie martw.
Czyli problem rozwiązany.
No to wchodzę w to.
Super! Podwójnie super.
Oliver, nie pozwolę ci na to.
Nie tylko dlatego, że się boisz.
Ale i dlatego, że bardzo chcę założyć ten kostium.
Nie boję się. Już mówiłem, że się zgadzam.
- Nie. Ja to zrobię. - Nie, ja.
Przestańcie, chłopaki!
Mamy dosyć problemów z tym łotrem, Panem Grozy.
Wszystko sprowadza się do tego, kto wejdzie w buty.
Jaki macie rozmiar?
- 41. - 38.
A ja 38.
Oliver, będziesz dziś Mrocznym Wojownikiem.
Ekstra.
CHCĘ DO MAMUSI
Kolejna konkurencja Zwyczajnopiady
to 100-metrowy bufet.
Znany przez zwyczajnych jako lekka przekąska.
Zwycięzca zostanie wyłoniony na podstawie prędkości,
ilości jedzenia oraz stylu.
Na miejsca, gotowi…
Wybacz, Sowia Dziewczyno.
Przejdź się.
Co za łakomstwo!
Nienawiść Skylar do kawałków bekonu może ją srogo kosztować.
Przeklęta sałatka!
Alan niedługo skończy.
Już tu idzie, z dwoma talerzami!
I zabrał zdecydowanie za dużo serwetek!
Sędziowie?
Zgniatacz? Dziesięć.
Słoneczna Iskra? Dziesięć.
Incognito? Dziesięć.
Alan wygrywa rundę.
Tak! Maksimum 28!
Jeszcze nie umie liczyć! To dopiero zwyczajny człowiek.
Oliver wygląda wporzo.
A jak ma pokonać Pana Grozy?
Mam w pasie pełno niesamowitych broni.
Mroczny Wojownik nauczy mnie z nich korzystać.
Tylko nie z tej.
Z tej nie chcę korzystać.
Nic w tym pasie
nie zadziała na tę łajzę.
Ja mam pistolet pulsarowy, on ma tarczę pulsarową.
Pistolet laserowy, tarcza laserowa.
Ten koleś…
I co teraz?
Moment. Wiem, co zrobimy.
Kiedy staniesz do walki z Panem Grozy,
wyciągniesz nową, przerażającą broń, na którą nic nie ma.
Łyżka do lodów? Świetny pomysł.
Jeśli Pan Grozy boi się kawy z lodami.
My wiemy, że to łyżka do lodów, ale on nie.
Powiesz, że to jakiś atomowe urządzenie dezintegrujące,
przez które wybuchnie każdy molekuł w jego ciele.
Czyli twój genialny plan to blef?
A jeśli mi nie uwierzy?
Wtedy zrobimy tak, jak ja myślałem.
Pan Grozy będzie cię tłukł jak kotlet,
a ty postarasz się nie umrzeć.
Jest 20:05, a Pana Grozy wciąż nie ma.
Może mnie zobaczył, poczuł grozę i uciekł.
Bo mój kostium napawa grozą.
Sieje grozę. Przyszedł.
Mroczny Wojownik.
Nie sądziłem, że odważysz się przyjść.
- Nie brakuje mi odwagi… - Oliver! Głos.
Nie brakuje mi odwagi,
a do tego dysponuję atomowym urządzeniem dezintegrującym.
To broń tak przerażająca,
że na samą wieść o niej zginiesz.
Ja również posiadam nową broń.
Deatomizer subatomowy, który przemieni cię
w milion molekuł bólu i rozpaczy.
Mówiłem już, jaka to straszna broń?
Mówiłeś.
Tylko sprawdzam.
Co teraz?
Pas.
Nic mi nim nie zrobisz.
To było zaskakująco skuteczne.
Nie jesteś Mrocznym Wojownikiem.
Tylko jakimś dzieciakiem.
A to jest łyżka do lodów.
Ty nie jesteś Panem Grozy!
A to jest blender.
Moja mama ma taki sam, tylko z inną rączką.
Dobra, nie jestem okrutnym Panem Grozy.
Jestem Bob, jego asystent.
Pan Grozy złapał grypę żołądkową
i kazał mi przyjść za niego.
Gdyby przyszedł Mroczny Wojownik,
chciałem blefować i spróbować go wystraszyć.
- Ja tak samo. - Ja to wymyśliłem.
Co za koszmar.
Jeśli napiszą o tym w komiksach,
Pan Grozy nie zniesie upokorzenia i mnie wywali…
przez okno, prosto na piłę tarczową.
Jest bardzo okrutny.
Nikt nie może się o tym dowiedzieć.
Chyba wiem, co zrobić.
Mroczny Wojownik i Pan Grozy,
wciąż splątani w śmiertelnej walce,
spadli z dachu w mrok nocy.
Ciąg dalszy nastąpi.
Dobrze. Napiszę takie zakończenie.
Ale skoro wzrosła sprzedaż,
może dostanę temperówkę?
Ostrzenie ołówka piłą jest niebezpieczne.
Muszę powiedzieć, że byłeś bardzo odważny,
kiedy stanąłeś do walki z Panem Grozy.
Chociaż to nie był prawdziwy Pan Grozy.
No i to była słaba walka.
Wiesz co? Mam tego dosyć. Stajemy do walki, w tej chwili.
Raz, dwa, trzy, cztery, walczymy na kciuki.
Łokieć na stole!
Taka zasada.
Mamy remis.
Dlatego przygotowałem ściśle tajną dogrywkę.
Kto nie przejmuje się losem innym
i nie pomoże niewinnej, przypadkowej ofierze.
Tablica zmiażdży Jaszczura. Musimy mu pomóc.
Przykro mi, właśnie rozwiązuję quiz,
który powie mi, jaką jestem księżniczką.
Nie mogę stać i nic nie robić.
Skylar, ratując Jaszczura, udowodniłaś, że jesteś bohaterką.
A więc nie zwyczajną osobą.
Nigdy nie wymówiłem tych słów, a on nigdy ich nie usłyszał.
Alan zwycięża!
Nie. Wszyscy o czymś zapomnieliśmy.
÷O leczeniu pacjentów?
Nie.
Brak mocy nie znaczy, że zwyczajni nie mogą być bohaterami.
Zwyczajni tacy jak policjanci czy strażacy
codziennie ryzykują własne życie dla innych.
Są równie odważni i bohaterscy, jak superbohaterowie.
Albo bardziej.
Pomagając Jaszczurowi, udowodniłam, jaka jestem zwyczajna.
Więc ja powinnam wygrać.
Dobrze powiedziane.
To była elokwentna, przemyślana przemowa.
Zdecydowanie ponad poziom zwyczajnych.
A więc Alan nadal jest bardziej zwyczajny!
Tak! Zapytaj, jak się czuję.
Mam to w nosie.
MASZ ZAPYTAĆ, JAK SIĘ CZUJĘ