Cześć, Skylar.
Ładny strój. Nowy?
Nie, nie dam ci ściągnąć zadania domowego.
Myślisz, że dlatego powiedziałem ci komplement?
Jestem urażony.
Zrobiłem to, bo chcę pożyczyć pieniądze.
Nie za dużo.
Tylko 20.
Tysięcy. 20 tysięcy dolarów.
Po co ci 20 tysięcy?
Stefanie powiedziała na przerwie,
że chce naszyjnik z jakiegoś czasopisma, który tyle kosztuje.
A skoro nie zdobędę jej uczuć,
to może je kupię.
Kaz, nie musisz jej nic kupować.
Bądź sobą, a spodobasz się jej za to, kim jesteś.
- Tak myślisz? - Żartuję.
Nie zdobędziesz jej uczuć.
Ale musisz wydać więcej niż 20 tysięcy, żeby zrekompensować jej…
to.
To pożyczysz mi 30 tysięcy?
Cześć, Oliver. Co tam?
Niewidzialność Incognito nie działa,
właśnie go leczę.
Jestem w połowie.
Nawet nie podziękujesz?
Jesteś niewidzialny, nie niesłyszalny.
Horace, wyleczyłem Incognito.
Szkoda, że mnie nie leczy tak,
jak leczy całą resztę.
Jestem okropny.
Wieki temu obiecałem, że przywrócę jej moce,
ale ciągle traktuję ją jak koleżankę,
a nie jak pacjentkę.
Dlaczego mówisz szefowi, jak kiepsko pracujesz?
To głupsze, niż kiedy Incognito myślał, że jest niewidzialny,
i przyłapałem go na tańcu zraszacza. Zobacz.
Pewnie stoi za mną?
Przed tobą.
Co tu jeszcze robisz?
Wyleczyliśmy cię! Zapłać i wyjdź!
Zaczynamy.
Każdy dzień to przygoda
Choć popołudnie w szkole
Nam się nie podoba
Więc uciekamy Do pracy śmigamy
Po drodze komiksy w sklepie czytamy
Wciąż nowe numery i czadowe moce
Gdyby nie praca Zostalibyśmy do nocy
Jakie problemy wciąż nas nurtują?
Superbohater z poważną kontuzją
Czy uratujemy świat? Kto wie?
Czy pacjenci ochronią nas? Kto wie?
Może pokażą nam drzwi? Kto wie?
To oddział specjalny Ruszajmy do pracy!
Ratujemy ludzi, którzy ratują ludzi
Zawsze po szkole Ruszamy do akcji
My, zwyczajni Zwyczajnie fantastyczni
Leczymy postacie Ze świata wyobraźni
Niektórzy tutaj mają nas za nic
Ale musimy sobie poradzić
Tego sekretu nie możemy zdradzić
Takiej pracy nikt nie chciałby stracić
Czy uratujemy świat? Kto wie?
Czy pacjenci ochronią nas? Kto wie?
Może pokażą nam drzwi? Kto wie?
To oddział specjalny Ruszajmy do pracy!
Cześć, Gamma Dama.
Podobno mam uśmiech wart milion dolarów.
Może być twój za 20 tysięcy.
Za 20 tysięcy dolarów, nie woltów!
Co się stało Walkirze?
Zranił ją Pogromca Dusz.
Utknął jej pod żebrem grot strzały maczany w truciźnie.
Potrzebne mi szczypce fuzyjne!
- Gdzie są? - Na Jupiterze.
Tym na Florydzie.
Tej na Marsie.
Co zrobimy? Niedługo umrze.
Ponieważ nie możemy tu trzymać każdego przyrządu we wszechświecie,
polegamy na Wszechpisie.
Na długopisie?
Na długopisie Wszechpisie.
Łączy się z siecią nerwów w mózgu, gdy rysujesz przedmioty,
i wykorzystuje cząsteczki kwantowe, by nadać im postać materialną.
Czyli wszystko, co nim narysujesz, staje się prawdziwe?
Co?
Co za szalony pomysł!
Chwila. Zgadza się.
Szczypce fuzyjne.
Skylar, już wiem, skąd wezmę naszyjnik dla Stefanie.
Pocieranie pojemnika z moczem nie przywoła dżina.
Nie.
Pożyczę Wszechpis.
Przerysuję ten drogi naszyjnik
i dam go Stefanie.
Potrzebuję tylko najnowszego wydania czasopisma z drogą biżuterią.
Kaz, nie rób tego.
Skarby superbohaterów służą do superbohaterskich starań,
a nie szalenie samolubnego sprawowania.
Żałuję, że kupiłem ci kalendarz z wyrazami na S.
Dobrze, masz rację. Nie wezmę Wszechpisu.
Aż sobie pójdziesz.
Może za często kradnę długopisy.
Skylar, tu jesteś.
Ciągle myślę o tym, co powiedziałaś.
I przestaniesz unikać pęknięć w chodnikach jak jakiś dziwak?
Chodzi mi o leczenie ciebie.
Nie wiem, czy stawanie na pęknięciach
złamie mojej mamie kręgosłup, ale po co ryzykować?
Nie chciałam, żeby zrobiło ci się przykro. Po prostu byłam w złym humorze.
Nie, miałaś rację.
Więc pracowałem całą noc
i przygotowałem serum na bazie ektoplazmy Incognito,
które może ci przywrócić niewidzialność.
Naprawdę?
To byłoby niesamowite!
Mam po dziurki w nosie płacenia za seanse w kinie.
Chciałem dodać tropikalną parasolkę, bo to wyjątkowy koktajl,
ale co tam.
Chyba coś czuję.
Zadziałało?
Kiedy jestem niewidzialna, sama wciąż siebie widzę,
ale chyba zadziałało.
Skylar, przykro mi, ale…
nie wiem, gdzie patrzeć, bo cię nie widzę.
I kto to powiedział? Przecież nikogo tu nie ma.
Oliver, bardzo ci dziękuję.
Może na razie wyłączysz moc
i staniesz się widoczna,
a potem spróbujesz znowu i może zadziała, a może nie?
Poważnie?
Wiesz, jak długo żyłam bez tej mocy?
Zostawię ją na cały tydzień!
To chyba nie najlepszy pomysł.
Nikt nie lubi, kiedy ktoś się popisuje.
Wystarczy spojrzeć na Incognito.
Jeśli jesteś taki wrażliwy, to nie podsłuchuj.
Oliver, wiedziałam, że mnie nie zawiedziesz.
To ja cię przytulam.
Cieszę się, że jesteś szczęśliwa.
Nie widziałem, żebyś się tak uśmiechała…
nigdy, bo w ogóle cię nie widzę.
Cześć, Stefanie.
Tamta dziewczyna mówiła, że masz brzydkie buty.
Co?
Chyba nie wie, jakie są drogie i niewygodne.
Jak ci się podobają teraz, Cindy?
Kaz, co byś wolał, strzelać do opętanych pomidorów
z kukurydzianymi oszczepami
czy skakać przez beczki odpadów atomowych,
jednocześnie walcząc z chomikowym robotem?
Czemu pytasz? Wymyślasz grę komputerową?
Nie, planuję imprezę urodzinową.
Ale to świetny pomysł.
Zrobię własną grę komputerową.
I możesz mi ją kupić na urodziny.
Tylko ją zapakuj, żeby to była niespodzianka.
Hejka.
Zobaczyłem coś w sklepie. Wyglądało kiepsko bez twojej szyi.
Dokładnie taki, jaki chciałam.
Dziękuję.
Wiesz, jeśli nie masz planów na wieczór,
chciałbyś kupić mi kwiaty,
podjechać pod szkołę limuzyną
i zabrać mnie na drogą kolację,
chyba że zjawi się ktoś wyższy, przystojniejszy i bogatszy?
Pewnie!
Spadaj, książę Edmundzie, hrabio Kentu!
Głupi ludzie z wymiany.
Horace, co tam?
Walkira wciąż ma pod żebrem fragment strzały.
Potrzebuję szczypiec fuzyjnych, ale Wszechpis zniknął.
Nie możesz użyć tych samych, co wcześniej?
Rozpadły się.
Przedmioty tworzone Wszechpisem
mają niestabilną strukturę molekularną
i istnieją od sześciu godzin do dziesięciu milionów lat.
Zwykle sześć godzin.
Co? Po prostu znikają?
Rety.
Wyglądasz inaczej.
Miałeś na ramieniu papugę?
Walkira jest w stanie krytycznym!
Musimy znaleźć Wszechpis!
Spokojnie, na pewno gdzieś tu jest.
Wcale nie w mojej kieszeni, bo czemu miałby tam być?
Gdzie długopis? Gdzie długopis?
Horace, szybkie pytanie hipotetyczne.
Co by się stało,
gdyby Wszechpis znalazł się poza oddziałem specjalnym?
To byłaby katastrofa dla świata,
gdyby Wszechpis wpadł w ręce kogoś o wypaczonym umyśle.
Super!
Pułapka na myszy!
I długopis!
Ten długopis musi gdzieś tu być!
Hej, Gus.
Co robisz?
Rysuję postacie do mojej gry komputerowej.
Ale mi idzie!
Nie oderwałem się od kartki ani razu.
I nie powiedziałem nic po hiszpańsku.
Comprende, muchacho?
Kurka!
Słuchaj.
Musisz mi oddać ten długopis.
Czemu?
No bo…
dostałem go w prezencie
od wujka długo… włosego.
Dobra.
I tak byś go zabrał.
Wszystkim zabierasz długopisy.
Dobra.
Wracaj do nieodrywania się od kartki
i niemówienia po hiszpańsku.
Się robi, amigo.
Kurka!
Mogło być dużo gorzej.
I jest.
Dziwne.
Drzwi się otworzyły, ale nikt nie wszedł.
Mam brodę z pianki do golenia.
Jak to się stało?
To ja, Skylar. Niewidzialność daje mi tyle frajdy.
Tak się cieszę, że cię wyleczyłem.
Cześć, Kaz.
Nic nie rozumiem przez te warki i krzyki.
Powiedz potworowi, że rozmawiasz przez telefon.
Już idę.
Oliver, musimy pomóc Kazowi.
Powiem ci po drodze. Chodź ze mną.
Jak mam za tobą iść? Przecież cię nie widzę.
Spokojnie, pomyślałam o tym.
Musiałaś mi założyć uprząż? Nie mogłaś mnie złapać za rękę?
- Kaz, nic ci nie jest? - Niezbyt.
Goni mnie potwór!
Spokojnie, już rysuję broń.
Czemu narysowałeś parasol?
Bo bez wzoru nie umiem nic innego.
On za bardzo się ich nie boi.
Ja się nim zajmę.
Nie będzie się spodziewał, bo jestem niewidzialna.
Udawaj, że jest niewidzialna.
Jasne.
Oliver, ty dobrze rysujesz. Narysuj jakąś broń.
Ta kieszeń mnie wykończy!
Skylar, złap długopis!
Zjadł go.
Teraz go nie pokonamy i Walkira umrze!
Wiem!
Gus podarł rysunek z kaktusem.
Czyli zniszczenie rysunku
sprawia, że rzecz też znika.
Wy zajmijcie potwora, ja podrę rysunek.
- Nie mamy broni. - Idź do śmietnika.
Gus!
Co się tam dzieje?
Spotkanie kółka potworów.
Przyszedłem w sprawie rysunków…
Wiem, co powiesz. Tak, ten jest na sprzedaż.
Zatytułowałem go „Potwór, który nie boi się parasoli”.
Daj mi go!
Dawaj rysunek albo podrę resztę jeden po drugim!
Nie byłoby szybciej podrzeć wszystkie naraz?
Nie, to argument na moją niekorzyść.
Sam tego chciałeś.
Kaz, nie rwij naszych broni!
Hej, potworze! Lubisz kacze tosty?
Kaz!
Dawaj rysunek albo złamię twojemu koledze rękę!
Nie Indianie Bonesowi!
Dobrze, dobrze.
Skylar, całe szczęście, że nic ci nie jest.
Tak zakładam…
- Skylar… - Gdziekolwiek jesteś.
Skylar, miałaś rację.
To było głupie zabrać ten długopis.
Zaniosę go do oddziału i uratuję Walkirę.
Kaz?
Tak?
Głupia kieszeń!
Kaz, czemu nie jesteś gotowy na randkę?
I gdzie, wiesz, limuzyna?
Bardzo cię przepraszam.
Nie mogę teraz wyjść. Moglibyśmy przełożyć randkę?
Co? Nie!
Albo pojedziemy teraz,
albo nigdy nie dam ci wydać na mnie fortuny.
Przepraszam, ale pewne rzeczy są ważniejsze
od spotykania się z piękną dziewczyną.
Jakie?
Właściwie to żadne.
Ale muszę iść.
Dobrze słyszałem, że szukasz kogoś, kto wyda na ciebie kasę?
Jeśli tak, to ja się piszę.
Dobrze, aż przyjdzie ktoś wyższy, przystojniejszy i bogatszy.
Zjeżdżaj, książę Edmundzie, hrabio Kentu!
Już.
Horace. Muszę ci coś wyznać,
jak tylko wyleczymy…
Walkira?
Jest zdrowa. Co się stało?
Wyleczyłem ją godzinę temu.
Szybko doszła do siebie. Nie musiała iść daleko.
Myślałem, że potrzebujesz Wszechpisu,
żeby narysować szczypce fuzyjne.
Znalazłem Wszechpis.
Cały czas miałem go w kieszeni.
Ale nie mogę znaleźć zapasowego.
Miałeś zapasowy długopis?
Narysowałem zapasowy Wszechpis na wypadek, gdybym zgubił oryginał.
Ciągle gubię długopisy.
Chwila, gdzie jest prawdziwy Wszechpis?
W kieszeni.
Zapasowy Wszechpis powinien niedługo się rozpaść,
więc wszystko dobrze.
Co mi chciałeś wyznać?
Że…
jestem bardzo zawiedziony, że zgubiłeś Wszechpis.
Bardzo!
Słusznie.
Co, gdyby wpadł w niepowołane ręce?
Na przykład Incognito.
Co by narysował taki niewidzialny półgłówek?
Idź już sobie!
Żona narzeka, że nigdy cię nie widzi w domu.
Cześć, Oliver i Skylar.
Miło cię widzieć.
Masz moją uprząż i smycz.
Chcę wyprowadzić Alana na spacer.
Skylar, widzę cię!
Musiała ci się wyłączyć moc
przez te błyszczące promienie i…
Cały czas byłaś widoczna.
Domyśliłam się.
Od początku wiedziałam, że lekarstwo nie działa.
Czyli cały dzień ze mnie kpiłaś?
Założyłaś mi uprząż dla psa.
I dałaś tamtemu spanielowi powąchać mi tyłek.
Nie trzeba było kłamać. Jesteśmy przyjaciółmi.
Musisz zawsze być ze mną szczery, nawet jeśli to przykre.
Wolę, żebyś mnie rozczarował niż okłamał.
Masz rację.
Po prostu było mi tak przykro,
że nie skupiałem się na przywróceniu ci mocy.
Tyle dla mnie znaczysz.
Nie chcę, żebyś była smutna.
Ty dla mnie też wiele znaczysz.
Nie wiem, co bym bez ciebie zrobiła.
Chcesz mnie pocałować?
Co?
Nie!
Myślałem, że ty chcesz, żebym cię pocałował,
i nie chciałem cię rozczarować,
bo nie chcę, żebyś była smutna.
Nie chciałam, żebyś mnie pocałował!
Dobrze, czyli się zgadzamy.