Stary, mieliśmy iść na szkolną imprezę halloweenową.
Nie przebrałeś się?
Przebrałem. Czemu inaczej bym to założył?
Bo to znacznie ładniejsze, niż to, co zwykle nosisz?
Czym niby masz być?
Imprezową bestią.
Impreza. Bestia.
Nikt tego nie skuma.
Za to mój kostium tak.
Nie masz kostiumu.
Właśnie, że tak! Przebrałem się za kujona.
Widzisz? Trzymam książkę.
Jak kujon.
To obłęd.
Nikt nie zauważy, że się przebrałeś.
Kaz, fajny kostium kujona.
Oliver, czym ty masz być?
Pewnie cieszysz się z odzyskania mocy.
Jeśli chcesz mi podziękować, mogłabyś…
Miałam ci dać buziaka, ale jak chcesz.
Hej, Skylar, co z twoimi włosami?
Różowe pasemko zrobiło się białe.
To część mojego przebrania na Halloween.
Jestem Skylar Burzą w wieku 80 lat.
Nadciąga burza.
Skylar Burza.
To dobrze, bo wszyscy wiedzą,
że gdy superbohater zostaje złolem, coś w jego wyglądzie staje się białe.
Nie jestem zła, tylko stara.
Czy któryś z was, młodzików, pokaże mi, jak załączać zdjęcie do maila?
Maila? Rzeczywiście jesteś stara.
Horace, co się stało?
Oblałem spodnie sokiem śliwkowym.
Chodziło mi o umierającą superbohaterkę.
Śnieżycę zaatakował jej nemezis Spalarz.
Jej stan jest stabilny, ale toksyna Spalarza
może ją wypalić od środka.
Nie rozumiem.
Czemu mrożąca moc Śnieżycy nie walczy z gorącem?
Bo Niszczyciel ukradł jej moce.
Jej kanister stał obok Skylar.
Myślicie to samo, co ja?
Możemy wykraść z kryjówki Niszczyciela moce Śnieżycy
oraz pozostałe kanistry i zwrócić moce wszystkim superbohaterom?
Nie, myślałem o tym,
że Kaz ma superancki kostium kujona.
Oliver, czym ty masz być?
Zaczynamy Każdy dzień to przygoda
Choć popołudnie w szkole Nam się nie podoba
Więc uciekamy, do pracy śmigamy
Po drodze komiksy w sklepie czytamy Wciąż nowe numery i czadowe moce
Gdyby nie praca, zostalibyśmy do nocy
Jakie problemy wciąż nas nurtują? Superbohater z poważną kontuzją
Czy uratujemy świat? Kto wie?
Czy pacjenci ochronią nas? Kto wie?
Może pokażą nam drzwi? Kto wie?
To oddział specjalny Ruszajmy do pracy!
Ratujemy ludzi, którzy ratują ludzi Zawsze po szkole ruszamy do akcji
My, zwyczajni Zwyczajnie fantastyczni
Leczymy postacie Ze świata wyobraźni
Niektórzy tutaj mają nas za nic
Ale musimy sobie poradzić
Tego sekretu nie możemy zdradzić Takiej pracy nikt nie chciałby stracić
Czy uratujemy świat? Kto wie?
Czy pacjenci ochronią nas? Kto wie?
Może pokażą nam drzwi? Kto wie?
To oddział specjalny Ruszajmy do pracy!
Co robisz?
Próbuję ukryć tę plamę z soku śliwkowego.
Gotowe! Teraz jej nie widać.
Oliver i Kaz wspominali, że w ich szkole jest dziś impreza.
Mogę iść?
Nie, zwyczajny świat jest zbyt niebezpieczny.
Zbyt niebezpieczny?
To miejsce atakują raz na tydzień.
Pójście na imprezę pozwoli mi zgłębić moje korzenie.
Jestem pół-zwyczajny.
Pół-zwyczajny? Kto ci to powiedział?
Ty.
Zgadza się. Jesteś pół-zwyczajny.
Chciałbym móc o tym zapomnieć.
Więc to zrobiłem.
Nie możesz iść na imprezę,
bo będziemy świętować Halloween na oddziale specjalnym.
Powiedz: „Cukierek albo psikus”.
Cukierek albo psikus.
Psikus!
No i co?
Fajnie, nie?
Kocham Halloween!
Hej, Philip, możemy chwilę pogadać?
- Nie. - Dzięki.
Nie wiem, co robić.
Chcę iść na imprezę w zwyczajnej szkole, ale wujek Horace mi nie pozwala.
Rozważam, czy nie wykraść się bez jego zgody. Co o tym myślisz?
Że powinieneś dać mi spokój.
Wszyscy tak mówią.
Hej, młody. Podejdź.
Totalnie powinieneś iść na tę imprezę.
- Serio? - Tak. A my pójdziemy z tobą.
Halloween to jedyny dzień w roku, gdy nie przyciągamy uwagi zwyczajnych.
Stary! Trudno nie przyciągać uwagi w świetle reflektora!
Dobra, ale wujek nie może zauważyć, że mnie nie ma.
Philip, załóż to i udawaj, że jesteś mną.
Masz.
Dobrze ci idzie udawanie mnie. Też bym tak zrobił.
Skylar, pomożesz nam?
Idziemy do kryjówki Niszczyciela, żeby odzyskać moce
- i zwrócić je superbohaterom. - Co takiego?
To znaczy… co takiego?
W każdym razie…
Oliver jest zbyt słaby, by unieść moce, a ja jestem zbyt leniwy.
Pomożesz nam?
Kurczę! Chciałabym,
ale Horace mnie nie puści, dopóki mnie nie zbada.
Tak, Horace? Dobrze, już idę!
Badanie super-słuchu. Zdałam!
Poprośmy o pomoc Tektona.
To superbohater. Ma ważniejsze rzeczy na głowie.
Myśl nieszablonowo.
To superbohater. A oni pomagają ludziom.
Jesteśmy ludźmi i potrzebujemy pomocy. Proste!
To tak nie działa.
Tektonie, pomożesz nam z czymś?
Jasne. Jestem superbohaterem.
Pomagam ludziom takim jak wy. Potrzebujecie pomocy. Proste!
Nareszcie zobaczę zwyczajne nastolatki w ich naturalnym środowisku.
A co jest bardziej naturalne, niż udawanie umarlaka albo lodowego rożka?
Alan?
Nie poznałem cię w tym obłędnym kostiumie.
Wełniana kamizelka z rękawami!
Szaleństwo!
A ty czym jesteś?
Podłogą w sali kinowej.
Wpis do dziennika nr 1:
na podłodze zwyczajnego kina można znaleźć darmowe przekąski.
Idę prowadzić dalsze badania.
Nikt nie możesz się zorientować, że superbohaterowie istnieją,
więc nie używajcie mocy.
Mówi do ciebie, Incognito.
Rany, nie możesz pukać, zanim przejdziesz przez portal?
Wybacz. Mam złe wieści.
Oliver i Kaz chcą zwrócić superbohaterom moce, ukryte w twojej kryjówce.
Możemy to wykorzystać.
Idź tam i skaź wszystkie moce, zanim zjawią się chłopcy.
Genialne.
Gdy zwrócą wszystkim moce, stworzą armię złych superbohaterów.
Czekaj, ktoś tu idzie.
Ubóstwiam to robić.
Pamiętaj, by opóźnić chłopaków.
Tak jest. Do zobaczenia.
Wciąż tu jesteś, prawda?
Wybacz, naprawdę ubóstwiam to robić.
Tekton dołączy później. Pomaga koledze w przeprowadzce.
Musi się nauczyć odmawiać.
Dobrze, jeszcze jesteście.
Mieliśmy iść, ale bez oka Experiona nie przejdziemy przez skaner siatkówki.
Więc zeszliśmy do więzienia, gdzie Experion sobie przypomniał,
że Niszczyciel trzyma zapasowe oko pod wycieraczką.
To dość niehigieniczne miejsce na gałkę oczną,
ale gość mieszka w kanałach.
Chłopcy, Śnieżycy się nagle pogorszyło.
Musimy natychmiast zwrócić jej moce! Inaczej umrze.
I przekażcie Alanowi, że wyciąłem dla niego dynię.
To najgorsza dynia w historii.
Żartujesz?
To doskonały portret.
Doktorze Lampion, zajmijmy się Śnieżycą.
Musimy się pospieszyć.
Hej, mogę dla was otworzyć kosmiczny portal.
Dotrzecie tam w sekundę.
Zawsze chciałem przejść przez kosmiczny portal.
Czekaj! Jest tam zimno?
Właśnie! Mamy założyć wiatrówki?
Nie ma potrzeby. Ale nie mówcie o tym Horace’owi,
bo się wkurzy, a dziś rzuca w ludzi jajami.
Psikus!
Gdzie jesteśmy?
Kosmiczny portal Skylar niechcący wysłał nas w kosmos…
…kosmos…
Horace ma rację! Jej moce są spaczone.
Ale na szczęście otacza nas jakaś bańka.
Tak, ale strasznie tu zimno.
A śmiałeś się z mojej wiatrówki.
Dobra, wróćmy przez portal.
Portal zniknął!
A co, jeśli tu utknęliśmy? Ile zostało nam tlenu?
Nie martw się. Nie skończy nam się tlen.
Skąd to wiesz?
Bo wpierw trafi nas ten meteoryt!
Ten meteoryt nas trafi! Musimy coś zrobić.
Masz rację!
Naprawdę myślisz, że to pomoże?
Nie, ale nie chcę umierać z zimnym karkiem.
Czekaj! Wiem!
- Chomiki. - Co?!
Biegnij jak chomik w kołowrotku!
Udało się!
Uratowałeś nasze… chomiki!
Słuchaj, nie możemy tak robić wiecznie.
Dawaj zegarek.
Po co?
- Zrób to! - Masz.
Wiesz, że w ten sposób nie zatrzymasz czasu?
Chyba wiem, jak otworzyć portal.
Srebrna Tarcza otworzył dziurę w kosmosie, strzelając neutronami do kryształu kwarcu.
Twój zegarek ma kryształ kwarcu, a komórki emitują neutrony.
Wcale nie.
Ale coś tam emitują!
Miałeś rację co do mojego kostiumu i tego, że Tekton nam pomoże,
ale to nie ma żadnego sensu.
Masz lepszy pomysł?
Bo według mojego zegarka została nam minuta życia!
Dobra!
Chwila, czemu nie zniszczyłeś swojego zegarka?
Żeby pasował do kompletu.
Alan, gotowy na kolejne psikusy?
Daruj sobie.
Próbuję pracować.
O rety!
Alanie, jaki cudowny kostium Philipa.
Jestem Philipem, a nie Alanem. A to tylko kamizelka,
która łatwo przecisnęła się przez moją tycią głowę.
Philipie, Alan cię do tego namówił? Gdzie on jest?
Kazał mi przysiąc, że ci nie powiem. Więc ci powiem.
Wymknął się z superbohaterami na szkolną imprezę halloweenową.
To okropne. Alan jest zbyt lekkomyślny.
Wyjawi zwyczajnym istnienie superbohaterów.
To wszystko moja wina. Wmówiłem mu, że jest pół-zwyczajny,
by zachować w sekrecie tożsamość jego ojca Optimo.
Postąpiłem właściwie? Czy cel uświęca środki?
Wybacz, przestałem słuchać po słowie „szparag”.
Jaki „szparag”?
Powiedziałeś to tydzień temu. Wtedy przestałem słuchać.
Ktoś przegapił zakończenie ekscytującej historii o szparagu.
Gotowe. Otworzę portal, jak odliczę do dziesięciu.
Sto dwadzieścia jeden, sto dwadzieścia dwa…
Nie mamy powietrza! Skończ liczyć!
No i straciłem rachubę!
Sto dwadzieścia jeden, sto dwadzieścia dwa…
Skazić moce superbohaterów – gotowe.
Wysłać rachunek za kablówkę – gotowe.
O czymś zapomniałam?
A, racja.
Udało ci się! Uratowałeś nas.
Twój szalony pomysł wypalił.
A nawet nie doliczyłem do końca.
Serio, nigdy więcej w ciebie nie zwątpię.
Super, bo musimy się dostać do kryjówki.
A według moich zegarków Tekton czeka na nas od dziesięciu minut.
Skylar?
Co tu robisz?
Kaz i Oliver poprosili mnie, żebym odzyskała moce Śnieżycy.
Jest bardzo chora.
Niezbyt ci się spieszy, by wrócić na oddział.
Miałaś czas zaparzyć herbatę i rozwiązać krzyżówkę.
Swoją drogą, „norweska atrakcja turystyczna” to fiord.
Co więcej, trzymasz urządzenie, którego jedynym celem jest skażanie mocy.
Tektonie, przysięgam, to nie tak. Jestem Skylar Burza.
Nigdy nie zrobiłabym nic złego.
Na przykład tego.
Teraz staniesz się złym Tektonem.
Wpis do dziennika nr 37:
małe marchewki, mała kukurydza, małe żeberka.
Zwyczajni lubią jeść małe rzeczy.
Alanie, jak mogłeś? Zabroniłem ci opuszczać szpital.
Nie posłuchałeś mnie i naraziłeś świat superbohaterów.
Nie martw się. Dużo się tu uczę.
Poza tym nikt nie podejrzewa, że to prawdziwi superbohaterowie.
Uwaga!
Pora ogłosić najlepszy kostium wieczoru.
Naszymi finalistami są dwaj Mroczni Wojownicy i kujon.
Zwycięzcą zostaje…
nie on!
Gratulacje, Ashtonie. Jesteś zwycięzcą.
Co?
Myślicie, że jego kostium jest lepszy niż mój?
Twój wyraźnie uszyła ci mama.
No i co z tego?
Czy jego kostium potrafi to?
Tego się właśnie obawiałem.
Teraz te dzieciaki odkryją prawdę.
Nie martw się. Chyba wiem, co robić.
Te efekty specjalne są takie dziadowskie.
Widać, że to bujda.
Właśnie.
Moim zdaniem były super,
ale chcę się dopasować, więc się z wami zgodzę.
Alanie, bystra zagrywka. Jak na to wpadłeś?
Odkryłem, że zwyczajne nastolatki niczego nie lubią
i łatwo zmieniają się we wściekły motłoch.
Patrz.
Hej, ten dzieciak ma okulary!
Brać go!
Alanie, nie doceniałem cię.
A nie sądziłem, że to możliwe.
Skylar? Co ty tu robisz?
Co z Tektonem?
Mój zmysł Skylar dał mi sygnał, że coś jest nie tak.
Gdy tu dotarłam, Tekton próbował ukraść moce.
Nie, to nieporozumienie.
Tekton miał się tu z nami spotkać,
ale niechcący utknęliśmy w kosmosie. Nie, że kogoś wytykam.
Ale ja tak. To twoja sprawka!
Co do licha?
Sorry, moje moce szwankują.
Przyłapałam Tektona, jak próbował sobie wstrzyknąć moce,
a potem mnie zaatakował. Chyba jest zły i pracuje z Niszczycielem.
Nie. Tekton nigdy by tego nie zrobił.
Nie jest zły.
To mój gość!
Sam się przekonaj.
Jego insygnia stały się białe.
Jest zły.
Dacie wiarę?
A myślisz, że kogoś znasz.
Kurna!
„Okrzyk zaskoczenia” na pięć liter. Kurna!
Skylar, raz jeszcze dzięki.
Dzięki tobie Śnieżyca wyzdrowiała.
I teraz strasznie tu zimno.
Tak? Nie zauważyłem.
Wciąż nie mogę uwierzyć,
że Tekton cały ten czas współpracował z Niszczycielem.
Wiem. Ale przynajmniej możecie zwrócić moce tym,
- których wezwał Horace. - To prawda.
Czekaj.
Wstrzymajmy się dzień czy dwa, zanim oddamy wszystkim moce.
Na wypadek, gdyby Śnieżyca odczuła skutki uboczne.
Miałeś we mnie nie wątpić. Plus Skylar odzyskała moce i nic jej nie jest.
Prawda?
Tak. Nigdy nie czułam się lepiej.
Dobra, zaufamy twojemu instynktowi i zwrócimy wszystkim moce.