Nie mogłem wczoraj spać po tym, jak odkryliśmy, że Skylar jest zła.
Bo dzwoniłeś co pięć minut i mówiłeś: „Nie wierzę, że Skylar jest teraz zła”.
- Halo? - Nie wierzę, że Skylar jest teraz zła.
Alan? Co ty tu robisz?
Skoro jestem pół-zwyczajny, uznałem, że powinienem przyjść do szkoły.
Pewnie będę tu najpopularniejszy.
Jeśli utrzymam temperament na wodzy.
To ci się nigdy nie uda.
Powiedziałem „jeśli”!
W weekend w ramach badań oglądałem też nastoletnie filmy,
tak więc wszystko mam obcykane.
O której uczniowie nagle zaczynają śpiewać i tańczyć
bez żadnego powodu?
W normalnej szkole to się nie dzieje.
W liceum Logana królują Lansjerzy Odłóż książki i dołącz do tancerzy
A wy się zastanawiacie, czemu nie jesteście popularni.
Hej, czekajcie na mnie!
Co zrobimy w kwestii Skylar?
Nie wiem, ale nie możemy się ujawnić, inaczej skończymy tak jak Blaylock.
Nie mogę zostać posągiem.
Wiesz, że mi odbija, jak muszę stać w bezruchu.
Cześć, chłopaki.
Skylar! Nie spodziewaliśmy się ciebie w szkole, skoro odzyskałaś moce
i możesz walczyć o życie, wolność i sprawiedliwość. Ale głównie życie.
Mam tu parę rzeczy do wykończenia.
W sensie zakładników?
Właściwie jest coś, co muszę zrobić.
- To dla mnie trudne… - Więc tego nie rób!
To najlepsze rozwiązanie.
Gdybym produkował buty, mój slogan brzmiałby: „Nie rób tego”.
Ale inaczej nigdy tego nie zrobię.
Oliverze, pójdziesz dziś ze mną na dyskotekę?
Oczywiście, z przyjemnością.
Zaczynamy Każdy dzień to przygoda
Choć popołudnie w szkole Nam się nie podoba
Więc uciekamy, do pracy śmigamy
Po drodze komiksy w sklepie czytamy Wciąż nowe numery i czadowe moce
Gdyby nie praca, zostalibyśmy do nocy
Jakie problemy wciąż nas nurtują? Superbohater z poważną kontuzją
Czy uratujemy świat? Kto wie?
Czy pacjenci ochronią nas? Kto wie?
Może pokażą nam drzwi? Kto wie?
To oddział specjalny Ruszajmy do pracy!
Ratujemy ludzi, którzy ratują ludzi Zawsze po szkole ruszamy do akcji
My, zwyczajni Zwyczajnie fantastyczni
Leczymy postacie Ze świata wyobraźni
Niektórzy tutaj mają nas za nic
Ale musimy sobie poradzić
Tego sekretu nie możemy zdradzić Takiej pracy nikt nie chciałby stracić
Czy uratujemy świat? Kto wie?
Czy pacjenci ochronią nas? Kto wie?
Może pokażą nam drzwi? Kto wie?
To oddział specjalny Ruszajmy do pracy!
Na dyskotece będzie super. Idę odebrać moją sukienkę.
Jak ją zobaczysz, po prostu padniesz.
Co ty wyrabiasz? Nie możesz iść ze Skylar.
Równie dobrze możesz iść Megahercem.
To zupełnie inna sytuacja. Po pierwsze: Megaherc nie wyglądałby szałowo w kiecce.
A po drugie: on mnie nie zaprosił.
Rzecz w tym, że twoje uczucia wobec Skylar zaburzają twój osąd.
Właściwie…
Właściwie to zaczynam myśleć, że Skylar wcale nie jest zła.
Gdyby była złoczyńcą,
od razu by mnie rozwaliła, zamiast zapraszać na tańce.
Czy ktoś powiedział „tańce”?
Pewnie nie chciała wzbudzać podejrzeń.
Plus to najlepszy dowód, że Skylar jednak jest złoczyńcą.
Zastanów się: śliczna dziewczyna właśnie zaprosiła cię na randkę.
Ciebie.
Czy to ma sens?
Niektórzy mówią, że jestem „niekonwencjonalnie przystojny”.
Tylko twoja mama.
Nieważne, kto to powiedział.
Znam Skylar jak nikt inny. Gwarantuję ci, że nie jest zła.
Potrafię to wyczuć.
Jak chcesz. Udowodnię ci, że się mylisz.
Będę szpiegować Niszczyciela w więzieniu
i dowiodę, że Skylar jest zła.
Jak chcesz się dostać do więzienia? Wzmocnili ochronę.
A nie powiesz nikomu prawdy, bo nie wiemy, komu ufać.
Bez obaw. Już wiem, jak się tam dostanę.
Słuchajcie! Jestem złoczyńcą…
Bez Imienia!
Zniszczę was i nic mnie nie powstrzyma!
- Przestań. - Dobra, poddaję się.
- Coś ty taki zszokowany? - Nie jestem.
Teraz już jesteś. Ubóstwiam moją nową fuchę.
Jak mogę się tu najlepiej wpasować?
Możesz spróbować wejść bokiem, o tak.
Nie o to mi chodziło!
Dziękuję za cenną radę.
Patrz na to. Wymyśliłam zarąbisty kawał, który wytnę Gusowi.
Odpłacę mu się za to, co mi zrobił przez te wszystkie lata.
Egzystując.
Widzisz? Znów to robi.
Wypełniłam mu całą szafkę popcornem. Patrz.
Nie pamiętam,
żebym dziś przyniósł do szkoły tyle popcornu do mikrofali.
Wczoraj – tak. Ale dzisiaj nie.
Czekaj…
Ominęło Gusa?
Wiesz, jak trudno zmienić szafkę w mikrofalę zasilaną mocą jądrową?
Alanie, nic ci nie jest?
Wszystko w porządku.
Okrywa mnie tylko gorący popcorn. Z naciskiem na „gorący”.
Czekaj, pomogę ci.
MASŁO
Znacznie lepiej.
Skoro jestem taki superzły, powinniście zamknąć mnie z kimś,
kto jest równie zły co ja.
Na przykład z Niszczycielem. To by mi dało nauczkę.
Cóż, jeśli ma cię to uszczęśliwić…
to nie ma mowy!
Właź do środka.
No, no, no…
Zdaje się, że mamy nowego współlokatora.
Chwila, wyglądasz znajomo.
- Znamy się skądś? - Zagrajmy w Geografię Zła.
Gdzie jeździłeś na obozy?
Nie znacie mnie. Jestem złoczyńcą Bez Imienia,
a nie nastolatkiem, który przesiaduje w sklepie z komiksami.
Za co tu trafiłeś?
Za to, co by was najbardziej przeraziło!
Urwałeś z materaca metkę z napisem „nie odrywać”?
- Żebyś wiedział! - Ty potworze!
Nie krzywdź nas!
Nie skrzywdzę was,
jeśli powiecie mi wszystko, co tu słyszeliście o Niszczycielu.
Dobra. Podsłuchaliśmy go w stołówce.
Siedzi z fajnymi złoczyńcami.
Tak czy tak, pracuje z kimś na oddziale specjalnym.
Nigdy nie zgadniesz z kim.
- Skylar Burzą. - Ja z nim rozmawiałem!
Dlatego nie siedzimy z fajnymi złoczyńcami.
LICEUM LOGANA
Hej, Skylar. Uznałem, że pojedziemy na tańce w wielkim stylu,
więc mama nas podwiezie tym fajnym minivanem.
Wpadłam na coś lepszego. Zamówiłam nam limuzynę.
Poważnie? Ekstra!
Mamie będzie przykro, ale ekstra!
Co myślisz? Elegancka, nie?
To karawan…
na pogrzeb…
dla martwych ludzi.
Nie sądzę. Widzisz, z tyłu jest kula dyskotekowa.
To piła do kości.
Tak czy inaczej, możemy wpierw iść na obiad.
Co wybrałbyś na swój ostatni posiłek,
gdybyś wiedział, że to twoja ostatnia noc na Ziemi?
Przepraszam cię na moment.
Halo?
Oliver? Pozwalają mi na jeden telefon i może trwać tylko trzy minuty.
Myliłem się. Skylar nie chce nas zabić.
Cudownie. Bo zaczynałem myśleć, że masz rację.
Nie. Okazuje się, że chce zabić tylko ciebie.
Dzisiaj. Na dyskotece.
Zostały mi dwie minuty. Tak więc…
co tam porabiasz?
Nie rozumiem. Czemu Skylar chce zniszczyć mnie, a nie ciebie?
Ja godzinami udaję, że jej słucham!
Może Niszczyciel uznał,
że jeśli obaj zginiemy, wyda się to podejrzane,
więc wziął na cel ciebie.
Hej, kolego, nie czuj się pominięty.
Rozwali cię na kawałki,
gdy Niszczyciel w niedzielę zniszczy całe miasto.
- A czemu nie w poniedziałek? - Nikt nie lubi poniedziałków.
Musimy coś zrobić.
Moje źródła twierdzą, że Skylar może powstrzymać tylko jedno:
pocałunek prawdziwej miłości.
A ponieważ ty ją kochasz, musisz ją pocałować.
Co?
Mówisz, że jeśli pocałuję Skylar,
przełamię czar Niszczyciela i stanie się dobra?
Nie, to wariactwo.
Mówię, że jeśli ją pocałujesz, ona umrze.
Nie, musi być inny sposób.
- Jest inny sposób? - Nie.
Słuchaj, musisz to zrobić, inaczej ona zniszczy miasto
i unicestwi miliony istnień.
Tylko ty możesz ją powstrzymać.
Chyba nie mam wyboru.
Jeśli cię to pocieszy, gdybyś kiedykolwiek pocałował Skylar,
pewnie i tak by umarła z zażenowania.
Teraz, jak mówiłeś o tym pocałunku prawdziwej miłości, skojarzyliśmy,
że chyba coś nam się pomieszało.
- Niszczyciel tego nie powiedział. - To fabuła Śpiącej królewny.
- Nic się nie stało. - Co?!
Coś się stało!
Dobra, Niszczyciel mówił, że dał Skylar moc
wysysania z ludzi energii życiowej poprzez usta.
Może zabić twojego kumpla pocałunkiem.
Jak nam się to mogło pomieszać?
Pocałunek przebudzenia, pocałunek śmierci…
- Są dość podobne. - To prawda.
Philip! Muszę znowu zadzwonić.
Nieraz już to słyszałem.
To prawda. My też musieliśmy drugi raz zadzwonić.
Nie rozumiesz. Nie jestem złoczyńcą.
- To ja, Kaz! - Nieraz już to słyszałem.
- To prawda. - Też mówiliśmy, że jesteśmy Kazem.
Alan! Alan! Czemu się nie odzywasz?
- Ale kiedy? - No, sekundę temu.
Krzyczałem: „Alan! Alan!”.
Dowiedziałem się, że to Jordan wycięła mi kawał.
Ten popcorn był dla mnie.
W przeciwieństwie do mnie, ona nie jest miła.
Racja, ale trzeba przyznać, że ona się do mnie odzywa.
- Patrz. Jordan! Jordan! - Idź sobie!
Widzisz?
Wymyśliłem świetny kawał, którym się na niej zemścimy.
Nie chcę. Próbuję stać się popularny, robiąc typowe, nastoletnie rzeczy:
umawiając się z wampirem czy zaprzyjaźniając z czarodziejem.
Nie możesz się wycofać. Siedzisz w tym po uszy.
- Co to? - To urządzenie kontroluje tamto.
To ogromna wersja szponu, który łapie pluszowe zabawki.
- Skąd ty to masz? - Mój wujek go zainstalował.
Jest wynalazcą ogromnych rzeczy, które zwykle są znacznie mniejsze.
Dał mi też ten plaster.
Oto nasz kawał.
Jordan ubóstwia tę czapkę. Użyjemy tego, by ją ukraść.
Nie łatwiej byłoby po prostu podejść i zabrać jej czapkę?
Za dużo roboty.
Mam problem z ogarnięciem układu sterowania.
To nie tak miało być.
Pomóż mi!
Gus, opuść mnie!
Alan, nic ci nie jest?
Potrzebny ci plaster?
Wiem, że jest zła, ale nie chcę, żeby umarła. Kocham ją.
Wiem, że jestem zła, ale nie chcę, żeby umarł. Kocham go.
Jak przyjaciela.
Żeby było jasne, na wypadek, gdyby ktoś czytał moje myśli.
A wówczas: totalnie nie jestem zła.
Posłuchaj… Wszystko się teraz zmieni, skoro odzyskałaś swoje moce,
ale chcę, żebyś wiedziała, że cokolwiek się stanie,
nigdy cię nie zapomnę.
Ja ciebie też nie.
Przepraszam na moment.
Chyba muszę usiąść…
na kiblu.
To już? Wykończyłaś Olivera?
Żadnego „cześć”?
„Jak było na tańcach”?
Słuchaj, doszłam do wniosku,
że Oliver nie jest zagrożeniem. Nie musimy się go pozbywać.
- Wydałem ci rozkaz! - Ale Oliver nic nie wie.
Nie jest groźny. Chyba, że akurat tańczy.
Wszędzie macha łapami!
Oni zawsze mieszają mi szyki.
A za sprawą Olivera jesteś słaba i emocjonalna.
Więc go wykończ. Albo ja załatwię ciebie, a potem jego.
Dobra.
Baw się dobrze. Dokonuj złych wyborów!
Philip, błagam! Muszę znów skorzystać z telefonu.
Nie możesz, nie-Kazie, bo jest zepsuty.
Nie, dopiero co go używałem.
Teraz już jest. Ubóstwiam moją nową pracę.
Philipie, uwierz mi! Jestem Kaz!
I wiem, że w tym wielkim łbie tkwi okruch zdrowego rozsądku.
Więc, błagam, wypuść mnie. Oliverowi grozi niebezpieczeństwo!
Dość już usłyszałem.
Że mam wielki łeb.
Tylko prawdziwy Kaz wie, ile to dla mnie znaczy.
Dziękuję.
- My też pójdziemy. - Bo również jesteśmy prawdziwym Kazem.
Wiesz, kto nie dostanie od nas kartki na święta?
- Philip? - Przestaniesz?
Mówiłem do niego!
Wiem, że pięknie wygląda… i pachnie, ale jest zła.
Muszę to zrobić, by uratować miasto i cały świat.
Wiem, że pięknie nie wygląda… ani nie pachnie, ale jestem zła.
Muszę to zrobić, by zniszczyć miasto i cały świat.
Hej, Alan, przepraszam za ten poranny popcorn.
- Chciałam wyciąć żart Gusowi. - Nie gniewam się. Nie musisz przepraszać.
To tylko szkolne psoty. Aż wzbiera we mnie piosenka.
Szkolne psoty, nie ma spiny Fajne ziomki, fajne driny
To miłe.
Zahaczyłam o twój sweter pierścionkiem nastroju.
Zawsze jest ciemny, bo bezbłędnie czai mój nastrój.
Co?!
Dłużej tego nie zniosę!
Część mnie chce cię pocałować, a część nie.
Wiem, co masz na myśli. Część mnie także tego nie chce.
Głównie moje usta.
Muszę to zrobić. Przepraszam.
Ja też.
Nareszcie. Już po wszystkim?
Tak.
- Oliver nie żyje. - Doskonale.
Fajni złoczyńcy w stołówce będą się mieli z pyszna.
Kaz, miałeś rację. Moje uczucia wobec Skylar zaburzyły mój osąd.
- Tyle brakowało, żebym umarł? - Ano.
Twój antytalent do otrzymania pocałunku od kobiety
uratował ci życie.
Ciesz się, że nie jesteś zniewalający. Byłbym już trupem.
Musimy jakoś powstrzymać Skylar i Niszczyciela przed zniszczeniem miasta.
Albo przeprowadźmy się do Nowego Jorku. Ubóstwiam bajgle.
Alan, ten numer ze świnią… Zrobiłeś to, co myślę?
Ukradłeś szkolną maskotkę naszych rywali i wsadziłeś w kamizelkę?
To przekomiczne! Zwykle nosi marynarkę.
Najlepszy kawał w historii. Niech żyję Alan, król kawalarzy!
Alan! Alan! Alan!
Jestem popularny! I gdzieś przynależę!
Jestem popularny! I gdzieś przynależę Więc się teraz w piosence zwierzę
Stary, grabisz sobie.