Musimy wymyślić, jak pokonać Niszczyciela. Na pewno pisali o jego słabościach.
- Znalazłem! - Co to?
Moja praca z matmy z trzeciej klasy.
Dodawanie. To mi się w życiu nie przyda.
Kaz, skup się! Skylar próbuje mnie zniszczyć.
Ciągle oglądam się za siebie,
bo w każdej chwili może mnie zaatakować.
Tak jak teraz?
Wrzasnąłeś jak dziewczyna.
Tak. I chcę dożyć chwili, gdy będę wrzeszczeć jak kobieta.
Czekaj, pamiętasz to? Niszczyciel. Źródło Zła.
Czytaliśmy to dziesięć lat temu.
Niszczyciel urodził się na ziemi. Jako dziecko zaczął przejawiać moce.
Dręczono go za bycie dziwadłem, więc porzucił ludzi.
Ale pełnię sił zyskał dopiero,
gdy odkrył go i wyszkolił legendarny Hapax Starszy –
człowiek o podobnej mutacji, który chciał uczynić go superbohaterem.
Ale Niszczyciel postanowił czynić zło, by wszyscy cierpieli tak jak on.
Moja praca z przyrody z trzeciej klasy. To tu ją wsadziłem.
Wracając… Hapax Starszy był tak zdruzgotany tą zdradą,
że udał się na wygnanie na planetę Skylar – Calderę.
Musimy dostać się na Calderę i znaleźć Hapaxa.
Tylko on może wyssać moce Niszczyciela.
Wtedy Skylar i pozostali znów staną się dobrzy.
Jest jeden problem.
Nikt nie wie, jak Hapax wygląda. Plus jest na innej planecie.
I ma teraz z 90 lat, więc nawet nie wiemy, czy wciąż żyje.
To są trzy problemy.
Czyli jednak dodawanie się w życiu przydaje.
Zaczynamy Każdy dzień to przygoda
Choć popołudnie w szkole Nam się nie podoba
Więc uciekamy, do pracy śmigamy
Po drodze komiksy w sklepie czytamy Wciąż nowe numery i czadowe moce
Gdyby nie praca, zostalibyśmy do nocy
Jakie problemy wciąż nas nurtują? Superbohater z poważną kontuzją
Czy uratujemy świat? Kto wie?
Czy pacjenci ochronią nas? Kto wie?
Może pokażą nam drzwi? Kto wie?
To oddział specjalny Ruszajmy do pracy!
Ratujemy ludzi, którzy ratują ludzi Zawsze po szkole ruszamy do akcji
My, zwyczajni Zwyczajnie fantastyczni
Leczymy postacie Ze świata wyobraźni
Niektórzy tutaj mają nas za nic
Ale musimy sobie poradzić
Tego sekretu nie możemy zdradzić Takiej pracy nikt nie chciałby stracić
Czy uratujemy świat? Kto wie?
Czy pacjenci ochronią nas? Kto wie?
Może pokażą nam drzwi? Kto wie?
To oddział specjalny Ruszajmy do pracy!
Wiem, jak się dostać na Calderę.
Jedziemy I95, skręcamy w trasę 17,
a potem prosto przez 81 miliardów lat świetlnych.
To obłęd! Nie możemy jechać I95.
Jest w remoncie.
Chwila! Możemy użyć transportera tunelowego.
- Gdzie Horace go trzyma? - Nie wiem.
Ale nie możemy mu powiedzieć o Skylar,
bo też będzie zagrożony.
O, cześć, Horace.
Zebrało nam się sporo dni urlopowych, więc chcieliśmy sobie zrobić wycieczkę…
na Calderę.
Możemy pożyczyć transporter tunelowy?
Nie ma mowy. Transporter to nie zabawka.
To jest zabawka.
Daj spokój. Zatankujemy transporter do pełna, jak już z nim skończymy.
Jeśli działa na benzynę. Nie znam się na tym.
Powiedziałem nie! Więc nie tykajcie transportera tunelowego.
Ani szuflady, w której go trzymam.
Poza tym nie przeżylibyście na Calderze
bez plastrów regulacji atmosferycznej. Ich też zabraniam wam używać!
- Zakładaj plaster. - Jasne.
Dobra.
Ale zimny!
Tylko go wyreguluję.
Na pewno chcemy go używać?
Gdybyśmy pojechali autem, moglibyśmy pograć w „To co widzę”.
- Gotowy? - Tak.
Nie wierzę!
Jesteśmy na wulkanicznej Calderze.
To, co widzę, zaczyna się na literę „W”.
Wulkan?
Dobry jesteś w tę grę!
Wujku Horasie, miałem dziś świetny dzień w szkole.
Im dłużej znam zwyczajnych, tym bardziej dostrzegam,
o ile są lepsi od słabych i żałosnych superbohaterów.
Widzisz?
Przepraszam.
- Halo? - Horace, tu Optymo.
Miałem wypadek. Lecę na oddział specjalny.
Nie możesz. Alan tu jest.
Nie może odkryć, że jesteś jego ojcem. To zbyt ryzykowne.
Tak jak moje schorzenie. Będę tam za minutę.
Przerywa mnie, lecę przez tunel.
Serio, zwyczajni są cudowni.
Mimo braku mocy ciągle robią niebezpieczne rzeczy,
na przykład jedzą żarcie z food trucków.
Masz rację.
Jak najszybciej oddal się od tych lamerskich superbohaterów.
Są słabi i żałośni!
Obrzydzasz mnie!
Właściwie to chciałem się wybrać na zwyczajny pchli targ…
Nie gadaj o nim, tylko idź!
Nic przed tobą nie ukrywam, po prostu nie obchodzi mnie twoje życie.
Może ten ktoś powie nam, gdzie szukać Hapaxa Starszego.
Przepraszam, jesteśmy…
Znaczy…
Zapomniałem!
Calderan hodują w kapsułach,
więc są identyczni. Każda dziewczyna wygląda jak Skylar.
Planeta pełna Skylar to spełnienie moich marzeń.
Ale teraz się jej boję, więc to także koszmar.
Jestem rozdarty.
- Zawsze jest tu tak gorąco? - Gorąco? Jest zaledwie 3000 stopni.
To najzimniejsza zima od lat.
Zima?
Stąd bałwanek z lawy.
- Gus? - Jaki Gus?
Co za durne imię.
Ja nazywam się Kakaj-rata-hi-ha-muak-flupi-pa-zoink.
Chwila, widziałem kiedyś fotkę dorenbosza Skylar.
Przypominał Gusa. To pewnie on.
Po pierwsze: jestem dziewczyną.
Powiedziałeś Skylar? W sensie Skylar Burza?
- Znamy ją z Ziemi. - Od roku jej nie widziałam.
Nikt się mną nie zajmuje. Pomiziacie mnie po brzuszku?
Może później.
Jesteśmy tu, bo Skylar potrzebuje naszej pomocy.
Wiesz, gdzie znajdziemy Hapaxa Starszego?
Jest odludkiem, ale myślę, że zdołam go znaleźć.
Za mną.
- Jesteście przyjaciółmi Skylar? - On tak.
W moim wypadku to skomplikowane.
Wcale nie, po prostu się kumplują.
Optymo, co to za nagła sytuacja?
Połknąłeś mały reaktor jądrowy? To się często zdarza.
Nie, mam na dłoni małą wysypkę.
Przez to tu przyleciałeś?
Dobra, przyleciałem zobaczyć się z synem.
I podobno wasz sklepik ma promocję na okulary.
To prawda.
Ale to bez znaczenia.
Słuchaj, nie możesz tu być.
Pomyśl, co twój arcywróg Ostroszpon zrobi z Alanem,
- jeśli dowie się, że to twój syn. - Wiem, ale za nim tęsknię.
Za Alanem, nie Ostroszponem.
Ostroszpon to ciołek.
Bezpieczeństwo Alana jest najważniejsze.
Przebadam twoją wysypkę, ale musisz odejść, zanim tu wróci.
Alan, cóż za zaskoczenie. Tak szybko wróciłeś z targu?
Cóż, nikt nie chciał kupić mojego mięsa z pcheł.
Nie ma po co stać w otoczeniu tych żałosnych superbohaterów.
Jak ten gość z kosmiczną kałamarnicą na twarzy.
Co za ciołek!
Było blisko.
Czyżby? To coś prawie złożyło mi jaja w ustach.
Mam nadzieję, że Hapax Starszy nie jest taki jak mój dziadek.
Martwy?
- Nie, drugi dziadek. - Ten filatelista?
Tak, tego się właśnie boję w tej ciemnej jaskini:
że Hapax ma nieco nudne hobby.
Kto tu nadchodzi?
- Szukamy Hapaxa Starszego. - Znaleźliście go.
Na co się gapicie?
Strasznie przypominasz kogoś, kogo znamy.
Nie masz na nazwisko Diaz, co?
Nie. Diaz!
Gonzalez.
Hapax Starszy Gonzalez.
Czegoś nie kumam. Nie jesteś stary.
Niech zgadnę: na Calderze „Starszy” oznacza nastolatka?
Nie, nasze słowo na nastolatka to: „Nie cierpię cię, rujnujesz mi życie”!
Mówią na mnie Hapax Starszy, bo mam 93 lata.
Moja mutacja sprawia, że odwrotnie się starzeję.
A także łaknę ludzkiej krwi.
Jaja sobie robię.
Jasne. Mogę po to pójść.
Hapaxie, potrzebujemy twojej pomocy,
by uratować naszą przyjaciółkę Skylar Burzę.
Niszczyciel sprawił, że Skylar stała się zła. Pomożesz nam go pokonać?
Nie sądzę. Jestem za stary na bohaterstwo.
Poza tym nie jestem już dość silny, by pokonać Neila.
- Neila? - Wybaczcie. Niszczyciela!
Znałem go jako Neila Gunzenhausera, lata temu, gdy obaj żyliśmy na Ziemi.
Proszę bardzo.
Czemu to zrobiłeś? Dopiero co ją przyniosłam.
Hapaxie, proszę! Jesteś jedyną nadzieją dla Skylar i Ziemi.
Dobrze, pomogę wam.
Pod jednym warunkiem. Musicie mi coś przynieść.
Odświeżacz do jaskini?
Szkatułę Azimetha.
Leży na szczycie najwyższego wulkanu Caldery
i strzeże jej potwór ludojad znany jako Drakaina!
Na szczęście Drakaina hibernuje w zimie.
Obudziłby ją tylko nieoczekiwany wybuch uśpionego wulkanu.
Czyli to?
Nie, to ja. Przegapiłem śniadanie.
To był wulkan.
Stary, serio? Sam sobie po nią idź.
- To już? - Przestań.
- To już? - Tak, dotarliśmy.
O, super.
- Możemy już iść? - Przestań.
- Możemy? - Przestań.
Przepraszam panią,
szukamy ludożerczej bestii, która strzeże szkatuły Azimetha.
Wie pani, gdzie ona jest?
Pewnie nie słyszała. Jest bardzo stara.
Albo młoda. Już sam nie wiem, to mylące.
Przepraszam!
Wie pani, gdzie jest szkatuła Azimetha?!
Stoi zaraz tutaj.
A ja mam imię.
Brzmi ono Drakaina.
Nie martw się, Kakaj-rata-hi-ha-muak-flupi-pa-zoink.
- Damy sobie radę. - Właśnie.
Jak ciężko będzie minąć tę staruszkę?
Czemu nic tu nie jest takie, jakie się wydaje?
- Mamy wyniki twojej wysypki. - I co?
Zanim do tego przejdziemy, może sobie troszkę pogawędzimy?
A więc…
umierasz.
Co?
To zabójczy wirus, który rozłoży twoje tkanki, aż zostanie z ciebie breja.
I to nie taka fajna, tylko obleśna.
To okropne.
Na szczęście mogę cię wyleczyć dzięki supererytrocytom
od twego jedynego krewnego – Alana.
- Świetnie, znajdźmy go. - Chwila. Jest mały kłopot.
Tak lepiej.
Tyle że nie mogę powiedzieć Alanowi, że to dla ciebie.
A wątpię, by pomógł byle komu,
zważywszy, że popchnął gościa o kulach w dół szybu windy.
Nie możemy się odwołać do jego dobroci i hojności?
Kiepsko znasz Alana, co?
Chyba słyszę Alana. Znikaj!
Dobre wieści. To nie był Alan,
tylko jakiś wkurzający, zgrzytliwy dźwięk, który brzmi jak on.
Nie zdobędziecie szkatuły Azimetha, dopóki żyję.
Strzegę jej całe swoje życie!
Może pora na zmianę kariery.
Myślałaś o tym, by oddać szkatułę Azimetha, zamiast jej strzec?
Potrzebujemy tej szkatuły! Hapax dał nam te strzały.
Dowalmy jej wszystkim, co mamy.
Robi się!
Jak tylko puściłem kołczan, skumałem, że to był błąd.
Nie mamy żadnej amunicji. I co teraz?
Uważajcie na lawę! I spadające kamienie.
Nie cierpię tej planety!
Spadające kamienie!
Jeśli wywołamy lawinę koło Drakainy, może wpadnie do lawy.
Użyjemy łuku jako procy.
- Tak! - My przytrzymamy łuk,
a Kakaj-rata-hi-ha-muak-flupi-pa-zoink…
ty wypuścisz ten dziwny kamień.
To czaszka.
Nie!
Nie.
Dobra, chodźcie.
Gotowi? Puszczaj na trzy.
Raz, dwa…
Trzy!
Dorenbosz.
On… ona ryzykowała życiem, by nas uratować.
Oby nic jej nie było. Doboszowi, nie Drakainie.
Drakaina była ciołkiem.
Horasie, znalazłeś dla mnie supererytrocyty?
Nie. Ciężko będzie ci to usłyszeć.
Umrzesz za dziesięć minut.
Powiedziałeś: „Umrzesz za 10 minut”?
Więc jednak nie było tak ciężko.
Chciałem podstępem wziąć próbkę od Alana, ale jeszcze nie wrócił.
Ale nie martw się. Przez ostatnie dziesięć minut życia
otrzymasz najlepszą możliwą opiekę.
Wujku Horasie!
Zobacz, co mam z targu.
Figurkę Kung Fu Mikołaja z radosnym uściskiem śmierci.
Mogę zobaczyć?
Wybacz. Lepiej to podnieś.
Co ty wyprawiasz?
Strzelam do ciebie tym urządzeniem łaskotkowym.
To nie jest urządzenie łaskotowe.
Ale to już tak.
Co z tobą?
Zachowujesz się dziwnie, odkąd zaakceptowałem moje korzenie.
Szczerze mówiąc…
Pewien superbohater potrzebuje supererytrocytów.
Chciałem je ukraść od ciebie.
Wiem, że mi ich nie dasz, bo nienawidzisz superbohaterów.
Co? Wręcz przeciwnie. Dam ci je, by udowodnić, że zwyczajni są bohaterami.
- To fantastycznie. - Chwileczkę.
Jak bardzo to będzie bolało w skali od 1 do 10?
Tak z jedną… połowę 20, czyli dziesięć.
Mam dla ciebie próbkę od Alana.
Gotowe.
Teraz nic ci nie będzie.
Syn uratował mi dziś życie.
- Nie wiem, jak mu dziękować. - Jemu nie musisz.
Tylko mnie.
A jeśli chcesz wiedzieć, jak mi podziękować,
przyda mi się nowa paletka z piłką.
To jest zepsuta.
Wybacz, że tak długo.
Oberwałem kulką lawy i włosy mi się zapaliły.
Nie znoszę tej planety!
Nie sądziłem, że wrócicie. Przygotowałbym jakieś przekąski.
- Lubicie hummus? - Nie trzeba. Cieszymy się, że żyjemy.
W sumie chętnie zjadłbym jakiś ser.
Dobrze się sprawiliście.
Azimeth ukrył w szkatule amulet,
który daje niesamowitą umiejętność…
podparcia stolika.
Od lat mnie to drażniło.
Wcale nie czuję, że ryzykowałem życiem na darmo.
Niepotrzebnie. Przeszliście moją próbę i dowiedliście swej odwagi.
Wrócę z wami na Ziemię i pomogę pokonać Niszczyciela.
Ale czy muszę go tak nazywać? Moim zdaniem wygląda na Neila.
Jestem gotów ruszać na Ziemię.
Zanim wyjedziesz…
ustaw timer na latarni, żeby wyglądało, że ktoś tu jest.
Czuję, że o czymś zapominam.
Nigdy nie dostałem obiecanego sera.
Już pamiętam! Wezmę sweter. Przywykłem do temperatur na Calderze.
Plus świetnie wyglądam w swetrach.
Ale nie w kamizelkach. Są bardzo nietwarzowe.
Chcę już stąd spadać i mieć ten koszmar za sobą.
To nie jedyne, co masz za sobą.
Rzeczywiście wygląda na Neila.
CIĄG DALSZY NASTĄPI…