Skończyłem wypełniać karty pacjentów.
Przepisałem też twoje i usunąłem wszystkie limeryki.
Ciężko nad nimi pracowałem.
Trudno znaleźć inny rym do „superbohater” niż „krater”.
Hej, czemu ten tępiciel czymś tu psika?
Superbohater Oblecho miał na sobie kosmiczne robactwo.
Wiem, że ratuje dalekie planety od zagłady, ale brak mu ogłady.
- To bezpieczne dla ludzi? - Już o to pytałem.
Nam to nie zagrozi.
Ale ktoś mógł ostrzec Królową Szerszeni.
Zaczynamy Każdy dzień to przygoda
Choć popołudnie w szkole Nam się nie podoba
Więc uciekamy, do pracy śmigamy
Po drodze komiksy w sklepie czytamy Wciąż nowe numery i czadowe moce
Gdyby nie praca, zostalibyśmy do nocy
Jakie problemy wciąż nas nurtują? Superbohater z poważną kontuzją
Czy uratujemy świat? Kto wie?
Czy pacjenci ochronią nas? Kto wie?
Może pokażą nam drzwi? Kto wie?
To oddział specjalny Ruszajmy do pracy!
Ratujemy ludzi, którzy ratują ludzi Zawsze po szkole ruszamy do akcji
My, zwyczajni Zwyczajnie fantastyczni
Leczymy postacie Ze świata wyobraźni
Niektórzy tutaj mają nas za nic
Ale musimy sobie poradzić
Tego sekretu nie możemy zdradzić Takiej pracy nikt nie chciałby stracić
Czy uratujemy świat? Kto wie?
Czy pacjenci ochronią nas? Kto wie?
Może pokażą nam drzwi? Kto wie?
To oddział specjalny Ruszajmy do pracy!
Idę pracować z Gusem, Alanem i Skylar nad projektem o alternatywnej energii.
Dasz radę?
Jeśli pytasz o obracanie się na krześle – ty mi powiedz.
Robisz postępy.
Kapitanie Atomie, wszystko gra?
Nie martwcie się, chłopcy. Nic mi nie jest. Nie czuję bólu.
W sensie fizycznym. Emocjonalnie jestem bardzo wrażliwy.
Czyli kije i kamienie cię nie ranią,
ale słowa przykrość ci sprawią?
Nabijacie się ze mnie?
Powiedz, co się stało.
Prezydent odwiedzał muzeum baseballu. Złol Balista próbował go zaatakować.
Wkroczyłem do akcji, ale Baliście odbiło.
Mogłem to przewidzieć, zważywszy na jego ksywkę.
Więc poraziłem go mocą atomową, co mógł przewidzieć,
skoro nazywam się Kapitan Atom.
Fatalnie opowiadasz historie.
Czemu tak mówisz? Zraniłeś moje uczucia.
Cóż, nie martw się.
Oliver musi iść, ale ja dobrze się tobą zajmę.
Wiesz co?
Skoro mamy braki kadrowe, lepiej zostanę i pomogę Kapitanowi,
a ty możesz…
wymyślić limeryk z rymem do „galtraksiańskie przedsionki”.
Już mam – galtraksiańskie bąki.
Zjeżdżaj. Poradzę sobie.
Zrobię małe ciach-ciach, krój-krój, wrum-wrum.
Użyjesz piły łańcuchowej?
Nie, wyobrażałem sobie, że jadę motorem. Wrum-wrum.
Dobrze, ale uważaj na niego. I na te pamiątki.
To bezcenne eksponaty.
Spoko. Lubię baseball tak samo jak wszyscy.
Jeśli wszyscy nie znoszą baseballu.
Idź pracować nad swoim projektem, a ja zadbam o te nudne baseballowe fanty.
Dobra.
Jak możesz nie znosić baseballu? To sport narodowy.
Pamiętam, jak poszedłem na pierwszy mecz w 1934.
Kupiłem sobie hot-doga.
Oparzyłem sobie usta. Mogłem to przewiedzieć, bo przecież był gorący.
Fatalnie opowiadam historie.
- Cześć. Wybaczcie spóźnienie. - No, nareszcie.
Z nudów prawie zacząłem słuchać, o czym gadają.
Gapisz się w przestrzeń.
Powiedziałem: „prawie zacząłem”!
Mówiłam im właśnie, że mam świetny pomysł na nasz projekt.
Możemy zasilić żarówkę wiatrem, który wytwarzamy w ruchu.
Poczuj wiatr!
To obłęd…
że nikt dotąd na to nie wpadł.
Mam znacznie lepszy pomysł. Słyszeliście o koniach mechanicznych?
Po co korzystać z koni, skoro można z superszybkich gepardów?
Co?
Potrzebujemy tuzina gepardów biegających na bieżniach.
Mam dwa gepardy w domu.
Oliverze, ile ty masz?
Zero.
Zero gepardów.
To utrudni sprawę. Pogadam z moim gościem od gepardów.
Nie słuchaj ich, Oliverze.
- Nic nie wiedzą o naukce. - Mówi się „nauce”.
Jakoś wątpię.
Wasze pomysły są super, ale na razie wsadźmy w nie pinezkę.
Albo nóż czy siekierę. Cokolwiek.
Bo opracowałem plany doskonałego projektu i…
Zapomniałem plecaka. Pójdę po niego, a wy czekajcie i myślcie dalej.
Macie też opcję nie myśleć.
Dla jasności: gepardy – tak czy nie?
Jeśli nie odwołam do 17, stracę depozyt.
Teraz do łóżka podchodzi numer drugi. Kaz, numer drugi.
KAZ TO NR 1
Co ty robisz?
Uznałem, że skoro ludzie kibicują nudnym zawodnikom,
powinni też kibicować prawdziwym bohaterom – mnie.
Więc skombinowałem sobie paru fanów.
Obczaj to. Robo Armata sprzedaje orzeszki.
Chwila, a co ty tu robisz?
Wróciłeś, żeby mnie pilnować.
- Masz bzika na punkcie kontroli. - To nieprawda.
Zapomniałem plecaka.
Ale gdy powiedziałeś, że mam bzika,
uniosłeś głos, jakby to było pytanie, a to zdanie twierdzące.
Widzisz? I o to mi chodzi?
Chodzi.
To, że robię pewne rzeczy inaczej, nie znaczy, że ty masz rację, a ja nie.
- Nie mówiłem tak. - Widziałem to w twoich oczach.
Czemu odziedziczyłem po matce tak ekspresyjną twarz?
Wracaj do szkoły i daj mi spokój.
Drażnisz nie tylko mnie, ale i moich fanów.
Dobra, zabieram plecak i idę.
Zrobiłeś coś? Wyglądasz na winnego.
Nic nie zrobiłem.
Głupia ekspresyjna morda. Wielkie dzięki, mamo.
Dobra, mam plany.
Wymyśliłem, jak użyć małych paneli słonecznych
z kalkulatorów, by zasilić to autko.
Rusz głową, Oliverze. Cała nasza czwórka się w nim nie zmieści.
Zdecydowaliśmy się na mój pomysł.
Będziemy chodzić w kaskach ze śmigłami.
Ruch powietrza wywoła obracanie się śmigieł,
co wytworzy energię i zaświeci żarówkę.
To ciekawe, ale widzę drobny kłopot z twoim pomysłem.
Nie jest mój.
Podoba mi się pomysł Connie.
Poza tym, że muszę się ruszać.
Ta część w ogóle mi nie pasuje.
Connie, nie wygenerujesz dość wiatru.
Poza tym wiatr jest niebezpieczny.
Stwarza huragany, które mogą potargać ci włosy.
I obsypać śmieciami.
I przewrócić.
A słońce całuje cię swoim ciepłem.
Dobra, skumaliśmy.
Dobra, zróbmy po twojemu.
Skoro nalegacie.
Tylko szybko coś sprawdzę.
Skoro wybieramy pomysł Olivera, chcę powiedzieć jedno.
Siedzę z przodu!
Dziewiąta zmiana, trzy piłki…
dwa korki…
Kaz robi zamach…
I ten kij wylatuje z gry!
Oliver!
Jeśli chcesz się gapić w telefon, rób to w kinie albo na pogrzebie,
jak normalni ludzi.
Ciężko pracujemy nad twoim projektem.
Co ty robisz? Szpiegujesz Kaza?
Nie, ale martwię się, bo leczy Kapitana Atoma bez mojej pomocy.
Ale wiesz co? Nieźle sobie radzi.
- Czekaj, to okropne. - Wiem!
To pielęgniarka ma na sobie mój strój.
Zacznę zamykać mój pokój.
Miałem na myśli to.
To wenusjański chrząszcz.
To ich próbował się pozbyć ten tępiciel.
Chwila!
Ten pielęgniarz ma we włosach moje różowe pasmo!
Zawsze tak jest, jak wychodzę?
Nic nie rozumiesz.
Wiem z komiksów,
że te chrząszcze żywią się prądem układu nerwowego.
Jeśli ugryzie Kaza, straci on kontrolę nad swoimi emocjami
i umrze w ciągu dwóch minut.
Wiesz, kto jeszcze umrze?
Ten pielęgniarz, jeśli rozciągnie mi strój!
Jest fatalnie.
Zadzwoń do Kaza i go ostrzeż.
Chcę, ale wtedy się dowie, że go szpiegowałem
i wytknie mi bzika na punkcie kontroli.
Nie tak wesoło, jak kiedy nazywa mnie Oli-popem.
Tylko tak wrednie, jak kiedy nazywa mnie Oli-popem.
- Co mam robić? - Powiem ci. Wystarczy…
Czy on mnie naśladuje?
- Skupisz się wreszcie? - Sorki.
Wróć na oddział i powiedz, że wcześnie skończyliśmy projekt.
Udaj, że dopiero dostrzegasz chrząszcza. Kaz się nie dowie, że go szpiegowałeś.
Właściwie to nie lubię kłamać.
Chyba, że ujdzie mi to na sucho.
Dobry plan! Muszę się spieszyć. Kaz jest w niebezpieczeństwie.
Jasne, idź. Nie martw się, damy radę bez ciebie.
Wiesz co? Na wszelki wypadek spiszę instrukcje.
Rany Julek, to nagły wypadek!
- Idź! - Czekaj…
Rety! Kaz ma rację. Oliver ma bzika na punkcie kontroli.
A skoro go nie ma,
zrobimy ten projekt po swojemu.
Szkoda, że to nie projekt o braku energii.
Kaz! Nic ci nie jest!
To znaczy… nic ci nie jest.
- Nie jesteś w szkole? - Wcześnie skończyliśmy projekt.
I chciałem zrobić coś, czego nigdy nie robimy, czyli spędzić razem czas.
Z dala od dyżurki pielęgniarek.
O nie! Widziałeś to?
Przez podłogę chyba właśnie przebiegł wenusjański chrząszcz.
Lepiej go znajdźmy.
Nic nie widziałem.
Wszystko gra? Bo to oko mówi, że czymś się martwisz,
a to oko mówi, że kłamiesz.
Nie, po prostu się martwię. Widzisz?
Mówię ci, widziałem wenusjańskiego chrząszcza.
Był upiorny, metaliczny i wyglądał…
jak ten na twoim ramieniu!
- Nic nie widzę. - Na drugim!
Na przeciwnym ramieniu!
Nie mogę go zdjąć!
Ugryzł mnie. Zaraz przejmie nade mną kontrolę.
Błagam, zanim mnie wyssie, musisz coś dla mnie zrobić.
- Co? - Musisz…
spojrzeć w kamerę i powiedzieć: „Zdominowany!”.
Wiedziałem, że mnie szpiegujesz, więc postanowiłem ci się odpłacić.
Co?
W papierach tępiciela była wzmianka o wenusjańskich chrząszczach.
Więc poprosiłem Replikę, by się w jednego zmieniła.
Replika, masz trochę…
To jak, chcesz mnie przeprosić?
Nie uważam, że zrobiłem coś złego.
Byłem ostrożny. To ty powinieneś mnie przeprosić.
- Co? Niby dlaczego? - Bo myślałem, że umierasz.
Co za człowiek pozwala, żeby jego kumpel…
Widzę cię, Repliko.
Mówiłam, że nie potrzebujemy Olivera.
Racja, ale ty potrzebujesz lustra. Wyglądasz idiotycznie.
- Masz ten sam kask. - Kask wygląda świetnie.
Miałem na myśli twój strój. Kto cię ubiera?
Słuchajcie, musimy sprawdzić, czy te kaski działają.
Ruszajcie się, by stworzyć wiatr.
To głupie!
Nie możemy użyć dmuchawy? Albo wiatracka?
Nie potrzebujemy wiatraka ani dmuchawy.
Ani geparda!
Szlag!
Musimy się tylko szybciej ruszać.
I wiem, jak możemy to zrobić.
- Czemu ja mam to zrobić? - Bo spałeś, kiedy głosowaliśmy.
O rety! To okropne!
Żarówka się nie zapaliła!
Chyba stracę przytomność.
Świetnie, bo mieliśmy głosować, kto zjedzie jako drugi.
Kaz, jak możesz być na mnie zły?
Ratowałem cię przed samym sobą.
Jestem tutaj.
Oszukałaś piętnastolatka. Brawo.
- Przestań! To nie jest śmieszne. - Nie przestanę,
póki nie przyznasz, że nie miałeś racji, Oli-popie.
To najwredniejsza rzecz, jaką mi powiedziałeś. Idę sobie.
Zanim pójdziesz, powiem ci jedno.
Wenusjański chrząszcz na ramieniu!
O nie! Prawdziwy wenusjański chrząszcz.
A nie sztuczny, jak ten, w którego przed chwilą zmieniła się Replika.
A skoro jest prawdziwy, nie powinienem go tak drażnić.
O nie! Totalnie prawdziwy wenusjański chrząszcz mnie ugryzł.
Hej, Repliko. Swoją drogą bardzo realistyczny chrząszcz.
O nie.
Ugryzł mnie! Leć po Horace’a albo doktora Mózga.
Jestem tu sam. Daj sobie pomóc, nim toksyny zadziałają. Muszę to zrobić!
Spoko, mamy czas. Możemy zaczekać na innych.
Poza tym wciąż kontroluję emocje.
Dobra.
Mamy dwie minuty, zanim cię zabije. Musisz mi teraz zaufać!
Siostro, strzykawka elektrostatyczna. Galaktyczne szczypce.
Buzi na szczęście.
Chodziło o mnie!
Chrząszcz wgryzł się mocniej.
Jeśli zwiększę ilość energii w twoim ciele, może cię puści.
Kapitanie, strzelisz w Olivera swoim atomowym jojo?
Strzelisz we mnie jojo zasilanym energią jądrową?
To chyba szalenie niebezpieczne.
To nasza jedyna szansa. Kończy nam się czas!
- Kapitanie, jesteś gotów? - Wciąż nie oprzytomniałem, ale jasne.
Dobrze, teraz odsysanie.
Wyciągnąłem toksynę. Nic ci nie będzie.
Kaz, dziękuję. Uratowałeś mi życie.
Wybacz, że w ciebie wątpiłem. Dobrze wiesz, co robisz.
Nie lepiej byłoby, gdybym strzelił w robala?
Nikt cię nie pytał.
- Co robicie? - Oliver miał rację.
Mój pomysł nie działa, więc wykorzystamy jego projekt.
Gdy byłeś nieprzytomny, zagłosowaliśmy, że kupisz nam jogurt.
Swój zjadłeś, jak spałeś.
Oby to zadziałało.
Nie działa.
Jak to? Przecież się ruszył.
Tak, samochód działa. Miałem na myśli twój stój.
Serio, nie masz lustra?
Oliver! Skończyliśmy budować twój wóz zasilany energią słoneczną.
Wiem, co powiesz i masz rację.
Miałem bzika na punkcie kontroli. Wiem, że powinienem wam zaufać.
Nie, nie powinieneś.
Nie, mówię poważnie.
Ten projekt symbolizuje to, jakim byłem tyranem.
Wiecie co?
To koniec tyranii.
Mój głupi projekt pewnie i tak by nie działał.
A teraz zacznijmy pracować nad genialnym wiatrołapem Connie.
Hura.
Pójdę po deskorolkę.