- Co porabiasz? - Tworzę profil randkowy dla mamy.
Muszę jej znaleźć faceta,
bo nie ma nad kim wisieć i wywierać kontroli poza mną.
Na razie mam: „kontrolująca matka szuka faceta”.
Przynajmniej się o ciebie troszczy.
Moja komora ciążowa nie wysyła mi już kartek urodzinowych.
Dzięki, że się przejęłaś.
Kluczniku, co się stało? Czy to robota twojego nemezis Mistrza Rzezi?
Nie jest moim nemezis! On ci to powiedział?
To ja decyduję, kto jest moim nemezis.
Połamał ci nogę w literę „W”.
Rozważ, czy jednak nie jest twoim nemezis.
W sumie go nie znoszę.
Zastawił na mnie pułapkę, ale zdołałem się obronić dzięki Kluczowi Stali.
Temu, który daje ci supersiłę i ciało twarde jak stal?
Otwiera też wszystkie toalety na świecie.
Wczoraj byłem w Pałacu Buckingham. Wszedłem jak do siebie.
Nikt mnie nie powstrzymał.
Wyleczymy cię, byś mógł szybko wrócić do walki z przestępczością.
Właściwie to mam jej serdecznie dosyć.
Gdy mój mentor, siódmy Klucznik,
przekazał mi Klucz Stali, porzuciłem wszystko, by być bohaterem.
Teraz chcę wrócić do normalnego życia i mojej prawdziwej pasji.
Oglądania telewizji.
Minęły lata. Nadal emitują Pełną chatę?
Przekaż klucz mnie! Zostanę nowym Klucznikiem.
Przekazanie klucza odbywa się raz na pokolenie.
Muszę znaleźć kogoś, kto dowiedzie swej odwagi i honoru.
Dobra, mogę tego dowieść.
Co mam zrobić? To?
Albo to?
Możemy pogadać później? Muszę zadzwonić.
I ktoś powinien przymocować mi rzepkę.
Zaczynamy Każdy dzień to przygoda
Choć popołudnie w szkole Nam się nie podoba
Więc uciekamy, do pracy śmigamy
Po drodze komiksy w sklepie czytamy Wciąż nowe numery i czadowe moce
Gdyby nie praca, zostalibyśmy do nocy
Jakie problemy wciąż nas nurtują? Superbohater z poważną kontuzją
Czy uratujemy świat? Kto wie?
Czy pacjenci ochronią nas? Kto wie?
Może pokażą nam drzwi? Kto wie?
To oddział specjalny Ruszajmy do pracy!
Ratujemy ludzi, którzy ratują ludzi Zawsze po szkole ruszamy do akcji
My, zwyczajni Zwyczajnie fantastyczni
Leczymy postacie Ze świata wyobraźni
Niektórzy tutaj mają nas za nic
Ale musimy sobie poradzić
Tego sekretu nie możemy zdradzić Takiej pracy nikt nie chciałby stracić
Czy uratujemy świat? Kto wie?
Czy pacjenci ochronią nas? Kto wie?
Może pokażą nam drzwi? Kto wie?
To oddział specjalny Ruszajmy do pracy!
Mama?
- Co ty tu robisz? - Przyszłam do ciebie.
Tak się dzisiaj ubrałeś?
Ta koszulka nie pasuje do tych spodni.
Ani do żadnych spodni.
Nie powinnaś być w pracy,
obrażając stroje pracowników i rujnując ich poczucie pewności?
To zaleta bycia szefową.
Mogę robić, co chcę.
Na przykład wyjść w ciągu dnia, by odwiedzić syna,
który powinien uczyć się mandaryńskiego,
zamiast czytać książki z obrazkami
i spędzać całe dnie z…
facetami z kartonu.
Są też kobiety.
Widziałem, że twój profil randkowy ma spore powodzenie.
Dlatego tu przyszłam.
By przynieść ci nową koszulkę
i podziękować za stworzenie dla mnie tego profilu.
Poznałam uroczego faceta. Byliśmy już na trzech randkach.
Ale profil opublikowałem wczoraj.
Jestem zajętą kobietą. Gdy czegoś chcę – biorę to.
Daj mi to.
Bardzo się cieszę.
I zrozumiem, jeśli zaczniesz spędzać mniej czasu ze mną,
a więcej ze swoim chłopakiem. Twoje szczęście jest tu najważniejsze.
I tak być powinno.
Dziś zjemy kolację z moim adoratorem. Masz go poznać.
- To nie jest konieczne. - Umawiamy się na 19,
ale spotkajmy się o 18.30, żebym zatwierdziła twój strój.
Przez… to wszystko.
Już nie chcę.
Skylar, zrobisz mi przysługę?
Gotowe. Teraz wszystkim robię przysługę.
Nie, mówię poważnie.
Wytrenuj mnie na superbohatera.
Kaz, nigdy nie zostaniesz superbohaterem.
Nie jesteś altruistyczny, sprytny ani prawy.
A superbohaterowie nie są małostkowi i zazdrośni
Być może wkrótce zdobędę moce.
Klucznik przechodzi na emeryturę i możliwe, że zostanę jego następcą.
Co?!
Czemu ty, a nie ja? To nie fair!
To tyle w temacie małostkowości i zazdrości.
Dobrze, Kaz.
Masz rację.
Cieszę się.
Nauczysz mnie wszystkiego?
Oczywiście. Ale wpierw…
Dobra. Teraz jestem gotowa.
Ta symulacja demonstruje, co robić w razie zagrożenia.
Ten złoczyńca zaraz popełni zbrodnię.
Wpierw musisz ocenić niebezpieczeństwo,
potem sklasyfikować sytuację i wreszcie – podjąć działanie.
Albo możemy pominąć te nudy i przejść prosto do akcji.
Hej, ty…
bachorze!
Do ciebie mówię, z tym kocykiem i smoczkiem.
Wyglądasz słodko i uroczo, ale nikogo nie zmylisz, mały złoczyńco!
Kaz, co ty wyprawiasz?
Złoczyńcą jest upiorny gość z dużym ostrzem.
To zbyt oczywiste.
Pamiętaj:
odpręż się, bądź sobą i baw się dobrze.
Buty.
Ręce. Zęby.
Takie masz zęby?
Załatwić Oliverowi nowe zęby.
Oto on.
Oliver?
Znacie się?
Nie! Skądże.
Świetnie odgaduję cudze imiona.
I wagę.
Byron, 127 kilo.
Myślałam, że przyjdziesz z synem.
Szedł tuż za mną.
A, tu jest.
Przepraszam za spóźnienie. Tyle tu darmowych próbek jedzenia.
To mój syn Alan.
Alan, to jest Bridget.
- I… - Oliver?
Tak.
Oliwa.
Masz całą twarz w oliwie, zupełnie obcy człowieku.
Wybaczcie, to praca. Muszę odebrać.
Niech mój ulubiony facet zapozna się z moim drugim ulubionym facetem i…
tym, co zjadł bruschettę tej pani.
Nie jest dobra.
Horace, co do licha? Umawiasz się z moją matką?
W moim zawodzie trudno poznawać kobiety, więc skorzystałem z portalu randkowego.
Gdy ujrzałem imię Bridget, wiedziałem, że to ta jedyna.
W jej imieniu jest słowo „bridge” – most!
Czemu Alan udaje twojego syna?
Bo kobiety lecą na samotnych ojców.
Twoja mama połknęła haczyk, żyłkę i ciężarek.
Bardzo mi na niej zależy.
W sumie to ją kocham. Kocham Bridget!
Nie możesz się z nią umawiać.
Po pierwsze, to…
I to za duże ryzyko. A jeśli odkryje świat superbohaterów?
Jestem profesjonalistą.
Nie wyjawię istnienia supertajnego szpitala dla superbohaterów.
Jakiego szpitala?
Szpitala, który uleczy moje złamane serce,
bo tak długo cię nie było.
Jesteś mężczyzną z moich snów.
Gdybym miała sny. Ja nie sypiam.
Kluczniku, dowiodę ci, że jestem godzien.
- Właściwie… - Zacznę od mojego altruizmu.
Zniszczę pierwsze wydanie komiksu o Tektonie.
To moja chluba.
Wszystko w porządku?
Oczywiście, że tak.
Nadaję się na superbohatera.
Zniosę każdy ból.
Emocjonalny i fizyczny.
Zobacz.
Na co mi telewizja? Mógłbym to oglądać godzinami.
Niestety przekazałem klucz komuś innemu.
Co? Komu?
Jej.
Przepraszam.
Jak mogłaś!
Pouczasz mnie o bohaterskich cnotach, a potem robisz taki numer?
Przepraszam, ale…
nie rozumiesz, jak to jest mieć supermoce, które tracisz,
by potem je odzyskać, ale skażone,
tak że prawie niszczysz wszystko, co kochasz.
Też prawie zniszczyłem wszystko, co kocham.
Moją twarz!
Słuchaj, wiem, że źle postąpiłam.
Ale czy mogę zatrzymać klucz?
To moja jedyna szansa, by znów poczuć się sobą.
- Dobra. - Poważnie?
Bardzo ci dziękuję.
Jednak czegoś się nauczyłeś o altruizmie i uczciwości.
To prawda.
Ostatecznie nic więcej mi nie trzeba.
Oprócz tego klucza.
Wallace, Clyde, chcę wam pokazać moje nowe supermoce. Jesteście tam?
Kaz.
PRZEPRASZAMY ZAMKNIĘTE
Co tu robisz?
Sprawdzam, czy drzwi wciąż działają.
Są okej.
A co ty tu robisz?
Było mi głupio, że zwinęłam ci klucz sprzed nosa,
więc chciałam kupić ci prezent, ale sklep jest zamknięty.
Dzięki, że tak dobrze to przyjąłeś.
Co to za dźwięk?
Nowy pancerny podkoszulek.
Tak…
Trzyma wilgoć i chroni przed niebezpieczeństwem.
A teraz wybacz, muszę się podrapać po pępku.
To dość złożony proces.
Jestem Mistrz Rzezi.
Moim życiowym celem jest ukrócić linię Kluczników.
A z tego, co słyszałem, ty jesteś nową Kluczniczką.
Ludzie o mnie mówią?
A co mówią? Trenduję?
Nie wiem, co to znaczy.
Przygotuj się na śmierć, Kluczniczko.
Śmiało. Pokaż, co potrafisz.
Mam Klucz Stali, więc nie możesz mnie zranić.
To bolało.
Czemu klucz mnie nie ochronił?
Klucze Kaza? Ukradł mi klucz!
Tylko Kaz miałby nieszczęśliwą króliczą łapkę.
- Nie, ty jesteś moim misiaczkiem. - Nie, ty jesteś moim.
- Nie, ty… - Czy możemy uznać,
że oboje jesteście swoimi misiaczkami?
Oliverze, wiem, że to dla ciebie trudne,
jak pierwsze siedem lat korzystania z nocnika.
Ale Horace stanie się teraz częścią naszego życia.
A wiesz, kto jeszcze?
Ja. Misiaczku.
Tak sobie myślę, że powinniście trochę zwolnić. Wiecie, co mówią:
„Ogień, który płonie zbyt mocno, zbyt prędko gaśnie”.
Namiętność, którą czuję, nie zgaśnie przez tysiąc lat.
Choć będziesz martwa.
Ale będę nosił twoje zdjęcie w portfelu.
Masz cudowne poczucie humoru.
To w tobie kocham.
A to, czego nie kocham, prędko zmienię.
O nie!
Nie pokroiłem jedzenia na kawałki,
tak jak mi kazałaś i teraz się dławię.
On się dławi!
Niech ktoś coś zrobi!
Zapłacę 100 dolarów!
Zrobię to za 200.
Dziękuję!
Jak dobrze, że nic ci nie jest!
Co ci mówiłam o dławieniu się?
- Nie rób tego? - Nie rób tego!
Przepraszam. To nie twoja wina, mamo.
Moja wina?
Rozumiem, że spędzasz teraz więcej czasu z Horace’em
i nie możesz mnie pilnować. Jeśli zacznę się dławić
wyjątkowo dużym kawałkiem steku, liczę, że ktoś w pobliżu mnie uratuje.
Nie martw się.
Nic mi nie będzie.
Horasie, nie sądziłam, że Oliver wciąż tak mnie potrzebuje.
Do niczego się nie nadaje.
To nieprawda.
Dasz szczypce homara? Oko mnie swędzi.
Widzisz?
Co ci mówiłam o szczypcach homara?
- Nie wkładaj ich do oka. - Nie wkładaj ich do oka!
Horasie, przepraszam cię.
Ale biorąc pod uwagę mojego syna, pracę
i utrzymanie brwi w ryzach…
nie mam czasu na randkowanie.
Rozumiem.
Wybaczcie, pójdę pocieszyć tę osobę, która histerycznie szlocha w toalecie.
Nie słyszę szlochania.
Poczekaj dziesięć sekund.
Wygląda znajomo?
Nie.
A powinien!
To Młot Achelona. Jedyna broń zdolna zniszczyć Klucz Stali.
Czas się pożegnać, Kluczniczko.
Czy ktoś wzywał Klucznika?
Kim jesteś?
Właśnie powiedziałem: „Czy ktoś wzywał Klucznika?”.
To chyba jasne, że ja nim jestem.
Jak mogłeś mi ukraść klucz!
Cisza! Mam gdzieś, które z was jest Klucznikiem.
Zatłukę was oboje.
Mistrzu Rzezi,
czemu się bijesz?
Chwila, czy to Młot Achelona?
Nareszcie ktoś go rozpoznaje!
Nie ma ucieczki.
To jedyna broń, która może zniszczyć Klucznika.
A jeśli nim nie będę?
Ja to wezmę.
Dziękuję.
Bardzo sprytnie, Kaz.
Myliłam się.
Jesteś godzien być Klucznikiem.
Mam swoje dobre chwile.
To nie była jedna z nich.
Przepraszam, że zwinęłam ci klucz.
Skusiła mnie myśl, że mogłabym znów mieć moce.
Ale nie chcę cudzych mocy. Chcę moje własne.
Chyba o tym zapomniałam.
Wybaczysz mi?
Jasne.
Znów próbujesz zwędzić klucz?
Może?
Oliver, pamiętasz, jak mówiłeś, że nigdy nie zdobędę supermocy?
Patrz na to.
Podtrzymuję moje zdanie.
- Gdzie mój klucz? - Tutaj.
Zabieram go z powrotem.
Popełniłem błąd, przekazując ci klucz.
Wiem. Kaz i ja byliśmy samolubni, wykorzystując go dla własnych korzyści.
Żadne z nas nie jest go godne.
Częściowo tak. Ale głównie chodzi o to,
że Słoneczna Iskra umawia się tylko z superbohaterami.
Rozumiem. Ale uważaj.
Jej faceci się wypalają.
Hej, Horace. Przepraszam za sytuację w restauracji.
W porządku. Doszliśmy z twoją matką do wniosku,
- że nie powinniśmy się umawiać. - To cudownie.
Lepiej się zaręczyć, więc tak zrobiliśmy!
Co?!
Zdaniem mamy, skoro twój ojciec mieszka w Anglii,
przyda ci się męski autorytet.
Tak więc, aby ci pomóc,
wziąłem twój lunch z lodówki
i zmieliłem go, byś nie mógł się nim zadławić.
To był filadelfijski stek.
Teraz to filadelfijski shake.
Smacznego.
To nie koniec dobrych wieści. Po ślubie
wprowadzimy się do was razem z Alanem.
Jakbym bez końca spadał ze schodów.
Prawda? Czyż miłość nie jest wspaniała?
Zostaniemy współlokatorami.
Ale ostrzegam, że czasem chrapię jak hipopotam,
bo jak mam koszmary, zamieniam się w hipopotama.