LICEUM LOGANA
Chłopaki, muszę wam coś powiedzieć, ale nie możecie się ze mnie nabijać.
Spoko. Będę się nabijać z niego.
Niezła koszula.
O której masz próbę kwartetu golibrodów?
Bardzo zabawne.
Próba jest o 18.30 jak zwykle.
Od jakieś czasu podejrzewałam, że superbohaterowie istnieją naprawdę.
Teraz wiem, że tak jest.
Prawdziwi superbohaterowie? To totalny obłęd.
- Czemu się tak spinasz? - Ja, spinam?
To totalny obłęd.
Tak naprawdę Oliver się spina, bo…
chce się z tobą umówić.
Bo szaleńczo się w tobie kocha.
Powiedz jej.
Tak, to…
dlatego się spinam.
Jordan, uczynisz mi zaszczyt i umówisz się ze mną?
Nie.
Wiedziałam, że mi nie uwierzycie, więc dziś rano cyknęłam tę fotkę.
To jest Kapitan Atom. Znajdę go i to udowodnię.
Jordan, błagam. To ogromne miasto.
Pewnie nigdy więcej go nie zobaczysz.
O, tam jest.
Jak leci, dzieci?
Jestem pan Camito, wasz nowy nauczyciel historii.
Pan Camito. Nasz nowy nauczyciel historii.
To totalny obłęd.
Zaczynamy Każdy dzień to przygoda
Choć popołudnie w szkole Nam się nie podoba
Więc uciekamy, do pracy śmigamy
Po drodze komiksy w sklepie czytamy Wciąż nowe numery i czadowe moce
Gdyby nie praca, zostalibyśmy do nocy
Jakie problemy wciąż nas nurtują? Superbohater z poważną kontuzją
Czy uratujemy świat? Kto wie?
Czy pacjenci ochronią nas? Kto wie?
Może pokażą nam drzwi? Kto wie?
To oddział specjalny Ruszajmy do pracy!
Ratujemy ludzi, którzy ratują ludzi Zawsze po szkole ruszamy do akcji
My, zwyczajni Zwyczajnie fantastyczni
Leczymy postacie Ze świata wyobraźni
Niektórzy tutaj mają nas za nic
Ale musimy sobie poradzić
Tego sekretu nie możemy zdradzić Takiej pracy nikt nie chciałby stracić
Czy uratujemy świat? Kto wie?
Czy pacjenci ochronią nas? Kto wie?
Może pokażą nam drzwi? Kto wie?
To oddział specjalny Ruszajmy do pracy!
Kapitanie Atomie, co tu robisz?
Chodzą plotki, że kręcą się tu złoczyńcy.
Jestem tu pod przykrywką,
by zabezpieczyć szkołę przed występnymi huncwotami.
Jeśli zamierzasz tu zostać,
masz się nie wychylać.
Nasza koleżanka Jordan podejrzewa, że jesteś Kapitanem.
Słyszę was głośno i wyraźnie.
Ciebie mniej. Trochę mamroczesz.
Gus, masz wykrywacz metali do pożyczenia?
Co za obłęd. Czemu miałbym wykrywacz metali?
Mam wykrywacz kłamstw,
wykrywacz promieniowania
i wykrywacz wykrywaczy.
Która teraz piszczy, bo wykrył inne wykrywacze.
Daj wykrywacz promieniowania. Udowodnię, że nowy nauczyciel
to Kapitan Atom.
Powinien wykryć jego atomową baterię.
A ty znowu? Są lepsze sposoby, by zwrócić na siebie uwagę.
Wcale nie o to mi chodzi.
Wykrywacz kłamstw twierdzi co innego.
Wiedziałam! Emituje pan wysoki poziom promieniowania.
- Jest pan Kapitanem Atomem! - To niczego nie dowodzi.
To całe miasto jest napromieniowane.
Widzisz?
To ty wydajesz ten dźwięk.
Tak, bo to pierwsza oznaka napromieniowania:
bezwolne piszczenie.
Dobra! Zobaczmy, jak reaguje na innych,
na przykład dyrektora Howarda.
Czemu się aktywuje?
Moje eksperymentalne serce z plutonu. Przez ciebie nawala.
Czemu to zrobiłaś?
Muszę iść.
Horace, szpitalna stołówka znów dała mi nie ten lunch.
Skąd wiem?
Bo ten lunch próbuje zjeść mnie!
Gadaj, Connie. Znam twój sekret.
O czym ty mówisz?
Sprawdzam przeszłość wszystkich w szkole,
by poznać ich wstydliwe sekrety i nagiąć do swojej woli.
Twoje pranie, Stefanie.
Dochowam twojego sekretu, Wciąż Obgryza Paznokcie.
U Stóp.
Nie moja wina, że jestem gibki i mam pyszne paznokcie.
Tak czy inaczej…
Gdy sprawdziłam ciebie, odkryłam,
że Connie Karnawał nie istnieje. To fałszywa tożsamość.
- To nie tak, jak myślisz. - A właśnie, że tak.
Nie jesteś tym, za kogo się podajesz. Tak naprawdę jesteś…
księżniczką z innego państwa, która żyje tu w ukryciu.
Szlag!
Odkryłaś mój sekret. Jestem księżniczką w ukryciu.
Gdybym miał kogoś obstawiać, to raczej Genevieve.
Nie, po prostu jest dziwna.
Czemu się ukrywasz?
Ponieważ mój ojciec
król Calderanii
został obalony przez…
buntowników, więc wysłał mu tu
dla bezpieczeństwa, póki on walczy o koronę.
Wiedziałam! Teraz wszystko ma sens.
Tak?
Tak! To dlatego mówisz i ubierasz się jak dziwaczka.
Żeby nie wyglądać jak księżniczka.
Tak, właśnie dlatego jestem taką dziwaczką.
Specjalnie.
Musicie zachować to w tajemnicy, bo inaczej grozi mi niebezpieczeństwo.
Jasne… jeśli uczynisz mnie księżną.
Chcę, żeby ludzie mi się kłaniali.
Ludzie już ci się kłaniają.
Tak, ale chcę, by byli do tego zmuszeni.
Chętnie uczyniłabym cię księżną,
ale nie mogę.
To zaszczyt nadawany tylko tym, którzy są go godni.
Udowodnię ci, że jestem go godna. Zacznę od dawania ci prezentów.
Daj Jej Królewskiej Mości swój lunch.
Dobra. To kanapka z bekonem.
Oraz sałatą i paznokciami.
Co, nie lubisz bekonu?
Uniknęliśmy wpadki,
ale Jordan prędko rozkmini, że pan Camito to superbohater z lat 50.
Ciągle nazywa komputery
„tymi zmyślnymi radyjkami”.
Zróbmy tak, żeby go zwolnili.
Ale to może zrobić tylko dyrektor Howard.
Chwila.
Chyba wiem, co robić.
- Miło, że szepczesz. - Dzięki. Ty też.
Dobra, jaki masz pomysł?
Dyrektorze Howardzie, mogę o coś zapytać?
Mam pewien problem natury osobistej.
Kaz, zawsze możesz ze mną pogadać.
Przyjmuję w biurze miedzy 11.30 a 11.45.
W co drugi czwartek. W maju.
Bardzo pana proszę. To zajmie tylko chwilę.
Próbuję zrobić wrażenie na dziewczynie.
Oczywiście najprościej to zrobić, udając robota.
Mów dalej.
Niestety fatalnie udaję robota.
Ale pan tak fantastycznie odtańczył taniec robota na konkursie talentów.
To jak, pomoże mi pan, dyrektorze Howardzie?
Chciałeś powiedzieć
dyrektorze Boogie Bocie 3000.
Bardzo dziękuję. Zobaczmy…
Pięćdziesiąt gwiazdek?
Od kiedy?
Tu jesteś. Miałeś racje. W szkole ukrył się złoczyńca.
- Motyla noga! - I słuchaj tego.
To dyrektor Howard. Jest jakimś robotem.
Wyłączył łączność na całym świecie.
Zadzwonię do Ligi.
Zapomniałem.
Wyłączył łączność na całym świecie.
Chciałem jej też zaimponować, próbując wyrwać jej ręce,
tak jak to robią roboty.
Kapuję.
Patrz i ucz się.
Co ty wyprawiasz?
Puszczaj mnie!
Wpierw oderwę ci roboci łeb!
Nie jestem prawdziwym robotem.
Tylko go umiejętnie udawałem.
Kłamstwa!
Wiem, że wyłączyłeś łączność na całym świecie.
Przepraszam, jestem zajęty.
Rozmawiam z szaleńcem.
Na moją obronę, po mistrzowsku udaje pan robota.
Słuchaj, wszyscy popełniamy błędy.
Ale nie tak głupie. Zwalniam cię.
Wynoś się.
Ten nauczyciel przeszedł…
do historii.
Bo nauczał historii?
Tak, załapaliśmy.
Fuj, ohyda.
- Nie lubisz sushi? - Kocham sushi.
Ale nie znoszę twoich butów.
Sprytnie. Nikt się nie spodziewa, że księżniczka założy coś tak obleśnego.
Dokładnie w to celowałam.
W obleśność.
Czekaj! Wiem, jak dowieść mojej księżności.
Złożyłam podanie o obywatelstwo Monako.
I załatwiłam ci ochroniarza.
To nie jest konieczne.
Chcę móc zjeść w spokoju.
Nie!
Nie możesz tego zjeść. Buntownicy z Calderanii mogli je zatruć.
Muszę wpierw go spróbować.
Jest dobre.
Naprawdę dobre.
Nie tak jak paznokcie, ale ujdzie.
Mogę ci dać list polecający.
Żeby cię przyjęli do szpitala psychiatrycznego.
Ludzie są teraz wredniejsi niż w latach 50.
Szefie, tu jednostka 238. Kapitan Atom nie stanowi już zagrożenia.
Ściągnąłem ostateczne instrukcje na nośnik pamięci.
Instaluję je teraz.
Mówił pan o Kapitanie Atomie.
Miałam rację. Superbohaterowie istnieją!
Nie skomentujesz tego, że wsadziłem sobie pendrive do głowy?
Muszę cyknąć fotkę. Wiedziałam, że mam rację.
Masz pecha.
Bo superzłoczyńcy też naprawdę istnieją.
Jesteś jedną ze zwyczajnych z oddziału specjalnego,
czy pracujesz dla Ligi Bohaterów?
Nie wiem, o czym pan mówi.
Ale to super, że pana oczy się świecą.
Ciekawe, czy równie super będzie to, gdy cię zniszczę. O tak.
Cześć, Jordan. Panie dyrektorze.
Fajny stopiony globus. Co słychać?
Zajęcia z wiązania lin. Nowy przedmiot fakultatywny.
I jestem w nim fatalna.
Potrzebuję pomocy!
Bardzo dużo pomocy!
Rzeczywiście. Ale z mruganiem. Bo teraz robisz to jednym okiem.
Mój wykrywacz robotów się aktywował. To może znaczyć tylko jedno.
Ma słabe baterie. Idę go naładować. Nara!
Na czym skończyliśmy?
Miał mnie pan puścić.
Pozwól, że rozwiążę… Hej!
Jeszcze nie skończyłem.
Wiem, że jesteś jednym z dwojga dzieciaków
w tej szkole, które pracują w superbohaterskim szpitalu.
Dwoje dzieciaków.
Oczywiście. Oliver i Kaz!
To tam chadzają po szkole.
Oliver i Kaz?
Dziękuję za tę informację.
Muszę się upewnić, że to oni, zanim zabiorę ich do mojego przełożonego.
Weź telefon. Zacznij wideo czat z Kazem. Teraz jest 16.
Mogą już być na oddziale. Chcę to zobaczyć.
Mój laptop ma większy ekran. Pójdę po niego.
Świetnie. Dlatego jesteś moją ulubioną… Przestań!
- Halo? - Kaz, tu dyrektor Howard.
Dyrektorze Howardzie.
Jeśli chodzi o fałszywe wymiociny na pańskim biurku, to nie ja.
Ja używam prawdziwych.
Przy żartach idę na całość.
Dzwonię, by cię przeprosić za zachowanie pana Camito.
Możesz mi pokazać, gdzie jesteś,
żebym wiedział, że jesteś bezpieczny, a Oliver nie jest straumatyzowany?
Oliver jest szalenie straumatyzowany.
I… płacze bez ustanku.
Jak duże niemowlę.
Lepiej dam mu smoczek.
Co z tego, że płaczę?
Jeśli nie płaczesz oglądając film ze spotkania żołnierza z jego psem,
jest zimnokrwistym potworem.
Bez urazy, Jaszczurze.
Dyrektor Howard jest złoczyńcą i złapał Jordan.
Musimy ją ratować. Potrzebujemy wsparcia.
W pobliżu jest tylko Kapitan Atom.
- Może już się nie gniewa. - Idźcie sobie. Wciąż się na was gniewam.
Przez was nie ukończę mojej misji.
Słuchaj, naprawdę nam przykro.
Ale pogłoski były prawdziwe. Dyrektor Howard naprawdę jest złoczyńcą.
A z innych pogłosek,
podobno Oliver się strasznie buja w Jordan.
Sam rozpuściłeś tę plotkę!
Tak. I rozniosła się jak pożar.
Wiedziałem, że to złoczyńca! Do szkoły!
Wy idziecie piechotą. Wciąż się gniewam.
Skoro nic nie wiem, może po prostu mnie wypuścisz?
Niestety nic z tego.
Poznałaś mój sekret, więc muszę cię zniszczyć.
W klasie? Nie opuścisz mnie do zbiornika rekinów albo węży?
Ogarnij to. Dołączę później.
Dobry pomysł.
Przestań to robić!
Ręce precz od dziewczyny!
Nie, że masz jej oderwać ręce… Wiesz, o co mi chodzi!
Jordan, wiem, że to dziwne, ale jest na to sensowne wytłumaczenie.
Oliver się w tobie buja!
Jak to ma cokolwiek tłumaczyć?
Jordan, uciekaj!
Musimy mu pomóc.
Nie wierzę w to, co widzę.
Dyrektor Howard to buntownik z Calderanii i atakuje księżniczkę!
- Stefanie, Gus, w nogi! - Nigdzie się nie wybieram.
Jako twój ochroniarz, nie mogę cię tak zostawić…
Składam wypowiedzenie!
Hej, nikt nie krzywdzi mojej księżniczki!
- Zaczekaj na dworze. - Tak, milady.
Musimy go powstrzymać!
Czekaj! Pamiętasz komiks o powstaniu Koterii Chaosu?
Dyrektor Howard to taki sam model androida.
Kapitanie, wyrwij mu pendrive zza ucha!
Genialne! Jedno pytanie:
co to jest pendrive?
Skoro dyrektor stracił głowę, zanieśmy go do więzienia, by odleżał karę.
- Bo to głowa i nie może siedzieć… - Tak, załapaliśmy.
Jordan.
Nic ci nie jest?
Jestem przymulona, ale dam radę.
Tu są stare skarpetki.
Pewnie rozkminiasz, co tu zaszło.
Właśnie, co tu się stało? Nic nie pamiętam.
Ja… też nie.
Ja też. To pewnie od promieniowania.
Stefanie, wykazałaś się niesamowitą odwagą.
Nie wierzę, że ryzykowałaś dla mnie swoimi koturnami.
Założyłam je dwa razy, więc i tak zamierzałam je wyrzucić.
Czy teraz zostanę członkinią Calderańskiej szlachty?
Jasne. Czemu nie?
Mianuję cię księżną Stefanie z Calderanii.
Możesz powstać.
Ale ja już stoję.
Wiem, ale zawsze tak mówią.
To takie ekscytujące.
Od razu wszystkim powiem, żeby obniżyć ich poczucie wartości.
Nie możesz nikomu powiedzieć!
- Dlaczego? - Bo…
nie byłabyś bezpieczna. Nikt nie może się o tym dowiedzieć.
Jasne.
Wybacz, Gus.
Muszę cię zabić.
Stój!
Gus może wiedzieć.
Jemu i tak nikt nigdy nie wierzy.
Ciekawe dlaczego.
Wyczuwam nutkę sarkazmu.
Tak, mój wykrywacz sarkazmu wariuje.