Po co to rozkopują?
Nie wiem, ale znaleźli moją kapsułę czasu.
Spójrzcie na to zdjęcie. Wyglądaliśmy idiotycznie.
- Kiedy to zakopałeś? - Tydzień temu.
Lepiej uważaj.
Czytałem, że 100% wypadków na budowie
ma miejsce na budowie.
To był dość oczywisty, ale istotny artykuł.
LICEUM LOGANA
Oliver! Jesteś cały?
Tak.
Nic mi nie jest. Ten kamień złagodził mój upadek.
I chyba złamał miednicę.
Na pewno wszystko gra?
Tak, tylko…
trochę mi słabo.
Chyba jesteś w szoku.
Też bym był, gdybym się tak kiepsko zestarzał.
Strasznie się zapuściłeś.
Zaczynamy Każdy dzień to przygoda
Choć popołudnie w szkole Nam się nie podoba
Więc uciekamy, do pracy śmigamy
Po drodze komiksy w sklepie czytamy Wciąż nowe numery i czadowe moce
Gdyby nie praca, zostalibyśmy do nocy
Jakie problemy wciąż nas nurtują? Superbohater z poważną kontuzją
Czy uratujemy świat? Kto wie?
Czy pacjenci ochronią nas? Kto wie?
Może pokażą nam drzwi? Kto wie?
To oddział specjalny Ruszajmy do pracy!
Ratujemy ludzi, którzy ratują ludzi Zawsze po szkole ruszamy do akcji
My, zwyczajni Zwyczajnie fantastyczni
Leczymy postacie Ze świata wyobraźni
Niektórzy tutaj mają nas za nic
Ale musimy sobie poradzić
Tego sekretu nie możemy zdradzić Takiej pracy nikt nie chciałby stracić
Czy uratujemy świat? Kto wie?
Czy pacjenci ochronią nas? Kto wie?
Może pokażą nam drzwi? Kto wie?
To oddział specjalny Ruszajmy do pracy!
Wujku Horasie,
obczaj dźwięk, który wymyśliłem.
Nie teraz, Alanie.
Za parę tygodni żenię się z matką Olivera.
Pomiędzy wybieraniem miejsca, zaproszeń i kwiatów,
mam naprawdę pełen talerz.
Nie mam miejsca na lunch.
Mógłbym pomóc z organizacją ślubu.
- Co jest następne? - Wybór drużby.
Wybierz mnie! Ja będę drużbą!
Przykro mi, ale nie sądzę, byś nadawał się na drużbę.
To wymaga pewnych zdolności.
Poproszę dr. Fleebera.
On nie może. Jest ranny.
Jak to?
Przestań!
W porządku. Będziesz moim drużbą.
Świetnie! Mam mnóstwo pomysłów.
Jeśli podobał ci się mój dźwięk, poczekaj aż pokażę ci mój zapach.
- Ambrose! Chłopie! - Nie jestem chłopem, tylko mutantem.
Dlatego umysłem dostrzegam wszystko, co dzieje się w superbohaterskim świecie
i rysuję komiksy w błyskawicznym tempie.
I dlatego żuję gumę w ten sposób.
Tekton, chłopie!
- Co tam? - Ambrose narzeka,
że komiksy o Tektonie stały się ostatnio nudne.
Nie moja wina, że tak łatwo wygrywam.
Nie jestem nudny, tylko stały.
Tak. Stale nudny.
Sprzedaż spada i kto dostaje burę? Ja.
Straciłem swoje biuro. Muszę używać pleców Jaszczura jako biurka.
Kaz! Słuchaj, jaki miałem wczoraj sen.
Dział się tysiąc lat temu
i byłem na pokładzie statku kosmicznego, który przewoził coś zwanego Arcturionem –
przedmiot tak potężny, że ktokolwiek go dotknie,
stanie się niezwyciężony.
Czadowy sen.
Ambrose, może zaadaptujesz go na komiks?
Ma wszystkie potrzebne elementy.
Poza bohaterem, bo nie wykorzystam Olivera.
Spójrz na niego.
Daj spokój, chłopie.
- Nie jestem chłopem, tylko mutantem! - Dobra.
Niech Tekton będzie bohaterem.
Wykorzystaj sen Olivera w nowym numerze jego przygód.
Podam ci więcej szczegółów. Spisałem je w moim dzienniku snów
i pamiętniku, który Kaz ma przestać czytać.
Doskonale. Oliverze, umieszczę twoje nazwisko na okładce.
To dla mnie zaszczyt.
Ale mama mnie zabije, jeśli odkryje, że piszę komiksy, zamiast się uczyć.
Wiem, pisałeś o tym w pamiętniku.
Ale możesz użyć pseudonimu. Na przykład…
Quimby Fletcher.
Quimby Fletcher. Podoba mi się.
Niech będzie Quimby Fletcher.
Jak na to wpadłeś?
To połączenie moich czterech ulubionych słów:
„belch”, „quit”, „fry” oraz „me”.
Wujku Horasie!
Jako twój drużba, napisałem piosenkę na twój ślub.
Oto, co mam:
Zaraźliwa. Jak galtraksiańskie hemoroidy.
Czemu on leży na podłodze?
Musiałem gdzieś rozplanować nakrycia.
Przecież nie narzeka.
Bo jest nieprzytomny!
Tak! Znokautowałem go, żeby przestał narzekać.
Ale mam dobre wieści.
Zatrudniłem na wesele kucharza Mario ze szpitalnej stołówki.
W ramach przystawki
myślałem o sałatce caprese…
Alanie, nie podamy gościom zwymiotowanej sałatki.
Nie z taką ilością dressingu.
Jasne! Dressing damy obok.
Na danie główne
grillowany łosoś i zapiekane ziemniaki.
To są tłuczone ziemniaki.
Miały być zapiekane!
Hej! Nie powiedziałem, że ich nie zjem.
Skylar, Alan doprowadza mnie do szału.
Możesz z nim pogadać? Jakoś go uspokoić?
Jasne. Dam sobie z nim radę.
Uznaj to za prezent ślubny.
Właściwie to nie jesteś zaproszona. Ale i tak przyjmę twój prezent.
DZIESIĘĆ DNI PÓŹNIEJ
TEKTON ARCTURIOŃSKA PRZYGODA
SCENARIUSZ QUIMBY FLETCHER
Nigdy nie widziałem tu tylu ludzi.
A to wszystko dzięki mnie.
Nie zapominasz o kimś?
Tak. Tym agresywnym mimie, przed którym ludzie tu uciekali.
Czytaliście nowy numer Tektona?
Bardzo przypomina sen, który ostatnio miałem.
O czym był?
Śniło mi się, że nie miałem grzywki,
ale tańczyłem przytulańca z lamą, która miała grzywkę.
Co to ma z czymkolwiek wspólnego?
To oczywiste. Żaden z naszych snów nie był o lamach.
Poza moim. Mam mówić dalej?
Nie mów, tylko odejdź.
To niesamowite. Wszyscy szaleją za moim komiksem.
Nie szaleją za twoim komiksem,
tylko Quimby’ego Fletchera. A to ja wymyśliłem to imię
i zasugerowałem, by przerobić twój sen na komiks o Tektonie.
Obaj jesteśmy Quimbym Fletcherem.
Wiedziałbyś to, gdybyś przeczytał,
co napisałem w twoim pamiętniku.
Szefie, idziemy torturować tego Quimby’ego Fletchera.
To ja, Mort. Twój nowy egzekutor?
Nie, zastąpiłem Steve’a.
Zabiłeś go, bo zjadł ostatnie jabłko.
Przepraszam. Mój współpracownik i ja jesteśmy…
producentami z Hollywood.
Producentami?
Fascynuje nas historia Arcturionu. Chcemy zrobić z tego film.
Gdzie jest Quimby Fletcher?
Wracam ratować życia w pracy, żebyś mógł sobie za to przypisać zasługi.
Prawda, Quimby Fletcherze?
Ty jesteś Quimby Fletcher?
Właśnie to słyszeliście, prawda?
Panie Fletcherze, chcemy od razu omówić szczegóły tej historii.
Wiecie, panowie…
wielu producentów się tym interesuje,
więc musicie mi złożyć dobrą ofertę.
Chcesz zostać w jednym kawałku?
Popełniacie wielki błąd.
I nie mówię o tym, że wynajęliście za dużą przestrzeń
jak na dwie osoby.
To ty popełniłeś błąd, pisząc ten komiks i informując świat o Arcturionie.
Mój szef chce go dorwać i stać się najpotężniejszym człowiekiem na Ziemi.
Chwila. Arcturion istnieje naprawdę, a wy jesteście pomagierami złoczyńcy?
Chciałbym.
Teraz jesteśmy sługusami. Liczymy, że awansujemy na zbirów.
Ale jeśli zdobędziemy Arcturion, od razu zostaniemy pomagierami.
Jeśli mnie puścicie, chętnie napiszę wam list polecający.
Cicho! My się nie patyczkujemy, młody.
Prawda, Richie?
Powiedz, gdzie jest Arcturion albo zrobi się dziwnie.
A to nie było dziwne?
Błagam! Nie wiedziałem, że Arcturion naprawdę istnieje.
I nie mogę wam nic powiedzieć, bo komiks zainspirował sen!
Sen?
To wszystko potwierdza. Szef mówił, że arcturioński statek miał urządzenie,
które po dotknięciu przekazuje dane o Arcturionie w postaci snów.
Podłączymy cię do rejestratora snów
i wydobędziemy wszystko prosto z twojego mózgu.
A potem cię wyeliminujemy.
Czekajcie! Nie jestem Quimbym Fletcherem!
Nie mam w mózgu żadnych informacji.
Moi nauczyciele to potwierdzą!
Wkrótce się przekonamy.
A jeśli zobaczycie, że nic nie wiem, puścicie mnie wolno?
Nie. Znasz cały nasz plan.
Wyeliminujemy cię.
Co z ciebie za ślubny DJ? Nie masz współczesnej muzyki?
Alanie, chyba zbyt poważnie traktujesz obowiązki drużby.
Mógłbyś trochę wyluzować.
Rozumiem, o co ci chodzi.
Chcesz, żebym coś zawalił, bo wtedy wujek Horace wybierze ciebie!
Co? To niedorzeczne. Drużbą może być facet.
Ubierasz się jak facet.
I twój plan nie wypalił.
Zamiast wyluzować, zacznę się jeszcze bardziej starać.
Zaczekaj.
Jak to delikatnie ująć?
Lepiej usiądź.
Dobrze. Nie ruszaj się stąd do ślubu, bo Horace mówi, że rujnujesz mu życie.
Co? Nie wierzę.
Chciałem, aby ten dzień był wyjątkowy.
Wiem. I bardzo mi przykro. Liczę, że zrozumiesz.
Rozumiem.
Wujek nigdy mnie nie doceniał! Myśli, że rujnuję mu życie?
Pójdę do biura Bridget i powiem jej wszystko o Horasie i oddziale.
Wszystko!
Alan, zaczekaj! Stój!
Wciąż nic o Arcturionie.
Czekaj, kolejny sen.
- Cześć, Kaz! - Cześć, Kazie słoneczniku!
Uważaj na tę kupę…
Cześć, Kazie psia kupo!
To jakiś wariat.
Tektonie, arcturioński komiks odniósł sukces.
Sprzedaje się tak dobrze, że Horace dał mi nowe, fikuśne biurko.
Nie wierzę. Mój kumpel Gus powiedział mi,
że Kaz przypisał sobie mój komiks i próbuje sprzedać do niego prawa filmowe.
Oby nie tym producentom od Tekton żyje.
Obsadzili w mojej roli Jonah Hilla.
Jonah Hilla!
Ambrose, narysujesz, gdzie jest Kaz? Chcę go powstrzymać.
Chwila! To nie są producenci.
Kaza złapali jacyś pomagierzy.
Moim zdaniem to raczej sługusi,
ale masz rację, Kaz jest w niebezpieczeństwie.
- Ambrose, wiesz, gdzie to jest? - Chwila, spójrzcie na okno.
To budynek banku narodowego.
Walczyłem tam w zeszłym tygodniu.
Z moją byłą dziewczyną.
Ciągle zrzędzi: „Masz supersłuch, ale nigdy mnie nie słuchasz”.
Musimy ratować Kaza.
Ambrose, idziesz?
Nie, muszę oczyścić biurko.
Nie o to mi chodziło!
Skylar!
Co z tym obiecanym prezentem ślubnym?
Jeśli o to chodzi…
Dobra wieść jest taka, że gadałam z Alanem i dobrze to przyjął.
Zła wieść jest taka, że właśnie cię okłamałam.
Co się stało?
Jak to delikatnie ująć?
Alan poszedł do biura twojej narzeczonej, by wyznać jej prawdę o tobie i oddziale.
Ze ślubu raczej nici.
O nie! Muszę zadzwonić do Bridget, powiedzieć jej prawdę
i błagać, by mi wybaczyła.
I właśnie dlatego nikt cię na nic nie zaprasza.
Alan! Rozmawiałeś z Bridget?
Nie. Przemyślałem to, co powiedziałaś i miałaś rację.
Przesadziłem.
Poza tym kiepsko się czuję.
Zjadłem dziś dużo próbek wymiocin.
O nie! Muszę ostrzec Horace’a!
Bridget, wszystko, co Alan ci powiedział to prawda.
Nie jest moim synem, tylko siostrzeńcem.
Nie mam 47 lat, tylko 3047 lat.
Jestem lekarzem superbohaterów, który przywraca ludzi do życia,
a nie członkiem Blue Man Group.
Oddzwoń, jak odsłuchasz tę wiadomość.
Horace, Alan nic jej nie powiedział.
Czemu nie zwróciłaś mojej uwagi, żeby mnie powstrzymać?
A niby co to znaczy?
Myślałem, że naśladujesz agresywnego mima, który przesiaduje koło sklepu z komiksami.
Co teraz? Bridget pozna prawdę.
Panie Szybki!
Zamiast sprezentować mi ręczniki z monogramami,
mógłbyś napaść moją narzeczoną i ukraść jej telefon?
Delikatnie napaść!
Gotowe. Problem rozwiązany.
Wujku, przepraszam, że przesadziłem z obowiązkami drużby.
- Chciałem cię uszczęśliwić. - Nie, to ja przepraszam.
Powinienem był bardziej docenić twoje starania.
Nawet jeśli były okropne.
To chciałem usłyszeć.
Teraz śni, że jest latarnią morską.
Richie, odepnij go.
Ma być przytomny, jak wyrwiemy mu nogi.
Jesteś cały?
Czemu mnie obudziłeś?
Miałem twarz orła, leciałem na orle
i byłem rozgrywającym filadelfijskich Orłów.
Uznam to za „dzięki za uratowanie mi życia”.
Jasne, wybacz.
- Dzięki, stary. - Dobrze, że nic ci nie jest.
Tak. Jestem trochę skołowany, ale sondowanie mózgu na pewno
nie pozostawi długotrwałych…
Nabijam się tylko.
Absolutnie nic mi…
Nie wierzę, że Arcturion jest prawdziwy.
Sądziłem, że to był twórczy sen. Zwykle śnię, że tu siedzimy.
Choć czasem jesteś słonecznikiem.
Dlatego miałem ten sen! Zapisałeś go w pamiętniku.
Musimy znaleźć Arcturion, zanim oni to zrobią.
- Albo zanim znajdą nas. - Nie znajdą nas.
Tekton na pewno ich złapał.
Poza tym ich szef nie wie, kim naprawdę jest Quimby Fletcher.
Nie ma czego się bać.
Boicie się, prawda?
I słusznie!
Ale Panie Terrorze, bardzo przepraszamy.
Ledwo uszliśmy przed Tektonem, a tego Fletchera trudno wytropić.
Macie znaleźć Arcturion!
I przyprowadzić mi Fletchera. Za dużo wie.
Nie tyle, co ty. Jesteś genialny.
A do tego przystojny. Jak sądzę.
Nikt cię nie widział, ale brzmisz przystojnie.
Cisza!
Dam ci ostatnią szansę.
Ale jeśli mnie zawiedziesz…
Tak to jest, jak wysyłasz sługusów, by wykonali robotę pomagiera.