W poprzednich odcinkach…
Ale miałem wczoraj sen.
Byłem na pokładzie statku kosmicznego, który przewoził coś zwanego Arcturionem.
- Ambrose, może zaadaptujesz to na komiks? - Umieszczę twoje nazwisko na okładce.
Użyj pseudonimu. Na przykład Quimby Fletcher.
- Przyprowadźcie mi Fletchera! - Arcturion istnieje naprawdę?
Mój szef chce go dorwać i stać się najpotężniejszym człowiekiem na Ziemi.
Szefie, tu jednostka 238. Kapitan Atom nie stanowi już zagrożenia.
Ściągnąłem ostateczne instrukcje na nośnik pamięci.
Dzięki za pokazanie tych klipów Skylar, Retrospekcie.
Dla kogo pracują ci pomagierzy?
Może dla bezdusznego złola albo linii lotniczych?
Wkurza mnie, że nie mogę latać, ale 25 dolców za nadanie bagażu?
To dopiero zło.
Nie wiem, dla kogo pracują.
Czemu nadajesz bagaż? Masz tylko jeden strój.
Na razie nic mi nie grozi, ale trzeba znaleźć tych złoli,
zanim skumają, że jestem Fletcherem. Kaz, pamiętasz cokolwiek?
Zauważyłem jedną rzecz.
Obaj mieli na nadgarstkach tatuaże znaku nieskończoności.
Dyrektor Howard też taki ma!
Jak go zobaczyłem, pomyślałem: „Ma tatuaż znaku nieskończoności”.
Świetna historia!
Jakże zaskakująca.
Chodzi mi o to, że może razem pracują.
Dyrektor Howard jest teraz w więzieniu.
Skrycie go przesłuchajcie,
a ja dołączę do was później.
A dokąd idziesz?
Na przymiarkę smokingu. Mama chce, by ślub był idealny,
więc jutro idę na wybielanie zębów i oczu.
Żeby zdjęcia dobrze wyszły.
Musisz chyba zastąpić Olivera.
Z czym to się wiąże?
Dobra, Retrospekcie. Chyba już skumała.
Zaczynamy Każdy dzień to przygoda
Choć popołudnie w szkole Nam się nie podoba
Więc uciekamy, do pracy śmigamy
Po drodze komiksy w sklepie czytamy Wciąż nowe numery i czadowe moce
Gdyby nie praca, zostalibyśmy do nocy
Jakie problemy wciąż nas nurtują? Superbohater z poważną kontuzją
Czy uratujemy świat? Kto wie?
Czy pacjenci ochronią nas? Kto wie?
Może pokażą nam drzwi? Kto wie?
To oddział specjalny Ruszajmy do pracy!
Ratujemy ludzi, którzy ratują ludzi Zawsze po szkole ruszamy do akcji
My, zwyczajni Zwyczajnie fantastyczni
Leczymy postacie Ze świata wyobraźni
Niektórzy tutaj mają nas za nic
Ale musimy sobie poradzić
Tego sekretu nie możemy zdradzić Takiej pracy nikt nie chciałby stracić
Czy uratujemy świat? Kto wie?
Czy pacjenci ochronią nas? Kto wie?
Może pokażą nam drzwi? Kto wie?
To oddział specjalny Ruszajmy do pracy!
Dobra, nikogo nie ma. Zamknij drzwi.
Nareszcie!
Capiło tam peklowaną wołowiną.
No i czego narzekasz?
Trzymali cię w klatce dla ptaków.
Dyrektorze Howardzie, Kaza pochwyciło dwóch złoli.
Szukali międzygalaktycznego źródła mocy – Arcturionu.
Mieli ten sam tatuaż co ty.
Nie wiem, o czym mówisz. Widzisz tu jakieś tatuaże?
Chwila, to przez was nie mam ciała!
Tak chcesz się bawić? Spoko.
Jeśli nic nam nie powiesz, trafisz do Komora Niechybnej Zguby
gdzie przetopią cię na figurkę.
Tak, a wtedy przymocuję twoją głowę
do tej zepsutej lalki.
A potem wsadzę cię do tego różowego kabrioletu.
I pojedziesz nim do zmyślonej galerii handlowej.
Dobra, dość! Będę gadać!
Ale przedtem…
czemu to wszystko masz?
To dziwne.
Jego mamy przesłuchiwać!
A teraz…
dla kogo pracujesz?
Powiem wam!
Służymy Panu Terrorowi, bezwzględnemu geniuszowi zbrodni,
którego twarzy nikt nie widział.
Może jest okropnie zdeformowany. Albo gorzej – ma twarz jaszczurki.
Wybacz. Nie wiedziałem, że masz dziś zmianę.
A teraz powiedz,
gdzie jest Arcturion?
Nie pamiętam.
Zanim złożyłem raport Panu Terrorowi,
wgrałem informacje o Arcturionie na mój nośnik pamięci. Który zaginął.
Oliver go wyjął, gdy byliśmy w szkole.
- Chodźmy po niego. - Macie pecha.
Nośnik ma eksplodować, jeśli się go odłączy na 72 godziny.
Wasz czas minie za dwie godziny i 11 minut.
Pospieszmy się.
Mam ostatnie pytanie.
Serio, czemu to wszystko masz?
KAZ: POSPIESZ SIĘ!
Dobra. To chyba tyle.
Smoking jest idealny.
Idealnie źle zaprojektowany i fatalnie skrojony.
Bez urazy. Robi pan, co może, z tym, co pan posiada:
niedobór umiejętności i źle prowadzoną pracownię.
Zgadzam się.
I ma zeschniętą lukrecję.
To centymetr krawiecki.
Jestem ciekaw opinii Horace’a.
Porozmawiam z nim na osobności,
jak facet z facetem, bo to specjalny moment.
Oliverze, wkrótce będziemy rodziną.
Jeśli chcesz mi coś powiedzieć, mów śmiało.
Zobacz.
Czasem piję mleko z butelki ze smoczkiem.
Widzisz?
Mamo, chyba mogę już iść.
Ten smoking jest super.
Tak.
Jeśli zdecydujemy się na smokingi.
Rozważamy też ślub tematyczny.
Tematyczny? To znaczy?
Jeszcze nie wiemy. Zostało nam 50 przymiarek!
Przepraszam.
Ma pan kostium dinozaura w rozmiarze M?
Hej, Jordan?
Skąd tu takie tłumy w wakacje?
Przez kiermasz sztuki. Pokazać wam mój obraz?
Nosi tytuł…
„Agonia”.
Agonia? Nie czaję.
Bo nie jest ukończony.
Gotowe. Teraz jest skończony.
Kolczyk Jordan to nośnik pamięci.
Musiała go podnieść na korytarzu po walce.
- Trzeba jej go zabrać. - Nie martw się. Mam plan.
Hej, Jordan.
Masz super kolczyk.
Wyglądasz w nim uroczo i kobieco.
Poważnie?
Bierz go!
Jordan, czemu tamta dziewczyna ma taki sam kolczyk?
Gusowi się spodobał, więc sprzedaje jego repliki.
Nie wiem, po co mu więcej kasy.
Hej, Gus. Czy kolczyk, który miała Jordan
- to był oryginał? - Nie wiem.
Dałem go mojemu producentowi,
a on zwrócił je pomieszane. Jak sałatka.
I moja babcia, która uważa się za sałatkę.
Ile ich zrobiłeś?
Tylko cztery czy pięć
setek.
To obłęd.
Mamo, po co ci tematyczny ślub?
To zupełnie nie w twoim stylu.
To był mój pomysł.
Kocham cię przebierać, prawie tak bardzo, jak kocham mleko.
POTRZEBUJEMY CIĘ W SZKOLE! TERAZ!
Muszę się już zbierać,
więc kontynuujcie beze mnie. Cokolwiek wybierzecie będzie…
Kto zamknął drzwi?
Ja.
Widać, że nie pasuje ci nasza nowa, rodzinna dynamika.
Powinniśmy porozmawiać o naszych uczuciach.
Bo rodzina jest najważniejsza.
Prawda, mamo?
To takie urocze. Nazwałeś mnie mamą.
Więcej tego nie rób.
Alan, to sytuacja awaryjna. Nie możesz mnie tu trzymać.
Nigdzie się nie wybierasz. Mam dość bycia niedocenianym
i nie spocznę, póki nie stanę się ulubieńcem tej rodziny!
Alanie, myślę, że rodzinna narada to cudowny pomysł.
Bridget kazała mi tak powiedzieć.
Oliverze, czemu nie możesz być bardziej jak Alan?
Dojrzały, światły, bystry.
O czym ty mówisz?
Zaraz zje poduszkę na szpilki.
Tak?
Myślałem, że to suchy i kłujący pomidor.
On przynajmniej je coś, co uznaje za warzywa.
Musimy odnaleźć oryginał, zanim wybuchnie.
Brakuje mi Olivera. Od myślenia boli mnie głowa.
Spróbuję myśleć jak on.
Mam pomysł.
Pamiętasz numer Zgniatacza, kiedy zrobił coś z tym czymś
i wyjmuje to coś z tamtego czegoś?
Wygadujesz bzdury!
A Oliver tak nie robi?
Rzadko go słucham.
Właśnie o czymś pomyślałem.
Ale wpierw potrzebujemy lampy zwiększającej z oddziału.
Connie, czemu twoje ucho jest takie wielkie?
Gus, założyłam twój tani kolczyk.
Musi być wadliwy.
Ucho mi od niego spuchło.
A to nie jedyny efekt uboczny.
Sprawia też, że ciągle wbiega w ściany.
To pomyłka.
Dajcie mi się zastanowić.
Lepiej pozbądźcie się tych kolczyków.
Są wadliwe i mają okropne skutki uboczne.
Pozbądźcie się też swoich pieniędzy.
Dotykaliście kolczyków, a potem kasy. Mogliście ją skazić.
To już wszystkie. Możesz mi zmniejszyć ucho?
Jasne. Muszę tylko zmienić ustawienia.
O nie, teraz jest za małe.
Nie, normalne mam takie uszy.
Poważnie? Fuj.
Musimy odnieść nośniki na oddział
i rozkminić, który należy do dyrektora Howarda.
Nie jest dobrze. Co teraz?
Odstraszysz ich swoimi dziwnie małymi uszami?
Nie martw się.
Nie zaatakują nas wśród świadków.
Szanowni państwo. Jesteśmy producentami telewizyjnymi
i organizujemy w centrum rozrywkowym przesłuchania do nowego programu reality:
Kto chce być sławny bez powodu?
Najsmutniejsze jest, że sama bym to oglądała.
To znowu ty!
Dyrektor Howard nigdy nie zameldował się szefowi.
Teraz wiemy dlaczego. Masz jego nośnik.
Nie damy wam go.
- Kaz! - Sorry!
Udało ci się. To było ekstra.
Pamiętajcie, to otwarte forum.
Najważniejsza jest całkowita szczerość.
Prawda, tato?
Prawda, synu.
Skoro mamy być szczerzy, Bridget, czasem gdy cię całuję,
myślę o moście.
A gdy ja cię całuję, czasem myślę o pieniądzach.
CHODŹ NA ODDZIAŁ, SZYBKO!
Jakkolwiek wesoło i dziwnie by tu nie było,
naprawdę muszę iść.
Mamo, niech Alan otworzy drzwi.
Oliverze, nie mów tak do swojej matki.
Mów do niej w ten sposób.
Ona to ubóstwia.
Prawda, kierowniczko?
Skoro mamy być szczerzy, to w sumie tego nie lubię.
Gdy tak mówisz, mam ochotę urwać sobie uszy
i wepchnąć ci je do ust.
Oliverze, twoja zawiść o mnie rozbija tę rodzinę.
Aby to zażegnać, powinieneś mnie uściskać, ucałować i powiedzieć:
„Alanie, chociaż jesteś cudowny w każdym calu,
a ja co najwyżej przeciętny –
kocham cię”.
Alanie, chociaż jesteś cudowny w każdym calu,
a ja co najwyżej przeciętny…
kocham cię.
Czy to było takie trudne?
Jesteśmy jedną, wielką, szczęśliwą rodziną.
Mówię poważnie. Przestań.
Jeden z tych nośników jest twój.
Musimy je wkładać po kolei, by go znaleźć.
Czekaj, ktoś tu idzie.
Sorki za spóźnienie. Byłem błaznem i całowałem Alana.
Normalnie miałbym mnóstwo pytań, ale za dwie minuty wybuchniemy. Do dzieła!
Filmiki o kotach.
Starcy w kąpielówkach!
- Zostało 15 sekund! - Kończy się czas. Wybierz nośnik.
Ty to zrób. Skoro wybuchniemy, chcę pocałować Skylar.
Alan nie może być moim ostatnim.
Ja go wybiorę!
Pięć, cztery, trzy,
dwa, jeden…
Dzięki niebiosom. Nic nam nie jest.
Tak, czuję się świetnie.
Jestem głową bez ciała uwięzioną na krajalnicy do wołowiny.
Hej!
To statek z mojego snu. Jest pogrzebany pod szkołą.
Spójrzcie. Jest na nim Arcturion.
Może wtedy na placu budowy
dotknąłeś czegoś, co miało kontakt z Arcturionem i stąd ten sen.
Dlatego po szkole kręci się tylu złoczyńców.
Nieświadomie lgną do mocy Arcturionu, jak ćmy do lampy.
Ćmy lecą do światła przez zachowanie zwane orientacją poprzeczną…
Dziś za tobą nie tęskniłem.
Patrzcie, rozkaz od Pana Terrora.
„Do wszystkich agentów:
znajdźcie Quimby’ego Fletchera,
oskórujcie go, a potem upieczcie na wolnym ogniu”.
To może być mój przepis na kurczaka w ziołach.
Jednak nie.
Upieką cię, póki mięso nie odpadnie od kości.
Panie Terrorze, daj nam jeszcze jedną szansę.
Gadanie nic nie kosztuje. Tak jak sługusi.
Na wasze szczęście muszę to odebrać.
Wynocha i nie pokazujcie się tu bez Quimby’ego Fletchera.
Dowiedzcie się, co wie, a potem go zniszczcie.
Tak, kochanie?
Tak, możesz się wybrać na pizzę.
Co z tego, że idziesz piechotą. Masz założyć swój kask.
Myślisz, że jestem nadopiekuńcza,
ale nie rozumiesz, że świat jest bardzo niebezpiecznym miejscem.