W poprzednich odcinkach…
Mama?
Dziś jemy kolację z moim adoratorem. Masz go poznać.
Wiedziałem, że Bridget to ta jedyna.
Lepiej się zaręczyć, więc tak zrobiliśmy.
Chcę zobaczyć się z synem.
Pomyśl, co twój arcywróg Ostroszpon zrobi z Alanem, gdy pozna prawdę.
Ale miałem wczoraj sen.
Byłem na pokładzie statku kosmicznego, który przewoził coś zwanego Arcturionem.
- Ambrose, może zaadaptujesz to na komiks? - Umieszczę twoje nazwisko na okładce.
Użyj pseudonimu. Na przykład Quimby Fletcher.
Wszyscy szaleją za moim komiksem.
Macie znaleźć Arcturion!
Arcturion istnieje naprawdę?
Mój szef chce go dorwać i stać się najpotężniejszym człowiekiem na Ziemi.
Więc to my troje musimy znaleźć Arcturion przed Panem Terrorem.
To statek z mojego snu. Jest pogrzebany pod szkołą.
Jest na nim Arcturion.
Złoczyńcy nieświadomie lgną do mocy Arcturionu.
Póki nie wymyślimy, co z Arcturionem, trzeba go gdzieś ukryć.
Znajdźcie Quimby’ego Fletchera i go zniszczcie.
Tak, kochanie?
Arcturion nie może wpaść w niepowołane ręce.
Kaz, ukryj go w bezpiecznym miejscu.
Skylar, wezwij sprzątaczy, żeby przywieźli tu statek.
Czemu muszę pracować?
W ogóle nie szanujesz mojego lenistwa.
Kaz, weź mi pomóż. Mam milion rzeczy do zrobienia.
Muszę odblokować telefon Morta, by znaleźć info o Panu Terrorze.
I muszę iść na przedłużanie na jutrzejszy ślub mamy.
Przedłużasz sobie włosy?
Nie, nogi. Mama chce, żebym był wyższy na zdjęciach.
Dobra, wsadzę Arcturion do sejfu.
Simon!
To sejf, a nie sypialnia.
No już, wyłaź.
Stary, jest 15.00.
Zwlecz się wreszcie!
Zaczynamy Każdy dzień to przygoda
Choć popołudnie w szkole Nam się nie podoba
Więc uciekamy, do pracy śmigamy
Po drodze komiksy w sklepie czytamy Wciąż nowe numery i czadowe moce
Gdyby nie praca, zostalibyśmy do nocy
Jakie problemy wciąż nas nurtują? Superbohater z poważną kontuzją
Czy uratujemy świat? Kto wie?
Czy pacjenci ochronią nas? Kto wie?
Może pokażą nam drzwi? Kto wie?
To oddział specjalny Ruszajmy do pracy!
Ratujemy ludzi, którzy ratują ludzi Zawsze po szkole ruszamy do akcji
My, zwyczajni Zwyczajnie fantastyczni
Leczymy postacie Ze świata wyobraźni
Niektórzy tutaj mają nas za nic
Ale musimy sobie poradzić
Tego sekretu nie możemy zdradzić Takiej pracy nikt nie chciałby stracić
Czy uratujemy świat? Kto wie?
Czy pacjenci ochronią nas? Kto wie?
Może pokażą nam drzwi? Kto wie?
To oddział specjalny Ruszajmy do pracy!
Oliverze, dobrze. Jesteś wreszcie.
Mamy drobny kryzys.
To normalne denerwować się przed ślubem.
To nie ja się denerwuję.
Oliver! Nie patrz na mnie!
Całą twarz pokrywają mi włosy.
To twoja bródka. Zawsze ją miałeś.
Poważnie?
Pozwoliłeś mi z tym paradować?
Widzisz, z czym się użeram?
Wciąż jest wiele do zrobienia przed ślubem,
więc ty i Alan musicie mi pomóc z paroma ważnymi sprawunkami.
Załatwione, przyszła mamo. Jestem tu dla ciebie.
I tych pysznych białych czekoladek.
To mydełka do rąk.
Cudownie.
Z tego całego stresu jedną brew mam wyżej.
To ją opuść.
Teraz jest gorzej!
- Nie odbierzesz? - Nie mogę. To nie mój telefon.
Słuchaj, to tajemnica, ale muszę go szybko odblokować.
Należy do złola, który mnie ściga. Ale nie mam hasła.
A próbowałeś wpisać „kamizelka”?
Nie. To twoje hasło?
Nie!
Czekaj, Gus wie, jak zhakować telefon. Umówię się z nim w The Domain.
Nie mów o tym mamie ani Horace’owi.
Nie chcę ich denerwować.
Jasne, stary. Nie pisnę ani słowa.
Dokąd idzie Oliver?
Do tego durnego sklepu z komiksami!
Błagałem go, by został, ale odmówił.
Nie wierzę, że to zrobił.
A w co uwierzysz? Możemy wybrać tę wersję.
Ładnie wyglądasz.
Szykuję się na ślub. Ale wpierw muszę nałożyć maskę.
- A to zielone to co? - To moja normalna twarz.
Na co dzień noszę maskę.
Żartuję. Może i mam trzy pęcherze, ale nie mam okropnej, zielonej twarzy.
Co to jest? I po co ściągnęłaś maseczkę?
Z nią było ci ładniej.
To silnik statku kosmicznego pogrzebanego pod szkołą.
Przenieśliśmy go w kawałkach.
Tak, reszta statku jest w garażu.
Zaparkowaliśmy na miejscu Tektona. Gość umie latać. Po cholerę mu skuter?
Czy na tym statku była piramida,
mniej więcej taka, ze świecącym Arcturionem?
Słyszałeś o nim?
To długa historia.
- No to nieważne. - Tysiąc lat temu…
naukowcy z mojej planety Baaaaaaaaaah…
stworzyli Arcturion jako źródło energii. Ale uznali, że jest zbyt niebezpieczny.
Zbudowali statek, by posłać Arcturion w najbliższą żółtą gwiazdę.
Wasze słońce. Ja pilotowałem ten statek.
Byłeś najbardziej zaufanym pilotem
ze wszystkich ludzi na Baaaaaaaaaah?
Niezupełnie.
Byłem woźnym. Wystartowałem niechcący podczas sprzątania,
bo bawiłem się sterowaniem, udając, że jestem pilotem.
Stary, wszystkim się to kiedyś przytrafiło.
Co nie?
Wracając do tematu…
Racja. Statek zboczył z kursu i zaczął pikować w dół.
Zanim się rozbił, zdołałem się katapultować
i wylądować w miejscu obecnie zwanym Filadelfią.
Sądziłem, że Arcturion przepadł na zawsze.
Rany, ci naukowcy musieli być wkurzeni, gdy odkryli, co zrobiłeś.
Tak. Ale i tak już byłem wyrzutkiem na Baaaaaaaaaah.
Ze względu na moją tycią głowę.
Jasne.
Zostałem wygnany na zawsze.
Od dziesięciu wieków tułam się po tym mieście.
Chwila, moment.
A co jeśli uda nam się naprawić silnik tego statku?
Philip mógłby rzucić Arcturion w słońce i raz na zawsze go zniszczyć.
Tak! Jeśli ukończę misję, będę mógł wrócić do domu jako bohater.
Będziesz ze mnie dumny, prezydencie Główny.
Niech zgadnę: wybrano go ze względu na rozmiar głowy?
Nie, mimo tego. Ma drugą najmniejszą głowę na planecie.
Mort, mówi Pan Terror.
Masz mi przynieść Quimby’ego Fletchera na tacy.
Ktoś do mnie dzwoni.
Czy to catering?
Macie mi przynieść tatar z tuńczyka na tacy!
Gus, czekam w The Domain.
Pospiesz się!
- Hej, mamo. - Oliverze…
Ślub jest za dwie godziny.
Powiedz, że nie jesteś w tym głupim sklepie z komiksami
i nie siedzisz na tej ohydnej sofie.
Albo stoisz koło tych żałosnych tekturowych superbohaterów.
Słuchaj, mamo. Tak naprawdę…
odbieram prezent ślubny dla ciebie i Horace’a.
Oliverze, to takie słodkie.
Martwiłam się, że nie popierasz mojego ponownego zamążpójścia
albo że nie lubisz Horace’a.
Ale cieszę się, że nas wspierasz.
To dla mnie bardzo ważne.
Oczywiście. Cieszę się twoim szczęściem, mamo.
Niedługo wrócę do hotelu.
Nie mogę się doczekać twojego prezentu.
Tylko pamiętaj, co ci zawsze mówiłam.
Nie liczy się prezent,
tylko to, ile kosztował.
Bridget!
Widziałaś Olivera?
Musi opóźnić fotografa. Tak się stresuję, że straciłem uśmiech.
Tyle razy się uśmiechałem,
a w najważniejszy dzień dzieje się to!
Właśnie z nim rozmawiałam. Niedługo wróci.
Mój kochany syn odbiera nasz prezent ślubny.
Co?!
Prezent?!
To znaczy… ciekawe, co wam wręczy.
Bo prezent, który kupiłem wam wiele tygodni temu,
na pewno będzie lepszy.
Dziękuję, Alanie. To daje mi powód do uśmiechu.
Mówiłeś, że prawie skończyłeś. A te luźne części to co?
To nie są luźne części. U nas to jedzenie.
Chcesz coś przegryźć?
Nie, dzięki. Staram się ograniczyć…
śmieci.
Udało mi się! Naprawiłem silnik.
I pomyśleć, że za pięć minut będę robił…
Przestańcie!
Idę po Arcturion.
Zanim polecisz, chciałbym na szybko otworzyć gablotkę,
dotknąć kuli i zyskać supermoce.
Nie! Nie możesz jej otworzyć.
Śmiertelnik, który dotknie Arcturionu zginie.
Dajcie spokój. Czemu wszystko, co fajne, jest niebezpieczne?
Arcturion. Piły łańcuchowe. Prażona kukurydza.
Kukurydza jest niebezpieczna?
Bo zawsze zjadasz całe opakowanie.
O nie. To plecak Gusa! Przez pomyłkę musiał wziąć mój.
Co?
Mamy taki sam plecak. Ciągle o tym zapominam,
chociaż Gus za każdym razem krzyczy: „Hej, plecakowy bliźniaku!”.
Trzeba znaleźć Gusa i twój plecak.
Philipie, musimy wyskoczyć na moment.
Możecie kupić olej silnikowy?
Po co? Chce ci się pić?
Nie, muszę naoliwić silnik.
Kto piłby olej silnikowy?
Wreszcie! Co tak długo?
Od pół godziny biegłem ile sił w płucach.
A potem skumałem, że biegnę po bieżni na siłce.
Nieważne. Odblokujesz ten telefon?
- Dobra. Masz mikrofalówkę? - Nie.
No to nie podgrzeję ravioli.
Czekaj! A masz parmezan?
- Odpuść z tym ravioli. - To nie po to.
Odblokuję nim twój telefon.
Jest Gus. I twój plecak.
A to moja podobizna.
Za pół ceny?
Niby dlaczego?
Co wy tu robicie?
Szukamy ciebie.
Tak. Znaleźć Olivera – ptaszek.
Ukryć Arcturion – ptaszek.
Małe latające zwierzę – ptaszek.
A co ty tu robisz?
Gus odblokowuje telefon Morta.
A potem muszę iść na zakupy.
To dobrze. Bałam się, że wystąpisz w tej spince do krawata.
Nie kupuję czegoś dla siebie.
Nie mam prezentu dla mamy. Strasznie mi głupio.
Kup jej to. Jest za pół ceny.
Dobrze, że ukryliście Arcturion,
bo skoro go odgrzebaliśmy, będzie przyciągać więcej złoczyńców.
Proszę, odblokowałem go.
Hasło brzmiało: „Mort”.
To zawsze wpisuję najpierw.
Na razie, plecakowy bliźniaku.
Szlag.
Nie ma namiarów na Pana Terrora.
Zaraz, sprawdzę jego e-maile.
Dobra, zanieśmy Philipowi Arcturi…
Dobra, nie panikujcie. Mam pomysł.
OTWARTE
ZAMKNIĘTE
Było blisko.
Nie umiecie czytać?
Zamknięte!
Chyba ich zgubiliśmy.
Oddajcie mi Arcturion.
Nie mamy go. Jest schowany w…
Masz go, prawda?
Tak. Ale na moją obronę,
jeszcze parę minut temu był zaginiony, więc…
Chodźże!
Skylar, uważaj!
Bez paniki, bez paniki.
Mam pomysł.
Cześć, czołem.
Jak leci? To ja mam Arcturion.
Wy chcecie go przejąć.
Więc… proszę bardzo.
Kaz!
Nareszcie. Posiadłem ostateczną moc.
Po moim trupie.
To się da załatwić.
To było wspaniałe. Skąd wiedziałeś, że się uda?
Mam jedenaścioro rodzeństwa.
To samo się dzieje, jak zostaje ostatni kawałek pizzy.
Spięcie, Gammo Damo. Nie mam prezentu dla Horace’a i Bridget,
więc potrzebuję waszej pomocy. W sensie kosztowności.
Do zobaczenia na ślubie!
Philipie, mamy Arcturion. Trzeba go szybko zniszczyć.
Przyciąga wszystkich złoli na planecie.
Jestem gotów.
Opuszczę Ziemię, wrzucę Arcturion w słońce, by go zniszczyć
i wrócę do domu, jako największy bohater w historii Baaaaaaaaaah!
Philipie, bardzo ci dziękuję.
Chciałbym umieć wyrazić swoją wdzięczność, ale nie potrafię.
Tak więc narka, ziom.
Nie, Kaz. To ja ci dziękuję.
Teraz łatwiej mi wyjechać.
Daj spokój. Wiesz, że nas kochasz.
Przytulcie się. No już.
To wygląda na fantastyczny prezent ślubny.
Będę się zbierać. Pożegnam tylko wszystkich przyjaciół.
Dobra, gotowe.
Chwila, gdzie jest Arcturion?
Przed chwilą tu był.
Nie wiem. Masz go w buzi?
- Zjadłeś go? - Niby po co?
Dwadzieścia minut temu jadłeś torbę gwoździ!
Miałem szansę zostać bohaterem. Jak mogliście mi to zrobić?
A ja was przytuliłem.
Teraz czuję się brudny.
To Oliver.
Ślub jest za 20 minut.
Musimy iść, ale Oliver nie może się o tym dowiedzieć.
Philipie, szukaj Arcturionu. My się przebieramy na ślub Horace’a.
Co? Zostaliście zaproszeni? Myślałem, że nikt z pracy nie idzie.
Nawet Henderson dostał zaproszenie?
Właściwie to jest gościem Gamma Damy.
Lubi silnych, milczących facetów.
- Hej, Alan. - Nie „Hej Alan”-uj mi tu.
Dobra.
Witaj, Alanie.
Tak lepiej.
Wiem, co kombinujesz.
Chcesz zostać ulubieńcem, wkupując się w łaski naszych rodziców.
Nic z tego. Mój prezent jest lepszy niż twój.
- Co im kupiłeś? - Zbliż się, szepnę ci.
Nie powiem ci!
Tu jesteście.
Mam już prezent, ale wciąż nie znalazłem nic o Panu Terrorze.
Daj mi ten telefon.
Zbieram je od gości, żeby nikt się nie rozkojarzył.
Kaz.
Co tam?
Kim jesteś?
- To moja… - Przyjaciółka. Kumplujemy się.
To nie randka. Tak ustaliliśmy.
Cieszę się, że tu jesteś.
To dla nas ważny dzień.
Miło, że Oliverowi będą towarzyszyć przyjaciele.
Nawet Kaz.
„Nawet Kaz”?
Twoja mama wie, jak mam na imię.
Zwykle nazywa mnie „tym tamtym”.
To dzwonek Morta. Gdzie telefon? To może być Pan Terror.
Nie zdążyłem.
Okej, może Pan Terror nagrał się na pocztę głosową.
Mówimy o zabójczym złoczyńcy, który chce zapanować nad światem.
- Nie nagra się na… - Nagrał się!
Mort, to twoja ostatnia szansa.
Przynieść mi Quimby’ego Fletchera w pudełku.
A jeśli się nie zmieści, złóż go jak taco i dopchnij kolanem.
Musisz do niego oddzwonić.
Kaz, Pan Terror na pewno ma zablokowany numer.
To geniusz zbrodni.
- Nie możesz tak po prostu… - Dzwoni!
Mój telefon.
To tylko jeden z moich pracowników – Mort.
Dam mu się nagrać.
Twoja matka jest Panem Terrorem?
CIĄG DALSZY NASTĄPI…