W poprzednim odcinku…
Naprawiłem silnik statku!
Philip może rzucić Arcturion w słońce i raz na zawsze go zniszczyć.
Gdzie jest Arcturion?
Muszę odblokować telefon złola, który mnie ściga.
- Musisz oddzwonić. - Dzwoni!
Mój telefon.
To tylko jeden z moich pracowników – Mort.
Twoja matka jest Panem Terrorem?
Nie, to niemożliwe. Moja mama nie może być Panem Terrorem.
Przejrzyjmy jej torebkę. Tak najlepiej poznać kobietę.
Jest zwykłą mamą.
Ma tam tylko klucze, portfel…
Maskę.
Modulator głosu.
Karteczkę: „Zniszczyć Quimby’ego Fletchera”.
Musimy odzyskać Arcturion, zanim ona go znajdzie.
Wybaczcie spóźnienie. Moja matka jest najgorsza.
Frederick się rozchorował i nagle mam sam wyprowadzać swoją żyrafę?
Nie teraz, Gus.
Nie wiedziałem, co wręczyć twojej mamie, więc kupiłem jej wszystko.
Gus to wszystko przyniósł?
Tak, ale możesz wyjść? Jesteśmy zajęci.
Mam gdzieś, co kupił Gus,
bo ja zdobyłem dla nich najlepszy prezent:
fajną, świecącą kulę w szklanej piramidzie.
Co?!
No właśnie! Jak nasza mama ją zobaczy, powie:
„Co?”.
Alanie, opisz dokładnie, jak zapakowałeś ten prezent.
W biały papier ze srebrną kokardą. Chciałem, by się wyróżniał.
Alanie, Oliverze, chodźcie zająć miejsca.
Ślub zaraz się zacznie.
Rozpakujcie wszystko i znajdźcie Arcturion.
Dobra.
Znalazłeś Arcturion?
Nie, te ręczniczki są takie mięciutkie.
Kaz, przestań się wydurniać i…
Rzeczywiście mięciutkie.
Zaczynamy Każdy dzień to przygoda
Choć popołudnie w szkole Nam się nie podoba
Więc uciekamy, do pracy śmigamy
Po drodze komiksy w sklepie czytamy Wciąż nowe numery i czadowe moce
Gdyby nie praca, zostalibyśmy do nocy
Jakie problemy wciąż nas nurtują? Superbohater z poważną kontuzją
Czy uratujemy świat? Kto wie?
Czy pacjenci ochronią nas? Kto wie?
Może pokażą nam drzwi? Kto wie?
To oddział specjalny Ruszajmy do pracy!
Ratujemy ludzi, którzy ratują ludzi Zawsze po szkole ruszamy do akcji
My, zwyczajni Zwyczajnie fantastyczni
Leczymy postacie Ze świata wyobraźni
Niektórzy tutaj mają nas za nic
Ale musimy sobie poradzić
Tego sekretu nie możemy zdradzić Takiej pracy nikt nie chciałby stracić
Czy uratujemy świat? Kto wie?
Czy pacjenci ochronią nas? Kto wie?
Może pokażą nam drzwi? Kto wie?
To oddział specjalny Ruszajmy do pracy!
Alanie, co tu robi twój przyjaciel, ukośnik, agent komiksowy?
Sędzia pokoju w ostatniej chwili się wycofał.
Jego zdaniem jestem wstrętny i odrażający.
Ale jako twój drużba szybko znalazłem zastępstwo.
Masz prawo to robić?
Nie wątpię w twoje doświadczenie.
Ale wiesz… masz 14 lat.
Bez obawy. Jestem licencjonowanym oficjantem.
A także przedsiębiorcą pogrzebowym i hydraulikiem.
I rozliczam podatki.
Ale nie powinienem, bo na to nie mam licencji.
Alanie, dziękuję, że spisałeś się jako mój drużba.
Marzyłem o takim siostrzeńcu… by udawać, że jest moim synem.
Pewnie czujesz teraz wiele sprzecznych emocji.
Nie masz pojęcia.
To już wszystko.
Gdzie jest Arcturion?
Nie wiem, ale musimy przeszukać resztę hotelu.
Czekaj! To musi być to!
Forma do ciasta?
Kupiłam im to samo.
Witam wszystkich.
Nazywam się Gus i dziś zastąpię sędziego pokoju.
Co robisz?
Sędziuję. Pospieszmy się,
bo potem sędziuję na meczu przedszkolaków.
Mam dziś zaszczyt połączyć te dwie rodziny.
Bridget i jej syna Olivera
z Horace’em i jego synem Alanem.
Alan nie jest jego synem!
Tylko moim.
Co?!
Horasie, o czym mówi ten facet w garniturze jak z lumpeksu?
Nie mam pojęcia. Zajmę się tym.
Alanie, pójdziesz ze mną?
Opóźnienie ślubu. Cztery i pół metra.
Nelsonie, jak mogłeś?
Przerwałeś ślub, naraziłeś Alana…
Kto otworzył moje prezenty?
Wujku Horasie, co się tu dzieje?
Skąd Nelson wie, że jest moim tatą?
Alanie, usiądź.
Zawsze wiedziałem, że jestem twoim ojcem.
Nie rozumiem.
To czemu się mną nie zajmowałeś, nie uczyłeś rzucać piłki?
Spójrz na to.
Nie ma co rozpamiętywać przeszłości.
Wracajmy na mój ślub.
Nikt nigdzie nie pójdzie.
A skoro ja mam obrączki, ceremonia nie może się odbyć.
To są krążki cebulowe.
Nie ta kieszeń.
Nie chcę wymówek.
Masz mi wynagrodzić 15 lat, które spędziłem bez ojca.
W tej chwili!
Piętnaście lat? Alanie, błagam cię. Nie mamy nawet 15 minut!
Dobra, minuta za każdy rok życia.
Zacznę jako niemowlę.
Pospiesz się!
No dobra.
Proszę.
Opatul mnie.
To takie ekscytujące.
A za parę minut nauczę się korzystać z nocnika.
To niedorzeczne!
Idę znaleźć Horace’a.
Wiem, kim jesteś.
A ja wiem, kim ty jesteś.
Moim przystojnym, błyskotliwym, mało ambitnym synem Oliverem.
A także Quimbym Fletcherem.
Co?
Wiem wszystko. Bo ja i Kaz pracujemy na oddziale specjalnym dla Horace’a.
Jak możesz być Panem Terrorem?
Odpowiedz!
Dobra!
Dziesięć lat temu w pracy przeglądałam supertajne dokumenty
i odkryłam istnienie superbohaterów.
Mój szef był superzłoczyńcą imieniem Argento.
Od lat próbował wytropić Arcturion.
Gdy to z nim poruszyłam,
zagroził, że cię zniszczy, jeśli komuś powiem.
Nie mogłam na to pozwolić, więc…
wyeliminowałam Argento.
I przejęłam jego imperium, żeby nikt więcej ci nie zagroził.
Robię to wszystko dla ciebie, kochanie.
By stworzyć świat, nad którym będę miała pełną kontrolę,
żebym mogła cię chronić.
To ja muszę cię chronić.
Przed samą sobą. Dlatego nie pozwolę ci zdobyć Arcturionu.
Widziałeś Alana?
Sprawdzę powtórkę.
Alan wyszedł z Horace’em,
zanim wręczył mamie Olivera prezent, który wygląda jak foremka na ciasto.
Oliver, łap prezent! Musimy go zwrócić do sklepu!
Na słońcu!
Oliver, puść!
Mamo, zapomnij o tym wszystkim i po prostu bądź moją matką.
Proszę cię!
Nareszcie. Posiadłem ostateczną moc.
Dzięki, tato. Ośmioletni ja kocha poduszkowe forty.
I poduszkowe pierdy.
Szkoda, że nie znałeś swojego dziadka. Ten to potrafił pierdnąć.
Słuchajcie, Bridget czeka.
Mieliście osiem minut rodzinnej zażyłości. Czy to nie wystarczy?
Nie! Całe dzieciństwo nie miałem ojca. Pozbawisz mnie ostatnich siedmiu minut?
Nienawidzę ci! Rujnujesz mi życie!
Przeskoczył do lat nastoletnich.
Zabierzcie tych złoli do więzienia
i zbierzcie gości, by wymazać im pamięć z ostatniej godziny.
Fajnie będzie patrzeć, jak rozkminiają, gdzie zaparkowali.
Oliverze, nie powinnam siedzieć z tymi złolami.
Jestem twoją matką.
Kocham cię.
Ja ciebie też. Ale przykro mi –
koniec Pana Terrora. Arcturion jest bezpieczny w moich rękach.
A teraz jest bezpieczny w moich rękach.
Ty jesteś Panem Terrorem?
I chciałaś, żebym zabił twojego syna?
A myślałem, że ja mam dziwną rodzinę.
Nareszcie!
Władza absolutna należy do mnie!
- Musimy ją powstrzymać. - Skylar, stój. Ja to zrobię.
Mamo, nie rób tego.
Proszę cię.
Nie!
Mamo?
Tracimy ją.
Musimy znaleźć Horace’a.
Jeśli umrze, może użyć ostatniej mocy Kaducja, by ją ożywić.
Ale wciąż miałaby w sobie moc Arcturionu i byłabym niepowstrzymanym złoczyńcą.
A to fatalnie, bo ona mnie nie cierpi.
A jeśli wyssiemy z niej tę moc?
Hapax wyssał zło ze Skylar. Może pomóc mojej mamie.
Dobra myśl. Chodźmy.
Nie mogę. Muszę z nią zostać.
Kaz i ja użyjemy transportera tunelowego,
by ściągnąć Hapaxa z Caldery.
Alan, wyłaź stamtąd!
Jesteś 15-latkiem, który zachowuje się jak 14-latek.
Nie! Te kilka minut dzieciństwa było cudowne!
Czemu Nelson nie uczył mnie, jak być lepszym zwyczajnym?
No, dalej. Powiedz mu prawdę.
Alanie, myślę, że nadeszła pora, abyś dowiedział się, czemu mnie zabrakło.
Jestem superbohaterem Optymo.
Nie mogłem wyjawić, że jesteś moim synem,
bo mój arcywróg Ostroszpon by cię zniszczył.
Chwileczkę.
Więc… nie jestem zwyczajny?
Całe szczęście!
Cały rok próbowałem być zwyczajny.
Nie pasowało mi to.
Cóż za piękny dzień.
Wy się pogodziliście,
ja ożenię się z piękną kobietą
i ktoś odzyskał swój uśmiech.
Dobra, mam transporter tunelowy i plaster regulacji atmosferycznej.
Jesteś gotowa?
Może to zły pomysł. Nie mamy na to czasu.
A co jeśli Hapaxa nie będzie?
Albo nie zechce z nami wrócić, bo się źle czuje albo piecze indyka?
Trzeba go ciągle podlewać!
Przestań się martwić. To nie potrwa długo.
Myliłem się.
To zajęło wieki.
Bez obaw. Sześć godzin na Calderze na Ziemi trwało tylko dwie sekundy.
Podróżując przez tunel
czasoprzestrzeń dla podróżnika rozszerza się inaczej
niż dla stałego obserwatora na Ziemi.
Wciąż jesteśmy w tunelu? Bo twój wykład też trwał wieki.
Wracajmy do mamy Olivera.
Słuchaj, nie było cię na Ziemi od 30 lat.
Muszę cię ostrzec. Wiele się w tym czasie zmieniło.
Spoko, mam kablówkę. Wiem, co i jak.
Nie martw się, mamo. Wszystko będzie w porządku.
KAZ: W DRODZE Z HAPAXEM. ZNAJDŹ HORACE’A.
Pójdę po Horace’a. On cię uratuje.
Wiem, że wciąż tam jesteś. Kocham cię, mamo.
Bridget, kochanie! Wróciłem!
Horasie, jest ranna.
Ona?
Mnie rani jej milczenie.
Wujku, spójrz na nią.
Bridget!
Kochana Bridget…
Odeszła.
Nie martw się, ukochana.
Uratuję cię.
Ale wujku, to twoje ostatnie użycie mocy Kaducja.
Nigdy więcej nikogo nie ożywisz.
Bridget na to zasługuje.
To najmilsza, najcnotliwsza istota na ziemi.
Thanatoi bios!
Bioi thanatos!
Żyje!
I jest zła.
Oliverze, wiem, że każe ci zakładać kapok w wannie,
ale nie nazwałbym jej złą.
Nic ci nie jest, misiaczku?
Jak się czujesz?
Jak się czuję?
Odpowiadając na twoje pytanie, Horasie,
czuję się całkiem dobrze.
Co się dzieje, Bridget?
Proszę, mów mi Pan Terror.
Wszystko idzie zgodnie z moim planem.
Wiedziałam, że jeśli dotknę Arcturionu, otrzymam nieograniczoną moc,
ale w wyniku tego zginę.
Więc rozkochałaś mnie w sobie,
żebym użył mocy Kaducja, by przywrócić cię do życia?
Tak.
A teraz jestem najpotężniejszą istotą na całej planecie!
To cię nauczy zostawiać auto na chodzie!
Masz w nosie środowisko?
Błagam cię, mamo. Musisz przestać.
Mówiłam ci, Oliverze. Robię to wszystko dla ciebie.
Musimy coś zrobić, zanim ucieknie.
Ja się tym zajmę.
Wybacz, że wbiłem na twój ślub.
Tato!
Ktoś jeszcze chce stawić mi czoła?
Tak.
Odsuńcie się.
Fajnie było,
ale mam cały świat do podbicia.
- Nie wierzę, że moja mama jest zła. - Wiem.
Jak moja kochana Bridget mogła zrobić coś tak okropnego?
I to na moście!
Cieszę się, że nic ci nie jest.
Dzięki, synu. Jeszcze raz przepraszam, że cię okłamałem.
Nie szkodzi, tato.
Ja ciągle kłamię.
Musimy powstrzymać moją mamę i sprawić, by nie była zła.
Zrobimy to, obiecuję.
Wszystko gra? Chcesz się przytulić?
Bardzo. Dziękuję, Skylar!
Chodź tu, stary. Przytul się.
Co do licha?
Czy my mamy moce?
Gdy złapaliśmy za Arcturion, musieliśmy wchłonąć część jego energii.
Udało się!
Nareszcie mam moce!
Jaja sobie robicie?!
Dzieje się tu coś dziwnego.
Zamieniliście się koszulami?
Unoszą się.
Nie, to nie to.
Dobra, wylądujmy.
Możemy.
Albo…
To jest…
ekstra!