Pokaż mi twarz.
Po przesłuchaniu zgłoś się do szpitala.
Chcesz to?
Nie. Dzięki, doktorze.
Dziękuję.
- Kawy, panie majorze? - John? Jest kawa.
Pani Tatty.
- Wezmę to. - Dzięki.
Nie ma za co.
Wyleciał z chmur na około 5.00. Nic nie widziałem.
Ja pierdolę. Te samoloty są jak duchy.
Hinton widział cztery spadochrony. Ja nie.
Wszędzie pokrywa chmur. To była zupa, panie poruczniku.
- Nic. - Wyspy?
Nie widziałem żadnych wysp.
Widziałem płomienie wylotowe. Wybuchów nie.
Te 190 śmigały przy nas z prędkością może 800 km/h?
- Ktoś widział spadochrony? - Nie. To był chaos.
Zerowa widoczność. Ciężko było coś dostrzec.
TRIAŻ – SEKCJA 1
Synu, pokażę panu majorowi twoje rany.
Tak jest.
Odmrożenia Bossera są zbyt poważne, żeby leczyć je tutaj.
Trzymaj się, Bosser. Wyślemy cię do szpitala w Redgrave.
Tam cię wyleczą.
- Nie mogę się doczekać, aż wrócę. - Porządny z ciebie gość.
Muszą pamiętać, gdzie są.
To 7500 metrów i minus dziesięć stopni.
Mocz przymarza im do skóry.
To niepotrzebna strata dla grupy. A już straciliśmy kolejnego dowódcę.
- Huglina? - Pękł mu wrzód, kiedy lądował.
Wysłałem go do Londynu, do specjalisty.
- Dziękuję, doktorze. - Jasne.
Chryste, idiota ze mnie. Lodowate zimno,
a ja łapię broń gołymi rękami.
W tej lodówce? Mogło być gorzej.
Już do tego nie dojdzie.
- Dobrze. - Panowie.
Kuruj się szybko. Potrzebuję drugiego pilota.
- Dzięki. - Trzymaj się.
Bucky i ja chcieliśmy się napić z paroma chłopakami. Chcesz iść?
Dziękuję, Curt. Dzisiaj zostanę.
Dobra.
- Przekażesz innym? - Pewnie. Trzymaj się.
Jak się czujesz, Dickie?
Za Adamsa. Schmalenbacha.
Petricha.
I wszystkich śmiałków.
W porządku?
Czujesz coś?
Tak. Tęsknię za nimi.
Bo ja nie czuję nic.
Zrobisz coś dla mnie?
- Co? - Chodź tutaj.
Uderz mnie.
To rozkaz. Dawaj.
Dobra.
Walnij mnie prosto w kinol.
- O tutaj. - Majorze.
Przestań z tym „majorem”. Stopnie się nie liczą.
- Nie pajacuj. - Nie jestem pajacem.
Jesteś z Nowego Jorku, nie?
To wal.
Poczułem to, Curt.
Poczułem.
Dobra, Klops.
Muszę poznać tego nowego dowódcę.
Jutro rano.
Już jest jutro.
Ma pan kaca?
Nie, sir.
Pojawi się za parę godzin.
Wciąż jest pan pijany.
Kawa mnie obudziła, sir.
Płk Huglin miał pana za słabego oficera.
- A ja go za słabego… - Pilota?
GALE W. CLEVEN
Ja nie jestem Huglinem.
Nie jest pan.
- Proszę kawę. - Tak jest.
Dzięki.
Chłopcy.
Bucky.
No i?
Zdegradował mnie.
Na?
Dowódcę 418. eskadry.
Sorry, Jack. Chłopcy wracają do mnie.
- Bylebym odzyskał fort. - Harding się tym zajmie.
- Jestem wykonawczym? Ty sukinsynu. - To nie był mój pomysł.
- Huglin cię polecił. - Drugi sukinsyn.
Cholerny wykonawczy.
Popatrz na to tak.
Według LeMaya mamy najgorszą dyscyplinę. Może to zmienisz.
Nie chcę wycierać ci dupy, Bucky.
- Panie majorze. - Dziękuję.
Wcześnie dziś wstałeś.
Tak?
Byłeś u pułkownika Hardinga przede mną?
Umiem czytać do góry nogami.
Powiedziałem tylko, że armia ma rację, że najlepszy jesteś jako dowódca eskadry.
Nie musisz wysyłać mi kwiatów.
Przed degradacją poprosiłem o jedno.
Chcę napisać do rodzin chłopców, których straciliśmy.
Myślę, że te listy powinny być ode mnie, a nie kogoś, kogo nie znają.
Pomogę ci.
Byłbym wdzięczny.
Wiesz…
gdyby to wszystko się skończyło i w powietrzu zostało tylko dwóch pilotów…
to bylibyśmy ty i ja, Buck.
Nie licz na to.
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI DONALDA L. MILLERA
WŁADCY PRZESTWORZY
CZĘŚĆ DRUGA
16 LIPCA 1943
Każdy z załogi B-17 dziękował Bogu za obsługę naziemną.
Ich praca nie była chwalebna.
Nie dostawali medali za łatanie dziur
ani odbudowywanie gaźników.
Szefowie obsługi odpowiadali za to, żeby samoloty latały
na każdej misji.
To znaczy, że odpowiadali za życie dziesiątków ludzi.
Kapral Ken Lemmons był jednym z najlepszych.
Miał 19 lat.
Lemmons!
Leci gorący ziemniak.
Parzy jak cholera.
Dostaniesz coś takiego.
I co? Z solą i pieprzem, jak prosiłeś.
- Idealny. - Coś jeszcze?
Patrzcie.
Temu cieknie olej.
- Widzicie? - Tak.
Kiedy jutro chłopcy wylecą, wyczyścimy płytę.
Czym ją wyczyścimy?
- Ogniem! - Ogniem.
- Co? - Ogniem.
- Przyda się pomoc. - Chętnie.
- Co się stało? - Misja szkoleniowa.
Za wcześnie i za wolno skręcił.
Silnik mu zgasł.
Kto to był?
Jeden z 349. Nowy.
Barnhill.
Sześć fortów w mniej niż trzy tygodnie.
Wciąż czekamy na nowe forty z Podington.
Liczę, że w przyszłym tygodniu dotrze jeden lub dwa.
Bill, dostaniesz oba.
Dziękuję, sir.
Straciliśmy już 66 członków załogi z początkowego składu w liczbie 350.
Póki nie dojadą nowi,
musimy radzić sobie z tym, co mamy.
Turner, jeśli rozkaz przyjdzie dzisiaj,
- niektórzy z twoich polecą z 349. - Tak jest.
- Buck, z twoich też. - Tak jest.
To wszystko. Możecie odejść.
Tak jest.
Proszę bardzo. Zgarnę to, chłopcy.
- Nie dasz rady. - To patrz.
- Ale chojrak. - Dawaj, mała. Dawaj!
Właśnie tak.
Nigdy nie widziałem tak dużego pecha, Quinn.
Psiakrew.
Mówiłem o kościach.
Mam nadzieję. Bo jeśli ja zginę, to zginiemy wszyscy.
- Rozchmurz się. - Poprawili go.
Alice z Dallas.
- Alice, nasz pałac. - Alice to nasza pani.
- Pani! - O tak.
Tommy.
Majorze.
- Lil. - John.
Majorze Dye.
Mogę prosić sześć whisky i piwo imbirowe?
- Już podaję. - Podziwiam was.
Latacie za dnia i wygląda na to, że nie zważacie na minusy.
Nie rozumiem, kapitanie.
Nieważne. Po jednym dla szefostwa.
To kwestia filozofii.
Latamy nocą, bo liczy się tylko, żeby trafić w Niemców.
Ale w dzień to samobójstwo.
Przewiduję, że strategia Amerykanów się zmieni,
bo bez wątpienia wciąż będziecie ponosić straty.
Rachunki.
- Rachunki? - Może w dzień trafialibyście w cele.
Czemu robicie z rachunku liczbę mnogą, Angole?
Bo jest ich więcej.
- Jest ich więcej. - Was też jest więcej.
Powaliłbym wszystkich.
- Dobra, dobra. - Prawdopodobnie jednym ciosem.
- To wam przepłucze gardła. - Wybacz.
- Boże. - Dzięki, Croz.
- Piękność. - Oto piwo imbirowe.
Mój bohater.
A może piosenka? Słyszałem, że śpiewasz, majorze.
- Wybierz ulubioną. - Dobry pomysł.
Hej, chcecie ożywić majora?
- Baseball. - Konkretnie Yankees.
Mój kumpel Buck myśli, że to strata czasu.
Nie tylko sportu nie lubi. Co, Buck?
Nie lubisz nikogo, nie?
Ciebie, Curt.
A i tak jakoś się popisuje.
Pamiętasz na przykład Walla Walla?
- Tak. - Odwiedził nas dowódca.
Cleven zwolnił silniki.
Żeby go zapamiętali, przeleciał nad wieżą
- z wyłączonymi. - Nie, z trzema.
- Jeden wciąż miał. - Pamiętam.
Nazwał cię „Cleven jeden silnik”.
To ja opowiadam, dobra? Cztery silniki.
Nagle patrzę, a fort szybuje osiem metrów nad pasem.
Tak. Cichy jak grób.
Pięknie.
- Zawsze chciałem to zrobić. - Wypiję za to.
Cleven Bez Silnika.
Cleven Bez Silnika. Proszę bardzo.
Wolałbyś być pilotem myśliwca?
Buck jest pilotem myśliwca, który lata autobusem.
- Ty też, Bucky. - Ty też.
Bubbles.
Żebym dobrze zrozumiał. Ty jesteś Buck, a on Bucky?
Tak.
Brakuje wam w setce ksywek?
Nie. Tylko członków załogi.
Szkoda.
Tak. Szkoda, szkoda, szkoda. Co?
Mówię, że szkoda. Mielibyście ich więcej, latając w nocy.
Dlaczego mówisz coś takiego?
Może znudziły mnie już te pieszczoty, jakimi się obdarzacie.
- Co to znaczy? - Właśnie.
- Wiesz? - Nie wiem.
Co to znaczy?
Może sami się trochę pobawmy. Co wy na to?
Z kimkolwiek.
- Świetny pomysł. - No proszę.
Hej! Proszę.
Chcę tego gościa. Proszę. Będę ci dłużny.
Załatwię to.
- Proszę. Załatwię to. - Ale będziesz mi dłużny.
- Chodźmy, panienki. - Idziemy?
- Proszę przodem. - Dzięki.
To miły facet, ale ostatnio miał rzeżączkę.
Tak tylko mówię.
Proszę.
Co to znaczy RAF?
Rafaela.
To zajmie chwilkę. Pokażemy im, jak to się robi.
Oczywiście.
Czemu ten sport cię interesuje?
Boks?
Test na męskość.
Czyżby?
Tak samo dobra miara woli walki
i to jeden na jednego.
Czyli odrzucasz tylko sporty drużynowe? A zostałeś dowódcą eskadry na wojnie.
Nie chcesz jej przegrać, a i tak nie lubisz sportów drużynowych?
Nie rusza mnie, czy paski wygrają z kropkami.
Jasne. I tak wszyscy nosimy mundury, wiesz?
Widzę, że lubisz walczyć w nocy, Bryan.
Hej! Dawaj.
Poczułeś to, nie?
- Dobra. Zrób mu miejsce. - Kto trafia do celu w nocy?
I co? Płać.
- Nic mu nie jest? - Pomogę panu wstać.
Za mocny w gębie.
O to chodzi.
Mam dla ciebie ksywę. Wcale nie Buck!
Na litość boską.
- Koniec tego. - Nie zadzieraj z Irlandczykami!
- Za mną. - Szkoda.
Co za szkoda.
Królewskie Siły Powietrzne i Siły Powietrzne Armii USA
miały dwa bardzo różne podejścia do bombardowania Niemiec.
Amerykanie bombardowali precyzyjnie za dnia,
próbując zniszczyć konkretne cele wojskowe czy gospodarcze.
Brytyjczycy, walczący z nazistami już cztery lata…
ODDAĆ HITLEROWI
…bombardowali nocą strefowo.
Miało to masowe i śmiertelne skutki.
Co było skuteczniejsze, zależało od noszonego munduru.
Tylko z jednego powodu Amerykanie mogli próbować
trudnego i niebezpiecznego bombardowania precyzyjnego.
Celownik Nordena.
Poza bombą atomową
było to największy wojenny sekret.
W nocy, kiedy załogi spały, reszta bazy pracowała niestrudzenie,
przygotowując plany lotu, sprzęt i samoloty.
Dzięki uzbrojeniu i wywiadowi szykowali nas do każdej misji.
I choć zostawali w bazie,
w pewnym sensie zawsze z nami lecieli
i nie byli spokojni, póki nie wróciliśmy.
- Majorze? - Nie śpię.
- Sir. - Tak.
Założę się o karton, że znów będziemy na dole.
- Myślisz? - Baczność!
Spocznij.
Dzień dobry.
Dzień dobry, sir.
Podczas dzisiejszej misji prowadzić będzie setka.
Major Egan będzie dowodził w forcie Blakely’ego.
A dzisiejszym celem jest…
schron okrętów podwodnych w Trondheim, Norwegii.
Mamy problem, majorze.
- Jaki? - Bubbles.
Jest poważnie chory.
Mogę lecieć.
Jak cholera.
Kogo mamy?
Rany, Bubbles. Kijowo wyglądasz.
Daruj sobie komplementy. Trzymaj.
- Dziś prowadzimy. - Co?
- Ja nie mogę, Bubbles… - Możesz.
To misja jak każda inna.
Zbierzemy eskadrę na 600 metrach nad Splasher Six na H plus 0112.
- Łapiesz? - Great Yarmouth. Tak.
Nie denerwuj się. Croz, weź to. To moja szczęśliwa kula śnieżna.
Potem oddasz.
O Boże.
Pompy, ciśnienie?
Pompy działają. Ciśnienie dobre.
Ilość paliwa?
Dobra. Jesteśmy gotowi.
Witaj na pokładzie.
- Śpieszyłem się. - Dobra. Odłóż sprzęt i się szykuj.
Nie spóźnimy się przez nas.
Tak jest.
Włączam pierwszy.
Dzień dobry.
Douglass.
Harry Crosby.
Jak Bing?
- Tak. - Śpiewasz?
Wykopali mnie z chóru.
Teraz my.
Dobra.
Powodzenia, chłopcy.
Siedemdziesiąt, osiemdziesiąt, dziewięćdziesiąt, sto.
Schowaj koła.
Moc wznoszenia.
W porządku?
Pytam, czy w porządku.
Tak. Będę…
pierwszy raz prowadził.
Bubbles robił to przy mnie miliony razy. Na może być aż tak trudno.
- Gotowi do czyszczenia? - Tak.
- Tak? Idziemy! - Tak!
- Dajemy. - Z boku.
Gdzie? Tutaj?
Tu nalać?
Co się mówi?
Uwaga, wybuch!
Patrz.
Tak się czyści płytę.
Parzy jak cholera.
U WYBRZEŻY NORWEGII 30 MINUT DO CELU
Bombardier do pilota. Wyłączę bezpieczniki.
Przyjąłem.
Nawigator do pilota. 95 na 3.00.
Przyjąłem. Widzę.
Pilot do ogona. Jak wygląda sytuacja?
To zależy, o kogo pytasz.
Grupa Bucka tworzy V,
ale reszta wygląda raczej jak S.
- Są rozproszeni. - Pilot do wieżyczki.
Odpal flarę i zobacz, czy utworzą formację.
Wykonuję.
No już, ściskamy się.
Pilot do nawigatora. Nowy kurs?
Crosby?
Obudź się.
Crosby, kurs?
W prawo na 017.
Przyjąłem. 017 stopni.
- Świetnie. Wymiotujesz. - Przejdzie mi. Tylko nikomu nie mów.
Załóż maskę i czytaj mapy, no już.
Zaraz skręcamy do punktu zrzutu.
Powinniśmy być tam lada chwila.
Co się dzieje? Nie powinniśmy już skręcać?
Spokojnie, dowódca się tym zajmie.
Pilot do nawigatora. Jak tam, Crosby?
Dobrze.
Muszę tylko coś obliczyć, majorze.
Tam jesteś.
Skręćcie teraz na 075.
Dziewięć minut do zrzutu. Widać zasłonę dymną szkopów.
Widzimy, Croz.
W prawo na 075 stopni.
Zbliżamy się do celu. Kolejny skręt w prawo na 140.
Ostrzał, 12.00 równo.
Trzymajcie się, chłopaki. Już blisko.
Bombardier do pilota. Jestem gotowy na autopilota.
Lecę równo z prędkością 250. Autopilot włączony.
Pilot do bombardiera. Twoja kolej.
Przyjąłem. Otwieram pokrywę komory bombowej.
Było blisko.
Szlag.
Kulista do załogi, ostrzał, 11.00 na dole.
Boczny do załogi! Drugi ostrzał, 3.00 równo!
W porządku?
Tak.
Patrzę.
Jezu.
Silnik trzy mocno dostał.
Cholera!
Ciśnienie w pierwszym spada.
Paliwo tryska mi tu jak gejzer.
Wyłączam paliwo.
Mieszanka i przepustnica.
Ogon do Clevena. Biddick dostał.
Jezu. Przyjąłem. Nawigatorze, zapisz to w dzienniku.
O Boże.
W porządku?
Jezu Chryste. Tak! Chronię tylko klejnoty, Croz.
Zrzucamy bomby.
Zamykam pokrywę komory. Celownik bezpieczny.
- Bombardier do pilotów. Oddaję samolot. - Przyjąłem.
Nawigator do pilota.
Kolejny skręt w lewo na 106 do punktu zbiórki.
Wykonuję.
Pilot do wieżyczki. Jak tam Biddick?
Wieżyczka do pilota. Dostał w prawy bok. Zwalnia.
Przyjąłem. Pilnuj go.
Szlag. Znosi go na prawo.
Silnik cztery nawala.
Jesteśmy zbyt w tyle.
Zwiększamy do maksymalnej mocy trwałej. Włączmy pompy wspomagające.
Jeśli czwarty nawala, może inne też.
Ogrzejmy je wymiennikami ciepła. A nuż to pomoże.
Nie. Jest gorzej.
Szlag. Dobra, wyłącz to.
Odpadamy. Zgłosimy to Clevenowi.
Redmeat 3 do dowódcy Redmeat.
Nawaliły nam dwa silniki. Nie nadążymy za wami.
Musimy odpaść. Odbiór.
Przyjąłem. To przez paliwo?
Nie. Silnik jeden dostał.
Cztery strzelał i się trząsł.
Próbowaliśmy wszystkiego. Bez odbioru.
Przyjąłem, Redmeat 3. Poczekajcie.
Redmeat do Pacera.
Redmeat 3 stracił dwa silniki, kolejny w drodze.
Nie nadążą za nami.
Przyjąłem.
Dowódca Zootsuita do Zootsuita. Mamy marudera.
Zwolnimy i z nim zostaniemy. Czekajcie na instrukcje.
Zejdźmy do 200.
Już.
Dobrze mieć wysoko postawionych przyjaciół, nie?
Żebyś wiedział.
Crosby, dostosuj się do nowej prędkości
i wymyśl, jak doprowadzić nas domu.
Przyjąłem!
- Potrzebuję chwili. - Dobra.
- Dostałem! - Jezu, Croz! Co?
Nie, nic mi nie jest.
Crosby, potrzebuję tego planu.
Już się robi. Zaraz będzie.
Nawigator do pilota. Mu…
Nic nie zrozumiałem.
- Crosby do majora! - Chyba twój…
Nie słyszymy! Szlag.
Sprawdź, czy twój mikrofon działa.
Majorze.
- Crosby, nie… - Majorze.
Lećmy na 244 w stronę Szetlandów.
Oddalimy się od Norwegii,
wzniesiemy się na 1350 metrów i ukryjemy w chmurach.
Dolecimy do Szkocji i dalej na południe.
Jeśli Biddick będzie musiał lądować, przynajmniej będzie miał gdzie.
Dobra. Taki jest plan.
- Hej! 244? - Tak, 244!
- Lecimy na 244. - JU-88 na 10.00 równo.
Lecą w dół!
Mierzą w Biddicka. Dajcie im popalić.
Jezu, było blisko!
Wieżyczka do pilota. JU-88 odlatują.
Przyjąłem. Wypatruj kolejnych.
Przyjąłem.
Redmeat do Pacera. JU-88 odleciały.
- Biddick wciąż jest z nami. - Przyjąłem. Dobrze słyszeć.
Dobra, skręcamy na 244.
Przyjąłem. Skręcamy na 244.
Pacer do Redmeata 3.
Trzymajcie się. Zostaniemy z wami jak najdłużej. Odbiór.
Przyjąłem, Pacer. Dziękuję.
Długo tak nie możemy. Jesteśmy łatwym celem.
Inaczej Curt i jego ludzie zginą.
Nie zostawimy ich.
Tak jest.
Pilot do załogi, schodzimy poniżej 3000.
Pilot do nawigatora. Już nad Szkocją?
Croz!
Tak.
Tak, już tak. Zbliżamy się do wybrzeża.
Tu dowódca Zootsuita. Już Szkocja.
Zejdźmy do 1200 metrów i zobaczmy, czy możemy posadzić Redmeata 3.
Brawo, Croz.
Tracimy silnik trzy. Zbliża się prędkość przeciągnięcia.
Redmeat 3 do Pacera. Tracimy silnik trzy.
Schodzimy do lądowania awaryjnego.
Przyjąłem, Redmeat 3. Powodzenia.
Dobra. Przyspieszmy trochę przy zejściu.
Pilot do załogi. Przygotować się do awaryjnego.
Tam jest dobre miejsce. Podejdziemy z prostej. Wypuścić podwozie.
Przygotować się na lądowanie. Może być trudne.
Prawe koło już.
- Lewe koło już. - Ogon już!
Prędkość lotu 115.
Jesteś za nisko.
- Pilot do załogi. Uwaga. - Przygotować się!
Chwila.
O nie. Nie.
FRASERBURGH, SZKOCJA
Aż tak źle mi nie poszło, nie?
Ostrzał był taki nagły,
że zapomniałem, zakładając… Musiały zamarznąć.
Ale potem kawałki zaczęły spływać mi po czole
i myślę sobie: „Jasna cholera, Crosby, dostałeś”.
Mógłbyś być narratorem własnej śmierci.
W zamartwianiu się jestem mistrzem olimpijskim.
Tyle dzisiaj rzygałem, że cię doganiam.
Dwa razy myłem włosy, ale dalej czuć.
Chcesz powąchać? Dawaj.
- Nie. Idź sobie. - Dawaj.
Rzygnę na ciebie i będziesz musiał się myć.
- Tu jesteś! - Fuj.
Jak tam, Bubbles?
- Świetnie, sir. - To dobrze.
Szukałem cię.
Przepraszam.
Za co?
Nie składałem raportów, kiedy wracaliśmy.
- Nie trafiłem do… - Wiem.
Cisza radiowa rozkojarzyła szwabów.
Jak i padnięcie na pokład. Harding jest zachwycony.
Dlatego przenoszę cię na stałe do załogi Blakely’ego.
Bubbles, wydobrzej i znajdziemy ci nowy fort.
A tobie, Croz, trzeba nadać prawdziwą ksywę.
W domu wołają go Bing.
Bing Crosby? To banalne.
Chyba że umiesz śpiewać.
Jak osioł.
Nie. Ani trochę, sir.
Ja też nie, ale jestem głośny.
Jeśli podchodzimy do tego z entuzjazmem, to bez znaczenia.
Widzimy się w klubie. Ja stawiam.
- Dobranoc. - Sir.
Dobranoc.
Moja ksywa jest banalna?
Gdybym musiał znów przez to przechodzić, nie próbowałbym zostać pilotem.
Byłbym radiowcem.
Myślą tylko o częstotliwości.
Dzięki, tak w ogóle.
Zatrzymaj to na razie. Przynosi ci szczęście.
Co napisała żona? Wspomniała mnie?
Czy cię wspomniała?
Nie. Chyba zapomniała.
„PS. Pozdrów ode mnie Bubblesa”.
Wiem, który fragment ty lubisz najbardziej. Jej podpis.
Pani Jean Crosby.
- Wciąż w to nie wierzysz, co? - Nie.
No tak.
- Odpoczywaj. - Dzięki za odwiedziny.
Raz, dwa, raz, dwa, trzy, cztery.
Wiesz, czego tu brakuje?
- Niczego. - Wokalu.
Nieprawda.
Zaśpiewam.
Jack, mam zaśpiewać?
Nie.
- Zaśpiewać? - Nie.
Dobra. Macie rację.
To moja piosenka, Buck.
Słońce jeszcze nigdy Tak jasno nie świeciło
W życiu jeszcze nigdy Tak dobrze mi nie było
Dzień za dniem Tak szybko teraz mknie
Tak to już jest Kiedy zakochamy się
Smutek całkiem odszedł Nie wstaję nogą lewą
Teraz widzę tylko błękitne niebo
Dalej, chłopcy.
Codziennie to samo. Serio.
Upiłeś się.
Gdybyście mnie szukali, będę tam, startując do niej.
- Życzcie mi powodzenia. - Córka gen. Spaatza czy ta druga?
Ta druga. Helen.
Powinni produkować takie masowo.
- Dwa dolce. - Dobra.
Dwa dolce, że w minutę ją rozśmieszę.
Chętnie zobaczę, jak cię zgasi.
Minuta. Tyle samo zajmie ci pójście do baru
- po następną kolejkę. - Zakład.
Dobra, dzięki.
Cliff, mogę prosić szkocką i telefon?
- Jasne. - Buck. Egan.
- Sir? - Telefon.
Od kogo?
Operatorze, major Cleven i major Egan.
- Buck? - Tak.
- Hej, Buck. To ty? - Curt.
- Curt! - Buck?
Tak, tutaj Buck i John. Gdzie trafiłeś?
To bardzo dobre pytanie.
Ale jesteśmy tu bezpieczni.
Hej, gdzie ja jestem?
- Gdzie jesteś? W przedpieklu! - Gdzie?
Narobiliśmy tu trochę bałaganu.
Ale ludzie są świetni i się nami zaopiekowali.
Też za bardzo nie lubią Anglików.
- Ale mnie tak, bo jestem Irlandczykiem. - Nie jes…
Jestem!
Hej. Moja rodzina jest z Irlandii. Mówiłem. Jestem Amerykaninem, ale i tak.
Dobra, Buck. Zaczekaj.
Chciałem zadzwonić.
Dzięki, Bucky. Dziękuję wam obu.
Uratowaliście nam dupę.
Naprawdę.
Dobrze. Wróć tu szybko, Curt.
Tęsknimy. Cieszymy się, że żyjesz.
John tęskni za swoją łyżeczką.
Hej, to ja jestem dużą łyżką, pamiętasz?
Będzie dzisiaj zimno, Curt.
Słuchaj, założyłem się z nim.
O co?
Że w minutę cię rozśmieszę. Dwa dolary.
Dwa dolary? To poważna suma.
Tak. Ale podzielę się z tobą.
Nie umiem śmiać się na zawołanie. Powiesz coś śmiesznego?
Tak. Opowiedz nam dowcip.
Czym się różni gołąb od zwłaszczy?
Nie wiem. Czym się różni?
Gołąb siada na oknie, a zwłaszcza na parapecie.
Trafiłeś w dziesiątkę.
Jak się nazywasz?
Douglass. James Douglass.
Croz.
Jak się macie?
Dobrze. A ty?
Niezła biba.
Słuchaj, Croz.
Logan zmienia grupę, więc potrzebujemy nowego nawigatora.
Mógłbyś kogoś polecić?
O rany. To raczej praca biurowa. Planuje misje, nie?
- Ale leci, kiedy prowadzimy. - Masz jakiś pomysł?
Bubbles. Porucznik Payne, sir.
Jest świetny we wszystkim, ale szczególnie w planowaniu.
Robi to genialnie.
- A ty? - Ja?
Tak. Spisałeś się dzisiaj.
Nie. Pracowałem na jego mapie
i minęły wieki, zanim zebrałem grupę.
- Harry. Nie przeszkadza ci, że tak mówię? - Nie.
Doprowadziłeś grupę do domu.
A Biddicka do Szkocji. Żywego.
Miałem farta.
Chodźcie!
Słuchajcie, wyścig rowerowy w kantynie. Kto się pisze?
- Ja! - Ja.
Chodź!
Ja też.
Wyścig rowerowy w kantynie.
Hej. Będziesz obstawiał?
Trzy, cztery, pięć. Dobra.
Stopnie mają swoje przywileje.
Z drogi.
Widzę, że stawiacie. Mam nadzieję, że na mnie.
- Ja piątkę. - Oto zasady.
Jedno okrążenie do stołu oficerów, dwa do reszty.
- Powiem wszystkim. - Ruszacie po strzale.
Jesteście gotowi?
Do boju, Graham.
Ręce na kierownice!
Ruszać dupy.
Dawaj!
No już.
Szybko!
Dalej!
Dawaj! Szybko!
Ruchy, Bucky!
Z drogi!
Dawaj!
Jadą.
Przyspieszam, Buck. Dogonię cię.
Nigdy mnie nie dogonisz.
Hej, dalej!
Egan, ty tłuściochu.
Przegrałeś.
Czekajcie!
Nie słyszycie tych syren?
Cały personel do schronu.
Uwaga, chłopcy.
Dobrze, chodźmy do schronów.
- Pobiłem cię. - Już.
Szybko.
Atakują chyba Norwich.
Biedaczyska nie mają lekko.
Tak. Możemy być następni.
Przetrwamy to.
Mówi hazardzista.
Jeśli mam na coś stawiać, to postawię na nas, Buck.
Gadasz jak mój tata, John.
Mój ojciec lubił pić.
Kiedy pił, to obstawiał.
Nie wiem, ile nocy spędziłem, śpiąc na ławkach
w salonach albo na torach wyścigowych.
Nieważne, czy chodziło o mecz, konia, psa,
czy partię kart,
on obstawiał.
Zwykle przegrywał.
Ale i tak to robił.
Kiedy miał pecha, zawsze mi mówił:
„Gale, tym razem to czuję”.
Zawsze szukał drogi na skróty.
Buck.
Dlatego nie lubisz sportu.
Ten kutas z RAF-u miał rację. Te misje w świetle dnia to samobójstwo.
To czemu tego nie przyznałeś?
Nie podobał mi się jego ton.
Jeśli nie chcesz obstawiać, to jaki jest plan?
Przeprowadzimy ich przez to.
Tak.
W NASTĘPNYM ODCINKU
Czuję, że to będzie coś dużego.
Możemy nieźle im zaszkodzić.
Panie majorze? Czemu ta linia prowadzi aż do Afryki?
Myślicie pewnie, że to dużo czasu nad terytorium szkopów.
Ale jeśli nam się uda,
nie wiadomo, ile żyć ocalimy.
Jeśli zderzymy się z krową, fort się rozwali. A my razem z nim.
Pilot do załogi. Skakać.
Pomóż mi! Proszę!
- Baby Face! - Wyciągnij mnie stąd! Proszę!
To chyba koniec.
- Przygotować się do… - Zostaniemy i wytrzymamy.
Słyszysz mnie?
Napisy: Marzena Falkowska