- Jeszcze dwa. - Już podaję.
Bucky to szczęściarz.
Tak. Ładna jest.
Nie dlatego. Skubaniec jutro wyjeżdża. Będzie rzut kamieniem od szkopów.
A my nadal będziemy ćwiczyć nad Nebraską.
Bez obaw. Wkrótce sami będziemy zrzucać tam bomby.
Bucky, stawiamy następną kolejkę.
Nigdy tego nie robił.
Więc ty jesteś Bucky, a on Buck?
To długa historia.
Ładna z nich para, nie? Mogłam poznać ich ze sobą wcześniej.
On jutro wyjeżdża.
Każdy potrzebuje do kogoś pisać.
Nie wiem, czy John Egan lubi pisać.
Może gdyby poznał dziewczynę, do której warto pisać, to by pisał.
Trudno znaleźć taką dziewczynę.
Nie, jeśli wiesz, gdzie szukać.
Rozumiem, o co ci chodzi.
To będziesz pisał?
Już napisałem.
- Napisałeś do mnie list? - Tak.
Co w nim jest?
Poczekaj, to zobaczysz.
Kiedy?
Kiedy wyjadę. Za jakieś dwa, trzy tygodnie.
Będę cały czas tęsknił.
Dobrze, panowie. Toast.
Buck, Marge. Hej, gołąbeczki. Pijemy toast za Bucky'ego.
Tak jest.
Za nowego oficera wykonawczego, Bucky’ego.
Za wszystkich pijaków z setki.
Ktoś musi uwić dla was gniazdo, głuptaki.
- Zdrowie. - Za setkę.
Powodzenia.
- Dzięki. - Zostaw nam trochę szkopów.
Idziemy do Slootera. A wy?
Nie. Muszę wcześnie wylecieć.
- Buck? - Raczej nie.
No to do jutra. Pa, Marge.
Bucky, widzimy się w Anglii.
Pamiętaj, chcę dużo koców i pryczę z widokiem.
Załatwione.
Nic mi nie mówi. Skąd te ksywki?
Mów, Marge.
- Tak? - Dawaj.
Mówiłem. Długa historia.
Poznali się na przysposobieniu jeszcze przed wojną.
John od dzieciństwa zawsze był Buckym.
- Prawda? - Zgadza się.
A Gale… Cóż, to zawsze był Gale.
Aż do…
Pierwszego dnia podchodzi do mnie ten gość
i mówi, że przypominam mu kolegę z Wisconsin,
którego wołają Buck.
Ja na to, że nazywam się Gale Cleven.
Ale Bucky’ego to nie zraża.
Skąd. Ciągle tylko „Buck to, Buck tamto”.
„Buck, zawiążesz mi buty? Buck, pomóż mi latać samolotem”.
I za chwilę
cała 8. Armia Powietrzna nazywała mnie Buck.
Bo co to za imię „Gale”?
Wiesz co? Powinieneś mi dziękować. Wyświadczyłem ci przysługę.
- Dając mi swoje imię? - Niedokładnie.
To nie moja wina, że wyglądasz jak Buck
- z Manitowoc, Wisconsin. - Kto tak robi najlepszemu kumplowi?
- Ale miło. - Potrzebujemy muzyki.
Dobrze. Nie idź sobie, Gale.
Buck. Zatańczysz ze mną, zanim skończy się ta noc.
Nie każ mi tańczyć, Marge.
Wybierz dobrą.
Artie Shaw, Benny Goodman.
Wiesz co? Zadziwia mnie, że się przyjaźnimy.
Nie lubisz tańczyć z pięknymi kobietami.
Nie pijesz. Nie grasz o pieniądze. Nie lubisz nawet sportu.
Wszyscy jesteśmy tajemnicą.
Uwielbiam to.
Więc to już.
To już.
Wnet się zobaczymy.
Jeśli nie zginę.
Niestety, jesteś oficerem wykonawczym 100. Grupy Bombowej.
Nie będziesz tam latał.
Słuchaj, rozmawiałem z dowódcą 389. Grupy Bombowej
i będę latał, póki nie dojedziecie.
Jako pilot obserwator.
Ty sukinsynu.
Ktoś musi zakosztować walki i powiedzieć ci, jak jest naprawdę.
No cóż. Nie giń, dopóki tam nie dotrę.
Nie licz na to.
Dziób w dół! Zgaśmy ten pożar!
Szybciej! Musisz nam pomóc!
21 MAJA 1943 389. GRUPA BOMBOWA
WILHELMSHAVEN, NIEMCY
Już! Ogień zgasł!
W górę!
Mocniej!
Dobra, wyrównujemy! Już prawie!
- Myśliwce na 12.00! Przed nami! - O cholera!
Straciliśmy czwartą klapę.
Pilot do nawigatora.
Musimy wracać. Potrzebujemy nowego kursu!
Kurwa!
Tutaj Duval.
Dostałem.
Schodzę do ciebie.
Leć na zachód.
Przyjąłem! Spada ciśnienie oleju w drugim silniku!
Wyrównaj, a ja ustawię nowy kurs.
Oddychaj, stary! Wytrzymaj!
- Duval! Gdzie dostałeś? - Kurwa.
Wytrzymaj, Duval!
Jestem tutaj.
- Nie przeżyję, Bucky. - Przestań. Przeżyjesz.
Połóż rękę na ranie. Tutaj. Dobrze.
- Dobra. - Wytrzymaj, do cholery!
Słyszysz? Popatrz na mnie! Otwórz oczy!
Oddychaj!
Myśliwce na 12.00!
Trafiłem!
Egan, kurs!
Nowy kurs: skręć w lewo na 248.
Przyjąłem!
No już, wytrzymaj.
- Lecimy do domu. - Tak.
Nie przestawaj oddychać!
- To dopiero była obserwacja, majorze. - Wszystkie są takie?
Nie wiesz, co im powiedzieć?
Lepiej nic nie mówić. Sami się przekonają.
Jak my wszyscy.
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI DONALDA L. MILLERA
WŁADCY PRZESTWORZY
CZĘŚĆ PIERWSZA
100. Grupę Bombową wysłano do Anglii wiosną 1943,
żeby wraz z 8. Armią Powietrzną walczyła przeciw nazistowskim Niemcom.
Nazwijmy ten fort Alice z Dallas.
Alice z Dallas?
Brzmi nieźle.
Alice z Dallas. Alice, nasz pałac.
Pokażcie majorowi.
Lorch, pokaż majorowi.
Tylko potem oddaj.
Co za kobitka. Wzmocni nasz fort.
WRÓĆ DO MNIE, KEN! CAŁUJĘ, ALICE
Widzę, czemu chcesz go nazwać po niej.
- Jest wyjątkowa. - Budzi respekt.
Amison, na pewno podałeś nam dobry fiord?
Tak jest. Na 100%.
Nutting, jak tam z tyłu?
Osiem w szyku.
Przyjąłem.
Większość nigdy nie wyjeżdżała z domu, a co dopiero leciała samolotem.
Przyjechaliśmy z każdego zakątka kraju we wspólnym celu.
By przenieść wojnę bliżej Hitlera.
Pilot do załogi. Wkrótce lądujemy na Grenlandii.
Podjemy i odpoczniemy.
Wieża Blondie, Armia 233. B-17 lecą nad Bluie West One.
Proszę o instrukcję lądowania.
Armia 233, wieża Blondie.
Pas startowy numer sześć. Możecie lądować.
Pełna widoczność. Wiatry na 330 z prędkością 75 km/h, w porywach do 95.
Wysokościomierz pokazuje jedną atmosferę.
Trochę wieje.
Trochę? W Alabamie to już huragan.
Przyjąłem. Podchodzę do pasa numer sześć. Pełna widoczność.
Wiatry na 330 z prędkością 75 km/h, w porywach do 95.
Silny wiatr boczny. Porywy się wzmagają. Uważajcie.
Może lepiej pokrążcie dookoła. Witamy na Grenlandii.
Wypuścić podwozie. Przygotować klapy.
Wypuszczamy podwozie.
Będzie trzęsło. Trzymajcie się.
Pilot do załogi. Przygotować się.
Lewe koło jest.
Prawe koło też.
Ostatnia kontrola. Klapy do 1/4?
Tak. Klapy do 1/4.
- Klapy do połowy. - Do połowy.
Klapy do góry.
Gotowe.
Musisz się unieść, Veal. Jeszcze raz.
LOTNISKO POŁUDNIOWA GRENLANDIA
W oddziale były cztery eskadry.
Major Gale Cleven był dowódcą 350. eskadry.
Razem z majorem Eganem byli liderami całej naszej grupy.
Ev Blakely był pilotem z Seattle.
- No proszę. - Blakely.
Łagodny Benny DeMarco – z Filadelfii.
- Majorze. - DeMarco.
- Ale lądowanie. - Bywało gorzej.
- To walka? - Tak.
- Postawiłeś na nią? - Tak.
- Mamy słaby sygnał. - Nie gadaj.
Podkręć to.
Bombardierzy James Douglass i Howard Hamilton byli ze Środkowego Zachodu.
Hambone.
- Majorze. - Tak.
Spokojnie.
A Charles Cruikshank, inaczej Crank, z Nowej Anglii.
Hej, Crank. Podobno ciężko wam się lądowało.
Mój przyjaciel Joe „Bubbles” Payne i ja byliśmy nawigatorami,
więc ważne było dla nas położenie.
Panie majorze? Porucznik Crosby.
Skąd pan jest? Musimy oznaczyć to pinezką.
Bubbles i ja podtrzymujemy tradycję.
Mamy chłopaków zewsząd.
Casper, Wyoming.
- Stan kowbojów, co? - Tak.
Wygląda na to, że jest pan pierwszy, majorze.
No proszę.
Co panu podać, majorze?
Parę tygodni temu był tu mój kolega.
Oficer wykonawczy. Doszło do pewnego zajścia.
Przyjaźni się pan z Eganem? Majorem Johnem Eganem? Buckym?
Tak.
No tak. Cokolwiek mówił, nic złego nie zrobiłem.
Nie, chciał tylko to przekazać.
Mówił, że to w zamian.
W zamian?
Tak.
Jak niby to ma być w zamian?
Panie sierżancie, nie wiem, co zaszło, ale powiedział, że to rekompensata.
Widzi pan to?
Złamany kieł narwala? Wyrwał go ze ściany, udając jednorożca.
Rozpruł dwie kanapy, rozbił prawie całe szkło.
Rozumiem.
Zwykle zauważam awanturników, ale pański kumpel wyglądał normalnie.
A potem zaśpiewał.
To by się zgadzało.
Poprosiłem o kredyt Ale odmówiła
Taka klientela Wcale nie jest mi miła
- Więc nie, nigdy - Nie musisz tego robić.
To głupi zakład.
- Nie, nigdy więcej - Teraz muszę.
- Czy zagram… - Kto to będzie?
- Dobra. - No kto?
Grałem z każdym z was, Irlandczycy, i trafiacie tak dobrze,
jak wbijacie gwoździe.
Śmiejecie się? Wasz angielski nie jest lepszy.
Jack!
Ale Tommy gra w rzutki najlepiej
- w całej Anglii Wschodniej! - Stracisz oko.
Nie. Ufam Tommy’emu.
Jeśli wygra, zgarnę oba rowery.
Dobra, Jankesie.
- Oba. - Dobra.
I do tego całusa.
Dobra, Tommy. Nie w oczy, jasne?
Dawaj, Tommy.
Dobra, Tommy. Jestem gotowy.
Straciłem dwa rowery.
- Co ty wyprawiasz? - Tommy!
Widzę tylko błękitne niebo
ANGLIA WSCHODNIA 8 CZERWCA 1943
Ale nie w Anglii Kijowa pogoda i błękitne niebo
Śmieją się
WSTĘP WZBRONIONY KRÓLEWSKIE SIŁY POWIETRZNE
- Ten rower to na sprzedaż? - Za żadne skarby.
To ja musiałem pokierować kapitana Brady’ego i resztę
z Grenlandii do naszej bazy w Thorpe Abbotts w Anglii.
Ale w chmurach nad Atlantykiem jakoś oddzieliliśmy się od reszty grupy.
Zerowa widoczność była trudna,
ale miałem też inny problem: niekontrolowaną chorobę powietrzną.
Mamy problem z elektryką. Potrzebujemy kursu.
Jesteś tam?
Sorry. Powtórz, proszę.
Mamy chochlika w instalacji.
Daj nam coś, póki tego nie naprawimy.
Przyjąłem. Chwila.
Skręćcie w prawo na 165. Odbiór.
Przyjąłem. Skręcamy w prawo na 165.
Wyłączam i recyrkuluję instalację. Naprawmy to.
To pewnie obwód sterowania.
Wyłączę bezpieczniki. To pomoże.
Dobra. Dawaj.
Dalej wymiotujesz? Żołądek musisz mieć pusty jak nasz bak.
Tak.
- O rany, Croz. - Przepraszam.
Upaprałeś mnie. Daj mi jakąś szmatę.
- Przepraszam. - Szybko.
Ale śmierdzi.
Znalazłeś?
Nie widzę chochlika. Może to problem z silnikiem koła.
Restartuję generatory.
Wróciły.
Kontrolki zgasły.
To wybrzeże Anglii? Crosby, to Anglia, tak?
Nie powinniśmy być nad wodą.
Jaki masz kurs?
165, tak jak mi powiedziałeś.
Boże Wszechmogący.
Sukinsyn. To Francja!
Pilot do załogi. Przed nami ostrzał. Trzymajcie się. Szlag!
Cholera, Croz.
BAZA LOTNICZA THORPE ABBOTTS
Morris. Dzięki za rowery.
Załatwię cię następnym razem.
No już. Idziemy, ślicznotko.
W tamtą stronę. Dalej, mała.
Lecą.
Chodź, piesku.
DeMarco!
Hej, majorze.
Skąd go masz, Benny?
Wygrałem go w kości.
Zabrałeś tę psinę powyżej 3000 metrów.
Ma maskę. Dałem za nią trzy dolce. Rany, jak on lubi latać.
- Ciągle tylko wył. - Bo to częściowo wilk.
Ten wilk to częściowo pies.
- Jak się wabi? - Klops.
Witaj w setce, Klops.
Chodź, Klops.
Tęskniłeś?
Jak za odciskiem.
- Radzicie sobie? - Połowa sprzętu dopiero dojedzie.
Pożyczyłem maski i spadochrony od Angoli.
To robota oficera.
Moja opinia? Powinni go wywalić.
I przywyknij do błota.
Słuchaj, wasz radiowiec wyłapał coś od 418?
Brakuje Brady’ego.
Nie.
Mam dla ciebie rower.
Potrzebuję go?
Inaczej będziesz 20 minut szedł do kantyny.
Czekamy na nie tygodniami.
Przemkniesz koło gości, którzy będą pełznąć w deszczu na kolację.
Wtedy powiesz: „Dzięki, Bucky”.
Nie licz na to.
A oto i Brady.
Dobra, sprawdźmy podwozie. Wypuść je.
Przyjąłem.
Lewe koło już.
Ogon już.
Prawe koło nie.
Kurwa.
Prawe nie schodzi.
- Blum, ręczna korba. - Już.
Hafer, pomóż mu.
Robi się.
Weź to.
Gdzie jest korba?
Dawaj.
Ani drgnie.
- No już. - Próbuję.
Odsuń się. No już. Daj mi to.
- Trzymasz? - Tak.
Silnik podwozia się sfajczył albo dźwignik zaciął.
- Na pewno? - Tak.
Zamarzł na amen.
Nie ruszy się.
Schowaj lewe koło.
Na pewno?
Tak. Prędzej przeżyjemy, lądując bez podwozia,
niż z jednym kołem.
Wieża Clear-up, tu Armia 071. Podwozie nie działa.
Prosimy o instrukcję lądowania.
Przyjąłem. Możecie lądować.
Ekipa ratunkowa czeka.
Przyjęliśmy.
Pilot do załogi. Lądujemy awaryjnie.
Słyszeliście? Szybko.
247. Personel ratunkowy…
- Dobra. Wychodzić! - Szybko!
Spierdalamy stąd!
- Ruchy! - Szybko!
Szybko! No już! Uciekajcie albo będzie po was.
- Alarm odwołany! - Kurwa.
Łatwizna.
- Podnieście go i podłączcie. - Robi się.
Jesteś nawigatorem, Crosby.
Powinieneś umieć, nie wiem, znaleźć Anglię?
Wszyscy cali?
- Tak jest. - Sir.
Brady.
Zapraszam do biura.
Jak zgubiłeś resztę eskadry?
Rozdzieliły nas chmury.
A potem mieliśmy jakąś awarię elektryki,
więc przez godzinę próbowaliśmy wypuścić koło.
Wiesz, jak to mówią. Są dwa rodzaje pilotów.
Jedni już lądowali bez kół, drudzy dopiero będą.
Jest lepiej, niż się wydaje.
- Dobra. Naprawcie to. - Robi się.
Nie musiałeś mnie kryć.
- Odpowiadałem za to. Mogłem… - Nie kryłem cię.
Mieliśmy usterkę.
Opanuj tę chorobę powietrzną.
Albo won z samolotu.
Tak jest.
Croz, jedziesz trasą widokową?
To opowiesz mi o tym jednorożcu?
To moje ulubione wymarłe zwierzę.
Francja?
- Jak ci to wyszło? - A jak, Bubbles?
Rzygałem jak kot.
- Myślałem, że ci przeszło. - Zwykle przechodzi.
Ale tym razem były turbulencje, no i…nie wiem.
Nie przeszło.
Jestem pewnie najgorszym nawigatorem w armii.
Na pewno jest ktoś gorszy.
Chociaż jeden.
Zła strona drogi.
- Sir. - Witamy w Anglii.
Coś mi mówi, że ci dwaj za bardzo naoglądali się Brawury.
Ty za bardzo naoglądałeś się Brawury.
Tak. To nie pomogło.
Przynajmniej im mówimy, w którą stronę lecieć.
- Na razie. - Dzięki.
Normalnie jedziemy prosto. Dla ciebie trasą widokową.
Trasą widokową? Bardzo śmieszne.
BIURO HAROLDA Q. HUGLINA PUŁKOWNIKA 100. GRUPY BOMBOWEJ
Założyłem, że nie muszę panu wyjaśniać, jaka spoczywa na panu odpowiedzialność.
Wie pan, że wykracza poza to, jak załoga sobie pościeli.
Wiem, sir.
Dlatego wolę, żeby lepiej latali, niż składali.
Ma pan pod sobą 35 samolotów i 350 lotników.
Ci chłopcy dopiero doświadczą walki.
Ich życie zależy od dyscypliny i pańskiego przykładu.
Tak jest.
Z całym szacunkiem…
bardziej przydałbym się im i panu
jako dowódca eskadry niż oficer wykonawczy.
Obracanie pałeczką na przedzie nie robi z pana szefa orkiestry.
Nie jestem stworzony do pracy za biurkiem.
Muszę pomagać moim chłopakom na górze.
Pułkownik LeMay ma nas na oku
i czeka na okazję, by rozwiązać 100. Grupę Bombową.
Nie dopuszczę do tego.
I oczekuję od wszystkich oficerów, żeby mnie w tym wsparli.
Pan też, majorze Egan.
Może pan odejść.
Nic panu nie jest? Mam wezwać lekarza?
Nic mi nie jest.
GODZ. 3.00 RANO - 25 CZERWCA 1943
Parę dni potem obudzili nas na pierwszą misję.
KWATERY OFICERSKIE
Po setkach godzin szkoleń w USA musieliśmy wierzyć, że jesteśmy gotowi.
Musieliśmy, bo teraz zaczęło się naprawdę.
Leci pan dzisiaj.
Majorze Cleven.
Śniadanie w dniu misji było zawsze wyjątkowe.
Jajka, tosty, naleśniki, podwójna porcja bekonu,
świeży sok grejpfrutowy i parę kubków wojskowej kawy.
Potem nazywano to ostatnią wieczerzą.
Mam nadzieję, że wszyscy wrócimy z…
Chuck, podasz, proszę, sól?
Cholera, rozsypał sól.
Możesz przerzucić ją przez ramię, żebyśmy mogli dalej jeść?
- Kto to zrobił? - Jezu.
- Nie solniczkę. - To nie przynosi pecha.
Kazałeś rzucić sól.
Kretyn.
Kazał mi rzucić sól.
- Curt, dzisiaj lecę z tobą. - No proszę.
- Co takiego? - Sorry, Dick.
Będziesz w ogonie, ale możesz strzelać.
- Nie szkodzi. - Klops się zabiera?
Lemmons albo Wink go popilnują.
Tym razem nie chcesz lecieć, wierz mi.
Lepiej wezmę sobie jajka, zanim znikną.
Nie radzę, Buck.
Zostały zniesione, zanim moje urosły.
Dobra, no to spasuję.
- Dzień dobry. - Dobry, panie majorze.
Jak spaliście?
- Zajebiście. - Jak niemowlę.
Nowy dowódca leci z nami?
Nowy czy nowszy?
Lepiej martwcie się o latanie.
Szyk ma być tak zwarty, by między skrzydła nie weszła nawet moneta.
Tak jest.
Baczność.
Spocznij.
Dzisiejszym celem jest Brema.
Schrony okrętów podwodnych na Wezerze.
Słuchajcie. Nie da się przecenić wagi tego celu.
Tylko w zeszłym miesiącu U-Booty zestrzeliły 70 statków towarowych.
A jeśli nie przekażemy ładunku z USA do Wielkiej Brytanii,
nie wejdziemy na kontynent.
350. eskadra poleci wyżej. Poprowadzi ją major Cleven.
Natomiast 349. niżej. Poprowadzi ją major Veal.
Ja będę z przodu z porucznikiem Dye’em w 351.
Po utworzeniu formacji 100. dołączy do 94., 95.
i 96. Grupy Bombowej.
Będziemy na samym dole.
Szary koniec.
W sumie będzie 78 ciężkich bombowców.
- Kurwa. - Major Bowman, oficer wywiadu,
przejmie pałeczkę.
A kapitan Becker powie na końcu o pogodzie.
Panie majorze.
Dziękuję.
Proszę zgasić światło.
Proszę.
Oto morskie i naziemne pozycje obrony przeciwlotniczej
wzdłuż Wysp Fryzyjskich, od Norderney do Langeoog.
Nad lądem stałym spodziewajcie się skoncentrowanego ostrzału od Wilhelmshaven
aż do Bremy.
Zidentyfikowane baterie składają się z dział kalibru 88 i 105
Kieruje nimi radar Würzburg, więc będą was namierzać.
Nawigatorzy i bombardierzy, kiedy tu skończymy,
zgłoście się do sztabu po instrukcje.
Wasz punkt rozpoczęcia zrzutu jest na północny-zachód od Bremy, tutaj.
Mapa celów, proszę.
Z tego punktu
macie 14 km prosto do celu.
Oto schrony na wschodnim brzegu rzeki.
Ten centralny to wasz środkowy punkt uderzenia.
A wasz kurs początkowy to 218 stopni na północ.
Natychmiast po skręcie lećcie wzdłuż rzeki.
- Proszę, majorze. - Dziękuję.
Dawaj, Curt. Jaki masz na dzisiaj cytat?
Będę leciał jak anioł, lecz nie umrę jak anioł.
Panie majorze, chyba jest za mała. Nie zmieszczę się.
- Dzięki. - Proszę.
Buck, pomóż mi z tą kurtką.
Dobra.
W porządku? Damy radę.
Fajny płyn po goleniu.
Cieszę się. Tak blisko mnie masz dziś latać.
- Tak jak trenowaliśmy. - Tak jest.
Dzień dobry.
Chciałbym się przedstawić. Ojciec Teska.
Jestem po drugiej stronie, Kapitan Phillips też,
w razie potrzeby.
Dziękujemy. Będziemy pamiętać.
Buck.
- Hej. - W porządku?
Tak.
Co to jest?
Rozliczasz się?
- To moja szczęśliwe dwa dolary. - Twoje…
- Jezu, John. - Proszę, weź.
Miałem je już na dwóch misjach i zaliczyłem dwa powroty.
Dwa rogi odgryzione. Po jednym na misję. Przeżyłem.
Weź je.
Wsiadajcie.
Na szczęście.
Dobra.
Do zobaczenia.
Dobra. Na razie.
Właśnie tam lecę.
KAPLICA
Zbierzmy się.
To nasza pierwsza misja tutaj.
Wierzę, że pamiętacie szkolenie i wiecie, co macie robić.
Załatwmy to i zrzućmy bomby na tych nazistowskich chujków,
a wrócimy do domu.
Tak jest!
Pan major będzie z nami latał. Majorze?
Pierwszy raz w akcji, chłopaki.
Zetrzyjmy ich na miazgę.
Tak jest.
Dobra, to co tu jeszcze robimy?
- Wszystko u ciebie gra? - Żartujesz?
Przytulnie tu jak w Ritzu.
Dziękuję.
- Panowie. - Sir.
To zaszczyt lecieć z panem.
- Czuję w panu boskiego ducha. - Jest w nas wszystkich.
- Zająłeś mi miejsce. - Tak.
Wolę ci je oddać, zamiast czekać, aż na mnie siądziesz.
Gotowy na kontrolę.
Formularz 1A?
Jest.
Zawory i przełącznik przepływu paliwa?
Zawory zakręcone, przełącznik zwolniony.
Wymienniki ciepła zimne.
Żyroskopy?
Wyłączniki paliwa?
Wszystkie otwarte.
Klapy osłonowe?
Otwarte i zablokowane.
- Przepustnice? - Zamknięte.
Wyłącznik główny i zapłon?
Akumulatory włączone.
- Sprawdzone. - Pompy wspomagające, ciśnienie?
Pompy włączone.
Ilość paliwa dobra.
Dobrze, poruczniku. Gotowy włączyć silniki?
Tak jest.
Włączam pierwszy.
Dobrze, że z nami jesteś.
- Włączam drugi. - Drugi.
Ciśnienie paliwa i oleju w porządku.
Włączam trzeci.
W B-17 z każdej strony chroniło nas 12 karabinów maszynowych.
Mówiliśmy na niego Latająca Forteca.
Ale najważniejsze było trzymać się razem,
tworząc defensywną taktykę combat box ze zwartej formacji.
To było ważne, bo gdyby nas rozdzielono,
Niemcy mogliby wystrzelać nas pojedynczo.
Dajcie im popalić!
Zielone światło.
Lecimy, chłopaki.
Sześćdziesiąt.
Dziewięćdziesiąt.
Sto.
Sto dziesięć.
Dobra, chłopcy. Lecimy.
Czterdzieści.
Pięćdziesiąt.
Sześćdziesiąt.
Dziewięćdziesiąt.
Sto, sto dziesięć.
Wciąż się wznosimy. Zostały trzy godziny do celu.
Kontrola po starcie.
Moc wznoszenia ustawiona.
Klapy osłonowe w porządku.
Prawe koło schowane.
Lewe koło też.
Ogonowe też.
Dobra, Bosser, wchodź do dziury.
Dobra, mam kontrolę.
Pilot do załogi. 3000 metrów.
Założyć maski i się zgłosić.
Wieżyczka kulista.
Ogon.
Prawy boczny.
Lewy boczny.
Radio.
Mechanik.
Nawigator.
Bombardier.
Best, odpal flarę.
Zobaczmy, czy w tej zupie uda się nam formacja.
Przyjąłem.
Czy to flara?
Dziób do załogi. Widziałem pod nami flarę.
Widziałeś od kogo?
Nie. Niczego nie widzę.
Cholera jasna! B-17, 12.00 na dole. Są tuż pod nami.
Roy, do góry!
Cholera! Nad nami jest fort.
Przyjąłem. Widzę.
Strzelec tylny, mów.
Cholera, już czysto?
Ogon do pilota, tak.
- Jezu. Było blisko. - To fort Clevena.
- Wszędzie poznam ten płyn po goleniu. - Serio?
Kazałeś mu trzymać się blisko.
Nie aż tak.
Pilot do załogi, została nam godzina w tej brei.
Bądźcie czujni.
Chryste. Musimy dogonić resztę.
Jesteśmy za daleko. Formacja się posypała.
Silnik jeden się dławi.
- Tracimy go. - Szlag.
Pilot do ogona. Co tam widzisz?
Ogon do Clevena, z naszej grupy w formacji jest szóstka.
351 jest ustawiona, ale 349 jest daleko w tyle. Cała szóstka.
Ich dowódca, Veal, zostawia smugę.
Przyjąłem.
Redmeat, tu Surface.
Co się tam dzieje, Veal?
Problemy z silnikiem. Pracujemy nad tym.
Przyjąłem. Musisz podjąć decyzję.
Narażasz swoją eskadrę na ryzyko.
Pacer, przyjąłem.
Jesteśmy za daleko.
Im dłużej czekamy, tym później dołączą.
Cholera. Wyłącz go.
Odcinam paliwo.
Pacer, tu Redmeat.
Straciliśmy silnik.
Nie utrzymamy tempa. Wracamy.
Przyjąłem, Surface.
Redmeat, mamy awarię mechaniczną.
Wracam. Teraz ty prowadzisz.
Przyjąłem.
Pilot do załogi, przejmujemy prowadzenie Redmeat.
Maksymalna moc trwała.
Monitoruj zużycie.
Spalimy dużo paliwa, doganiając resztę grupy.
Ognia!
Zaczyna się ostrzał. Trzymajcie się, chłopcy.
Kulista do załogi, ostrzał, 11.00 na dole.
Ostrzał, 10.00 na górze. 4.00 na górze.
Ostrzał wszędzie.
Oby go Bóg pogromił, pokornie prosimy.
A Ty, Wodzu niebieskich zastępów,
mocą Bożą strąć Szatana do piekła.
Nawigatorze, ile do celu?
Około 11 minut.
- Przyjąłem. - Jedenaście?
Wodzu niebieskich zastępów, wszystkie złe duchy…
Ja pierdzielę!
Które na zgubę dusz ludzkich po świecie krążą. Amen.
Szlag.
Bombardier do pilota, powinniśmy być nad celem,
ale nic nie widzę. Mam zrzucać?
Nie.
Nie ma sensu.
- Sir? - Nie zrzucę bomb,
jeśli nie widzimy celu.
Nawigatorze, jak cel poboczny?
Nawigator do pilota, to samo.
Zerowa widoczność.
Pilot do załogi, odwołuję tę misję.
- Nawigatorze, przygotuj nowy kurs. - Przyjąłem.
Zootsuit jeden do Zootsuita dwa.
Roger. Uncle. Fox. Xray.
Powtarzam. Roger. Uncle. Fox. Xray.
- Szlag, dowódca odwołuje. - Cholera!
Surface do Pacera, przyjąłem.
Pilot do załogi, misja odwołana. Powtarzam, misja odwołana.
Ostrzał ustał.
Wiecie, co to znaczy.
Dobra. Przygotujcie się.
Przyjąłem.
Pilot do ogona, co tam z tyłu widzisz?
Nie widzę 349. Wciąż są bardzo daleko.
Grupa Clevena jest blisko.
Przyjąłem. Uważaj na wrogie myśliwce.
Lada chwila, chłopcy. Bądźcie w pogotowiu.
Do załogi. 12.00 na górze. Myśliwce!
Jezu, ale szybkie.
Leci za załogą Veala.
Myśliwce, 12.00 na górze!
Kurwa.
Trafili Adamsa. O nie. Muszą skakać.
Adams, skaczcie. Widzicie spadochrony?
Ogon do pilota, nie widzę.
Przyjąłem. Informuj o myśliwcach.
Myśliwce! 12.00 na górze!
Schmalenbach dostał.
Chryste. Już po Schmalenbachu.
Szlag. Lecą prosto na nas. Jezu.
Mullins.
Cleven do ogona, co tam widzisz?
Ogon do Clevena, 349 są w tumanie.
Nie widzę ich.
190 do nas wracają.
Myśliwce na 6.00. Na 8.00!
O rany. Zaklinowało się, kurwa.
Kurwa mać.
No już!
Ja pierdolę! Jezu Chryste.
Ogon, raport. Dickie.
Ogon do Clevena. Myśliwce odleciały.
Widzę tylko dwa z 349. Trzech fortów nie ma.
Dickie, powtórz.
Z 349 zostały tylko dwa.
Jezu.
Wieżyczka do pilota. Zrobili tu dziurę.
Zamarzam na śmierć. Czy ktoś mnie może wyciągnąć?
Hej, wyciągnijcie i ogrzejcie Bossera.
Bosser jest cały?
Pomagamy mu.
Ubranie masz w strzępach. Nic dziwnego.
Daj mu koc.
Trzymajcie się, chłopcy.
Wrócimy do bazy, jak tylko zrzucimy bomby w kanale.
Zabrakło prądu i całkiem odmówił posłuszeństwa.
Pechowa pierwsza misja.
Mieszanka z gaźnika uszkodziła świecę zapłonową.
Naprawimy to w parę godzin.
Siedem, osiem, dziewięć, dziesięć, jedenaście, dwanaście, 13, 14, 15.
- Mamy cię. - Szybko.
Dawaj.
Trzymaj się.
Cholera.
Pułkowniku?
Wszystko dobrze?
O rany. Nic panu nie jest?
Trzeba pomóc dowódcy!
Nikt więcej nie wróci.
- Naliczyłem 15. - Ja też.
Dziewiętnaście wyleciało, jeden wrócił. Trzech brakuje.
- Wszyscy z eskadry Veala. - Chodź.
- Mam liczby. - Nie teraz.
Dobra. Do auta, kurwa.
Van Noy! Hej! Glen!
Hej, Veal. Uspokój się.
Zamknąć się. Do auta.
Ani słowa. Dopiero na przesłuchaniu.
- Van Noy, nic. Do auta. - Na przesłuchanie.
- Cicho. - Chcę tylko wiedzieć,
- co się stało. - Na przesłuchanie.
Już! To rozkaz.
Wsiadaj.
Na co się gapicie? Musicie naprawić fort.
- Do roboty. - Już!
Chodźmy.
Ruszajcie. Nie gadać!
Tak. To cud, że się nie rozbił.
- Patrz na to. - Tak.
Poszatkowany.
- Trochę to zajmie. - Naprawmy to.
Nikogo nie ma.
Wymienimy to…
Nie jestem pewien.
Lądowanie bez klap.
Trafili w silnik.
Muszę zawieźć cię na przesłuchanie. Chodź.
Nie zbombardowaliśmy celu.
Musiałem zrzucić bomby nad kanałem.
Wiem.
Jedźmy.
Czemu nie mówiłeś?
Czego?
Byłeś tam.
Dwie misje.
Nie mówiłeś, że tak jest.
Nie wiedziałem jak.
Teraz zobaczyłeś.
Nie wiem, co zobaczyłem.
Trzydziestu gości…
po prostu…
Powinienem był z tobą być.
Przed nami długa droga.
Tak.
W NASTĘPNYM ODCINKU
ODDAĆ HITLEROWI
Podziwiam was. Latacie za dnia.
Ale to samobójstwo.
Lubisz walczyć w nocy, Bryan.
Kto trafia do celu w nocy!
Czujesz coś? Bo ja nie czuję nic.
Mamy problem.
- Mogę latać. - Akurat.
- Dziś prowadzimy. - Ja nie mogę.
Ostrzał, 12.00 równo.
Trafili silnik trzy.
Ogon do Clevena. Biddick dostał.
- Lądowanie awaryjne. - Za nisko.
Pilot do załogi. Uwaga.
Napisy: Marzena Falkowska