OBRZEŻA RZYMU, WŁOCHY 1 CZERWCA 1944
Kiedy 8. Armia Powietrzna atakowała Niemców z baz w Anglii,
15. Armia Powietrzna robiła to z baz we Włoszech.
Brał w tym udział 99. Dywizjon Pościgowy,
znany jako Lotnicy z Tuskegee.
Bubble Blue do Cap One. Na pański rozkaz.
Kurs?
Minuta i sześć sekund od Point Foxtrot.
Przygotować się do zejścia. Utworzyć kolumnę. Nie używać radia.
Zbliżamy się. Zrzucamy bomby!
Siedem trafień w budowle! Dwa w pojazdy!
Zapiszę jako celne.
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI DONALDA L. MILLERA
WŁADCY PRZESTWORZY
CZĘŚĆ ÓSMA
Pięćset!
- Dobranoc, Hitlerku. - Tuskegee! Pięćset misji!
Osiem ton całusów przesyła Koszmarna Parka.
Mamy ma na koncie 500 misji.
- To powód do radości. - Kapitanie.
Spokojnie, Alex. Chciałem ci tylko pogratulować.
Świetnie się spisałeś, jak zwykle.
Dziękuję, sir.
Muszę cię wezwać przed sąd wojenny, żebyś się napił?
Nie, sir.
Bystry z ciebie chłopak.
Ale niech bystrość nie gasi radości.
Nie, sir. Po prostu...
Hej ho, ludzie
Tuskegee znów w powietrzu jest
Prosto w przestworza wznosi się
Tuskegee znów w powietrzu jest
BAZA LOTNICZA RAMITELLI, WŁOCHY
To nie tak, panie kapitanie. Jestem dumny z naszych osiągnięć, ale...
kiedy skosztujemy prawdziwej akcji?
Podobno mamy dołączyć do 332. Grupy Myśliwskiej
i latać dalej w Europę.
Naprawdę?
Plany się tworzą.
96. ma być za kilka dni w Foggii.
Pierwsza misja nad Niemcami. Jako eskorta. Do Monachium.
P-40 nie zniosą takiej wysokości.
Nowe samoloty, prawdopodobnie P-51.
Cierpliwości. Zobaczymy.
A w międzyczasie zrelaksuj się.
Pobaw.
Tak, wiem...
Ale to trudne, kiedy...
niektórzy z naszych już tam są.
Nie wymiękłeś, Alex. Więc pilnuj, żeby teraz się nie wypalić.
Wszystko w odpowiednim czasie.
Kolej na drużynę gospodarzy. Dwa auty, trzy piłki, jeden strike.
Newhouser się szykuje i puszcza podkręconą piłkę!
Keller bierze zamach, chybia i drugi strike!
Ta próba niemal powaliła go na ziemię!
Gordon cofa się o parę kroków...
- Hej, Bucky. - ...do bazy.
Mam tu ważny mecz, Buck.
Zastanawialiśmy się z chłopakami, jaki jest wynik.
Wszystko gra?
Jasne. Czemu miałoby nie grać?
Tak tylko pytam.
Tylko pytasz? Wszystko gra i śpiewa. Taka jest prawda.
Jestem tu osiem miesięcy.
Ciągle tylko niewola, chłód i ochłapy.
Wciąż czekamy, żeby coś się stało, choć się nie dzieje.
Mogłoby być gorzej. Moglibyśmy nie żyć.
Może dla ciebie. Tamto przynajmniej mógłbym znieść.
Tego nie mogę.
Na co my czekamy? Co?
Może to my musimy sprawić, żeby coś się stało.
Jak tamci Angole? Żeby poddali nas egzekucji?
Musimy być cierpliwi.
5.56 do 5.57, 3 czerwca 1944.
Trzy dni do D-Day.
Ostatnia minuta snu na najbliższe 72 godziny.
CENTRUM DOWODZENIA
Mieliśmy zbombardować niemiecką obronę w Normandii,
tuż zanim statki desantowe dotrą na plażę,
a następnie atakować niemieckie mosty,
linie kolejowe i komunikacyjne w głębi lądu.
W sumie około 200 misji. Każda potrzebowała planu lotu i mapy.
24 godziny.
Pierwsza noc nas okłamuje. Mówi, że to łatwe.
Drugie śniadanie drugiego dnia. To wtedy zaczyna się walka.
Próbowałem skontaktować się z Sandrą...
PARYŻ, FRANCJA
...ale nie byłem w stanie – jakby zniknęła.
Dokumenty.
Dokumenty. Dokąd?
Do pracy, proszę pana.
Trzydzieści dwie godziny. Drugie popołudnie drugiego dnia.
Wtedy kawa już nie wystarcza.
Musisz spać, Crosby.
Tak. Kiedy misja się skończy.
- A nie brać więcej tabletek. - Pójdę spać, doktorze.
Potem.
Jedna co 12 godzin.
- Słyszysz? - Jasne, Smokey.
Słyszę.
Sześćdziesiąt godzin. Mózg zaczyna płatać nam figle.
Słyszysz to, nie?
Co? No co?
No weź, na pewno słyszysz. Tik, tik, tik...
Jak tylko skończyłem wyznaczać trasę jednej misji, dostawałem pięć kolejnych.
Wszystkie cele priorytetowe.
Brak snu, kawa, środki pobudzające, stres, strach, odłączenie.
To jak narkotyk.
Interesuje mnie złocenie.
Sprawdziłam cały budynek.
Świetnie.
Dostaliśmy wieści ze stacji kolejowej w Le Bec-Hellouin.
Jean cię poinstruuje. Ruszasz jutro.
64 godziny.
Próbujemy przetrwać,
oddech za oddechem, krok za krokiem.
Crosby?
Crosby! Musisz iść spać.
Nie, nie. Nic mi nie jest. Muszę tylko ogarnąć...
- odprawę. - Idź do łóżka. To rozkaz.
Nie mogę, Jack.
- Crosby! - Nic mi nie jest. Naprawdę.
Muszę zrobić jeszcze tylko parę rzeczy...
Harry!
Uważaj.
Usiądźcie.
6 CZERWCA 1944 D-DAY
Jeśli ktoś pierwszy raz widzi moją gębę, jestem nowym dowódcą.
Nazywam się Jeffrey.
Podpułkownik Bennett wrócił do 395.,
ale zmiany, jakie tu wprowadził, pozostaną.
Rosie.
Dziękuję.
Słuchajcie, chłopcy, jeśli całkowite zamknięcie bazy
i odgłos paru tysięcy samolotów nie dały wam już do myślenia,
za parę godzin zacznie się inwazja na Europę.
Jakieś ostatnie rady?
Nie mam ostatnich rad, bo jeszcze się zobaczymy.
Jasne?
Wystartujcie, wykonajcie zadanie, wylądujcie,
a potem to wy będziecie udzielać mi rad.
Każdy lot to... osobna lekcja.
Dobrze, chłopaki. Wychodzi.
Teraz się udaje.
O tak. Nie przestawajcie cisnąć. Wychodzi.
Dobrze, Simmons. Naciskaj.
Harujecie, durnie, jakby to był jakiś obóz pracy.
Ziemia się poluzowała. Możemy mieć drewno na ogień.
Zrób sobie przerwę. Chodź, zagramy.
Chcecie zagrać w piłkę? Co? Nie?
Piłka, Murph?
Dawajcie. Chudzi na Mizernych. Co wy na to?
Chudzi mogą być przyjezdni. Albo nie.
Nie. Wszyscy jesteśmy przyjezdni. Wszyscy.
No to Mizerni mogą zacząć za obopólną zgodą...
Pomóż albo zmiataj.
Zamknij się, co?
Nie pomagasz? Idź sobie.
Jesteś nowym królem, a ja przeszkadzam?
Król Cleven zakazuje baseballu, każe tylko pracować.
Przepraszam. Chodź.
Nie, pracuj. Musisz wyciągnąć pień.
- Do roboty, królu pniaków. - Wstawaj.
- No chodź. - Nie, wracaj do pracy.
- Wstawaj, wariacie. - Zostaw.
- Zostaw mnie. - I co?
Nie dasz rady? Nie umiesz...
Hej! Dość już tego.
Wracać do środka!
Co jest?
Do baraków!
Szkopy dostały chyba złe wieści.
Wylądowali, nie?
Tak myślisz?
Jesteśmy w Europie Zachodniej. W końcu.
Proszę, panowie.
- Rany. - Zdrowie.
Dobry Boże, ale piękność.
Jest piękna, Joe. Gratulacje.
Dzięki, Macon. Jej tatuś się zgadza.
Zrobimy to w ogrodzie mojej cioci, jak wrócę.
- Po dziewięciu miesiącach będziesz tatą. - Co do dnia. Mam nadzieję.
A teraz pokaż swoje.
- Chcesz zobaczyć mój skarb? - Dawaj.
Dobra, proszę.
- O rany. - Widzisz?
To około 9,5 hektara lasu sosnowego.
Doskonała jakość. Gość mówi, że mi zatrzyma.
Tak?
Dobry wieczór.
Pułkowniku.
Za Monachium.
Nie mogę pić za żadną misję, w której zestrzelono bombowce.
Było 12 bombowców na każdy myśliwiec. Do eskorty? Wiedzieli, że to za mało.
Strata tylko paru to duże zwycięstwo.
Góra spodziewała się większych strat.
Nie wiedzą, czego się spodziewać. Co jest możliwe.
Rozejrzyj się tu, Lawrence. Widzisz to, co ja?
Widzę dumnych pilotów po pierwszej misji w Niemczech.
Nie mogą się doczekać kolejnej.
Mężczyzn, tysiące kilometrów od domu, którzy w końcu czują się jak Amerykanie.
A ja widzę za dużo podporuczników. Poruczników.
Patrząc na liczbę misji, powinni być już kapitanami. Majorami.
Obaj wiemy, czemu nimi nie są, i czemu mogą nigdy nie być.
Pogody nie zmienimy.
Możemy tylko lepiej wytyczać nowe kursy.
Za większy błękit.
I nieograniczoną widoczność.
Hej, Daniels.
- Potrzebujemy czwartego. - Dziadek czy cutthroat?
A jak myślisz?
- Zastanawiałem się, czy się obudzisz. - Szlag.
Która godzina?
7.30.
7.30?
Mam jeszcze czas.
Mam jeszcze czas! Gdzie moje spodnie, cholera?
Spodnie! Gdzie?
Szybko, psiakrew!
7.30 w sobotę, Croz.
Byłeś nieprzytomny trzy dni.
Kurwa.
Co mnie ominęło?
FRYZJER
Mnóstwo.
Miałem trzy loty operacyjne, ale przez pierwsze dwa nic nie widziałem.
A potem chmury się rozeszły.
No i... nigdy czegoś takiego nie widziałeś.
Setki samolotów.
Tysiące ludzi.
Trzeci raz tamtego dnia bombardowaliśmy mosty, stacje kolejowe,
centra komunikacyjne,
więc Niemcy nie mogli wezwać żadnych posiłków.
A najlepsze było to,
że w powietrzu nie było ani jednego myśliwca Luftwaffe.
Niebo było nasze.
Wszystko dzięki twoim trasom, Harry.
Moje bohaterskie opowieści są dla ciebie za mało bohaterskie, Kapitanie Marvel?
Po prostu...
nie wierzę, że to przegapiłem.
SIERPIEŃ DWA MIESIĄCE PO D-DAY
...Armia Czerwona przekroczyła Wisłę...
Gdzie jest Wisła?
Wisła?
Wisła, Wisła...
Jest tutaj.
- Ile to, ponad 700 kilometrów? - Nie, mniej.
I tak wydaje się daleko.
Tak, ale teraz nasi są tutaj. Prawie w Paryżu.
Koszmar Hitlera. Wojna na dwóch frontach.
Z nami pomiędzy.
Szkopy prędzej nas zabiją, niż puszczą.
Bez walki się nie poddamy. Musimy zrobić więcej broni. Co się da.
Jest inny scenariusz.
Wyprowadzą nas stąd, zanim Ruscy nas wyzwolą.
Przeniosą nas w głąb Rzeszy, może do Bawarii.
To da im przewagę. Wszyscy ci jeńcy.
Ale jak to zrobią?
O tak.
Musimy zacząć się szykować.
Oszczędzać racje, trenować ludzi.
Wszystko, co robimy, musi przygotować nas na trzy scenariusze.
Masowa egzekucja, marsz albo zażarta walka.
Chryste.
Jeśli zdobędziemy wybrzeże...
Lecicie do Francji.
Baczność!
Usiądźcie.
Operacja Dragoon rozpocznie się za trzy dni.
Wasza misja ją umożliwi.
CEL NA DZIŚ
Marsylia.
Saint-Tropez.
Tulon.
Wszystkie są ważnymi miejscami lądowania dla naszych sił.
Będziemy mieć siłę żywą, żeby zwyciężyć, ale tylko wtedy,
kiedy wybijemy im oczy.
Niemieckie systemy radiolokacyjne są ustawione tutaj.
Rozwalimy je wszystkie, prowadząc ostrzał z broni pokładowej.
- Tak? - Panie pułkowniku,
Tulon jest 762,04 kilometra stąd,
co daje 1524,08 kilometra w obie strony.
A maksymalny zasięg naszych P-51 wynosi tylko 1609,02 kilometra.
I to przed uwzględnieniem
oporu aerodynamicznego i wagi uzbrojenia,
które są zmienne
i spowodują szybsze spalanie paliwa.
Odrzucane zbiorniki paliwa pozwolą zwiększyć zasięg może do 2215 km,
ale dodadzą też sporo wagi.
Jeśli je potem zrzucimy, to nam odejmie może parę tysięcy kilogramów,
ale wciąż zabraknie nam setek kilometrów.
Ma pan rację, poruczniku.
To będzie trudne.
Ale nie niemożliwe.
Użyjecie każdej kropli paliwa w zbiornikach skrzydłowych.
Spróbujecie wylądować na przyjaznym terytorium.
Damy wam dokumenty,
więc jeśli Niemcy od razu was nie złapią,
możecie być kimś innym.
Może dacie radę wmieszać się w tłum.
Powodzenia z tym.
Jesteśmy z Tuskegee czy nie?
Tak jest!
- Wykonamy to zadanie? - Tak jest!
To bierzmy się do roboty.
Proszę.
Dziękuję.
- Nazwisko? - Burrel.
Front przesuwa się szybko nad łańcuchem górskim.
Kwestia synchronizacji.
Damy radę.
To czysta matematyka.
Dobra, zrzucajcie zbiorniki!
Przyjąłem, panie poruczniku.
Cholera.
Dowódca do eskadry. Nie zbaczać z kursu.
Co z twoimi zbiornikami, Westbrook? Miałeś zrzucać.
Nie spadają.
Dobra, jestem tu. Poradzimy sobie.
Nie zostawimy cię.
Westbrook, musisz mocno szarpnąć.
Szarp! Tak jak ja. No już!
Nie pchasz dość mocno.
Pcham!
Tak jak ja, jasne?
Poszło!
O tak.
Brawo, młody. A teraz do roboty.
Dobra, chłopcy, wracamy do formacji.
Przyjąłem.
Ściana ognia. Wiedzą, że lecimy.
Nie mogło być łatwo.
Nie poleciałem tak daleko, żeby nie strzelać.
Liczyłem, że to powiesz.
Gordon, prowadź.
Westbrook w środku, a ja za nim.
Schodźcie tutaj.
Dawajcie, chłopaki.
Dostałem!
Zabieraj się stamtąd, młody. Westbrook, musisz skakać!
Nie!
Nie, Gordon, skacz!
O nie. Zapłacicie za to.
Dajcie czarnych do reszty.
Tu będzie dobrze.
Mówiłem, że widzę spadochron.
Was też złapali, co?
Kto to?
Podporucznik Alexander Jefferson.
Spadłem około 50 km stąd.
Nie za dobrze z tobą.
Nie, nie.
Jak tylko próbuję się ruszyć... to mdleję.
Musiałeś uszkodzić szyję.
Zobaczmy, co możemy zrobić.
Kto to?
- Nowy komendant? - Jeden strażnik mówił, że kogoś wysłali.
Kiedy nasi wylądowali we Francji, padł rozkaz.
Wszystkie obozy jenieckie przejmuje SS.
- Trochę ich będzie trzeba. - Chcą nas tylko wystraszyć?
Miejmy nadzieję.
Zasady SS wpędziłyby nas w kłopoty.
Tak.
Musimy być w formie.
To nie będzie dobrze wyglądać dla naszych gospodarzy.
Nasi muszą być gotowi do walki. Nie wiadomo, co te szkopy zrobią.
Jeśli wszyscy będziemy trenować, wzmacniać się, mogą to zauważyć.
Ale to urządzenie do wyciągania pnia jest rozwiązaniem.
Wszyscy go używaliśmy.
To ciężka robota.
Zapewni nam potrzebną siłę.
Ustalimy zmiany.
Po paru miesiącach wszyscy będziemy gotowi do walki.
A Niemcy się nie zorientują.
Powiemy im, że zbieramy drewno na zimę.
A więcej drewna to więcej broni.
Proszę usiąść.
Ładny zegarek.
PRZEJŚCIOWY OBÓZ DLA LOTNIKÓW FRANKFURT, NIEMCY
Muszę podziękować.
Te lubię najbardziej.
Ale długopis zatrzymam.
To co... jak się mają sprawy w Stanach?
Alexander Jefferson, podporucznik, 0819461.
Zostawmy te formalności, Jeff.
Czuję, jakbym już cię rozumiał.
Twój ojciec pracował ponad dziesięć lat w firmie produkcyjnej Elijaha McCoya,
montując oliwiarki do hamulców.
Zarabiał 17 dolarów na miesiąc.
Nic dziwnego, że wybrałeś chemię.
W Niemczech wysoko cenimy naukowców.
Choć na pewno wiele laboratoriów w Ameryce by cię zatrudniło.
Do czyszczenia toalet.
Jaki był wasz cel?
Richard D. Macon, podporucznik, 0821916.
Skąd ta kontuzja szyi?
Boli cię?
Podporucznik, 0821916.
Kocham jazz.
Wciąż pamiętam odwiedziny w dzielnicy Paradise Valley w Detroit.
Na pewno ją znasz.
Alexander Jefferson, podporucznik, 0819461.
Co to za miejsce w Los Angeles, gdzie muszą mieszkać czarni?
Tak. To Watts.
Znam takie miejsca.
Czemu walczysz za kraj, który tak cię traktuje?
Znasz jakiś lepszy kraj?
Wiem,
jakie wady ma mój kraj.
I wiem, że bardzo się stara dorosnąć do swojej wizji.
A kiedy wrócę...
pomogę mu to zrobić szybciej.
No nie wierzę.
- Daliście im popalić? - Znacie ich?
Jakie są wieści?
To Czerwone Ogony!
Z którego pułku?
Mówię wam, że to Czerwone Ogony.
Jakieś wieści?
To nie ich miejsce!
- Skąd jesteście? - No skąd?
Spadli nad Berlinem.
Wyglądam jak cholerna kaleka.
Wyglądasz jak cholerny żołnierz.
Co my tu robimy?
Ilu złapali?
Hej, Czerwone Ogony.
Wiele razy ratowaliście nam tyłki. Serio.
- Z jakiej grupy jesteście? - 332.
Pomogę wam.
Jestem w północnym.
- Dzięki. - Chodźcie z nami.
Pomożemy wam.
Co tu mamy?
- Dawaj. - Rany, co to?
Psiakrew, Murph.
Podporucznik Alexander Jefferson, 332. Grupa Myśliwska.
Podporucznik Richard D. Macon, 332. Grupa Myśliwska.
Panowie, witajcie w raju.
Kontynuuj, poruczniku.
Dobra, na czym byliśmy?
Nie, ty rozdajesz.
- Ja już rozdawałem i wygrałem. - Dobra.
Zobaczmy, ile więcej papierosów od ciebie wyciągnę.
Chryste. Lecimy.
- Grasz, Murph? - Nie.
Pomiń go.
Dużo na ciebie zrzuciliśmy. Z wszystkim dałeś radę.
Zrobiłeś więcej, niż trzeba.
Dziękuję, sir.
Dlatego masz miesiąc przerwy.
To znaczy przepustkę?
Od jutra.
Przepraszam, sir, ale mam wybór?
- Bo trochę czuję... - Słuchaj, Crosby.
Musisz być sprawny.
Potrzebujesz wakacji.
Prawdziwego odpoczynku. Jesteś dla nas zbyt ważny.
Jasne?
Tak jest.
W jakiej sprawie?
Jak wyjaśniałem już trzy razy trzem osobom, z którymi rozmawiałem,
jestem przyjacielem.
Dzwonię już od paru dni.
Subalternka Wesgate dała mi ten numer.
Pani kapitan Wesgate jest niedostępna.
Pani kapitan?
Dobrze. Wyszła na lunch? Długo jej nie będzie?
- Nie mogę powiedzieć. - A może jej pani przekazać, że...
lecę do domu i przez dłuższy czas nie będzie mnie już w Londynie.
Przekażę wiadomość, sir.
Dziękuję.
Podwójny drut kolczasty,
co 50 metrów wieża strażnicza i wszędzie psy.
Ucieczka stąd nie wchodzi dla mnie w grę.
Nie musiałbyś biec.
- Nie wiem, Bob. - Mówię ci, to zadziała.
Nawet jeśli zdobędziemy auto
i któryś biały zgodzi się prowadzić...
Dwóch. Musi być dwóch. Szkopy zawsze jeżdżą parami.
Dobra, czyli mamy auto,
dwóch białych gości w mundurach nazistów,
ale przecież z Frankfurtu jechaliśmy tu cztery dni.
Z czego połowę pociągiem.
No bo gdzie zatankujemy?
Przecież nie zatrzymamy się po to w jakimś obozie.
Jedziemy, póki starczy paliwa, a potem idziemy.
Trzy dni i jesteśmy na przyjaznym terenie.
Alex to rozplanował.
Co o nich myślisz?
Nic o nich nie myślę.
Może coś powinniśmy.
Wymarzona dziewczyna?
Nie moja.
Moja wymarzona ma niecałe 160 cm.
Krągłe biodra.
Skórę jak Lena Horne.
A dokładnie w tym momencie, poruczniku,
całuje czule w czoło ostatniego z wychodzących ze szkoły piątoklasistów,
po czym niezwłocznie wsiada do autobusu numer 54
i jedzie prosto na Marion Street 650,
gdzie wygląda przez okno, sumiennie czekając,
- oczywiście na mnie. - Chciałbyś.
Tak, chciałbym.
To...
To tylko kolejny mokry jeniecki sen dla Turnera z 112.
Dopilnuj, żeby zapłacili ci old goldsami,
bo te papierosy są do dupy.
Tak czy siak...
Przydałoby się omówić strategię z tamtym majorem.
Buckiem.
Nie zamienił z tobą nawet słowa, odkąd tu trafiłeś.
A już jesteś jego.
Lataliście P-51?
P-39, P-40, P-47, P-51, AT-6.
AT-6. Szkoliłem się na AT-6.
Potężna maszyna.
P-51 są o wiele płynniejsze.
Łatwo się przestawić.
Kiedy zaczynałem, chciałem latać myśliwcami.
A potem zakochałem się w dużych samolotach.
No tak... ja od dzieciństwa budowałem modele.
Wszystkie, jakie się dało.
Ale moim absolutnym arcydziełem
był Supermarine Spitfire,
z dwoma pływakami na pół metra i rozpiętością skrzydeł na jeden metr.
Sam rysowałem plany ze zdjęć w gazetach.
No proszę.
Co tam czytasz?
Historię o artyście.
Poświęca wszystko dla swojej pasji.
KSIĘŻYC I MIEDZIAK
BILET W JEDNĄ STRONĘ DO RZESZY
Ty to narysowałeś?
Tak jest.
Wierne odwzorowanie?
Mniej więcej.
Ale bez wysokości.
Wiesz, przydałaby się nam twoja pomoc.
Wam?
Kilkoro z nas rozważa kolejne kroki, rozpatrując różne scenariusze.
Nie możemy czekać na odstrzał.
No tak... zauważyłem nowych, mocniejszych strażników.
Tak, mam na to plan.
Co ja miałbym robić?
To.
Potrzebujemy mapy okolicy, żeby uciec.
Pierwszego dnia wszyscy goście zwrócili się do ciebie.
Miałeś ostatnie słowo. Czemu nie narzekałeś, że śpimy w ośmiu?
Powiedzmy, że przynajmniej wiedziałem, że nie jesteście szpiegami.
Cholerna ironia, co?
Gale Cleven, major, 100. Grupa Bombowa.
Wszyscy mówią na mnie Buck.
Podporucznik Alexander Jefferson, 332. Grupa Myśliwska.
Możesz mówić mi Alex.
John ci to zademonstruje.
Podaj papiery, od razu złap za nadgarstek.
Walnij go prosto w skroń.
Tutaj albo tutaj. Znokautuj go.
O tak. Ustawcie je. Przesuńcie się na środek.
Tak pomoże wam siła ciężkości.
...jakby co, to te drzazgi załatwią wszystko.
Cięcie nie zrobi żadnej krzywdy.
Prosto w szyję, jasne?
Potem pchniecie i rozerwiecie mu gardło.
Rozumiecie?
Pani zaprasza pana do hotelu.
Dobrze. Dziękuję.
Dobranoc, sir.
Sandra.
Sandra?
Wychodź albo ja wejdę.
Sandra.
SYN SWEGO KRAJU
Wybacz, Croz. Znów mnie wezwano.
Tak pewnie będzie lepiej.
Twoje miejsce jest przy Jean, a my wciąż musimy wygrać wojnę.
Zawsze będę mile wspominać nasze wspólne chwile.
Całuję, Sandra.
Kiedy wyjeżdżasz?
Jutro rano.
Cztery tygodnie w Nowym Jorku.
- Ale ci zazdroszczę. - Tak?
Powiedziałem pułkownikowi, że tego nie chcę.
To ci się przyda.
Co to ma znaczyć?
Że myślę, że ci się to przyda.
Cieszysz się, że zobaczysz Jean?
A jeśli nie będzie tak samo?
Nic nie jest takie samo.
Nic.
I nigdy nie będzie.
Pełna racja.
Dzięki.
...prowadzony przez Armię Czerwoną.
Jezu Chryste.
Rosjanie weszli do Niemiec.
Prusy Wschodnie.
Jak blisko?
Zgasić światło.
Są blisko.
Bardzo, bardzo blisko.
W NASTĘPNYM ODCINKU
Maszerować!
Dali nam 30 minut. Potem wymarsz.
Chyba nie chcesz uciekać?
Nie w tym mrozie.
Wiecie, gdzie jesteśmy?
Norymberga.
Jesteśmy w sercu ich ojczyzny.
„Kto walczy z potworami, niechaj baczy, by sam przy tym nie stał się potworem”.
Tak, robiliśmy trudne rzeczy.
Za to, do czego są zdolni...
Zasłużyli na to.
Jestem za. Uciekamy dzisiaj.
Idź. Zaraz dołączę.
Nie strzelać. Idź, Buck.
Napisy: Marzena Falkowska