Best eng, hè?
Ja.
Ik zit te trillen van angst.
Oké.
Het is een eerste date.
Laten we het rustig aan doen.
Wat is daar nou leuk aan?
Het leuke "mijn grenzen respecteren en persoonlijk comfort".
Kom op.
Wat dacht je dat we hier gingen doen?
Wacht, ik meen het.
Stop. Waar ben je mee bezig?
Met wat ik maar wil.
Stop.
U hebt mijn leven gered.
Wie bent u?
Ik moet het weten.
Wat ben jij in vredesnaam?
Nee. Alsjeblieft, nee.
Geen geluk in slaapland?
Vanavond niet.
Gisteravond ook niet.
Ik had gehoopt dat je verlof bij de FBI je rust zou bevorderen.
En het niet zou belemmeren.
Geen zorgen. Ik wen gewoon nog aan het normale leven.
Ik heb een jaar niet gegeten of geslapen. Tijd was 'n platte cirkel.
Dit is vast heel normaal voor iemand die uit de catacomben komt.
We hebben nog niet de kans gehad om over je ontberingen te spreken.
En de...
Alsjeblieft, luitenant.
Dit is het. Je kijkt ernaar.
Uiterste verveling.
Jij bent mijn Wilson.
Daarom is het ietwat verontrustend
-dat je mijn planten hebt vermoord. -Ja.
Ik heb in mijn tijd geneeskrachtige kruiden geteeld,
talloze moestuinen
en zelfs een keer een hele boomgaard van apenbomen,
en geen enkele was zo verborgen als jouw spinnenkruidvariant.
Eén woord, Crane: plantenvoeding.
In alle eerlijkheid, luitenant,
toen je weg was, heb ik elk uur van de dag geprobeerd om je terug te brengen.
Andere verantwoordelijkheden deden er niet toe,
zelfs de tuinbouw niet.
Dat is nogal deprimerend.
-Ja. -Ja, zeg dat wel.
Ik heb een idee.
Over een paar uur kunnen we naar de kwekerij
en wat nieuw groen gaan halen.
Met wat geluk, kunnen we op tijd naar Colonial Times
voor hun ontbijtmenu.
Ik denk dat ik even ga rennen.
Er is een route die Jenny en ik vroeger namen.
Luitenant,
ik weet dat je overgang een beproeving is.
Maar geloof me, het wordt makkelijker.
-Ik zie je over een paar uur. -Ja.
Miss Corinth, wat een aangename verrassing.
Jeetje, we hebben elkaar...
Goh, al twee weken niet meer gezien.
Tweeënhalve week eigenlijk, maar ach.
Wat brengt jou hier?
We planten bloemen voor een historische restauratie.
Jij?
Gewoon om het huis wat te versieren.
Ik heb de planten van mijn huisgenote verwaarloosd en ze zijn gestorven.
Dat gebeurt er als je dingen negeert.
-Miss Corinth... -Zoe.
Noem me gewoon Zoe, net als een normaal mens zou doen.
-Miss Zoe, ik... -Zoe.
Zoe,
ik bied je mijn diepste excuses aan.
Tijdens onze relatie raakte m'n partner vermist. Of ja, ze nam verlof.
Je hoefde alleen maar te bellen.
Of te sms'en.
Ik ben een grote meid. Ik kan het wel aan.
Ik vond je niet het type dat zomaar verdwijnt.
Dat probeer ik niet te zijn.
Maar het lijkt alsof ze altijd op mijn pad komen.
Ik heb geen idee wat dat betekent.
Ik ga nu, goed?
Als je openstaat voor suggesties, zou ik die varens inruilen voor cactussen.
Zeer weinig onderhoud.
-Wat? -Ik weet wat je zou zeggen.
Kom op, luitenant.
Slechts één lange, eindeloze dag.
Die op je hamert tot je gek wordt.
Weet ik. Ik ben je een belletje schuldig.
Wil je het goedmaken?
Bedankt dat je dit wilt doen.
Ik had het je niet gevraagd als het onbelangrijk was.
Maar drie dubbele moorden in een week, alles aan flarden gescheurd.
Ik wil best even kijken.
Dat is 't minste wat ik kan doen nadat ik de stad verliet.
Een bericht was fijn geweest. Ik maakte me zorgen om je.
De volgende keer zal ik iets laten weten. Heb je een pen?
Doug Frank en Krissy Kowalick. Gedood en uiteengerukt bij de auto.
Zoals je kunt zien, is het nauwkeurig,
maar ook snel, willekeurig en vol woede gebeurd.
Net een crime passionnel, maar dat klopt niet.
Dat is het vreemde.
De daad lijkt persoonlijk, maar het patroon is pathologisch.
Zelfs met de vreemde werkwijze is de methode consistent.
Stelletjes, 's nachts, altijd zulke gruwelijke, agressieve sneden.
En steekwonden.
Twee verschillende wapens.
Slechts één set laarsafdrukken, niet van de slachtoffers.
Grote jongen. 1,95 meter en zo'n 110 kilo.
Hij gebruikte een bijl en een speer.
-Ben je iets op het spoor? -Sorry, Danny.
Ik ben hier niet klaar voor.
-Kun je agent Foster op de zaak zetten? -Ze is heel goed, maar ze is jou niet.
Zij werkt op dit moment voor je.
Ze zal moeten volstaan.
Ik heb je ontslag nooit ingediend.
Wat?
Wat je deed was onbezonnen en illegaal.
Ik wou je de tijd geven om alles op een rijtje te zetten, in stilte en intern.
Ik heb fouten gemaakt in het verleden. Daar heb ik spijt van.
Weet je waar ik spijt van heb? Dat ik ben gekomen.
Je weet hoe erg dit is. Daar ben ik van overtuigd.
-Ik heb je hier nodig. -Ik heb tijd nodig, Danny.
Daarna kan ik gaan wennen aan het idee om weer aan het werk te gaan.
Misschien.
Het spijt me.
Dit is geen gewone seriemoordenaar, toch?
Kom over een uur naar de archieven.
Zit je?
Nee.
Ik sta fier rechtop, luitenant.
Want ik breng het woestijnklimaat naar ons Midden-Atlantische verblijf.
Het is onzinnig, heel onnatuurlijk
en toch, omdat ik het wil, is het zo.
De schoonheid van Amerika.
En...
-Hoe was jouw uitstapje? -Onderbroken.
Reynolds belde me voor een moord.
Is dit het deel waarvoor ik moet zitten?
In de afgelopen week zijn er drie dubbele moorden geweest.
Allemaal stelletjes, allemaal met specifieke wondpatronen.
Nette amputaties, steekwonden.
Snijwonden die toegebracht worden door 'n hellebaard.
Slechts één set laarsafdrukken van een grote, gespierde man.
Weet je wat dat betekent?
De Kindred is teruggekeerd naar Sleepy Hollow.
De Kindred geeft eindelijk gehoor aan de oproep van je baken.
Hij is het laatste overblijfsel van de duistere ruiter van de Dood.
Hij zal een geweldige luitenant zijn aan mijn zijde.
Ja, het was een geluk om de Kindred te vinden.
Genegeerd door zijn beulen en gedoemd om alleen over de aarde rond te dwalen.
Ik weet zeker dat hij graag wil dienen.
Je lijkt ongelukkig, mijn schone. Bezorgd.
Vertel me wat er scheelt.
Ik ben nog niet op volle kracht.
Mijn beloning is vernietigd.
Ook ik ben teleurgesteld over zijn verminderde kracht.
De Kindred is vertraagd door het verzwakte signaal.
Wees geduldig. Hij zal komen.
Nee, dit is anders.
Die doos was al meer dan 4000 jaar mijn enige metgezel.
Ik weet niet waarom ik er zoveel om geef, maar het is wel zo.
Ik herinner me de eerste keer dat ik je zag.
Een slaaf van de mensheid, een geketende doofstomme.
Ik hield toen van je, net zoals ik nu van je hou.
Je deelt dan wel dezelfde essentie van de mensheid als de stervelingen...
Maar jij bent geen gewone sterveling.
Jouw beloning is niet belangrijk.
Je hebt een monster gecreëerd
met hulp van heksen en Benjamin Franklin
-om de Hoofdloze Ruiter te verslaan? -Correct.
Omdat de Kindred zijn hoofd heeft,
-en daarom net zo krachtig is? -Precies.
En dat leek jou een goed idee omdat...
We konden toen nog op die Franklinstein rekenen.
Hij was 'n ongelukkige bondgenoot in de oorlog tegen 't kwaad.
Hij is nu teruggekeerd met een nieuw doel,
dat maar één oorzaak kan hebben.
Pandora en de Verborgene hebben hem opgeroepen voor zichzelf.
Kan ik iets doen? Ik voel me nogal nutteloos.
Als je gelijk hebt, zal dit ding niet stoppen met doden.
Je kunt helpen.
Zet de middelen op het bureau in.
Crane heeft gelijk. We moeten elk middel benutten.
Moet je vanavond op patrouille?
Kun je zoeken naar mogelijke locaties?
Romantische plaatsen, in de open lucht, weinig tot geen getuigen.
Goed. Ik zal de zoektocht verkleinen.
-Bedankt. -Ja.
Handgevlochten leren draad?
Om delen van de Kindred aan elkaar te naaien.
Ik kan raden wie de maker is.
Franklin, ik eet mijn naalddoos op
als ik nog één van deze Kindred-draden moet vlechten.
Ben ik nog niet genoeg gestraft?
Vergeef me.
-Ik dacht dat je... -Benjamin Franklin was? Helaas.
Hoewel ik om kwart over twaalf met hem had afgesproken.
Succes. Ik wacht al sinds deze middag.
Mr Franklin zal niet komen.
Hoe weet je dat zo zeker?
Gezien hij weinig overlaat aan het toeval,
wed ik dat dit zijn manier is om elkaar te leren kennen als missiepartners.
Ervan uitgaande dat je meer doet dan simpel naaiwerk, Miss Ross.
Mijn naam is Ichabod Crane.
De jongen van Oxford. In hemelsnaam, Mr Crane, als ik zo bot mag zijn,
ik heb geen tegenhanger nodig.
Het laatste wat ik wil, is verantwoordelijk zijn
voor een schietgrage revolutionair of, in jouw geval, een rebelse boekenworm.
Ik ben zeer bekwaam, bedankt.
Afgaand op je voormalige partners,
zal ik een matigende invloed zijn op jou, niet andersom.
De missie voor morgen vereist een vrijmetselaarscode.
Ik weet vrij zeker dat je daarom werd gevraagd.
Kom morgenavond naar het Ridotto-theater.
Om 20.00 uur.
Mooi.
Academiae Philadel, in Pennsylvania.
Waarom had Betsy Ross een schrift van die universiteit?
Dat was eigenlijk van Franklin.
Hij richtte een medische school op, de eerste en enige in de koloniën.
Hier.
Franklins notities, natuurlijk gecodeerd in z'n eigen alfabet.
Tijdens en na de Kindred-mislukking
experimenteerde Franklin met Kindred-proxy's.
Ondode wezens van bricolagesoldaten die hij tot leven bracht
zonder de onsterfelijkheid van de Kindred.
Hij wilde deze beesten bestuderen,
zodat als hij ooit een deel van de Dood vond,
een enorme Kindred in toom kon houden.
Helaas zonder resultaat.
Of hij heeft het goed verborgen.
Dat zijn zijn resultaten.
-Ja. -Luitenant...
"Modereren van invloeden voor Kindred-proxy's.
"Ten eerste is de Kindred een wezen van gewoonte.
"Wanneer ze alleen gelaten worden, keren ze terug naar bekende plaatsen,
"begraafplaatsen, wederopstandingsplaatsen."
"Ten tweede kan de Kindred gekalmeerd en zelfs geleid worden door vibraties,
"met name met een glasharmonica."
Juist. Sinds wanneer kun jij Franklin lezen?
Je was een jaar weg en ik begon me te vervelen.
Wat is die glasharmonica?
Een instrument dat Franklin heeft uitgevonden voor feestjes...
En blijkbaar voor slaapliedjes voor de Kindred.
Dat kunnen Jenny en Joe doen.
Misschien kunnen ze Franklins glasharmonica vinden
en die gebruiken om de Kindred naar een nog nader te bepalen val te lokken.
In tussentijd zullen wij kijken of ons wezen der gewoonte
zijn begraafplaats heeft bezocht in de diepten van de tunnels.
Echt wel.
Heb je licht?
Jen...
-Dit is de aansteker van je vader. -Dus?
Het is al vreemd dat we het van hem hebben gestolen,
laat staan dat jij met een Zippo uit de jaren 90 rondloopt
terwijl je 'n zaklamp op je telefoon hebt.
We stelen altijd dingen. We stelen nu dingen.
Ezra was gewoon iemand die iets had dat wij wilden
en je hebt gelijk, we hebben 't niet meer nodig.
-Dus, mag ik? -Oké.
-Geweldig. -Oké.
Goed, heb je het?
Lopen en sms'en? Je gaat met de tijd mee.
Het is Miss Corinth.
Ze wil afspreken om een boek dat ik geleend heb terug te krijgen.
Dat is een goed teken, toch?
Niet echt. Het is een slecht teken.
Je hebt elk boek dat bestaat.
Als ze jou iets leende, wilde ze een band met je.
En nu wil ze het terug omdat ik die band kapot heb gemaakt.
Ik was erg op haar gesteld, luitenant.
Dat weet ik. Gewoon een slechte timing.
Hij is hier zeker geweest.
Veel moordenaars verzamelen spullen van hun slachtoffers
om zo verbonden met ze te blijven.
Maar dit...
Het voelt alsof hij iets probeert te begrijpen.
Luitenant.
-Sinds wanneer schrijft de Kindred? -Sinds wanneer wil hij dat?
Franklins lijst met kalmerende invloeden.
"Een wezen der gewoonte dat teruggaat naar z'n oorsprong." Thuis, dus.
"Trillingen van 'n glasharmonica." Oftewel...
Muziek, ontspanningstherapie.
Dit heeft invloed op mensen, niet op monsters.
En de woede achter de moorden.
Woede, pijn, verlangen, emoties...
De Kindred wordt meer dan kwaadaardig.
Hij wordt menselijk.
Sleepy Hollow Koetsritten
Nee.
Kom op.
Hoi.
Goed idee, Mills.
Het profiel van het monster zette me op het juiste spoor.
Daarom laat Reynolds je niet gaan.
Daar denkt hij anders over als hij weet dat ik een monster heb gecreëerd.
Een mens.
Volgens de ongewoon vage notities van Franklin
ontwikkelen deze wezens met de tijd unieke menselijke trekjes,
een persoonlijkheid, emoties.
We denken dat de Kindred stelletjes vermoordt omdat hij jaloers is
op de liefde en de band die hij niet kan krijgen.
Ook al hebben we een manier om hem te vermoorden...
We kunnen een semi-bewust wezen niet zomaar doden.
We hebben de Kindred niet geleerd wat fatsoen en moraal is.
Wij moeten dit op een humane manier laten eindigen.
Ik snap dat jullie je schuldig voelen.
Maar of het nu een monster, een mens of iets daartussenin is,
het vermoordt onschuldige mensen.
We moeten het stoppen.
De Vrijmetselaarscel werkte bij de Doodsruiter.
Met de harmonica kunnen we de Kindred naar binnen lokken.
Franklin had de vervelende hobby om de teksten van liedjes te herschrijven
om te laten zien dat die de melodie belemmerden.
Om zijn punt duidelijk te maken,
maakte hij 'n variatie op 'n lied van Charles Wesley,
Come, Thou Almighty King.
"Come, Thou Almighty Kin."
Als in "Kindred."
Dit is het oproepliedje.
Ik zeg alleen maar
dat een kop koffie samen niet het einde van de wereld is.
Ik wil geen latte drinken met mijn idiote vader.
Waarom ben je hier zo mee bezig?
Omdat ik precies hetzelfde deed.
De hele week voor ik uitgezonden werd, sliep ik op de bank bij een vriend.
En ik regelde het zo dat ik mijn spullen ging pakken
als mijn vader niet thuis was.
Weet je wat ik ervoor over heb om hem te zien,
of om nog even met hem te kunnen praten?
Zo'n beetje alles ter wereld.
-Het spijt me, Joe. -Nee, ik wil niet dat je spijt hebt.
Je moet alleen je ego even opzij zetten en met hem praten.
We hebben dit al besproken.
Abbie wil hem niet spreken.
Jen, je kunt Abbie niet als excuus gebruiken
om geen relatie met je vader te hebben.
Dit is jouw leven.
Je moet je eigen leven leiden.
-Laten we dat ding een draai geven. -Goed.
Ja.
Zes jaar pianolessen.
Ik had los kunnen gaan op een glasharmonica.
Een gemiste kans.
Zeg, Crane?
Geef ons de bladmuziek voor het oproepliedje.
Geweldig.
Die ligt nog in de archieven.
Ik heb het zo hier voor jullie.
Goed gedaan, professor Crane, idioot.
-Zoe. -Hoi.
Goedenavond.
Wat doe je hier?
Een tijd zien af te spreken bleek moeilijker dan de ontmoeting zelf,
dus ik kom even langs om het op te halen.
Mijn boek.
Jouw boek. Natuurlijk.
Hoe heette het ook alweer?
A People's History van Howard Zinn.
Natuurlijk.
Juist. Ik weet niet precies waar je boek is
en het probleem is dat ik het op dit moment nogal druk heb.
Waarmee?
Je bent alleen in de archieven en doet letterlijk niets.
Ja, ik snap waarom je dat denkt, maar ik...
Zoe, ik ben...
Het is moeilijk uit te leggen.
Vertel me gewoon wat er is.
Heb je een vrouw of een geheime familie? Ben je een drugsverslaafde?
Nee, ik...
Joe, hij komt eruit.
Kom op, probeer iets.
Het werkt.
Wat gebeurt er?
Waarom stopt hij?
Wat is hij aan het doen?
De muziek hield zijn aandacht niet vast.
Er is nog iets anders. Hij volgt iets.
Waar is hij heen?
Ik snap het nu.
Dit gaat niet alleen om afgunst en straf. Hij zoekt een band.
Hij wil een vrouw.
Ik heb mijn familie over je verteld.
Ik vroeg mijn zwager je te helpen met je immigratie.
Wat erg aardig was en ik ben erg dankbaar...
Nee, het was stom.
Niets hiervan deed er voor jou toe, het was niet echt.
Het zat tussen mijn oren
dat we een speciale band hadden, maar blijkbaar is dat niet zo.
Laat ook maar. Ik ga nu.
Van mij.
Als je me achtervolgt, sterft ze.
Normaal neemt hij ze mee naar de tunnels,
maar die plek is bekend.
Waarom verandert hij van werkwijze?
Hij vermoordt slachtoffers, hij ontvoert ze niet.
Hij wil niet meer wachten. Hij wil een bruid en wel nu meteen.
Het Koetshuis.
De Kindred is daar eerder geweest.
De Hoofdloze Ruiter probeerde zijn bruid daar ook te houden.
Ik sms je het adres. We zien je daar.
En dan?
De Kindred heeft Zoe, we kunnen niks tegen 'm beginnen
en het is mijn schuld.
Ik bracht de Kindred naar deze wereld
met dezelfde ongevoeligheid waarmee ik arme Zoe achterliet.
Ik verdween uit haar leven.
Als hij haar pijn doet...
De Kindred wil haar niets aandoen.
Hij wil jou pijn doen en dat is goed.
Hij krijgt vreugde door jouw lijden en dat geeft ons tijd.
We krijgen haar wel terug.
Juist.
Maar hoe?
Ondanks alle experimenten van Franklin bieden deze boeken niks nuttigs.
Wacht. Wacht even.
De Universiteit van Pennsylvania?
Dat lijkt op het symbool van het operahuis.
Welk operahuis?
Het operahuis van Jersey, waar we Franklins harmonica stolen.
We hadden geluk. Toen was hij er de beschermheer,
maar toen heette het anders.
Het Ridotto-theater. Ja, dat ken ik goed.
Wacht. Dus je kent het embleem? Het staat op een vreemde deur.
Inderdaad.
Betsy en ik moesten van Franklin de medische voorraden verstoppen.
Het was onze eerste missie.
Weet je hoe laat de deuren op slot gaan?
18.30 uur. Haast je.
De aria van Venere Bella begint zo.
Die zou ik niet willen missen.
Mooi.
We zijn een uur te vroeg.
Wist je dat de deuren om 18.30 uur sluiten?
Nee. Ook niet dat je een beschermheer van de opera was.
Op Oxford was het mijn leven.
Mr Crane, ik hoop niet je denkt dat deze verwarring
betekent dat ik je opzettelijk wilde misleiden.
Mijn lieve Miss Ross, je probeerde me buiten te sluiten
en toen ging je weg vlak voor Venere Bella,
Cleopatra's uitvoerige en langverwachte aria.
Je deed dit om zo met de extra tijd
onze missie alleen uit te voeren.
Ik weet dat je me wilde misleiden.
Maar je zult met iets beters moeten komen.
Kom. De voorraad ligt al binnen.
Hoe vind je dat voor 'n rebelse boekenworm?
Je voldoet, denk ik.
Laten we nu die zogenaamde kalmerende invloeden opbergen.
De medische voorraad die we voor de Britten verstopten, was een dekmantel.
De hele school was een dekmantel voor de Kindred-experimenten.
Dit embleem staat symbool voor de Kindred,
maar het is ook de ultieme fail-safe.
Zijn enige echte kalmerende invloed.
Dat symbool zagen we.
Met een kruis aan de onderkant. Het Venus-symbool.
Zeg je nu dat Franklin echt een vrouw voor de Kindred heeft gemaakt?
Gezien Franklin weinig aan het toeval overlaat,
ben ik er vrij zeker van.
Ze zitten in de schuur achter het Koetshuis.
Zo te zien wil hij toeslaan. Waar zijn jullie?
We namen een kleine omweg.
Aanschouw...
De Kindress.
En dat mag van het lijstje.
Ze is hier.
EN MET DE WOORDEN VAN DE OUDEREN
ROEP IK DE ZIEL VAN MIJN VRIENDIN OP. HET LICHAAM VAN MIJN...
Nou...
Dat was eigenaardig.
Heb je hem nooit goed kunnen bekijken?
Hij was vreselijk verminkt.
Hij zei niet veel.
Het spijt me. Meer weet ik echt niet.
Ik weet wat je denkt.
Mills zou hem levend hebben gepakt.
Ze is een briljante agente, Reynolds.
Praat nog een keer met haar en vertel haar hoe belangrijk ze voor je is.
Zoe.
Voor jou.
-Vond je het mooi? -Zeker. Heel erg.
Bedankt.
Zou het stom zijn om je te vragen hoe het met je gaat?
-Ietwat overweldigend. -Natuurlijk.
Ik ben gewoon blij dat ik nog leef.
Zoe, het spijt me echt.
Voor alles.
-Je hoeft dit niet te doen. -Nee, alsjeblieft.
Mijn nalatigheid was verschrikkelijk.
Ik hoop dat je weet dat ik veel om je geef
en ik zou geluk hebben
als ik samen mag zijn met een vrouw met jouw schoonheid en karakter.
Ik zou willen dat ik klaar was om me vast te leggen.
Om eerlijk te zijn, Ichabod, denk ik dat je er wel klaar voor bent.
Ik denk alleen niet dat ik de juiste persoon ben.
En dat is niet erg.
Miss Corinth.
Vaarwel, Mr Crane.
Vijf minuten. Meer heb ik niet nodig.
Dus.
Wat is er, Danny?
Weet je waarom ik verliefd op je werd tijdens onze opleiding?
Je was slimmer, werkte harder en rook beter.
Ik deed beter m'n best door jou. Je maakte een betere man van me.
Maar de laatste tijd herken ik die man niet.
Ik bedoel dus maar dat je een goede agente bent
en het bureau gaat je missen,
maar we moeten het zonder je zien te redden.
Abbie Mills verdient beter.
Hou je van me?
Dat heb je nog nooit gezegd.
-Dat was niet nodig. -Ja.
Ik geef om je, Abs. Dat zal ik altijd doen.
En ik wil gewoon dat je gelukkig bent.
Ik wil mijn excuses aanbieden voor hoe ik ben weggegaan.
Ik kom weer werken.
Ik wil weer aan het werk en dat heb ik nodig.
Ik ben er nu klaar voor. Dus bedankt.
Tot maandag.
De Kindred is hier maar tijdelijk
en zijn aankomst betekent een nieuw begin.
Hij zal een compleet leger gaan leiden,
allemaal om mij te dienen.
Ja, mijn liefste.
Ze hebben het geluk om jou te mogen dienen.
Net als ik.
Toch denk ik dat ik je beter kan dienen
als ik mijn krachten terug heb.
Dan kunnen we elkaar dienen.
En als één regeren.
Wat zeg je ervan, mijn liefste?
De Kindred...
Hij vertrekt uit Sleepy Hollow. Maar waarom?
Mijn meest waardevolle luitenant verlaat zijn post.
Waarvoor? Voor de liefde?
Die zwakte?
Ik sta niet toe dat mijn macht verzwakt door onnodige partnerschappen.
Deze onbeduidende menselijke behoeftes.
Ik sta geen zwakte toe.
Oké.
Wat is dit, het amateuruurtje?
Niet echt het potje dat ik beloofde, hè?
Ik ben bang dat mijn gedachten ergens anders zijn.
Die van mij ook.
We hebben veel meegemaakt.
Maar het is fijn om thuis te zijn.
Over thuis gesproken,
is dit nieuwe Tex-Mex-interieur echt het nieuwe normaal?
Ja. We zijn nu zo'n familie.
Jemig, je bloedt.
Ik haal wel een pleister.
Niet valsspelen.
-Alsjeblieft. -Alsjeblieft.
Alsjeblieft.
Oké. Hier.
Vinger. Bedankt.
-Jij bent aan de beurt. -Eindelijk.
Vertaald door: Rick de Laat, Deluxe