Niet zo vreselijk.
Echt, Crane?
Ik drink geen koffie meer.
Je hebt het genot van de cafeïnehoudende boon af moeten zweren
tijdens je verblijf in de catacomben.
Maar jij en ik kennen allebei
je sterke verlangen
naar de cappuccino con doppio caffé.
We kunnen onze ware ik niet verbergen, luitenant.
En als jij en ik wederom het mogelijke einde der wereld tegemoet gaan,
moeten wij de geneugten des levens met heel ons hart omarmen.
Zo is het.
Wat is dit?
Bacon?
Met ahorn
en een vleugje Meyer citroen.
Bourbon.
Er is een nieuwe luxe donutwinkel geopend
en ik wilde je verrassen.
Manna uit de hemel.
Ja, aangezien we teruggaan naar de catacomben
en dat nog het dichtst in de buurt komt
van de hel,
reken maar dat ik dit ga opdrinken.
Lekker.
Er zit daar iets.
Luitenant.
Ja.
Ik vind het doodeng die plek weer te zien.
En nee, ik laat je niet alleen gaan.
Wat jij doet, doe ik ook.
Dat is de afspraak.
Zonder twijfel een waarheid als een koe.
-Oké. -Dat kan ik goed, toch?
-Dit vind ik niets. -Ik ook niet.
We hebben dit eerder gehad.
Eerst probeert ze ons vertrouwen te winnen
en dan naait ze ons erbij voor haar megalomane vriendje.
De Verborgene is mijn echtgenoot.
Of dat was hij.
Sinds ik ben verstoten,
ben ik een van de miljarden die hij zal afslachten
als hij almachtig wordt.
En daarom moeten we het verleden achter ons laten.
Nee, Crane. Ik ben het met J eens.
Je hebt maandenlang mensen vermoord en geterroriseerd.
Daar ben ik nog niet overheen.
Het maakt niet uit of jullie me vertrouwen of niet.
Ik wil alleen maar deze wereld redden van de ondergang.
Is dit een goed moment om erbij te komen?
Lid worden, zomaar?
Ik kan net doen of ik niets gezien heb.
God.
Teruggaan naar mijn normale leven.
Maar dat zal er wel niet in zitten. Ik wil gewoon helpen.
Dit is niet iets wat je zomaar even doet.
Als de wereld op het spel staat, moet ik alles doen om te helpen.
Wie "A" zegt, toch?
-Het is een uitdrukking. -Weet ik.
Ik vergeef het me nooit als jou iets overkomt.
Hier wil ik zijn.
Hier, voor jou.
Als dit voorbij is,
gaan we terug naar dat huis in Virginia Beach.
We hebben iets in te halen.
Daar houd ik je aan.
Welkom aan boord.
Acht uur. Daarna is het Zand in de Zandloper op.
Dan wordt de Verborgene almachtig.
En met almachtig bedoel je...
Hij zal de volle macht van de oude goden bezitten.
Genoeg om elk levend wezen op deze wereld te vernietigen.
Ons plan is tweeledig.
De luitenant en ik reizen naar de rivier de Delaware,
waar we met Betsy Ross' vlag naar de catacomben gaan.
Daar herstellen we de doos van Pandora
en verzwakken we de Verborgene.
Ondertussen doen jullie je best
hem te vertragen, op wat voor manier ook.
Dit is mijn eerste keer, maar we lijken bar weinig te weten
over de Verborgene en waarom jullie terug naar de catacomben moeten.
Hij kan alleen hersteld worden
als beide Getuigen aanwezig zijn in de tempel van de goden.
Als maar een van hen gaat, faalt de missie.
Dus jij gaat niet.
Het is jouw doos.
Pandora heeft ons uitgebreide instructies gegeven
om in de wachtkamer van de tempel te komen.
Terwijl zij geen gevaar loopt.
Niemand van jullie maakt een kans tegen mijn man zonder mij.
Alleen ik weet waar hij toe in staat is.
De tijd is even goed onze vijand als de Verborgene.
Daarom wens ik ons allen veel geluk.
Betsy, dat is prachtig.
Deze vijfpuntige sterren.
Ze schitteren bijna.
Een illusie, gecreëerd met wat gouddraad.
Als alles vandaag goed gaat,
word ik zo misschien herinnerd.
-Gaat het wel? -Excuses.
-Ik kan wel rijden. -Nee, excuses.
-Mijn gedachten waren elders. -Zeker 17 december '76.
Washington haalde je van een missie
die de loop van de oorlog kon veranderen.
Jij was zijn leerling, zijn dapperste officier,
en in plaats van jou nam hij Betsy Ross en Paul Revere mee.
Dat zou mij ook kwellen.
Het is niet alleen het gebrek aan vertrouwen van mijn bevelhebber.
Toen Betsy terugkeerde uit de catacomben,
was ze veranderd.
Ze hebben mij ook veranderd.
Ja, natuurlijk, maar...
Dit was anders.
Betsy en ik waren erg hecht.
Zo hecht als twee metgezellen kunnen zijn.
Tot ze terugkwam van de missie.
We hebben elkaar nooit meer gesproken.
Alleen een brief
die onze vriendschap beëindigde.
We gaan niet voor een directe aanval?
Hij is een god. Brute kracht gebruiken is zelfmoord.
We richten ons op de Zandloper.
En nu bied je ons die hulp die we zo hard nodig hebben.
Om de energie van de Zandloper zo groot mogelijk te maken,
brengt hij hem hiernaartoe.
Bear Mountain?
Het is een brandpunt van oeroude energie.
Met die energie zal hij de kracht van de Zandloper versterken
voor een nog groter effect.
Zijn positie op de berg maakt zijn overwinning nog zoeter.
Als het Zand op is,
zal de kracht met de grootste zuiverheid vloeien.
Mooi, Bear Mountain. We hebben een doelwit.
Volgens het dagboek van Washington
wordt Bear Mountain omringd door vele kruisende leylijnen.
Pardon?
Geomagnetische punten waar mystieke kracht door stroomt.
Kunnen we daar iets mee?
De kracht van leylijnen kan gekanaliseerd worden,
gericht op een bepaald doel.
Laten we dan vuur met vuur bestrijden.
Luitenant, zou jij het willen doen?
Je snapt dat als dit niet werkt,
we gewoon twee mensen zijn die op een bootje het volkslied zingen.
O, zeg, kun je zien
bij het prille ochtendgloren
wat wij zo trots streken
bij het laatste schemerlicht?
Welks brede strepen en heldere sterren
tijdens de gevaarlijke...
Luitenant.
We bevinden ons niet langer op de Delaware.
Dit is de Styx.
De poort naar de onderwereld.
Weet je hoe vaak wij eigenlijk al zijn doodgegaan?
Jij bent eeuwen begraven geweest.
Gewurgd door een Zondeneter.
Weer begraven door een boom.
Gevangen in het vagevuur en jouw reisje naar 1781.
Achtergelaten in oeroude catacomben.
Je hebt veel moeten doorstaan, luitenant.
En ik kan alles doorstaan.
Het zijn de verliezen. Ze matten me af.
Mijn moeder en Corbin.
Mijn vrouw.
Mijn zoon.
Ik richt me liever op wat we hebben.
En ik heb een partner van het hoogste kaliber.
-Beter dan Betsy Ross? -Ze kon aardig opdringerig zijn.
Praatte nogal eens met een mond vol eten.
George Washington.
Dat was een groot man.
Maar met een legendarisch slechte adem.
Ben ik echt beter dan zij?
Met gemak.
Jij verliest nooit je vertrouwen.
In wat we doen, in mij. Je weet hoe zeldzaam dat is, toch?
Als het over jou en mij gaat, luitenant,
is er geen grotere zekerheid.
Aan bakboord.
Lieve god.
Washingtons bemanning.
Meer dan 200 jaar gevangen in de stijfheid van de dood.
Hier.
Het web van leylijnen begint op deze plek.
Je hebt haar gehoord.
Hoeveel van deze hebben we nodig?
Ze moeten de piek omringen in een nauwkeurige formatie.
Alleen dan zorgen ze voor een storing van voldoende grootte.
Slaan we spijkers in rond de hele berg?
Ja.
En snel. Er is weinig tijd.
Doet ze altijd zo?
Geloof me maar, ze doet nu aardig.
Dit zijn geen gewone koloniale soldaten.
Washington heeft zijn team persoonlijk uitgekozen.
Dit zijn leden van Knowlton's Rangers.
De beste militievechters van hun tijd.
Treffers van musketballen op de lichamen en in de bomen erachter.
Scherven van een explosief op hun boot.
Wat is hier gebeurd, Crane?
-Crane? -Ik herken dit handschrift.
Dit is geschreven door Betsy Ross.
"Onze laatste hoop op een overwinning is verloren.
"Toen we net vertrokken,
"kreeg kapitein Revere het bevel terug te keren."
Met Washington op deze missie
moest Revere de aanval op Trenton leiden.
"Wat betreft generaal Washington en onze broederschap,
"onze hoop om de catacomben te bereiken is de kop ingeslagen.
"Ondanks onze moeite de missie te beveiligen,
"blijkt er een opstandeling aan boord te zijn geweest."
Voor koning en vaderland, rotzakken.
Grijp hem.
"Een saboteur..."
Buskruit. Allemaal overboord.
"...die het hele regiment afslachtte."
En toch wisten Washington en Betsy het te overleven.
Ze bereikten de catacomben, pakten het Alziende oog
en keerden net op tijd terug naar 1776 om Trenton in te nemen.
Alleen kwam ze anders terug.
Ze zei vaarwel in een brief.
Alsof ze een volkomen andere persoon was.
Mijn god.
Wat als dat echt zo is?
Denk je dat de vrouw die op missie ging,
in Philadelphia woonde en kinderen kreeg...
Niet de echte Elizabeth Phoebe Ross was.
Dat weten we niet zeker.
Washington wist terug te keren. Betsy vast ook.
-Ja. -Ja.
Wij weten allebei, luitenant,
dat een zege vaak vreselijke verliezen met zich meebrengt.
Reynolds. Ons gebied is klaar. We hebben nog minder dan een uur.
Over hooguit een kwartier zijn we klaar.
Hij weet dat wij er zijn.
Zoek dekking, nu.
-O, mijn god. -Snel.
Niets over waar of hoe we in de catacomben komen.
Geen berichten, geen kaarten, zelfs geen kompas.
We zijn de weg kwijt, net als zij.
We zijn hier om ons werk te doen.
Blijf dus zoeken.
De doden spreken niet.
Jij.
Weer zombies?
Wat is dat nou weer?
Een duistere amulet, die de drager vervloekt met eeuwig leven.
Dit moet een tactiek van generaal Howe zijn.
Hij liet een van zijn spionnen zijn menselijkheid opofferen
om Washington te saboteren.
Jammer dat die ouwe George het niet aan zag komen.
Of misschien toch wel.
Slim.
Deze brief is gecodeerd.
Als Washington sabotage vermoedde
of dat de Britten versterkingen achter hem aan zouden sturen,
zullen we dat hier lezen.
Je hebt niet toevallig...
Dank je wel.
Eens zien wat je voor ons hebt, Betsy.
-Gaat het? -Ja.
Dat was intens.
Mills.
-Is iedereen er nog? -Ja, bedankt nog.
De Verborgene won deze ronde.
Wij pakken de volgende. We moeten dit afmaken.
We hebben een probleem.
Mijn kompas is kapot.
Zonder dit kan ik de leylijnen niet vinden.
Dan moeten we dat op een andere manier doen.
Jen, het kerstcadeau van Crane.
Crane gaf me Washingtons originele kaart van de Hudson-vallei.
Daar staan alle leylijnen op,
maar die ligt in de camper.
Het Zand zal op zijn voor je terug bent.
Ik ga wel. Ik stuur de exacte coördinaten door.
Alsof we om luchtsteun vragen. Dat lukt me wel.
-Oké, ga maar. -Goed.
Voorzichtig, schat.
Je man gaf een aardige show weg.
Ik houd alleen niet van verrassingen.
Mills, houd de boel in de gaten.
Al heet hij de Verborgene, we houden hem in het oog.
Wens me succes.
De rest komt met mij mee.
Doen we.
Het lijkt een soort portaal naar de catacomben zelf.
Ik ga er echt weer heen.
Alleen ben je dit keer niet alleen
en hebben we een weg naar buiten.
Zullen we?
Ik zie hem.
Zorg maar dat hij jou niet ziet.
-Jongens, ik zie een kans. -Nee.
-Alleen verkenning. -Kom op, Reynolds.
We krijgen geen andere kans.
Ik zei van niet. Houd je aan het plan.
Zeg dat nog eens? De verbinding valt weg.
Hebbes.
Zeg tegen Joe: "Goed gedaan. Kom z.s.m. terug."
Hoi.
Mr Mills, wat brengt u hier?
Ik was in de buurt. Ik kwam even gedag zeggen.
Schikt het niet?
Ik ben bijna onder de indruk.
Het onbedwingbare sterfelijke verlangen te vechten tegen het onoverwinnelijke.
Ik weet niet wat ik meer aan je haat.
Hoe je praat of hoe je vrouwen behandelt.
Ik zal je helpen kiezen.
Ik ken de waarde die stervelingen aan liefde toekennen.
Ik zal de jouwe nemen
en hem in pijn veranderen.
-Hebben jullie het druk? -Eigenlijk wel, ja.
Jen zit vast op Bear Mountain, dus ik...
Gaat het, knul?
Nee.
Hé.
U moet weg.
Weg.
De man van wie je houdt,
is nu en voor altijd
een beest.
Volgens mij heb je geen beste dag, knul.
Ik krijg hen allebei niet te pakken.
Er is iets mis. Misschien heeft hij Joe of Jenny.
We moeten hem nu pakken.
Gewoon met getrokken wapens eropaf?
We moeten tijd winnen, geen levens in gevaar brengen.
Als we nu in paniek raken, spelen we hem in de kaart.
Hij heeft gelijk.
Niemand,
nergens is het veilig tot er met mijn man is afgerekend.
Volbreng jullie taak.
Zodra de laatste spijker is geplant,
wordt de energie van de leylijnen opgeroepen
en treedt de storing op.
-En waar ga jij heen? -We hebben meer tijd nodig.
Ik zal ons zoveel mogelijk proberen te geven.
Nee, je hebt genoeg geholpen.
We kunnen je tegen hem beschermen.
Niemand kan beschermd worden tegen een god
en zeker niet als hij boos is.
Godallemachtig.
Joe? Ik ben het.
We doen het rustig aan. Net als de vorige keer.
-Jennifer. -Achteruit, pap.
Joe, rustig gesprek, alleen jij en ik.
Wat je ook doet, het werkt niet.
We moeten weg.
Verdomme, Joe.
Dat werkt niet.
Het is een kogel met zender.
We moeten hem kunnen volgen.
Kom op.
Ik zie niets aan mijn rechterkant.
Dat is handig.
Oké.
De locatie zou zo'n 180 meter die kant op moeten zijn.
Als je kijkt wat Abbie allemaal met zich meebrengt,
ga je hier best goed mee om.
Ze vond het vreselijk je niets te kunnen vertellen.
Ik vond het ook vreselijk.
Het zal best.
Jij en Abbie waren niet de enigen met geheimen.
Ik had de opdracht Abbie in de gaten te houden.
Ik moest haar gangen rapporteren, haar stemming, alle details.
Allemaal in het striktste geheim.
-Rapporteren aan wie? -Hooggeplaatste personen.
Tweede directeur Jack Walters was de contactpersoon,
maar er moeten anderen bij betrokken zijn.
-Lieten ze je Abbie bespioneren? -Ik stond het toe.
Ik weet niet wat Walters weet,
maar hij noemde Abbie een aanwinst.
Het heeft vast te maken met het feit dat ze Getuige is.
Ik heb het verknald.
Dat kan ik niet veranderen. Maar ik kan haar proberen te beschermen.
De wereld helpen redden is wel het minste.
In het echt is het heel anders.
Triester.
Vreemder, als dat mogelijk is.
Jouw loper, neem ik aan.
Een toren.
Maar jij zei altijd dat hij op een loper leek.
En dat ik je voor de gek probeerde te houden.
Ik kan er nog steeds niet aan dat al die gesprekken,
ruzies, debatten, al die duizenden, niet echt waren.
Ik praatte tegen mezelf, om mijn verstand niet te verliezen.
Nee, in zekere zin waren ze wel echt.
Ik had menig stevig gesprek met jou toen we uit elkaar waren.
Het betekende dat we over elkaar konden waken.
En nu, na al die tijd,
komen we allebei juist hier terecht.
We gebruiken mijn gevangenis om de wereld te redden.
Ik heb dit overwonnen.
Inderdaad.
En dit is vast je paard.
-Dame. -Dame?
Puur gezichtsbedrog.
Oké, Bobby Fischer, we gaan de doos maken.
Ik ben hier geweest. Ik dacht dat het antiek behang was.
Volgens Pandora's instructies is het veel meer dan dat.
Hier.
Vogel.
Jageres.
Zandloper.
Zon.
Dit moet naar een binnenkamer leiden.
Crane.
Betsy.
Geen adem, geen hartslag.
Het spijt me, Crane.
Hier lag vast het Alziende oog.
Magische eigenschappen moeten haar lichaam bewaard hebben.
Ik kon door de hele tempel en catacomben zwerven.
Zij zat eeuwenlang in deze kamer gevangen.
Ze verdiende een beter einde dan dit.
Ik ken nu in ieder geval de waarheid.
Ik weet niet wat je me wilt laten zien,
maar ik moet het uitleggen.
Je vriendje is een Wendigo.
Het bovennatuurlijke? Monsters?
-Daar weet ik alles van. -Hoelang al?
-Sinds voor jij en Abigail geboren waren. -Wat?
Ik had mijn redenen om het niet te vertellen.
Halve schedel, mes van obsidiaan.
Voeg wat van zijn bloed toe en zeg de woorden.
Ken je de incantatie van de Shawnee?
-Ja, natuurlijk, maar... -Brave meid.
Voor het geval dat nemen we dit mee.
Het is een prototype vuurwapen.
Daar haal je bijna elke soort mee neer, maar alleen in geval van nood.
Hoor je me?
Hoeveel weet je?
Over mij en Abbie? Over Crane?
-Je kende Corbin en Nevins. -Ik nam die foto.
Pap...
Jennifer, je hebt vast duizenden vragen.
Ik beloof dat ik die allemaal beantwoord, maar nu moeten we Joe redden.
Dat ben ik August Corbin verschuldigd.
We moeten haar een ceremonie geven.
Gewoon een paar woorden.
Laat haar ziel rust vinden.
Ik denk niet dat dat gaat werken.
Alsjeblieft, luitenant, we moeten haar offer eren...
Nee, Crane, het gaat niet werken omdat ze niet dood is.
Betsy.
Ichabod, ben jij dat?
Je ziet er goed uit, mijn geliefde.
Doe niet alsof je me liefhebt.
Dat heb je nooit gedaan.
De waarheid was zonneklaar vanaf het moment dat je medelijden met me had.
De andere goden hielden me om goede redenen opgesloten.
Redenen die niets te maken hadden met goedheid
of genade
of liefde.
Ik heb altijd alleen van macht gehouden.
Als de laatste korrel valt, neem ik je leven.
Langzaam.
Dat was de laatste.
Waarom gebeurt er niets?
Geen idee. Ze zei dat het gewoon zou beginnen.
Hoe durf je?
Je hebt mijn brief gevonden. Bij de rivier. Wat een puinhoop.
Nog een geluk dat Washington en ik wisten te ontsnappen.
Ichabod, wat ben ik blij je te zien.
Hoewel je er anders uitziet. Je haar...
Het is korter.
-Schoner. -Juist.
Betsy, toen ik je voor het laatst zag,
staken jij en generaal Washington over naar Trenton.
Mijn excuses. Laat me Miss Abigail Mills voorstellen.
Dit is Miss Elizabeth Ross.
Volgens de zender is hij 800 meter ver.
Hij komt deze kant op.
Waarom ben je het August Corbin verschuldigd?
Dat was de afspraak.
Ik wilde niet weg, maar het was voor je eigen veiligheid.
Wat bedoel je daarmee?
-Hij komt eraan. -Oké.
Het spijt me, schat.
GROTE GEEST IN DE HEMEL,
IK ROEP U AAN OM UW KRIJGERS TE HELPEN.
HEF DE VLOEK VAN BLOEDHONGER OP.
LAAT DE MAN IN HET BEEST VRIJ.
Hé, haarbal, kom hier.
Pap, niet doen.
Joe, niet doen. Nee.
Joe.
-Joe. -Hé.
Het is goed.
Ik wist het niet.
Ik houd van je.
Joe.
Je moest wel. Het is goed. Je moest wel.
Nee, Joe.
Joe, nee.
Nee.
Wat heb ik gedaan?
Genoeg.
Het is tijd.
Echtgenoot?
De man die jij echtgenoot noemde, bestaat niet meer.
Alleen zijn laatste wens is nog over,
dat deze wereld zal branden.
Betsy, hoe kan het dat je nog leeft?
Vooral pech.
Je zou verwachten dat we onderhand wel wat geluk hadden verdiend.
We waren bijna bij ons doel.
Het Alziende oog uit de tempel halen.
Generaal Washington had maandenlang oude teksten ontcijferd
in afwachting van dit moment.
Onze volharding betaalde zich uit.
Tot ik hebberig werd, nieuwsgierig naar nog meer wonderen in deze kamer.
Betsy.
Generaal.
De code om deze kamer te openen, werkte niet meer.
Hij gaat niet open.
Ik zat gevangen.
Ik kom terug voor je.
Ik hoorde zacht de smeekbedes door de muur.
Ik vind wel een manier.
Maar ik wist heel goed dat er geen tijd voor een redding was.
De prioriteit moest bij zijn missie liggen.
Ik probeerde alles om te ontsnappen.
Maar ik had jouw kennis van oude tekens niet, Ichabod.
Dagen? Maanden?
De energie in de kamer hield me in leven.
Mijn hoop op een redding begon me te verlaten.
Uiteindelijk moest ik mijn lot aanvaarden.
Vul de rest maar aan op weg naar huis.
Zeg me, hoe gaat het met de oorlog? Hebben we hen verjaagd bij Trenton?
Betsy,
je weet toch hoelang je hier gezeten hebt?
Maanden.
Het nieuwe jaar moet al zijn aangebroken.
Welk nieuwe jaar?
1777.
Vertaald door: Donijs de Vries, Deluxe