ความเดิมตอนที่แล้ว
คลื่นความตายจะมาถึงที่นี่ใน 10 วัน
ที่ฉันพบคือที่หลบภัยร้างจุคนได้เป็นพันๆ
ผู้ไถ่บาปหลับไหลอยู่ข้างใต้
รังสีไม่สนใจหรอกว่า คุณเป็นชาวทรีครูหรืออัซเกดา
อัซเกดาจะไม่มีวันได้เห็นข้างใน
- ถ้าเราแบ่งกันล่ะ - ฉันยอมรับได้
เมื่อเวลามาถึง อัซเกดาจะจัดการให้จบเอง
ฉันจะพาคุณกลับบ้าน
เรเว่น ช้าลงหน่อย
ผลแสกนสมองเธอพบร่องรอย หลอดเลือดในสมองอุดตัน
ประตูมันติด
เรเว่น มันอาจฆ่าเธอได้
เราสร้างเลือดราตรีที่นี่ไม่ได้ ต้องขึ้นไปสร้างในอวกาศ แต่ลูน่าทำได้
เราเอาไขกระดูกหล่อนมาฉีดให้ตัวเองได้
แล้วเราก็จะกลายเป็นเลือดราตรี
ฉันจัดการเอง พวกเขาจะได้ไม่เจ็บปวด
สักวันพวกเขาจะขอบคุณการกระทำของเธอที่นี่
ถ้าไม่ได้ผลล่ะ
เราก็จะตายไปโดยรู้แก่ใจว่า เราได้ทำทุกวิถีทางเพื่อช่วยคนของเราแล้ว
- ได้แล้ว - อืม หนักนะ
พวกเขาถึงได้ทิ้งเราไว้ข้างหลัง เก็บเศษเทคโนโลยีที่ยังเหลืออยู่
นี่ เราคุยเรื่องนี้ไปแล้ว
เราไม่ได้ถูกทิ้ง พวกเขาจะกลับมา
ขอโทษนะ ฉันไม่เชื่อลมปากคนของเธออีกแล้ว
เมอร์ฟี่พูดถูก
ไม่ต้องห่วง พวกนั้นอาจทิ้งเขา แต่ฉันเจ๋งขนาดนี้ ทิ้งไม่ได้หรอก
- นั่นไงล่ะ - ยินดีด้วย อีโมรี
เธอจะได้ใช้ชีวิตในหลุมอีกห้าปี
- ขอบใจที่เล่นเกมด้วยกัน - ไม่เอาน่า อย่างน้อยเราก็รอด
แมลงสาบพูดกับเรเว่น
ตรวจสอบระบบเสร็จสิ้น
อะไรน่ะ
เชื่อมต่อระบบปล่อยจรวด
ไม่ได้ยินเหรอ
อีโมรี ไปเอาชุดรับมือภาวะชักมา แอบบี้ทิ้งไว้ในห้องทำงาน เร็วเข้า
ไม่ ไม่เป็นไรๆ ฉันสบายดี
เอาของพวกนั้นเข้าเกียร์ สำหรับทดลองครั้งสุดท้าย
- ฉันจะเริ่มที่ตัวประเมินผล - ไม่ๆๆ ห้ามเข้ารหัส ตกลงไหม
ลูน่าไม่อยู่มาคอยกระซิบข้างหูเธอแล้ว
แล้วฉันก็ไม่อยากเห็นเธอเสียสติต่อหน้าฉัน
ฉันไม่ได้เข้ารหัส ฉันปลดต่างหาก
ทีนี้ทำอย่างที่ฉันสั่งแล้วไปพักได้
ฉันต้องใช้เวลากับมันสักหน่อย
ได้แน่ มาเถอะ
มีอะไรล่ะทีนี้
ถ้าหล่อนใช้สมองไม่ได้ แล้วพวกเขาต้องการหล่อนไปทำไม
เริ่มลำดับการทำงานปล่อยยานจากพื้นดิน
เรเว่น
เบคก้า
จะบอกก็ได้นะว่าไม่ใช่เรื่องของฉัน
แต่มาอุดอู้ในรูใต้พื้นดินทำไม
ในเมื่อเธอมีจรวดที่สมบูรณ์แบบ
- นั่นขุดดินหรือแทงมันน่ะ - รู้ใช่ไหมว่ามันงี่เง่า
เราจะตายกันหมดก่อนปลูกอะไรขึ้น
โลกเคยรอดจากแพรมฟายามาแล้วครั้งหนึ่ง ครั้งนี้ก็เหมือนกัน
เราทำเพื่อคนที่จะมาอยู่ทีหลัง
ผมจะสอนนะ
ไอเลียน
ก้มหน้าไว้ อย่าพูดอะไร ผู้คนของผมระแวงคนแปลกหน้า
อังคารา
ลมอะไรหอบมาถึงนี่
สงคราม
ทรีครูเรียกพันธมิตรทั้งหมด ไปช่วยขับไล่เผ่าน้ำแข็งออกจากนครหลวง
แม่ฉันส่งนักรบมือดีที่สุดไป
ฉันไม่ว่าง
แม่เธอจะเข้าใจ
เผ่าของนายต้องการนายนะ ไอเลียน
เธอได้คำตอบแล้ว
แม่นายต้องอยากให้นายไปสู้แน่
ออกไปจากที่ดินของฉัน อังคารา
ไม่เห็นบอกเลยว่าเคยเป็นนักรบ
วันสิ้นโลกจะมาถึงแล้ว สู้ไปก็ไร้ประโยชน์
มีระบบกรองน้ำใต้ดินที่ยังทำงานอยู่
น้ำบางส่วนจะถูกลำเลียง ไปยังฟาร์มไฮโดรโปนิกส์
- ถูกไหม คุณกรีน - งดงามที่สุดที่เคยเห็นมาเลย
- เกือบน่ะ - ไม่ใช่เรื่องง่ายแน่
มีงานหนักมากมายรออยู่
แต่เราฝ่าฟันด้วยกันมา
- และเราจะลุกขึ้นมาอีกครั้ง - เย่ๆ!
เก็บข้าวของ
- เอาแค่ที่ขนไปได้ - ตกลง
ตะวันส่องแสงเมื่อไหร่เราจะออกเดินทาง
ขอบคุณๆ
- เธอเป็นฮีโร่นะ มอนตี้ - หยุดเลย
กลับไปก่อน จัดการอาวุธ เสร็จเมื่อไหร่ฉันจะไปหา
จาฮาพูดถูก
มีชุดอุปกรณ์ให้บรรจุเพียบ หวังว่านายจะสร่างขึ้นมาบ้างนะ
- แซะฉันเหรอ มอนตี้ - นิดหน่อย
ก็มันสิ้นหวังนี่ แต่ตอนนี้มีแล้ว
ไปกันเถอะ
แจสเปอร์ นายต้องชอบแน่
ให้เวลาพวกเขาหน่อย เดี๋ยวก็ได้สติ ตอนเราไปขนเครื่องกลั่น
ไม่ต้องเอาไปหรอก ที่หลุมหลบภัยมี
ไอ้หนูของฉันโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว
ทีนี้เอาไง เราไปหลุมหลบภัยเหรอ
ทำตามคำสั่งจาฮาทุกอย่างเหรอ
- กลับไปใช้ชีวิตแบบในยานเหรอ - พูดบ้าๆ น่า
เราเคยฟังคำสั่งจาฮาด้วยเหรอ
- ผ่านป่าออกไปก็เจออุโมงค์อยู่แล้ว - นายจะอยู่นานแค่ไหน
แป๊บเดียวพอ ถ้าลืมอะไรไว้ที่แล็บก็บอกฉัน
ฉันอยู่เป็นเพื่อนนายก็ได้
เนอะ
- คลาร์ก ขอคุยด้วยเดี๋ยวสิ - เดี๋ยวฉันตามไป
มีอะไรเหรอคะ
มีเรื่องที่แม่ยังไม่ได้บอก
ตอนที่พวกเขาเจอหลุมหลบภัย อินดราก็อยู่ด้วย
- ทรีครูรู้เหรอ - ใช่
เราตกลงแบ่งพื้นที่กับพวกเขา
- แล้วข้อตกลงกับโรอันล่ะ - ทรีครูยอมเปิดศึก
- ดีกว่าอยู่ร่วมกับอัซเกดา - แม่คะ โรอันเป็นเพื่อนหนู
เป็นพันธมิตรของเรา
ไม่ใช่อีกแล้ว
ทำไมแม่ไม่บอกหนูก่อน
- พวกนั้นจะฆ่าเขา - ไม่หรอก คลาร์ก ถ้าเขาไปแบบเป็นมิตร
เราจะหาที่ให้เขาได้
อินดราตกลง
ทุกท่าน
ดีใจที่ได้เจอกัน
- เดี๋ยวผม... - รอตรงนี้
- ทหารอยู่ไหน - คนของเรายังไม่กลับมาจากอาร์เคเดีย
- เคน อย่า - คลาร์ก เดี๋ยว
โรอัน!
ทรีครู
- นี่มันอะไรกัน - อย่าใช้ความรุนแรง
เดี๋ยว หยุด!
ยินดีต้อนรับกลับสู่นครหลวง ฝ่าบาท
เปิดทางให้กษัตริย์
เอาล่ะ เราปลอดภัยแล้ว
อธิบายมา
เอานักโทษไปขัง
ตรงประตูสิบคน
พาวานเฮดามาหาฉัน
บอกให้อธิบายมา
สไกครูผูกพันธมิตรกับทรีครูเพื่อยึดวิหาร
พวกเขายอมทิ้งหอคอยเพื่อการนี้
ทางยุทธศาสตร์ถือว่าไร้เหตุผล หม่อมฉันเลยนำทหารไปเฝ้าประตูวิหาร
- ดีแล้วที่ทำอย่างนั้น - ทำได้ดีมาก เอคโค่
ขนกำลังพลที่เหลือไปที่ประตูวิหาร ห้ามคนเข้าออก
ไปสิ
- รู้มานานแค่ไหนแล้ว - ฉันเพิ่งรู้
- ขอบใจที่พยายามเตือน - ไม่จำเป็นต้องมีสงคราม
- สงครามเกิดขึ้นแล้ว - ถ้าคุณสู้
ผู้คนของเธอทรยศฉัน คลาร์ก
- จะให้ฉันทำยังไง - รอดชีวิต
อีกหกวันรังสีจะมาถึงแล้ว
คุณเต็มใจแบ่งหลุมหลบภัยกับเรา
ทำไมไม่อยู่ร่วมกับทรีครูด้วยล่ะ
ฉันคิดว่าเคนพยายามกล่อมอินดรา ให้ยอมร่วมมือ ก่อนตกลงให้พวกนั้นลอบฆ่าฉัน
จะเชื่อหรือไม่ก็ตาม แต่เคนพยายามช่วยชีวิตคุณ
ของฉันอาจใช่ แต่ไม่ใช่ผู้คนของฉัน
นั่นมันก่อนที่พวกคุณจะไปล้อมวิหาร
ฟังนะ ตอนนี้จะไม่มีใครรอด เว้นแต่คุณจะยอม
อินดราไม่มีทางเลือกนอกจากเจรจา
ได้ เราจะเจรจา
แต่ฉันจะกักตัวคนของเธอไว้
สมาชิกสภาของฉันต้องเข้าประชุมด้วย โรอัน
สมาชิกสภาของเธอโชคดีแล้ว ที่หัวยังอยู่บนบ่า
แล้วถ้าจะมีใครสักคน ที่กล่อมศัตรูคู่อาฆาตให้อยู่ร่วมกันได้
คนๆ นั้นคือเธอ
ฉันจะเรียกประชุม
ฉันได้แต่คิดเรื่องสงครามที่กำลังคุกรุ่น แต่ฉันไม่มีส่วนร่วมด้วย
ไม่มีสงครามไหนหยุดแพรมฟายาได้
อย่างน้อยก็ได้ตายอย่างนักรบ
ดีกว่าถูกหลอมละลาย
ผู้คนของผมมีคำกล่าวว่า...
จงอย่ากลัวความตาย
มันเป็นแค่จุดเริ่มต้น ของการเดินทางครั้งใหม่
กลับชาติมาเกิดเหรอ
เชื่อด้วยเหรอ
พืชพันธุ์จะล้มตายในฤดูหนาว
และฟื้นคืนกลับมาในฤดูใบไม้ผลิ
คนส่วนมากไม่รู้ว่าฤดูหนาวของตัวเอง จะมาถึงเมื่อไหร่
แต่เรารู้
และนั่นคือของขวัญ
จะโยนทิ้งไปในสงครามทำไม
ไม่เก็บของเหรอ
ฉันพยายามแล้ว
คุยกับฉันสิ ฮาร์เปอร์
ฉันเหนื่อยจะสู้แล้ว มอนตี้
ฉันรู้
เราเหนื่อยกันหมด
แต่เราจะปลอดภัยในหลุมหลบภัยนั่น
ทุกครั้งที่เราคิดแบบนั้น จะเกิดเรื่องร้ายตามมา
แล้วเอาไง
อยู่รอความตายที่นี่เหรอ
ใช้วันเวลาที่เหลืออย่างสูญเปล่าเหรอ
คนที่ฉันห่วงใยชอบคิดแบบนี้กันจริงๆ
- มอนตี้ ฉัน... - ใกล้จะต้องออกเดินทางแล้ว
หลุมหลบภัยให้โอกาสเรามีชีวิตต่อไป
ฉันหวังว่าเธอจะเปลี่ยนใจนะ
ไม่เปลี่ยนแน่
ฉัน...
ฉันกำลังคิดเรื่องหลุยส์
ที่เธอโทษตัวเองเรื่องความตายของเขา
เพราะเธอไม่ช่วยเขาจากฝนดำ
เธอไม่ได้ทำเพราะเธอขี้ขลาด ฮาร์เปอร์
เธอทำไปเพราะอยากมีชีวิตรอด
มันเรียกว่าสัญชาตญาณการอยู่รอด
นี่เป็นครั้งแรก
ที่ฉันคิดว่าเธอขี้ขลาด
ไปผิดทางหรือเปล่า
มาบอกลาเหรอ
ไม่มีทาง
เฮ้
ฉันนึกว่าพูดชัดแล้ว
ทุกคนต้องเก็บของและพร้อมเดินทาง
เราจะพร้อมทันทีที่ตะวันส่องแสง
ดี
เรากำลังพูดเรื่อง ความอยู่รอดของมนุษยชาติ คุณจอร์แดน
ไม่ได้ถามความสมัครใจ
- พวกเขาจะบังคับให้เราไปด้วย - มันเป็นบททดสอบ
เราต้องการแค่ไหนกัน ตอนนี้พวกเธอยังมีทางรอด
ถ้าปาร์ตี้เริ่มเมื่อไหร่ ก็เท่ากับไปไม่ได้แล้ว
อย่าพลาดล่ะ ถ้าเลือกจะอยู่ ก็เท่ากับเลือกจะตาย
พวกเธอต้องตัดสินใจเอง ฉันเอาด้วยถึงที่สุด
ถ้าไม่อยากตาย ประตูอยู่ทางนั้น
ถึงจะไปก็ไม่มีใครมองว่านายขี้ขลาด
งั้นเป็นอันตกลง
ดูท่าเราคงไม่มีอะไรต้องเสียแล้ว
เธอเมินฉันตลอดไปไม่ได้หรอก เรเว่น
จะพยายามก็ได้
แต่เธอกับฉันก็เหมือนกันนั่นแหละ
และฉันรู้ความจริง
เธอไม่อยากใช้ชีวิตในหลุมหลบภัย
และเธอก็ไม่อยากเป็นพลทหารคนดี ยอมทำทุกอย่างตามคำสั่งคลาร์ก
- ฉันรู้ว่าเธอต้องการอะไร - หยุดนะ หยุด
คุณไม่... คุณไม่มีตัวตนจริงๆ
- คุณเป็นแค่... - แต่ก็ไม่ได้แปลว่า ที่ฉันพูดไม่จริงนี่
- ต้องการอะไรจากฉัน - ฉันอยากช่วยเธอ
เวลาเธอใกล้หมดแล้ว
และฉันไม่ได้ถูกถึงรังสี
ฉันพูดเรื่องสมองเธอ
เธอต้องถามตัวเอง
เธอจะออกไปยังไง ลงไปข้างล่าง
อยู่แบบทนทุกข์ แบบเจ็บปวดเหรอ
หรือขึ้นไปข้างบน อยู่อย่างอิสระ
- ล่องลอย - ฉันจำลองสถานการณ์ทุกแบบแล้ว
- เชื้อเพลิงไม่พอให้กลับลงมา - ใครพูดเรื่องกลับลงมาล่ะ
มีคนดูแลเพื่อนๆ ให้เธอแล้ว
ในหลุมหลบภัยไม่จำเป็นต้องมีเธอช่วย ให้พวกเขามีชีวิตรอด
แต่ถ้าไปอยู่ด้วย เธอต้องพึ่งพาพวกเขา
รหัสในคอมพิวเตอร์กำลังทำลาย เซลล์สมองเธออย่างรวดเร็ว
อีกไม่นานเธอจะไม่รู้วิธี ผูกเชือกรองเท้าด้วยซ้ำ
อย่าว่าแต่เปลี่ยนชุดอวกาศ เป็นอะไรก็ตามที่เธอใช้เดินในอวกาศได้
คุณช่วยฉันเดินในอวกาศได้เหรอ
ถ้าจะออกไป อย่างน้อยควรจะได้ชมวิวด้วย
เร็วเข้า กลับมา
ฉันต่ออีกรอบได้แล้ว
มิลเลอร์ เพื่อนเธอควรจะกลับมาได้แล้ว
พวกเขาไม่กลับมาหรอก จอห์น
งั้นเราจะไปนครหลวงเอง
เรืออยู่อีกฟากของแม่น้ำ
เราไปไม่รอดแน่
งั้นเราคงต้องหลบพายุใน หลุมหลบภัยของประภาคาร
ไปอีกห้าปีน่ะเหรอ
- เราอดตายแน่ - คนมีความรักไม่ต้องกินก็ได้
ข้างนอกค้นตัวเราไปแล้ว
ถ้าฉันไม่กลับมาภายในหนึ่งชั่วโมง กองทัพจะเริ่มโจมตี
ฉันคงมีความสุขที่สุดแล้ว
เธอคงเป็นไกอา
- ฉัน... - ฉันรู้ว่าเธอเป็นใคร
วานเฮดา
เธอช่วยพาผู้คนของฉัน หาหลุมหลบภัยจนพบ
- ขอบคุณ - และเธอมอบเฟลม
ให้กับราชาที่ไม่คู่ควรและเขาทำลายมัน
ฉันไม่ปลื้มนักหรอก
จะได้รู้ว่าที่วุ่นวายกันอยู่นี่มันเพราะอะไร
เชิญก่อน วานเฮดา
ศัตรูทั้งหมดมารวมอยู่ในที่เดียว
- พวกเขาเป็นใคร - แม่ทัพเผ่าพันธมิตรของทรีครูทั้งหมด
- หล่อนควรมาคนเดียว - แบบนั้นจะสนุกตรงไหน
แกฆ่าคนของเรา แกเผาหมู่บ้านเรา
แต่ยังกล้าแบกหน้ามาที่นี่เพื่อเจรจาสันติภาพ
ไม่ใช่สันติ แต่เพื่อความอยู่รอด
แกพยายามยึดหลุมหลบภัยเป็นของตัวเอง
แต่ฉันก็มาที่นี่ พร้อมเจรจา
แน่สิ พันธมิตรของทรีครูยึดวิหารไว้ได้ แกถึงยินดีเจรจา
พันธมิตรของอัซเกดาก็ล้อมที่นี่ไว้เช่นกัน
คนของพวกแกจะไม่ได้เข้ามา เว้นแต่เราจะยินยอม
สงครามย่อมเลี่ยงไม่ได้
เหตุผลเดียวที่สงครามไม่ได้ปะทุ มาก่อนหน้านี้ เพราะเล็กซาบัญชาไว้
สิ่งเดียวที่เลี่ยงไม่ได้คือแพรมฟายา
ภายในหกวัน ทุกคนที่อยู่นอกหลุมหลบภัยจะตาย
งั้นเราควรรีบสู้ได้แล้ว
โรอัน
เราคุยกันไปแล้ว
- จากนี้คือสู้ - ไม่ได้
ห้องนี้จุคนได้ 1,200 คน
เราแบ่งส่วนเท่าๆ กันได้
ทุกเผ่าจะรอด
เล็กซาคงต้องการแบบนี้แน่
จริงของเธอ หล่อนคงต้องการแบบนี้
หากหล่อนอยู่ที่นี่ ทุกเผ่าย่อมเชื่อฟัง
แต่ในเมื่อไม่มีผู้บัญชาการคนอื่นปกครอง...
คำตอบคือสงคราม
- ทำอะไรน่ะ - ฉันรู้ว่าเฟลมอยู่กับเธอ
- ฉันรู้ว่าออคเทเวียยกให้เธอ - ออกไปซะ คลาร์ก
ฉันปล่อยให้พวกเขาสู้ เพื่อแย่งชิง ทางรอดทางเดียวของเราไม่ได้
แม้แต่วานเฮดาก็หยุดเผ่าต่างๆ ไม่ให้เข่นฆ่ากันไม่ได้
ไม่ได้ แต่ผู้บัญชาการทำได้
แน่ล่ะ ผู้บัญชาการทำได้
น่าเสียดาย เรื่องนั้นเราต้องพึ่งนาบลิดา
ทำให้ฉันเป็นผู้บัญชาการสิ
มันติด
เหมือนบานอื่น ต้องระเบิดออก
- เรามีแก๊สอยู่กี่กระป๋อง - พูดเป็นเล่นน่า
ที่เมาท์เวธเธอร์ เราเอาชนะแก๊สด้วยน้ำ
- แจสเปอร์ต้องเตรียมพร้อมแน่ - ช้าลงหน่อย
ฉันจะไปคุยกับพวกเขา
เบลลามี่ เรามีอีก 400 ชีวิต พร้อมจะออกเดินทาง
ปืน
ฮาร์เปอร์
- พวกเขามีอาวุธกันกี่คน - ไม่รู้สิ น่าจะไม่กี่คน
- "ดีเอ็นอาร์" เหรอ - อย่าคืนสติ
แจสเปอร์ วางปืนลง
เปิดประตู
- เราไม่ออกไป - นี่มันบ้าชัดๆ
พร้อมใจจะตายจริงๆ ทั้งๆ ที่ยังมีทางรอดน่ะเหรอ
ก็นั่นแหละ เราไม่เชื่อว่ามีทางรอด
ไปเถอะ ได้โปรด
เราเสียเวลาเปล่า เตรียมโจมตี
ใช้ปืนได้ แต่อย่ายิง จนกว่าพวกเขาจะเริ่มก่อน
- ชัดไหม - เดี๋ยวนะ รอก่อน
แจสเปอร์ จะต้องมีคนเจ็บตัวนะ ฉันรู้นายแคร์เรื่องนั้น
ถ้านายไม่อยากให้ใครต้องเจ็บตัว อย่าเปิดประตูนะ
เราพร้อมแล้ว เราควรเคลียร์คนออก
คุณจอร์แดน
ฉันจะไม่ทิ้งให้เด็กๆ ตายที่นี่
นายส่งพวกเขาลงมาตาย
ข้อแตกต่างตอนนี้ก็คือ พวกเขามีทางเลือก
นายก็เหมือนกัน
พูดเรื่องอะไรน่ะ
- นี่คือความต้องการของพวกเขา - แต่มันสูญเปล่า
พวกเขาไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร
ถอย
- เตรียมออกเดินทาง - รับทราบ
อะไรนะ ไม่ได้นะ
ขอโทษนะไอ้หนู เบลลามี่พูดถูก
เราช่วยไม่ได้ ถ้าพวกเขาไม่ต้องการให้ช่วย
ถ้าออคเทเวียอยู่ที่นี่ นายจะปล่อยเธอไว้ไหม
ถ้าออคเทเวียอยู่ที่นี่
อย่างน้อยฉันก็มีโอกาสได้บอกลา
ไอเลียนอยู่ที่ไหน
บางทีหล่อนอาจพูดไม่ได้
หรือบางทีอาจไม่อยากพูด เพราะกลัวเราได้ยินสำเนียง
ใช่ไหมล่ะ สไกริปา
- จำผิดแล้ว... - ฉันเห็นแกที่นครหลวง
แกฆ่าเทร์โร เพื่อนฉัน
ตัดหัวเขา
ฉันไม่ใช่คนๆ นั้นอีกแล้ว
ได้โปรด
ฉันไม่อยากทำอย่างนี้
เชื่อเถอะ
ไปซะ
ฆ่าหล่อนซะ
นี่แหละตัวตนฉัน
เมื่อกำลังเสริมมาถึง เราบุกเข้าวิหารทางตะวันตกได้
ไม่ ไม่มีเวลาแล้ว เราต้องบีบพวกโบดาลานครูออกไปก่อน
ตรงนี้กับตรงนี้
เรียกประชุมศักดิ์สิทธิ์
เฟลมถูกทำลายไปแล้ว เป็นไปได้ยังไง
- ท่านบอกว่าเห็นกับตา - มันแตกไปแล้ว
ฉันเห็นในสิ่งที่พวกเขาต้องการ
ผู้บัญชาการคนใหม่ไม่ดีกับเรา โรอัน
แต่เราควบคุมหอคอยอยู่
โปรดให้หม่อมฉันไปหยุดการประชุมศักดิ์สิทธิ์
อย่างน้อยก็จนกว่าเราจะรู้ว่านาบลิดาเป็นใคร
ฉันรู้ว่าใคร
- ลูกกำลังแต่งตั้งผู้นำเหรอ - ค่ะ
เฟลมเลือกหนูเป็นผู้พิทักษ์
สายของเราเคารพเรื่องนั้น
- หนึ่งในนั้นพบนาบลีดาหรือเปล่า - แน่อยู่แล้ว
พวกเขามาจากเผ่าไหน
ผิดปกติอย่างยิ่ง ไกอา ไม่มีการประชุมเลือกตั้งก่อน
มีคำถามมากมายให้ตอบ
ท่ามกลางความมืดมิด
เปลวไฟยังโชติช่วง
กายเนื้อสิ้นสูญ
หากจิตวิญญาณกลับแข็งแกร่ง
ขอจิตวิญญาณจงเลือกอย่างชาญฉลาด
จิตวิญญาณได้เลือกแล้ว
ขอผู้บัญชาการโปรดขึ้นรับตำแหน่ง
นี่มันอะไรกัน วานเฮดาไม่ใช่นาบลีดา
โลหิตแห่งผู้บัญชาการ
คือเลือดของเธอ
ขอจิตวิญญาณจงเลือกอย่างชาญฉลาด
ขอจิตวิญญาณแห่งผู้บัญชาการ จงนำทางฉัน
เรื่องโกหกทั้งเพ
- ออกไปจากวงกลมศักดิ์สิทธิ์ - เรื่องนี้ไม่มีความศักดิ์สิทธิสักอย่าง
วานเฮดาเอาความเชื่อของเรามาล้อเลียน
ฉันพยายามช่วยเราทุกคน ฝ่าบาททรงรู้ดีแก่ใจ
เพราะเธอคิดว่าเราเป็นคนเถื่อน ต้องการความช่วยเหลืองั้นเหรอ
- แพรมฟายาใกล้มาถึงแล้ว - งั้นอย่าเสียเวลาอีกเลย
พาตัวผู้รักษาเข้ามา
ลูกทำอะไรน่ะ เราไม่รู้ว่ามันจะได้ผลไหม
- เฟลมอาจฆ่าลูกได้ - หนูไม่มีทางเลือก
บอกพวกเขาไป ผู้รักษา
บอกพวกเขาไปว่าลูกสาวคุณ กลายเป็นนาบลีดาได้ยังไง
ผ่านทางวิทยาศาสตร์
คุณทำให้หล่อนเป็นเลือดราตรี
ใช่
ถ้าใครก็เป็นนาบลีดาได้ ถ้าใครจะครอบครองเฟลมก็ได้
เราก็ไม่ควรเชื่อใจสายเลือดอีกต่อไป
สิ่งเดียวที่เรายังเชื่อได้คือคมดาบ
- เราชะลอสงครามนั้นนี้มานานพอแล้ว - เดี๋ยว
วานเฮดาพูดถูกเรื่องหนึ่ง
การสู้ไม่ใช่วิธีเหมาะสมเพื่อกำหนดคนอยู่รอด
เธอเรียกสายทั้งหมดมาประชุมศักดิ์สิทธิ์
แต่เธอพลาดเรื่องสำคัญที่สุดไป
การคัดเลือก
การคัดเลือกครั้งสุดท้าย
ผู้ชนะเพียงหนึ่งเดียวของแต่ละเผ่า
ชีวิตเดียวแทนความตายหลายพัน
และผู้ชนะจะได้หลุมหลบภัยไป
แด่ผู้ชนะ
ผู้ชนะได้ทุกอย่างไป
ทรีครูร่วมด้วย
จะสู้หรือจะถูกแผดเผา
จำไว้ว่าไม่ใช่ฝนดำ แต่มันจะมาเมื่อไหร่ก็ได้
เพราะฉะนั้นจงอยู่ใกล้ๆ คนทำหน้าที่เก็บยาต้านรังสีตามที่ระบุไว้
ไม่มีใครช่วยเรา เราต้องช่วยตัวเอง
เราต้องเดินไปข้างหน้าด้วยตัวเอง
- เปลี่ยนใจตอนนี้ยังไม่สายนะ - ใช่อยู่แล้ว
นายก็ยังเลือกอยู่ได้นะ
ฉันไม่ใช่คนขี้แพ้
ขอบคุณที่เข้าใจ
มอนตี้อยู่ไหน
เอาของลงจากรถโรเวอร์ เราจะทิ้งไว้ให้พวกนาย
เขาไม่ได้มาบอกลาเหรอ
ดูแลเขาแทนเราด้วยนะ
แน่อยู่แล้ว
ขอให้ได้พบกันอีก
ไม่มีทางหรอก
ก็แล้วแต่
มอนตี้
คนอื่นเขาไปกันหมดแล้ว มาทำอะไรที่นี่
ฉันรักเธอ ฮาร์เปอร์
เปลี่ยนใจไหม
ไม่
ฉันมารอตรงนี้เผื่อพวกนายเปลี่ยนใจ
มองโลกในแง่ดีเสมอเลย
ฉันชอบนายตรงนั้นแหละ
ดีใจนะที่นายเลือกอยู่
อย่าทำงานกร่อยล่ะ เข้าใจไหม
เราจะเอาของพวกนี้ไปประภาคาร ดูว่าจะหาของอย่างอื่นในเกาะได้ไหม
- พร้อมกันหรือยัง - โทษที เรามาสาย
มีเปลี่ยนแปลงนิดหน่อยน่ะ ไม่ใช่เรื่องดีทั้งหมด พวกเขา...
เดี๋ยวเล่าให้ฟังตามทาง
เราต้องเอาไปแค่นี้ใช่ไหม
- ใช่ - ดี เราจัดการเอง
ไปตามเรเว่นมา เรามีเวลาไม่มาก
เพลิงนรกจะมาในอีกห้าวัน
เรเว่น
- ฉันยุ่งอยู่ - เหรอ อืม...
ของที่ไม่ได้เก็บทิ้งไว้เลย ได้เวลาไปกันแล้ว
ฉันไม่ไป
พูดบ้าอะไรของเธอ
ฉันกำลังจะตาย เมอร์ฟี่
ไม่เอาน่า แอบบี้บอกว่าถ้าเธอไม่ใช้สมอง...
เราผ่านจุดนั้นมาแล้ว
เธอจะไปอวกาศเหรอ
รู้ไหมว่าการจมอยู่ใน ความเจ็บปวดทุกวันมันเป็นยังไง
ตอนฉันเดินอยู่ในอวกาศ ทุกอย่างดูดีไปหมด
ฉันอยากสัมผัสความรู้สึกนั้นอีก
ขอโทษ
ฉันขอโทษที่ทำอย่างนี้กับเธอ เรเว่น
ไม่ใช่ความผิดนายหรอก เมอร์ฟี่
เสียขาฉันรับมือไหว แต่...
เสียสติมัน...
อยากให้ฉันไปบอกอะไรคนอื่นๆ บ้าง
ไปบอกพวกเขา...
ไปบอกว่าฉันลอยแพตัวเอง
ไปสิ รอดให้ได้นะ
เป็นวิถีของแมลงสาบอยู่แล้ว
- กลับไปทำงานกันได้หรือยัง - ได้สิ
ได้ โอเค ขอโทษนะ เราถึงไหนแล้ว
ทั้งนครกลายเป็นสนามรบ
ไม่จำกัดเวลา ห้ามใช้ปืน
แต่ละเผ่าส่งนักรบตัวแทนมาหนึ่งคน สู้กันจนเหลือเพียงคนเดียว
เผ่าที่ชนะจะได้หลุมหลบภัยไป
เท่านั้นเอง
เราใช้ปืนไม่ได้ และไม่มีใคร เคยฝึกสู้แบบคนบนดิน
เราไม่มีทางชนะแน่
นี่ ถ้าไม่สู้เราก็ตาย
ฉันมาสู้
บทบรรยายโดย ไอฟลิกซ์ ประเทศไทย