Во 1845 година, два брода на Кралската морнарица
испловиле од Англија
во обид да откријат пловен пат низ Арктикот.
Тие биле технолошки најнапредните бродови од тоа време.
Последно биле видени од европски китоловци во заливот Бафин
додека чекале добри услови за влез во арктичкиот лавиринт.
Потоа двата брода исчезнале.
-Видоа многу пешаци.
Сите умираа од глад. - Ги запознал?
- Го видовме капетанот. Оној кој го викаат "Аглука".
-Прашај го дали еден од овие
е оној кој го вика Аглука.
-Зборуваше на нашиот јазик.
Умираше.
Покажа кон југ и рече дека по копнен пат одат кон дома.
Но едвај одеа.
А зад нив имаше Тунбак. - "Тунбак"?
- Зад нив доаѓаше. Постојано доаѓаше.
-Некој ги бркал? Еским?
-Од шаманите.
Суштеството што јаде, на две и на четири нозе.
Она што е создадено од мускули и магии.
- Не разбирам. Опишува ли човек?
- Жал ми е, г. Џејмс. Немам поим што опишува.
-Што рекол Франсис?
Аглука?
- Вашиот пријател ме фати за рацете.
Рече да им кажам на оние кои ќе дојдат по нив да не остануваат.
Бродовите ги нема повеќе. Нема премин.
Дека тие не постојат веќе.
Мртви се и не постојат веќе.
Септември 1846 година
Пред четири години
-Били, поведи го со себе,
и не пуштај го дури не научи да врзува јамки
со затворени очи. - Да, господине.
Ајде. - Капетане.
-Капетане.
- Дневните набљудувања даваат бизарни отчитувања.
- Магнетниот север секој ден се поместува за километри.
Сега сме во неговиот круг. - Ќе биде главна вест за луѓето.
- Терор сигнализира, господине Џон!
Капетанот Крозиер бара извештај за ледот.
Да го пратам г. Рид?
- Не. Кажете му на Франсис дека Џејмс и јас ќе му се придружиме на вечера.
- Г. Тери! Отворете ја кутијата со знамињата!
- Се зборува дека на Терор се уште не им снемало говедски јазик.
Еребус
Кажете му на г. Дигл дека на вечера доаѓаат
сер Џон и командирот Фицџејмс.
Нека земе што сака од мојот склад. Ќе му се допадне тоа.
- Да, господине. - Ги видовте ли? -Да.
Од сите тешкотии на Истражувачката служба,
оваа можеби е најтешката, Томас.
- Држете се до три јадења и ќе заврши додека трепнете. -Не со Фицџејмс.
Ќе мора да ја слушаме сагата
за контролата на островот од измет во Намибија.
Или како го застрелале Кинезите.
Ми доаѓа да си ставам храна во ушите.
- Уште еднаш! - Пуштај!
-Повлечи го!
Добро е!
-Добре дојдовте на бродот, сер Џон.
Капетане Фицџејмс.
-Ако сме толку близу до полот,
набрзо ќе го видиме островот Крал Вилијам.
- Види кој е експерт. - Г. Фар ми го покажа на картата.
По островот Крал Вилијам е брегот на Америка и натаму е обележано.
-Здраво, малечок.
- Цела ноќ цимолеше. Сигурно е болен или нешто намирисал.
На добар ветер, може да намириса мечка на 1,5 км.
- Каков чин има тоа куче? Сте се запрашале некогаш?
- Навечер е обично на палубата. Може да се каже дека е на стража.
- Не знам. Според тоа би бил морнар или маринец.
- Но може да шета на офицерската палуба. Според тоа е подофицер.
Нели? А понекогаш е во собата на офицерот.
Подофицерите не можат да спијат на крмата.
Дали тоа значи дека е офицер?
Што би бил тогаш? Потпоручник?
Поручник? - Уште ли зборуваме за кучето?
-Важно е, нели?
Куче над човекот. Кој кому служи? - Тоа е бродско куче. Го прифаќаме.
- Уште не сум го решил прашањето за жестоките пијалаци за вечерва,
но сакате ли нешто посебно?
- Повеќе отворена вода до Тихиот Океан,
па да можеме да си одиме дома.
-Близу сме, господине.
- Внимавајте како го користите тој збор, близу.
Ова е Истражувачка служба.
Близу е ништо. Полошо е од ништо.
Полошо е од се на светов.
- Бригадите на брегот веќе се распалуваа,
па ги изнесував конгривите. - Ракетите? -Да.
Иронично е, бидејќи Кинезите ги измислиле.
Ги соборивме стрелците од градските ѕидини и тргнавме.
Додека се качував на скалата, мислев на Цезар на Рубикон.
Стигнавме на врвот и под нас го видов градот Чингкианг,
трепереше во утринската жештина.
Војниците од уличките подолу почнаа да не стрелаат со пушки,
од оние мускети со кои секогаш се носи фитил за палење.
Но во толку суви временски услови, кога ќе застрелавме некој,
паѓаше на фитилот и гореше како сено.
Наскоро цел град беше полн со осамени столбови од човечки чад
и мирисаше на печена патка.
Потоа истрчавме на улицата зашто 49-та беше нападната.
Наидовме на група Кинези зад уличните барикади.
Баш наполнив една ракета и нанишанив, кога ме погодија.
Едно топче од мускета, со големина на цреша.
Ми помина низ раката и продолжи.
Ми направи трета рана во градите. - Истрелот кој го убил лордот Нелсон.
- Ако не ја потрошеше енергијата на мојата рака, ќе завршев како него.
Конечно ме вратија на Корнволис каде д-р Стенли ми го извади зрното.
- Битката премина во војна. За пет недели Чинг потпиша спогодба.
-А дотогаш веќе бев на нозе,
со раката во завој и се смеев за службениот портрет. Го видовте?
- Кажете ни за Островот на Птичјиот Измет, Џејмс.
Тоа е главна приказна.
- Г. Рид и јас зборувавме за мразот денес.
Вели дека пловиме низ плочи кои не се дел од летното кршење.
- Стар мраз? - Не е загрижен.
Мисли дека сме близу крстосница со поголем канал кој ги носи од север.
Сепак, тоа значи дека нашата летна клисура е при крај.
Треба да ја именуваме и мислам
дека г. Џејмс Рос ја заслужува таа чест.
- Да. - Одобрувате, Франсис?
-Ќе биде многу задоволен.
- Тоа е поради магнетната енергија тука.
Слушнав дека кога сер Џон стигнал до каде што стигнал во 1823,
косата му растела 5 см неделно, а не ни биле близу како нас.
- Затоа ли се пријави, Стронг? Да добиеш пет сантиметри?
- Добро си? - Јанг?
Дејвид?
- Дејвид!
-Сврти го! Не може да дише!
- Донесете лекар, веднаш! - Ајде!
Сврти го!
- Не сакам прв да кажам, сер Џон, но сите го мислиме тоа.
- Ниеден од тројцата кои умреа на Бичи не покажуваше симптоми.
Ако се работи за тоа, ќе бидеме на Тихиот Океан
пред да почне да коси.
- Вашата самодоверба охрабрува, секако. - Зар Вие не сте уверени?
Со нашиот напредок?
Не знам зошто. За една година го пронајдовме преминот.
Сепак, не весламе на дракари.
- Тука технологијата се уште се поклонува на среќата, Џејмс.
- Господине? Му дадовме доверов прав на момчето,
и му ги смиривме грчевите. Се одмора колку што може.
Во столицата има црна крв.
Сварена крв. Крвави над дебелото црево.
- Сликовит опис. - Скорбут ли е?
- Не можам ни да потврдам ни да негирам,
но ако морам да погодувам, би рекол дека има туберкулоза.
Не ги напаѓа белите дробови секогаш. - Нека го прегледа д-р Стенли.
Можеби ќе забележи нешто повеќе. - Ќе пратам чамец. -Нема потреба.
Ќе го земеме со нас. - Јанг? Во неговата состојба? -Да.
Завиткајте го добро и подгответе ни го чамецот. - Не би го превезувал.
Не знам уште колку живот има во него.
- Ќе го освежи студениот воздух. Ќе биде подготвен за половина час.
-Полека. Попушти.
- Франсис, кажете му на готвачот "да" за телешката глава,
и "не" за мирудиите со кои ја зготвил.
За во иднина.
- Добра ноќ, Франсис. Обидете се да не бидете толку замислен.
Се е добро.
-Се е чисто. Дигни.
- Нема полошо од човек кој ја изгубил радоста.
Станал неподнослив, а исто така е и пијаница.
- Треба да му бидеме подобри пријатели.
-Не ми е јасно зошто е тука.
Ја презира славата, дури и славата на добриот пудинг,
а не гледа од високо и нас офицерите.
Еден поглед од него и морам да се потсетам дека не сум измамник.
- Не дозволувам да зборувате толку нељубезно за него.
Тој ми е заменик.
Ако ми се случи нешто, Вие ќе бидете негов.
Треба да го цените.
- Понекогаш мислам дека ги сакате своите луѓе повеќе од Бог, сер Џон.
- За ваше добро, да се надеваме дека не сте во право.
-Подготви се!
Терор
- Подгответе се за спуштање на јажињата...
-Човек во морето од десната страна!
Сите на палубата!
Сите очи свртени кон човекот во водата!
-Кој го следи?
Ене го! Назад.
Фати го јажето!
-Направете ми место!
Направете ми место!
- Колинс, не! - Дозволете ми да се обидам!
- Тој морнар не би сакал да ризикуваш!
- Се вика Били Орен! - Мртов е!
- Не разбирам зошто не си кажал ништо,
кога си почувствувал дека се разболуваш. Отвори.
- Имам главоболки цел живот. Не обрнував внимание.
И секоја вечер пиевме сок од лимон.
- Екипажот е под строга наредба да се јави во случај на болест.
Мислев дека закопот на тројцата на Бичи беше доволна мотивација.
-Сокот од лимон не е лек за се.
-Не сакав да го разочарам сер Џон.
- Па, може да ти ја пофали лојалноста кога ќе те закопува.
- Не можеме ниту да го завртиме, ниту да го повлечеме пропелерот.
Г. Рид е сигурен дека сме удриле во мала санта мраз.
- Значи, блокиран е? - Да.
Г. Грегори мисли дека под пропелерот има заглавен мраз.
Ќе знаеме дури во зори.
Ме убеди дека ќе продолжиме кога ќе се ослободиме од блокадата.
-Добро.
Тоа е се засега, Греам. Се чини дека сепак не тонеме.
Разбудете ме ако се промени тоа.
Дневник на бродот Терор
Забелешки: Еребус оштетен, еден загинат.
Сер Џозеф Банкс Сер Томас Харди
Сер Џон Хенри Лефрој Сер Франсис Дрејк
-Алонквин масакриран од Мохок.
- Те потресе ли ова? - Кој дел, Франсис?
Дивјаците или тоа што станаа католици?
-Ќе те прашам нешто подоцна.
-Нема потреба од прашања, Франсис.
-Но сепак ќе ме ислушаш.
- Сер Џејмс Рос на најјужната точка.
- Ако веруваш во тој опис, си изгубил најмалку 6 кг откога се вративме.
- А посетил и забар, очигледно. - Дами и господа!
Голема чест ни е што вечерва во ложата
е вистинскиот сер Џејмс Рос!
-Стани, старецу.
-Браво, господа. Браво.
-Треба да станеш.
Терор
- Не сакам да ми го направите истото како на брат му на Том Хартнел.
- Тоа беше за доброто на екипажот.
Моравме да дознаеме дали е скорбут. - Во гроб сакам да одам ваков.
Немојте да ме отворите.
Ветувате? -Ако нареди сер Џон, ќе мораме да го сториме тоа.
Може да не предупредиш за она што следува.
Држи се... Држи се, Дејвид.
-Ако нареди сер Џон, прифаќам.
-Знаеш, понекогаш,
кога луѓето се близу до смртта...
Сум слушнал дека зборуваат за сјај.
Како милиони зори споени во една.
Во неа саканите им посакуваат добре дојде.
-Пораснав во сиропиталиште.
Не сум го запознал татко ми.
Ниту мајка ми.
-Во тој случај...
Ќе те пречекаат ангелите.
Со песни поубави од сите кои си ги слушнал.
- Ќе полетам ли? Кај Бога? -Да.
Кога ќе одиш, прво ќе го видиш преминот.
Обиди се да ни кажеш каде е.
- Сакав да бидам тука кога ќе го најдеме.
- Не плаши се, Дејвид. Сум видел како заминуваат душите.
Ги обзема длабок мир.
-Од стакло се.
Но прстенот е од платина.
Не вреди многу, но сестра ми би требало да го има.
Незгоден ми е, но не можам да го тргнам.
- Можам да побарам масло од готвачот, а имам и рицинусово масло.
- Кога ќе бидете сигурен дека сум мртов,
најдете начин.
И не му кажувајте на сер Џон дека сум се плашел.
-Го имаш мојот збор.
Нема од што да се плашиш.
-Лае откако стивна ветрот.
Нешто го вознемирило.
-Тргнете ги капите.
Зар не го слушате тоа?
Дајте ми го телескопот. - Да.
Само да не ти падне. Му припаѓа на поручникот Ирвинг. -Замолчи.
-Не.
Не.
Не!
- Дејвид. - Не!
Не! - Дејвид.
-Разбудете го г. Бленки.
Веднаш.
-Не!
Не! Бегајте! Бегајте!
Сака да бегаме! - Дејвид, смири се.
- Не! - Дејвид.
-Влезете.
-Извинете што Ве вознемирувам.
Дејвид Јанг почина. - Како тоа да не беше очекувано.
Покријте го и одморете се, г. Гудсир.
Ќе ја направите обдукцијата наутро, кога луѓето ќе бидат на палубата.
- Неопходна е? - Сер Џон се сомнева во скорбут.
Ќе побара. - Нешто...
...се случи на крајот.
Гледаше нешто што јас не можев да видам.
Го гледаше како да е во просторијата.
- Морам ли да објаснувам што е халуцинација?
- Немаше треска, а очите му беа бистри.
-Добра ноќ, г. Гудсир.
- Погледнете го снегот на оние плочи од мраз.
Не се од летото. Стигнале од север.
-Тоа се санти мраз.
-Имаме предводници, но...
- Колку беше температурата синоќа? - Падна на -6 степени.
-Знаат ли на Еребус?
- Уште нема сигнал, но сигурно се разбудиле мислејќи на пропелерот.
- Ако сер Џон не свика состанок на офицерите до 10 ч, јас ќе свикам.
-Ќе не надминеш сите, синко.
Ќе одиш некаде каде што не бил никој, дури ни староседелец.
- Ако има мраз зад пропелерот, а вие го извлечете,
ќе успеете двапати во едно утро. - Така е.
-Внимавајте на моите сигнали.
Едно повлекување на цевката значи да попуштите за 90 см,
две дека се извиткала на работ од бродот, три да ме повлечете.
Ако во костимот навлезе вода, ќе биде многу тешко да ме извлечете,
па бидете сите подготвени.
Треба да има хирург тука. - Долу се, г. Колинс. Продолжете.
-Патувате во длабочините.
И запомнете, Бог живее во сите царства.
-Полека!
-Извлечете ме!
-Само полека!
- Не изгледа како да има цироза. А жолчката...
Не гледам скорбут. Ништо не гледам. - Отворете ги цревата.
- Пропелерот е свиткан. Едната лопатка.
Тргнав малку од мразот одзади.
Мислам дека ќе се врти сега. - Имате уште нешто да пријавите?
- Не, господине. - Одлично, г. Колинс!
Греам, јавете им на инженерите,
и сигнализирајте им на Терор .
Нека дојде капетанот Крозиер со поручниците. -Сега.
- Мораме да се советуваме за мразот пред нас.
Ви завидувам, г. Колинс.
Долго сакав да се симнам долу. Како беше?
-Како сон, господине.
-Вести од Еребус .
Иако може да плови на пареа,
ефикасноста на адмиралскиот брод е доведена во прашање.
-Колку е сериозно?
- Со полн котел може да достигне од 3,7 до 5,5 км на час.
- Со половина сила, помалку. - Да.
- Исто така, знаеме дека мразот пред нас
се зголемува драматично во дебелина и количина,
но сигурно сме во близина на островот Крал Вилијам.
Потоа не чекаат 320 км додека да ги земеме западните карти,
и еднаш засекогаш да го нацртаме завршниот дел од сложувалката. -Да.
- Нашата ситуација е потешка отколку што мислите.
- Драматичен вовед. - Ве молам, продолжете, Франсис.
-Пред нас нема само мраз.
Тоа се санти мраз, а вие предлагате да ги поминеме во септември.
Дури и со предводници, би можеле да се пробиваме со недели.
Можеби немаме недели. - Недели, во најлош случај.
- Ги видовте ли лажните сонца, Греам? Колку имаше?
- Три. -Годинава е веќе постудена од минатата.
- Сум бил на Арктикот. - Пеш.
И за малку ќе сте умреле од глад. Не сте се вратиле сите.
Го кажувам ова со сета почит. - Жити Бога, Франсис.
- Капетанот има право на искреност. Што предлагате наместо тоа?
Да ја поминеме зимата тука? - Не.
Не е познат точниот облик на островот Крал Вилијам.
Како што откривме на Корнволис, можеби е островот Крал Вилијам,
и може да го заобиколиме источно. - Но така би го продолжиле патот.
Може да не се извлечеме оваа година. - Само затоа што Еребус е бавен.
Ако го здружиме целиот наш јаглен на помалку оштетениот брод,
би можеле да одиме на се или ништо, пред зимата да заминеме на исток
и можеби да го заобиколиме островот Крал Вилијам.
Тоа ни е најдобра, а веројатно и единствена шанса.
- Да. Се или ништо. - Да го напуштиме Еребус?
- Ако е ќорсокак, можеме да презимиме на сигурно,
надвор од сантите мраз во некое заштитено пристаниште.
На пролет ќе се вратиме.
Без сомнеж, уморни едни од други, но живи.
-Тоа е интересна претпоставка,
но, се разбира, нема да го напуштиме Еребус,
а ни Терор , ако претрпи каква било незгода.
Речиси сме таму... - Сослушајте ме, Џон.
Нема да биде важно дали сме на 320 или 3200 км од безбедна вода.
Ако предводниците се затворат околу нас,
нема да знаеме каде ќе ги носи струјата сантите мраз
од кои ќе бидеме дел.
Може да бидеме истуркани во плиткото на Крал Вилијам
и да бидеме здробени на парчиња, ако сме уште над вода дотогаш.
Како што кажа еден верен пријател:
"Ова место сака да не убие."
- Кој е овој пријател? Пишува ли и мелодрами?
-Сер Џон, јас, г. Бленки и г. Рид.
Само четворица од нас сме ветерани од Арктикот на оваа маса.
Нема да има мелодрами.
Само живи луѓе. Или мртви.
- Убаво е да се види дека Ви се вратила бојата во образите, Франсис,
но на две недели сме од пронаоѓањето на гралот.
Верувам дека Бог и зимата
ќе не затекнат во безбедна вода до крајот на годината.
Кај Сендвичките Острови или подалеку.
- Ако грешите, ќе извршиме чин на гордост
кој можеби нема да го преживееме.
Знаете какви се очајните луѓе.
Двајцата знаеме.
- Ќе продолжам да командувам од Еребус,
но поради неговите оштетувања, Терор ќе го ставам да води.
Не е подобар кршач на мраз, но сега е помоќен брод.
Закопајте го вашето момче, Јанг,
па ќе продолжиме по планот, западно околу островот Крал Вилијам.
- Да го закопаме? - Да. Милост.
Ноќта беше долга.
Некогаш одамна во Вестминстер
живеела ќерката на ловецот на стаорци
- Можевме само да го фрлиме во морето и да завршиме со ова.
-Сер Џон е духовен човек.
- Јас би рекол дека не е практичен. - Внимателно.
- Зар е тоа некакво предавство, нареднику?
- Требаше подобро да го заковаме капакот.
- Повлечете ги јажињата и затрупајте го, г. Хики. -Јас?
- Г. Хорнби ми кажа дека должите најмногу работа. Не кажа зошто.
Веројатно поради поплаки.
-Зар ќе го оставиме вака?
- Освен ако не сакате да се спуштите и да го поправите.
На работа, г. Хики.
Г. Хики.
Не е важно.
- Наредникот Тозер рече дека не е важно.
- Би му било на неговиот татко, нели?
Помогни ми.
-Исус му рече на Тома:
"Бидејќи ме виде, поверува.
Благословени да се оние кои не виделе, а веруваат!"
Како што е Дејвид Јанг пред портите,
така сме и ние!
Сега е моментот да зачекориме низ нив, кон славата и судбината.
Одредив правец кон југ-југозапад.
За две недели ќе го видиме северноамериканското копно, господа.
Мораме да ја вложиме последната и најголемата сила за да го достигнеме
и со тоа да станеме најголемите аргонаути на нашето време.
Ќе ги заслужиме поздравите на нашите сакани,
и прегратките кога ќе се вратиме.
Напред, луѓе! - Ура!
- Ајде, момци! Држете ги јажињата!
Спуштете го едрото!
- Остро десно! - Да, господине!
- Остро десно! -Ајде, луѓе! Да ги дочекаме силно.
Полека. Внимателно.
-Ни требаат повеќе копачи тука!
Зошто копа само еден?
По шест дена
-Добро. Назад!
-Повлечете се сите!
- Нашиот Господар и Татко ќе ни помогне.
Со што и да ни донесе утрото.
Дигнете ги котвите за мраз. Сега сме дел од него. -Да, господине.
- Одредете ја нашата позиција, г. Рид.
Сакам да знам точно кај сме во однос на островот Крал Вилијам. -Сега.
- Кога ќе се најадат луѓето, нека почнат да го креваат платното.
Г. Грегори може да почне да го гаси моторот.
Би требало да сте повесели, господа.
Разбирате? Ќе биде густо, но за тоа се пријавивме.
Авантура за кралицата и земјата.
Животна авантура. Тоа кажете им го на луѓето.
Терор