W 1845 roku dwa okręty Royal Navy wyruszyły z Anglii,
by odnaleźć przesmyk przez Arktykę.
Jak na tamte czasy, były najnowocześniejsze na świecie.
Ostatni widzieli je europejscy wielorybnicy na Morzu Baffina.
Okręty czekały na dogodne warunki, by wejść w arktyczny labirynt.
Później zaginęły bez wieści.
Widzieli ludzi. Szli pieszo.
Wygłodniali.
Spotkał ich?
Widzieliśmy kapitana.
Wołali na niego Aglooka.
Spytaj,
czy to jeden z nich? Aglooka.
Mówił w naszym języku.
Umierał.
Wskazał na południe,
mówiąc, że wracają do domu.
Ledwie trzymali się na nogach.
Ich śladem podążał Tuunbaq.
Tuunbaq?
Nie odstępował ich. Ścigał niestrudzenie.
Ale kto? Eskimos?
Przywołany przez szamanów...
Pożerał ich na dwóch lub czterech nogach.
Coś z czarów i muskułów.
Nie pojmuję. To człowiek?
Proszę wybaczyć,
ale nie rozumiem, co on opisuje.
Co powiedział Francis?
Aglooka?
Prosił, by przekazać:
"Powiedz tym, którzy po nas przyjdą, by tu nie zostawali.
Nie ma statków.
Nie ma drogi przez lód. Nie ma Przejścia.
Już po nas.
Wszyscy nie żyją...
Koniec z nimi".
WRZESIEŃ 1846 ROKU
CZTERY LATA WCZEŚNIEJ
Billy, zabierz go ze sobą.
Dopilnuj, by poznał wszystkie węzły.
Tak jest.
- Chodź zatem. - Kapitanie.
Sir.
Dzienne obserwacje dają dziwne wyniki.
Północ magnetyczna zdaje się przemieszczać.
Jesteśmy za kręgiem polarnym.
Będą o nas pisać w gazetach.
Terror nadaje.
Kapitan Crozier prosi o raport o lodzie. Mam wysłać pana Reida?
Nie, przekaż mu, że zjem z nim obiad.
Panie Terry!
Proszę o flagi!
Podobno na Terrorze mają wołowe ozorki.
EREBUS
Przekażcie panu Diggle'owi,
że sir John i komandor Fitzjames zjedzą obiad na pokładzie.
Wybierz, co chcesz z mojej spiżarni.
- Tak jest. - Widziałeś ich?
Tak.
Ze wszystkich trudów w Służbie Badawczej
ten może być największy.
Podamy trzy dania i szybko się uwiniemy.
Nie, jeśli będzie tu Fitzjames.
Usłyszymy opowieść
o wyspie z guana u wybrzeży Namibii.
Albo o tym, jak postrzelili go Chińczycy. Chyba zatkam uszy jedzeniem.
- Jeszcze raz. - Możecie puścić.
Luzować linę!
Dobrze.
Witam na pokładzie, sir John.
Kapitanie Fitzjames.
Wkrótce ujrzymy Ziemię Króla Williama.
Mamy znawcę.
Pan Farr pokazał mi mapę.
Ominąwszy ziemię,
można dopłynąć do amerykańskich wybrzeży.
Cześć, kolego.
Pies wył całą noc. Albo choruje, albo coś zwietrzył.
Z mili wyczuje niedźwiedzia.
Ciekawe, jaki ma stopień?
Myślałeś nad tym?
Noce spędza na pokładzie, pełni wachtę.
Czyli to starszy marynarz.
Trzyma się tylnego pokładu, jest co najmniej matem.
Nocuje w kwaterach oficerów,
gdzie marynarzom wstęp wzbroniony.
Więc może jest adiutantem?
Czyli byłby?
Porucznikiem?
Wciąż mówimy o psie?
Chodzi o konsekwencję.
Zwierzę ponad człowiekiem, kto komu służy?
To pies okrętowy. Szanujemy go.
Jakie alkohole podać?
Ma pan jakieś życzenia?
Otwarte wody na Pacyfiku, byśmy mogli wrócić do domu.
Jesteśmy blisko, sir.
Uważaj na to słowo.
W Służbie Badawczej
nic nie znaczy.
Nie ma gorszego.
Jest najbardziej parszywe ze wszystkich.
Brygady na lądzie
dostały się pod ostrzał, więc zebrałem race kongrewskie...
- Rakiety? - Tak.
Czy to nie ironiczne? Chińczycy byli ich pionierami.
Strąciliśmy snajperów i weszliśmy po murach.
Na drabinie myślałem o...
Cezarze, przekraczającym Rubikon.
Wszedłem na górę i ujrzałem panoramę Zhenjiang,
pełgającą w porannym skwarze.
Żołnierze na dole strzelali z muszkietów,
takich które odpala się lontem.
Było tak sucho,
że gdy padali, proch się zajmował.
Ciała się zapalały.
Wkrótce miasto było zasnute
dymem z płonących ciał.
Unosił się swąd spalonych zwłok.
Ruszyliśmy na pomoc 49-ej,
która została zaatakowana.
Trafiliśmy na oddział Chińczyków.
Wycelowałem rakietę i wtedy ugodziła mnie kula.
Jeden pocisk z muszkietu, wielkości wiśni.
Przeszył ramię na wylot
i ugodziła mnie w pierś.
Jak Nelsona pod Trafalgarem.
Gdyby nie wytracił impetu,
skończyłbym jak on.
Trafiłem na pokład Cornwallisa,
gdzie kulę wydobył nasz doktor Stanley.
Pięć tygodni później emisariusze Chi'ng podpisali traktat.
A ja pozowałem do portretu
z ramieniem na temblaku. Widzieliście go?
Niech nam pan opowie o wyspie guana.
To niezwykła historia.
Rozmawiałem z panem Reidem o lodzie.
Uważa, że minęliśmy krę,
która nie oderwała się latem od lodowca.
- Stary lód? - Nie martwi się tym.
Uważa, że jesteśmy w pobliżu poprzecznego kanału,
biegnącego z północy.
To oznacza, że cieśnina może się zamykać.
Nie nazwaliśmy jej,
chciałbym tym honorem obdarzyć
sir Jamesa Rossa.
Zacny pomysł.
Zgadzasz się, Francis?
Będzie rad.
To działanie energii magnetycznej.
Kiedy sir John żeglował tu w '23 roku,
włosy rosły mu o 5 centymetrów tygodniowo.
To dlatego się zgłosiłeś?
Co ci?
Young?
David?
David!
Obróćcie go! Dusi się!
Lekarza!
Żwawo!
Obróćcie go!
TERROR
Nie chcę być pierwszym, który powie to na głos,
ale wszyscy myślimy podobnie.
Zmarli na wyspie Beechey nie chorowali na szkorbut.
Nawet jeśli, to przedostaniemy się na Pacyfik,
zanim choroba zbierze większe żniwo.
Pańska pewność dodaje otuchy.
Czemu ci jej brakuje?
Robimy ogromne postępy.
Zostało nam odkrycie Przejścia.
Nie płyniemy drakkarami.
W tej części świata technologia liczy się mniej niż szczęście.
Sir.
Podaliśmy chłopcu proszek Dovera, który ukoił spazmy.
Odpoczywa teraz.
Krwawi z okrężnicy,
a w stolcu wciąż jest przetrawiona ciemna posoka.
- Dosadny opis. - Ma szkorbut?
Nie widziałem objawów, ale nie mogę go wykluczyć.
Gdybym miał zgadywać, powiedziałbym, że jest gruźlikiem.
- Choroba nie zawsze atakuje płuca. - Niech zbada go doktor Stanley.
Może on postawi diagnozę?
- Wezwę go. - Nie ma potrzeby.
- Zabierzemy chłopaka ze sobą. - Younga? W tym stanie?
Zawiniemy go w koc. Szykować szalupę.
Odradzam, sir.
Nie wiem, ile życia zostało chłopakowi.
Świeże powietrze go ocuci.
Pół godziny i dojdzie do siebie.
Równo.
Spokojnie.
Francis, pochwal kucharza za jagnięcinę,
ale zgań za kapary.
Tak na przyszłość.
Dobranoc, Francis.
Otrząśnij się z tej zadumy.
Wszystko gra.
Odbijać!
Nie ma nic gorszego niż człowiek, który utracił radość.
Nie znoszę go.
Zgorzkniały do szpiku kości.
Powinniśmy być dla niego milsi.
Nie wiem, co tu robi.
Pogardza chwałą.
Nie dba o nic.
Spogląda na nas z wyższością.
Kiedy na mnie patrzy, mówię sobie: nie jestem kłamcą.
Nie pozwolę, byś o nim źle mówił.
To mój zastępca.
Jeśli mnie coś spotka, będziesz go wspierać.
Pociesz się tą myślą.
Czasem myślę, że kochasz swoich ludzi bardziej niż sam Bóg.
Obyś się mylił.
Gotowi!
Rzucić liny!
Człowiek za burtą! Po sterburcie!
Wszyscy na pokład!
Nie spuszczać go z oka!
Kto go obserwuje?
Tam! Z drogi.
Chwyć linę!
Więcej miejsca!
Collins, nie!
Pozwól mi!
On nie chciałby, żebyś ryzykował!
- To Billy Orren! - Już po nim!
Nie pojmuję, czemu nie wspomniałeś
o złym samopoczuciu.
Szeroko.
Całe życie cierpię na migreny.
Nie było w tym nic niezwykłego,
a przed snem pijałem sok z cytryny.
Rozkazano, by ludzie meldowali o każdej przypadłości.
Pogrzebaliśmy już trzech marynarzy,
to wystarczający powód.
Sok z cytryny to nie lekarstwo.
Nie chciałem zawieść sir Johna.
Wspomni o tym na twoim pogrzebie.
Śruby nie da się ani obrócić, ani schować.
Pan Reid jest przekonany, że w coś się zaplątała.
Zablokowana?
Tak.
Pan Gregory sądzi, że zaklinowała się w lodzie.
Przekonamy się rankiem.
Zapewnił, że jeśli uda się usunąć usterkę, popłyniemy dalej.
Doskonale.
Skoro nie toniemy, to będzie wszystko.
Obudźcie mnie, gdyby coś się stało.
DZIENNIK H.M.S. TERROR
REMARKS EREBUS USZKODZONY, JEDEN MARYNARZ MARTWY.
Algonquian, masakra z rąk Mohawków.
Czy to cię niepokoi?
Która część? Ta, w której dzicy się nawracają?
Będę chciał ci zadać pytanie.
Nie ma takiej potrzeby.
Musisz mnie wysłuchać.
Sir James Ross na południowych rubieżach.
Jeśli temu wierzyć zeszczuplałeś od naszego powrotu.
Byłem też u dentysty.
Panie i panowie, mamy dziś zaszczyt gościć
samego sir Jamesa Rossa!
Wstawaj!
Brawo, panowie. Brawo.
Powinieneś wstać.
Nie chcę, by zrobił pan ze mną to, co z bratem Toma Hartnella.
Zrobiłem to dla dobra załogi.
Musieliśmy wiedzieć, czy umarł na szkorbut.
Chcę nietknięty trafić do grobu.
Nie wykonuj sekcji.
Obiecaj mi.
Jeśli sir John ją nakaże, będę musiał.
Kto wie, czego się dowiemy?
Bądź dzielny, Davidzie.
Dobrze, ale tylko,
jeśli sir John ci każe.
Czy wiesz, że...
Czasem...
gdy ludzie umierają...
mówią o blasku,
przypominającym tysiąc brzasków.
Widzą w nich twarze bliskich.
Dorastałem w przytułku.
Nie znam ani ojca,
ani matki.
Więc...
powitają cię anioły...
z najsłodszą pieśnią na ustach.
Wzlecę?
Do Boga?
Tak.
Wpierw dostrzeżesz Przejście.
Spróbuj wskazać nam kierunek.
Chcę zostać tutaj...
odnaleźć je z wami.
Nie poddawaj się. Byłem przy tym, jak ludzie oddawali ducha.
Ogarniał ich niezmącony spokój.
Oni... oni są szkłem....
Obrączka.
Nie jest wiele warta, ale przekażcie ją mojej siostrze.
Parszywa...
Nie mogę jej zdjąć.
Poproszę kucharza o tłuszcz. Mam też olejki.
Zrób to...
kiedy będzie po mnie.
I nie mów sir Johnowi, że się bałem.
Daję ci moje słowo.
Nie masz się czego bać.
Ujada tak, odkąd ustał wiatr.
Coś go niepokoi.
Zdejmij nauszniki.
Nie słyszysz?
Daj mi lunetę.
Dobra.
Nie upuść, to porucznika Irvinga.
Przyciśnij.
Nie.
Nie!
- Nie! - Davidzie!
Nie!
- Nie! - Davidzie! Davidzie!
Obudź pana Blanky'ego.
Natychmiast.
Nie!
Uciekać!
- Mamy uciekać! - Davidzie, uspokój się!
- Nie! - Davidzie.
Wejść.
Przepraszam, że niepokoję.
- Właśnie zmarł David Young. - Spodziewałem się.
Proszę przykryć ciało i odpocząć.
Rankiem wykonać autopsję.
Czy jest niezbędna?
Sir John obawia się szkorbutu.
Poprosi o sekcję.
W swych...
ostatnich chwilach.
Young dostrzegł coś, co mi umykało.
Patrzył na coś, co było w pokoju.
Mam panu wyjaśnić, czym są halucynacje?
Nie miał gorączki ani mętnego wzroku.
Dobranoc, panie Goodsir.
Obserwujcie śnieg na bryłach.
To nie lód pokruszony latem. Spłynął z północy.
Pak.
Być może...
Czy nocą było zimno?
Temperatura spadła.
Na Erebusie wiedzą?
Nie sygnalizowali,
ale są zajęci śrubą.
Jeśli sir John nie zwoła do dziesiątej zebrania oficerów, sam to zrobię.
Wszystkich nas przewyższysz, synu.
Udasz się tam, gdzie nie było nikogo, nawet miejscowego.
Jeśli lód utknął za śrubą, zdołasz go wyciągnąć.
Masz szansę dokonać czegoś znacznego.
Racja.
Baczcie na moje sygnały.
Jedno szarpnięcie - uwolniłem pół sążnia.
Dwa - przewód jest zablokowany. Trzy - wyciągnijcie mnie.
Jeśli nabiorę wody, będzie mnie trudno wyciągnąć.
Trzeba to zrobić szybko. Bądźcie czujni.
Powinien tu być medyk.
Śruba jest płytko. Może pan schodzić, Collins.
Jest pan pielgrzymem głębi.
Proszę pamiętać, że Bóg jest wszędzie.
Równo!
Wyciągajcie!
Równo!
To nie marskość wątroby.
Widzę żółć...
Ani śladu szkorbutu.
- Najmniejszego. - Rozetnij brzuch.
Śruba jest wygięta.
Jedno z piór.
Udało mi się wyciągnąć lód.
- Powinna się obracać. - Coś jeszcze?
- Nie, sir. - Świetna robota, Collins!
Graham, daj znać mechanikom i... zawiadomcie Terror.
Niech Crozier przyśle porucznika.
Sir.
Musimy naradzić się w sprawie lodu przed nami.
Zazdroszczę panu, Collins.
Sam marzyłem, by zejść pod wodę.
Jak tam jest?
Jak we śnie, sir.
Wieści z Erebusa.
Może płynąć pod parą,
ale jego szybkość jest ograniczona.
Jak bardzo?
Góra dwa węzły. Może trzy, jeśli kocioł będzie buzował.
- Połowa mocy. - Tak.
Wiemy, że lód przed nami jest
zarówno grubszy, jak i jest go więcej.
Jesteśmy niedaleko Ziemi Króla Williama.
Od niej przed nami 200 mil
niezbadanych terenów.
Mapując je, odnajdziemy brakujący element układanki.
Posłuchajcie...
Nasza sytuacja jest gorsza, niż sądzicie.
Wstęp godny dramatu.
Mów, Francis.
Nie chodzi o sam lód...
To pak.
Chce pan, byśmy przeprawili się we wrześniu,
a to może zająć wiele tygodni.
Czas, którego nie mamy.
Kilka tygodni, co to jest?
Już widzieliśmy słońce poboczne.
Ile razy?
Trzy.
Już jest zimniej niż rok temu.
- Byłem już w Arktyce. - Na piechotę.
Omal nie zmarł pan z głodu. Z całym szacunkiem.
Nie wszyscy wróciliście.
Na litość boską, Francis.
Kapitan powinien znać szczerą opinię.
Jakie są propozycje?
- Zimować tu? - Nie.
Nie znamy obrysu Ziemi Króla Williama.
Cornwallis okazała się wyspą, może być podobnie.
Moglibyśmy ją opłynąć od wschodu.
To wydłuży trasę. Możemy już nie wypłynąć w tym roku.
Uszkodzony jest tylko Erebus.
Jeśli przerzucimy węgiel na Terror,
może uda nam się przebić do Ziemi Króla Williama,
zanim nadejdzie zima.
To nasza najlepsza i jedyna szansa.
Zgadzam się, zaryzykujmy.
I porzucimy Erebusa?
Jeśli to ślepy zaułek,
przezimujemy osłonięci od paku
w bezpiecznym porcie
i wiosną wrócimy.
Będziemy mieli siebie nawzajem dość, ale zostaniemy przy życiu.
Ciekawy pomysł...
ale nie porzucimy Erebusa ani Terroru,
bo spotkało nas kilka niedogodności.
- Jesteśmy prawie u celu. - John, posłuchaj mnie.
Nie ma znaczenia, czy jesteśmy 200 czy 2000 mil od otwartych wód.
Jeśli lód nas zamknie,
nie będziemy wiedzieli, dokąd zepchnie nas prąd.
Zostaniemy uwięzieni w paku.
Być może ciśnie nas na płycizny Ziemi Króla Williama,
gdzie zostaniemy zmiażdżeni na atomy. Jeśli statki dotrwają...
Ktoś mi bliski mawiał:
"Arktyka chce nas zabić".
Któż to? Pisze dramaty?
Sir John, ja, pan Blanky i pan Reid.
Nas czterech było już w Arktyce.
Nie będzie żadnych melodramatów,
tylko żywi...
i martwi.
Cieszę się, widząc rumieńce na twym obliczu,
ale za dwa tygodnie znajdziemy świętego Graala.
Bóg i zima sprawią,
że trafimy na bezpieczne wody.
Dotrzemy do Sandwicha Południowego.
Pomyłka i pycha ściągną na nas zgubę...
Pomrzemy.
Wiemy, co się dzieje, gdy panuje desperacja.
Przekonaliśmy się o tym.
Pozostanę na pokładzie Erebusa,
ale z powodu jego uszkodzenia Terror obejmie prowadzenie.
Nie jest to dobry lodołamacz, ale ma większą moc.
Pochowajcie Younga
i ruszajmy.
Kurs na zachód.
Pogrzebać go?
Tak.
To była długa noc.
Dawno temu w Westminster
Żyła córka szczurołapa
Mogliśmy go cisnąć za burtę.
Sir John jest uduchowiony.
- Raczej nieżyciowy. - Ostrożnie.
Bo co, dopuszczam się zdrady?
Powinni byli porządniej przybić wieko.
Ciągnijcie. Hickey, dopasuj liny.
Ja?
Pan Hornby twierdzi, że macie najwięcej karnych wacht.
Pewnie za narzekanie.
Mamy go tak zostawić?
Chcesz zejść i to naprawić?
Do roboty, Hickey.
Panie Hickey?
To nie jest ważne.
Sierżant Tozer powiedział, że to błahostka.
A dla ojca tego biedaka?
Pomożesz mi.
I rzekł Jezus do Tomasza:
"Uwierzyłeś dlatego,
ponieważ Mnie ujrzałeś?
Błogosławieni, którzy nie widzieli,
a uwierzyli".
David Young stanął u wrót,
jako i my.
Nadeszła pora, byśmy przekroczyli je śmiało,
idąc ku chwale i przeznaczeniu.
Kurs na południe - południowy zachód.
Ujrzymy wybrzeże Ameryki.
Dotrzemy doń za dwa tygodnie.
Musimy dać z siebie wszystko,
a staniemy się najsławniejszymi żeglarzami naszych czasów.
Bliscy zasłużenie powitają nas radością
i uściskami.
Naprzód!
Hura!
Dobrze, chłopcy...
Do takielunku!
Zrzucać żagle!
- Prawo na burt! - Tak jest sir.
- Prawo na burt. - Żwawo, ludzie.
Z pełną parą.
Równo. Gotowi!
Tu potrzeba więcej ludzi!
Czemu ten człowiek jest sam?
6 DNI PÓŹNIEJ
Cofnąć się!
Do tyłu!
Ojciec Niebieski o nas zadba.
Zobaczymy, co przyniesie świt.
Kotwice lodowe. Jesteśmy uwięzieni.
Sir.
Proszę dokładnie oznaczyć pozycję.
Chcę wiedzieć, jak daleko do Ziemi Króla Williama.
Tak jest, sir.
Kiedy ludzie się najedzą,
niech rozciągną brezent.
Pan Gregory przygotuje maszynę do zimy.
Panowie, powinniście być uśmiechnięci.
Zrozumiano? Nie będzie lekko, ale pisaliśmy się na to,
wyruszając dla Ojczyzny.
To przygoda naszego życia!
Powtarzajcie to załodze.
Napisy: Marcin Roszkowski