Za siedmioma górami,
gdzieś daleko hen, hen,
leży małe miasteczko,
takie piękne jak sen.
Lecz to nie jest sen czy przywidzenie.
Serwus!
Zwie się Ktosiowo. A jego mieszkańcy nazywają się Ktosie.
Świeże strucle z makiem! Cześć, Marge!
Dzień dobry, Fred!
Jaki świąteczny zapach!
Nie zadepcz mnie!
- Cześć, Tom. - Dzień dobry, Ted.
Wiązanki! Cześć, mały, chcesz wiązankę?
Dzięki!
Wszystkiego najlepszego!
- Miłego dnia, kochanie! - Nawzajem! Pa!
Szybko!
Że w Ktosiowie jest świetnie, wie każdy Ktoś.
Lecz gdy zbliża się Gwiazdka, to dopiero jest coś!
Że Święta są piękne, każdy Ktoś wie.
Tylko Grinch, ten odludek, niestety
już nie.
WSTĘP WZBRONIONY!
UWAGA! ZŁY PIES! WON!
POWAŻNIE! WYNOCHA!
WSTĘP WZBRONIONY
20 GRUDNIA
Max!
PONURY SKWASZONY
WŚCIEKŁY NIE W SOSIE
Ależ jestem głodny!
Max...
Co tu robi ta smętna fasola?
Nie!
Niemożliwe. Jak to nic nie ma?
Gdzie mój żelazny zapas pralin z malin? I słodu z miodu?
Gdzie moje frykasy na ciężkie czasy?
I gdzie są moje tajne rezerwy ulubionej konserwy?
Specjalnie nakupiłem jedzenia, by wystarczyło do stycznia!
Bez przesady, ile stresu mogłem zajadać?
Nie. O nie.
Nie pójdę do miasta, wiedząc, że zbliża się...
Gwiazdka!
Dobrze!
Wiedz, że będę cierpieć całą drogę!
No chodź, Max!
Grinch świąt nie cierpiał.
A Gwiazdki potwornie!
Nie pytajcie dlaczego.
Tak już miał.
Być może ogólnie był sztywny i srogi.
A może... Tu strzelam... Bo marzły mu nogi.
Jak tłumaczyć te jego poglądy skostniałe?
Może serce po prostu miał na Gwiazdkę... za małe?
Pamiętaj, Max.
O tej porze roku Ktosie są wyjątkowo perfidne.
Masz pozwolenie,
żeby każdemu, kto powie nam coś miłego, rzucać się prosto do gardła.
Wskakuj.
Co słychać? Jak w pracy?
Wesołych Świąt!
Nie! Jeszcze ja! Proszę poczekać!
Przepraszam! Muszę biec!
Sam! Jeszcze ja!
Wybacz, Donna.
Nic nie szkodzi, Sam.
Dzięki, że zaczekałeś.
Nadal na nocnej zmianie, co?
Niestety.
Cindy Lou zostawiła kij do hokeja...
Pada śnieg... Śmierdzi ściek...
Bardzo dziękuję!
To było megawredne!
- Ale kiepski dzień... - Wesołych Świąt!
- Wszystkiego najlepszego, Sue! - Dzień dobry, Fred!
Już się nie mogę doczekać.
Wszystkiego dobrego, drogi sąsie...
Witam pana! Wesołych...
Co to jest?
Przepraszam, bierze to pan?
Chcę zrobić polewę do pierniczków...
Nie...
To nie było zbyt miłe...
Moje powidełka!
Nie, dziś nie mogę. Mam mnóstwo na głowie,
jeszcze opiekunka zapchała mi zlew.
Nie użalam się! Odreagowuję. To nie to samo.
Dobrze, później zadzwonię, muszę zrobić śniadanie.
Jak tylko po raz kolejny odetkam ten zlew!
No co jest...
- Cindy Lou, skarbie, chodź zjeść! - Idę!
Buster, rozmawialiśmy o tym. Twój brat to nie śniadanie!
Dobrze...
Coś nie tak, mamo?
Co?
Nie. Wszystko świetnie!
Co tam włożyłaś? Deskorolkę?
Nie. Mąkę. Piekłyśmy z panią Wilbur ciasteczka.
- Jasne. Zjedz śniadanie. - Później! Muszę zdążyć na pocztę!
Ale posłałam łóżka i posprzątałam zabawki!
Dziękuję, ale nie musiałaś tego robić.
Żaden problem.
- Coś tu się pali. - Zaczekaj, kochanie.
Bean, proszę wyjąć stopę z buzi brata.
Mamo! Tosty!
Mam to!
- Zaraz. A dokąd idziesz? - Mówiłam. Żeby nadać list.
- Dobrze. Ale najpierw tu podejdź. - Mamo... Muszę iść!
No dobrze...
Teraz już możesz.
Pa, mamo. Pa, Buster! Pa, Bean!
- Tylko bez żadnych rekordów. - Spoko oko, pa!
A oto Cindy Lou Ktoś, z ponaddźwiękową szybkością,
wioząca bardzo ważny list!
O nie! Ucieknie mi listonosz!
Skrótem!
Dawaj!
No ładnie...
Smacznego!
O nie!
Uwaga!
O nie! Mój list!
Co z tobą jest? Nie widziałaś mnie?
Gdyby to były sanki, już bym nie żył!
Przepraszam, że w pana wjechałam! Ale to bardzo ważne!
Widział pan gdzieś mój list?
I to jest kwintesencja tego, kim są Ktosie!
Liczy się tylko ja! Mój list! Ja, ja!
To wcale nie tak!
To nie jakiś tam list!
Jest wyjątkowy!
Doprawdy? Niech zgadnę. 20 grudnia, nieletni Ktoś
histerycznie szuka „wyjątkowego” listu, a jakże!
Czyżby chodziło o twoją listę żądań do Mikołaja?
To nie są żądania! Jak już to prośba!
A to, o co go proszę, jest bardzo ważne.
Dlaczego listownie? Skoro to takie ważne, powinnaś poprosić osobiście!
Faktycznie! Nikt go nigdy nie widział!
To pech...
Chodź, Max, wynośmy się stąd.
Pa, piesku!
ŚWIĘTY MIKOŁAJ BIEGUN PÓŁNOCNY
Gdy na niebie mruga Gwiazdka
A za oknem pada śnieg
Uważaj, Max!
To najgorszy ze wszystkich Ktosiów! Przyprawiający o mdłości Bombelbaum...
A myśli, że się lubimy...
Szybko. Zanim nas zauważy!
Dzwonki sań już dzwonią na...
Co to było?
Nie.
Czapkę włóż
I wszerz i wzdłuż
Uśmiechnij bracie się!
Wielkie nieba, panie Grinch! Jedną chwilę!
Zostaw pana Grincha! Twardego zawodnika pan wybrał!
Niedobry bałwan, niedobry!
Pomogę panu!
Nie potrzebuję i nie chcę niczyjej pomocy!
Farba do włosów.
- „Zielona Bogini Piękna”. - Nie mam pojęcia, co to.
Przepraszam, ale z siwizną nie ma żartów, nie?
- Ja stosuję „Czekoladową Eksplozję”! - Wiesz co?
Jak już musisz za coś przepraszać, to mnie przepraszaj, ale za to!
Na sam widok mnie mdli.
Nie wie pan? Burmistrz chce, by w tym roku Gwiazdka była trzy razy większa!
Trzy razy więcej lampek, bombek, trzy razy więcej...
- Informacji, niż prosiłem. - A to dobre.
GWIAZDKA TRZY RAZY WIĘKSZA
Rozumiem! To ma być taki jakby... dowcip, tak?
Nareszcie powiedziałeś coś faktycznie śmiesznego!
- Lubię żarty, ale to akurat jest... - „Gwiazdka trzy razy większa!”
Najważniejsze, żeby dobrze się bawić.
Zresztą widzę, że pan już to robi!
Nie. Przepraszam!
Niestety nie mówię po imbecylsku!
Miło było, mam nadzieję, że ostatni raz.
Na razie!
O bracie. Pan Grinch...
Gdy tak patrzył na miasto ze szczytu swej góry,
Grinch sam trochę się dziwił, czemu jest tak ponury.
Może to przez te święta, ten śnieg i tak dalej.
A może coś innego? Wspomnienie? Kto wie.
Cokolwiek to było, dręczyło go srogo.
Choć zdążył już przywyknąć, że nie ma nikogo.
Miał swoją jaskinię, więc powlókł się tam.
I jak mantrę powtarzał...
Ja wolę być sam.
Tak, właśnie tak. Bardzo dobrze.
Nie!
Cindy Lou!
Spokojnie!
Włożyłam cztery kurtki puchowe.
Cztery puchówki? I co, ciepło ci?
- Nawet się trochę spociłam. - A dokąd się wybierasz?
Na koło polarne.
A w jakimś konkretnym celu?
- Mam sprawę do Mikołaja. - Do Mikołaja...
Tak.
To bardzo ważna sprawa.
Na pewno, skoro wybierasz się osobiście.
- Dokładnie. - Dobrze, to powodzenia.
I zobaczymy się za jakiś... miesiąc.
Zaraz.
To na biegun północny idzie się cały miesiąc?
No tak! Co najmniej.
To będzie po świętach, zanim w ogóle tam dojdę!
No tak... Smutno by nam było bez ciebie.
Słabo... To chyba jednak muszę wymyślić jakiś inny plan.
A może jak się będziesz zastanawiać, to przyczepisz aniołkowi aureolę?
A może zdejmiesz te kurtki?
Tak. Przynajmniej ze dwie.
Chłopcy, nie odgryzamy aniołkowi skrzydeł.
Jeszcze mu będą potrzebne.
21 GRUDNIA
To...
Co chciałbyś dziś robić?
Zero pomysłów, tak?
Ja chyba mam!
No dobrze, przepraszam.
Dobry piesek.
Ale perkusista fatalny.
To na co masz ochotę?
Trochę głupio byłoby przegrać w szachy z psem.
A co to?
I szach mat!
Jak zwykle.
Co tam się znowu wyprawia?
Co to jest?
Najpiękniejsza choinka na świecie!
Gwiazdka trzy razy większa? Ale to jest ze sto razy większe!
Zobaczy pan, jak zapalimy lampki!
Będzie taka łuna,
że nawet panu udzieli się świąteczny nastrój!
Nie mogę się już doczekać! Także, wie pan, lecę.
Widzimy się później, tak?
Nie! Nie „widzimy się później”! I nic mi się nie będzie udzielać!
A to drzewo...
Ta choina...
nie doczeka ranka.
KTOSIOWO
No chodź, mamo!
Cindy Lou, widziałaś to?
Ale świetny!
Dziękuję.
A tu wyłupiasty potwór ze skarpet!
Ekstra robot!
To jest chyba najpiękniejsza chwila w roku!
Kiedy całe Ktosiowo zbiera się, żeby zapalić lampki na choince!
Spójrzcie, jakie cudowne mamy w tym roku ozdoby!
Zobaczcie, co zrobiłem! Świątecznego smoka!
Taki sam mi się przyśnił!
O bracie...
- Cześć, Bartholomew! - Co tu dla mnie macie?
- Anioła! - Dzięki!
Znajdź mu jakieś dobre miejsce!
Spora choinka.
A teraz wciskamy guziczek i rozpalamy niebo!
O nie.
Nie na mojej wachcie, złotko.
- To lecę! Zobaczę, czy jest Guciek! - Miłej zabawy!
Pa, robimy pa...
Proszę bardzo.
Teraz twój brat dostanie to, na co zasłużył.
Hej, jak tam interes?
Spoko. Jak nie schodzą śnieżki, to sprzedaję lody.
Muszę z tobą pogadać o czymś naprawdę ważnym.
- Spoko. - To chodź!
No dobra. Więc już ci mówię.
W tym roku w Wigilię nie pójdę spać i nakryję Świętego Mikołaja!
Ale odjazd!
No. Mam do niego ważną sprawę.
Ale jaką?
Wiesz, taką raczej osobistą.
Ale powiem ci, bo jesteś moim przyjacielem.
Chodzi o moją mamę.
Całą noc siedzi w pracy, a w dzień zajmuje się nami.
To po prostu nie fair.
Udaje, że jej to nie przeszkadza.
Ale ja wiem, że ledwo sobie radzi.
Więc uznałam, że jak ktoś ma to zmienić, to Mikołaj!
A ja go poprosiłem o żółwia...
Wszyscy gotowi?
Zaczyna się!
No dobrze, kochani! Już czas zapalić naszą przepiękną choinkę!
Siedemnaście, osiemnaście, dziewiętnaście.
I 20.
No dobrze! Katapulta naładowana...
O tak. Jeszcze to tylko przyczepię...
I zaczynamy zabawę.
Dokładnie! Nie mogę się doczekać, kiedy zobaczę ich miny!
O matko.
To się mogło źle skończyć.
Zacznijmy odliczanie.
Dziesięć!
Dziewięć!
Osiem!
Siedem!
Sześć!
Pięć!
Cztery!
Trzy! Dwa!
Mój smok umie latać!
Jeden!
Ojej...
Nie!
Jaka piękna!
No powiedzcie!
Czyż to nie najpiękniejsza choinka, jaką kiedykolwiek mieliśmy?
Nie!
Gdy szedł tak przez tłum, przez światła i dźwięk,
a zewsząd radosny otaczał go brzęk,
cofnął się w czasie do lat swej młodości,
gdy był małym chłopcem płaczącym w ciemności.
Sam. W sierocińcu. Gdzie w oknach są kraty.
Bez kąta własnego. Bez mamy, bez taty.
SIEROCINIEC
Na wspomnienie tej Gwiazdki Grinch zadrżał ze strachu,
jakby znów był w tym pustym i ponurym gmachu.
Tu nikt się nie zbierał wokół kominka.
Nie było prezentów. Nie świeciła choinka.
Więc gdy widział, jak inni
cieszą się na stoku,
zrozumiał, że Gwiazdka to najgorszy dzień w roku.
A szczególnie w tym dniu go zawsze bolało,
że Ktosie zbierają gromadą się całą
i pospołu do stołu siadają, by jeść.
Żeby jeść, żeby jeść!
Żeby jeść, opychać i żreć!
Żeby mieć wszystko to,
czego on nie mógł mieć.
Lecz największych jak zwykle dostarczy mu mąk,
że wszyscy w Ktosiowie ustawią się w krąg
i zaczną swe spełniać muzyczne zapędy.
Tak jak co roku, śpiewając kolędy...
Będą się drzeć i drzeć...
Drzeć i drzeć...
Zawsze na Gwiazdkę czuł gorzki smak łez.
Więc podjął decyzję...
Muszę temu wreszcie położyć kres.
Dość.
Od 53 lat cierpliwie znoszę ten koszmar.
Ktoś wreszcie musi powstrzymać Gwiazdkę!
Ale jak?
A potem wpadł na pomysł.
Okropny pomysł.
Wpadł na cudownie okropny pomysł...
Już wiem jak się do tego zabrać...
Otóż po prostu skradnę im te ich święta.
Skradnę prezenty...
Skradnę choinkę.
Skradnę bombki i lampki!
A kiedy się obudzą i zobaczą, że ich nie ma,
wtedy ta ich głupia beztroska i radość znikną jak stary śnieg!
Przygotuj się na zmiany, Max!
Albowiem jutro należy do nas!
BĘDZIE SIĘ DZIAĆ
Nic tak nie wpływa na umysł jak ciało.
Będzie się dziać.
A teraz...
Pytanie, które dręczy tu obecnych od wczoraj:
jak zamierzam skraść Gwiazdkę.
No więc przygotuj swój mały psi łepek na szok.
ŚWIĘTY MIKOŁAJ
Tak jest!
Zostanę nowym Świętym Mikołajem!
Ale zamiast przynosić radość i prezenty zabiorę je...
Skoro on zdąża je dostarczać w jedną noc na całym świecie,
to ja na pewno zdążę ich pozbawić jedno małe Ktosiowo!
No bo serio, bądźmy szczerzy!
Co on ma, czego nie mam ja?
Odszczekaj to.
Skarbie, co robisz z moją kulą do kręgli?
Gonię ją.
A zabierasz ją dokąd?
Tajemnica.
No dobrze, ale nie bez śniadania. Łap!
Gofry! Ale ekstra!
Dzięki! To ja lecę, tak?
Jedziemy.
- Cześć, Cindy Lou. - Dzień dobry, panie Cubbins.
- Gotowy. - No dobra. To jazda.
Uwaga!
Tak!
No dobra, ruchy!
I hop!
I... wysiadka.
ŚWIĘTY MIKOŁAJ
Dobra. To co wiemy?
Że gofry są przepyszne.
Superprzepyszne. Ale w sprawie Mikołaja.
Że nie mamy żadnego planu?
To może taki:
usiądę pod choinką z oczami wytrzeszczonymi na maksa!
A jak zacznę przysypiać,
otworzę je jeszcze bardziej!
Moim zdaniem i tak zaśniesz. A jak się obudzisz, już go...
Nie będzie.
Zniknie jak sen złoty...
No... Masz rację.
- Mam pomysł! - Dawaj!
Syrop klonowy.
Okej... syrop klonowy...
Wylejemy na dach, renifery się przykleją i nigdzie nie odlecą!
Fizyka!
A jak ten syrop zamarznie?
No fakt.
A zresztą jak wnieść tyle syropu na dach?
Ta... Poddaję się.
Czekaj, chyba już wiem jak!
Jak?
Ale musimy zwołać całą ekipę!
KSIĘGA ŚWIĄT
No dobrze! Skoro mam zostać Mikołajem, najpierw muszę się zapoznać z tematem.
Zobaczmy. Wigilijne ozdoby,
wigilijne tradycje, wigilijne wypieki, kogo obchodzą jakieś głupie ciasta?
Gdzie jest coś o Mikołaju?
Jakie to durne. Grupa głupawych dzieci ślini się na widok śliwek w czekoladzie!
Zobacz, jaki domek z piernika z daszkiem z waniliowego lukru...
I ta żelkowa rodzinka...
Głupota! Straszna głupota!
Nareszcie!
Legenda o Świętym Mikołaju. Kożuch, broda,
zawsze roześmiany...
Z tym to może być gorzej. No cóż.
Może najpierw zabezpieczmy jakieś renifery.
Cudo, prawda, Max?
To, mój mały przyjacielu, jest trąba na renifery.
Idealnie wręcz imituje zew godowy tych zwierząt.
Uwaga...
Cześć. Przykro mi, koziołku.
Ale to był zew godowy re...
Co to ma być? Sio! Uciekaj!
Głupi cap.
Renifery migrują, więc możliwe, że na zimę przenoszą się na południe.
Czytałem, że najchętniej zamieszkują tereny...
Możesz się od nas wreszcie odczepić?
Sio! No już! Wracaj do mini zoo!
Zjedz komuś pranie!
Dobrze. Skoro to mamy z głowy, skupmy się na tym, co istotne...
Coś jakby chłodniej.
Poważnie! Robi się zimno!
O matko!
Nie mam czucia w wargach!
Nie mogę
ruszać oczami!
Max!
Będziemy lepsi od Mikołaja!
Nasz zaprzęg pociągnie nie kilka, a setki renife...
Cóż. Mikołaj ma osiem.
Uznajmy, że ten siedem zeżarł.
Patrz i ucz się, Max.
No dobrze...
Co, do... Co mnie... Stop!
Naprzód, włochaci przyjaciele!
Wzywa nas przeznaczenie!
Dzwoniłaś, jesteśmy.
- Właśnie. - Co się dzieje?
Dzięki, że tak szybko przyjechaliście. A teraz chodźcie.
Powiesz, o co chodzi?
Właśnie, czas to pieniądz. A moi starzy włączyli stoper.
- Stoper? - Dokładnie. Masakra.
Dobra, ostrzegam, bo to będzie szok. Za dokładnie 48 godzin
wspólnymi siłami zrobimy coś, co jeszcze nigdy nikomu się nie udało!
A mianowicie...
schwytamy Mikołaja!
Schwytamy Mikołaja?
A niby po co?
Żeby zakosić mu worek! Genialne!
Ekstra pomysł!
Nie żeby zakosić mu worek!
Żeby... z nim pogadać!
Co? A o czym chcesz z nim gadać?
To osobista sprawa.
No. Trochę osobista.
- Jak nie powiesz, to w to nie wchodzę. - Co to znaczy osobista?
Axel. Jak chciałeś pożyczyć 16 dolców i torebkę mojej mamy,
pytałam po co?
Nie...
A ty, Ozzy? Pamiętasz, jak utknąłeś w tej...
- Dobrze, dobrze! Rany... - Zrobiłam to, bo się przyjaźnimy.
Więc jak coś jest dla was ważne, to jest też ważne dla mnie.
- To było piękne. - Przekonałaś mnie.
- Wchodzę w to. - Dobra, ja też!
Super! A teraz do roboty!
- Mikołaj ma przechlapane! - Ale fajnie!
Dobra! Jedziemy!
- Kolacja! - Dzieciaki, do domu!
- Kolacja! - Fajnie.
No dobra. Widzimy się jutro o świcie!
- Jutro z samego rana. - Ozzy! Stoper!
Tak, mamo, już...
To chyba najgłośniejszy śnieg, jaki w życiu słyszałem.
Pójdziecie od tyłu i zaczekacie, aż wejdę na dach i zrzucę sanie.
Jasne?
To idę!
Co? Co tu się dzieje?
Kto nauczył Mabel używać dzwonka?
Niesamowite!
Ty moja mądra psinko!
Cicha noc, święta noc...
Co jest?
Pastuszkowie już wieść niosą w świat
Panna syna powiła
Który zbawi nas
Dobra! Gotowi? To spycham!
Ale numer! Mabel nauczyła się roznosić ciasto! Poważnie!
No to są prawdziwe święta!
Boże złoty!
Nie wiem, z czym jest to ciasto, ale właśnie widziałem Mikołaja!
Wezmę sobie dokładkę!
Ten dzień był ekstra!
Zachowaliśmy się nagannie i zachowaliśmy twarz!
Max. Znasz zasady.
Ty śpisz w swoim łóżku, a ja śpię w...
Nie mów, że ty też, bez przesady.
Nauczyłeś go robić smutne oczy?
Dobrze... Ale tylko ten raz!
No i to jest prawdziwa kawa!
Max, ty i ja za chwilę udamy się na zwiady.
Fred, ty po prostu tam siedź.
I niczego nie ruszaj!
Konkrety, Max! Oto co nas interesuje.
Ilu w Ktosiowie mieszka Ktosiów, ile jest domów...
Ile jest drzew, ile dachów i przede wszystkim kominów?
Cały czas będziemy w kontakcie i będę widział to,
co ty, rozumiesz?
Gotowy? No to startujemy.
Leć, chłopcze!
Leć!
Max... To nie jest czas na pogaduszki!
A teraz się rozejrzyjmy.
Sześć domów na Wiązowej.
Ale uważaj!
Co?
Okej, leć.
Przetnij główną ulicę i kieruj się na południe.
Zobacz, jacy są zachłanni i chciwi!
Objuczeni tym swoim świątecznym chłamem!
Teraz skręć w prawo.
Wstaję dziś rano, ubieram się, wypijam kawę,
wychodzę na dwór, patrzę na dach, a sań nie ma!
Ciekawe, kto je wziął.
Policzmy.
Powiedzmy 28 domów na godzinę, razy sześć godzin, to daje serdelki...
Serdelki?
Max! Nawet nie waż się o tym myśleć!
Max!
Nic ci nie jest?
Max?
Hej, patrz. To ja.
No świetnie.
Zły pies...
Fred! Wróciliśmy!
Fred!
Co ty robisz?
No chodź, robota czeka.
Dobrze. Najpierw zaplanujmy trasę.
Otóż. Wejdziemy od południa, potem szybko na wschód,
potem tu, centrum nas nie interesuje,
obrabiamy całą południowo-wschodnią część miasta i dokańczamy zadanie
na ulicy Ktosiowej.
Mamy 223 domy
i tylko siedem godzin ciemności, żeby je okraść.
Czyli musimy być szybcy i skupieni.
A wierzcie mi, czekają nas niezliczone...
pokusy...
Na przykład... prezenty!
To nie są żarty, panowie!
Będziecie chcieli je rozpakować! I bawić się nimi...
Ale nie wolno wam!
Jeżeli oprzecie się prezentom, pozostanie już tylko...
pierniczek.
Spójrzcie, jak kusi swą słodką doskonałością...
Nie! No i co wy robicie?
Dyscyplina! Musicie być nie...
Nieugięci.
Gotowy?
Prawie!
- Dobrze. Pamiętaj, bądź rubaszny! - I gruby!
Dobra! Możemy!
Szybko! Chowamy się!
Trzy, dwa, jeden...
Wchodzi Mikołaj!
Czyli ty, Guciek.
Jakie piękne mieszkanko!
Przyniosłem prezenty dla grzecznych dzieci!
- To nie przedstawienie szkolne! - To po co mi przebranie?
DLA MIKOŁAJA
Skup się! Łap ciacho i koniec!
- Przecież widać ten sznurek! - Co z tego? W nocy będzie ciemno!
A jak będzie miał latarkę?
A widziałeś Mikołaja z latarką?
Nie, ja tylko...
Po prostu bierz to ciastko!
A cóż to takiego? Czyżby pyszne ciasteczko?
Guciek!
Guciek?
No hejka...
Ale i tak mogę je zjeść?
Dobrze...
No więc trochę podrasowałem nasze sanki.
I oto...
Tak jest, Max!
Teraz będziesz podróżować jak król!
Jak król na złotym tronie! Podoba się?
Dobra, Fred.
Będziesz motorem tej wspaniałej maszyny.
Rozumiesz?
Świetnie. Pamiętaj, teraz to tylko jazda próbna.
Co nie znaczy, że się będziemy oszczędzać.
A reszta okaże się w praniu!
Dobrze!
Dobrze, o to chodzi!
A teraz przyspieszmy i zobaczmy, na co je stać.
Ostrożnie!
Nie, spokojnie!
Wszystko pod kontrolą...
Dajemy radę, Max!
I nic nas nie...
powstrzyma?
Co się dzieje?
Fred?
Przykro mi, ale niestety mamy już komplet.
Nie... Serio... Sio!
Nie potrzeba nam więcej...
Nie szkodzi, Fred.
I znowu jesteśmy sami...
Na dzień przed Gwiazdką
Ktosiów był gotowy,
nikt nigdzie nie pędził, nikt nie tracił głowy...
Ktoś pakował prezenty, ktoś szukał dopiero...
- Proszę bardzo! - Jedno było pewne:
zmartwień mieli zero.
Śniegu było w sam raz, a pogoda genialna.
- Czuli, że to będzie... - Gotowi?
...Gwiazdka idealna.
SYPIALNIA
WARSZTAT
Max! Dobrze, że jesteś!
Coś ci pokażę!
Zobacz, jakie fajne zmajstrowałem...
gadżety.
Jest kawka!
Czeka nas pracowita nocka!
Mamy potrzebny sprzęt i narzędzia,
ale brakuje nam odpowiedniego stroju.
Chodź. Trzeba zadbać o garderobę.
Jeszcze tylko jedno i gotowe.
Max?
Czy ty wiesz, kim jesteś?
Jesteś małym, ale dzielnym pieskiem!
I lojalnym!
Bardzo lojalnym.
Myślę, że jesteś najlepszym psem,
jakiego mogłem sobie wymarzyć!
I właśnie dlatego
zasługujesz na awans.
Max.
To ty pociągniesz dzisiaj moje sanie!
Wiedziałem, że mnie nie zawiedziesz!
OTWARTE
ZAMKNIĘTE NA ŚWIĘTA
Na Gwiazdkę, wiadomo, przyjemnie nastraja
rychła wizyta Świętego Mikołaja.
Przyniesie prezenty, napełni skarpety.
Niektórzy już trochę pękają z podniety.
Ozzy! Co ty tam robisz?
Staram się zmęczyć, żeby zasnąć!
Do rana zostało osiem godzin, czyli 28 800 sekund do otwarcia prezentów!
I... śpię!
Gofer jeden, tu Gofer dwa, słyszysz mnie? Odbiór.
Głośno i wyraźnie, Gofer dwa.
- Tak naprawdę to ja, Guciek. - Domyśliłam się.
W każdym razie powodzenia. No wiesz, z Mikołajem.
Dzięki. Pogadamy jutro.
I co?
Masz jakieś ostatnie życzenia do Mikołaja?
Tak. Jedno, ale za to ekstra ważne.
Dobrze.
Bo zasługujesz na wszystko, co tylko sobie wymarzysz.
Dzięki, mamo.
I tak samo jest z tobą.
Skąd ja mam taką cudowną córeczkę?
Nie wiem. Czasami to kwestia farta.
No to ja go na pewno miałam.
Ja też.
Kocham cię, mamo.
A ja ciebie, słoneczko.
Dobranoc.
Gotowy do swej zemsty na nieszczęsnym święcie
Grinch stał niczym kapitan na wojennym okręcie.
Nadszedł czas, by nareszcie do roboty się brać.
No dobra, Max! Pokaż, na co cię stać!
Co?
Max?
Wszystko w porządku?
Tak, Max! Zuch piesek!
A teraz pędź!
I pomknął w dół zbocza, ile pies wyskoczy,
prosto do Ktosiowa,
które sen już zmroczył.
Wszystko miał obmyślone w najdrobniejszym szczególe.
Wszystko po to, by świąt już nie było w ogóle.
Ty załatw fasadę, ja idę do środka!
Dom numer jeden!
Był zwarty i gotów i miał swój rynsztunek.
Wiedział, że dzisiaj wyrówna rachunek.
No dobrze.
Święta, święta i po świętach.
Gdy raz po raz prezenty zgarniał ruchem zwinnym,
wiedział, że tym złamie serce. Lecz nie sobie. Innym.
Ten przesyt, ten zbytek,
to było haniebne.
Tyle zbędnych rzeczy,
wszystkie niepotrzebne...
Bez dalszej zachęty kradł Ktosiom prezenty.
By zdążyć przed rankiem,
był nieugięty.
DLA MIKOŁAJA
Miał dwie małe wpadki, przyznaję, z dreszczykiem,
jedną z rudym kotem,
drugą z lunatykiem.
Dziękuję, mamo.
Ukradł zabawki, rowery, maskotki,
szachy, grzechotki, frotki i wrotki.
Klauny i miśki, czerwoną bandżolę,
lale, krasnale i gry na konsole.
DOMY
Kradł, podprowadzał, ogołocił z wszystkiego.
Aż mógł wreszcie powiedzieć, że dopiął swego.
Udało się. Jeszcze tylko jeden dom.
Dzwonią dzwonki sań Pada sobie śnieg
Jeszcze jeden dom I święta pójdą precz!
A w sumie, czemu nie.
WITAJ, MIKOŁAJU!
To on!
Co, do...
Jak to się...
Święty Mikołaj...
Dzień dobry. Mogłabyś...
Zaraz cię ściągnę!
Byłoby świetnie!
Już idę!
Tylko sobie przypomnę, który to był sznurek...
O nie!
To niechcący! Nic ci nie jest?
Nie. A dlaczego...
Chodź, pomogę ci.
Usiądź sobie.
Napij się.
Lepiej się poczujesz.
Dzięki...
Nie mogę uwierzyć, że to naprawdę ty...
Tak...
Przepraszam za tę pułapkę i w ogóle, ale mam do ciebie...
Dlaczego chcesz zabrać naszą choinkę?
Bo...
Bo lampka się przepaliła,
więc uznałem, że zabiorę ją do warsztatu i spróbuję naprawić.
Nie wiedziałam, że tak robisz.
Jasne! A teraz może już wróć do swojego łóżeczka,
a rano choinka będzie działać, a ty otworzysz prezenty.
Czekaj. Nie chcę prezentów!
Oczywiście, że chcesz! Wszyscy chcą!
Nie, naprawdę! Ja nie!
- Chcę, żebyś pomógł mojej mamie! - Twojej mamie?
Tak. Bo ona ma tyle pracy!
Ciągle zajmuje się nami i jeszcze pomaga innym!
Chcę, żeby była szczęśliwa...
Chciałabyś, żebym pomógł twojej mamie?
Jesteś Mikołajem!
Przynosisz radość i szczęście!
A każdy zasługuje na szczęście. Prawda?
Tak, no...
No chyba tak.
Mikołaju? Czy wszystko w porządku?
Co?
Tak! No przecież!
Ale teraz naprawdę już wróć do łóżka.
Dobrze.
Szkoda, że jutro już cię tutaj nie będzie.
Wszyscy są razem i śpiewają.
I to naprawdę jest takie piękne,
że jak się zamknie oczy i wsłucha,
to wszystkie smutki nagle znikają.
To musi być bardzo miłe...
Dziękuję, Mikołaju.
Dobranoc.
Dobranoc...
Poznałem bardzo dziwnego, małego Ktosia.
No dobrze, Max. Jedziemy.
Próbował zapomnieć, lecz słyszał jej słowa,
jakby wciąż je mówiła. Od nowa i nowa.
Jakąś dziwną nadzieję ten pomysł w nim wzmógł.
Skoro byli szczęśliwi... Może on też by mógł?
Co?
Świat jej się zawalił niczym domek z kart.
O nie!
Czy to ma być dowcip? Czy to jakiś żart?
Kto mógłby wyrządzić
innym takie zło?
I nagle zrozumiała, że chyba wie kto.
Nie wiedziała jednak, jak ten ktoś jest blisko.
I że to, co ukradł, chce strącić w urwisko.
Ciągnij!
Damy radę!
- Rany. - Ale dlaczego?
- Gdzie ozdoby? - I gdzie prezenty?
Marnie...
Mamo... To moja wina.
Ale co?
To wszystko.
Złapałam w nocy Mikołaja,
bo chciałam go poprosić o specjalny prezent dla ciebie.
I chyba się za to obraził.
I teraz za karę ukradł wszystkim święta.
Nie, skarbie,
to nie jest twoja wina.
I wcale nie ukradł nam świąt.
Ukradł tylko rzeczy.
A święta są tutaj.
A poza tym już dostałam najpiękniejszy prezent na całym świecie.
Ciebie.
Jeszcze tylko kawałek.
A to co? Słyszysz?
Śpiewają?
Jak to śpiewają?
Po tym wszystkim, co zrobiłem?
Gdy tak patrzył na nią, jak stoi tam z mamą,
pomyślał: „Czy jak zamknę oczy, poczuję to samo?”.
A gdy śpiew go otulił, tak mocno, radośnie,
Grinch poczuł, jak serce trzykrotnie mu rośnie.
Co? O nie!
Nie!
O nie!
Nic się nie martw! Utrzymam!
Spokojnie, zaraz...
O nie!
Max!
Fred?
Ty...
Ty wróciłeś...
Max! Prezenty! Musimy je oddać!
I Grinch wreszcie zrozumiał, że jedno go zbawi,
jeśli wszystko, co zepsuł, teraz naprawi.
Dzień dobry.
To wszystko ja.
To ja ukradłem wam święta.
A zrobiłem to, bo...
Myślałem, że w ten sposób naprawię coś, co spotkało mnie w dzieciństwie.
Ale tak nie jest.
I teraz żałuję.
I naprawdę bardzo przepraszam.
Że tak was skrzywdziłem.
Nie teraz, Max.
Muszę pobyć sam.
Uznałem, że ci się spodoba...
Nie podoba się? Zawsze mogę oddać. Nie róbmy scen, po prostu myślałem...
I nawzajem, Max, Wesołych Świąt!
Nie wiem, czy to nie był błąd...
A to co?
Dzień dobry.
Cześć.
Pamiętasz mnie?
Tak, owszem. Pamiętam cię.
Nazywam się Cindy Lou. Cindy Lou Ktoś.
Miło cię poznać, Cindy Lou.
A ja jestem Grinch.
A to jest Max.
Bardzo mi miło, Max!
Przyszłam, żeby cię do nas zaprosić. Na świąteczną kolację.
Co? Mnie?
Ale ja ci ukradłem prezenty...
Tak, no wiem.
I choinkę!
No.
Zepsułem wam całe święta!
Może trochę.
Ale i tak cię zapraszamy!
Ale dlaczego?
Dlaczego? Bo już za długo byłeś sam.
Zaczynamy o szóstej!
Nie spóźnij się!
I nie zapomnij zabrać swojego pieska!
Dobrze.
Nie, to nie jest dobry pomysł, nie mogę, nie, nie dam rady.
Oni mnie nienawidzą!
No dobra...
O matko.
Przyszedł pan! Bardzo się cieszę, że się pan zdecydował.
- Witam! - Dziękuję za zaproszenie.
- Włożyłem krawat! - I bardzo w nim panu do twarzy.
Cindy Lou! Zobacz, kto przyszedł!
Jest Grinch! Jak fajnie!
No hej...
Nie stój tak! Chodź do nas!
Dzień dobry, panie Grinch! Wesołych Świąt!
I nawzajem, Wesołych Świąt.
Ciociu Ido,
przedstawiam ci mojego przyjaciela, Grincha.
Miło mi pana poznać, panie Grinch.
Dziękuję. Mnie też jest miło.
Moment. Już pani pomagam...
Dziękuję.
- Kochanie, mogłabyś zrobić miejsce... - Ja się tym zajmę!
Jaki on jest uprzejmy...
Kogo ja widzę! Grinchula! Największy przeciwnik świąt, a jednak!
- Bombelbaum! Miło cię widzieć... - Chodź tu, Grinchula! Przytulas!
Ale jak nie odwzajemniasz, to się nie liczy, wiesz?
No dobrze, kochani, siadajmy! Kolacja czeka!
Chodź. Usiądziesz koło mnie.
Tutaj.
To pierwsze święta, w których biorę udział. Co teraz?
Zobaczysz.
Zechce pan pokroić, panie Grinch?
Jasne...
A czy najpierw mógłbym coś jeszcze powiedzieć?
Oczywiście.
To ja bardzo krótko, bo tylko chciałem powiedzieć,
że... przez całe dorosłe życie
nienawidziłem Gwiazdki i wszystkiego, co się z nią wiąże.
Ale właśnie zrozumiałem, że wcale nie chodziło o Gwiazdkę,
tylko o to, że byłem samotny.
Ale teraz już nie muszę być samotny.
I chcę wam za to wszystkim podziękować.
A już szczególnie
tej słodkiej dziewczynce.
Tak.
To pani córka zmieniła moje życie.
Moje kochanie.
To było piękne!
Mój najlepszy przyjaciel!
Wesołych Świąt, panie Grinch.
Wesołych Świąt, Cindy Lou.
A potem wzniósł toast w sam raz na tę noc.
Za dobroć i miłość, bo mają wielką moc!
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI DR. SEUSSA GRINCH: ŚWIĄT NIE BĘDZIE
Napisy: Bartosz Willow