Co pani jadła? Racji było na dwa tygodnie,
a była tam pani prawie cztery miesiące.
Nie pamiętam, żebym jadła.
Jak długo, pani zdaniem, to trwało?
Kilka dni.
Może tygodni.
Co się stało Josie Radek?
- Nie wiem. - A Sheppard?
Thorensen?
Nie żyją.
Ventress?
Nie wiem.
A co pani wie?
To jest komórka.
Tak jak wszystkie komórki rodzi się z już istniejącej.
W związku z tym
wszystkie komórki wywodzą się z jednej komórki.
Pojedynczego organizmu, samotnego na Ziemi,
a może i we wszechświecie.
Jakieś cztery miliardy lat temu...
jedna stała się dwiema, dwie – czterema.
Później ośmioma, 16, 32.
Rytm dzielącej się pary...
który staje się strukturą każdego mikroorganizmu,
źdźbła trawy, stworzenia morskiego, ziemnego
i człowieka.
Strukturą wszystkiego, co żyje...
i wszystkiego, co umiera.
Jako studenci medycyny, lekarze jutra
tym się zajmiecie.
Komórka, którą tu widzimy, pochodzi z guza.
Pacjentka lekko po trzydziestce. Guz wycięty z szyjki macicy.
W następnym semestrze
dokładnie zbadamy komórki rakowe in vitro
i omówimy autofagię.
- Pani profesor? - Cześć, Katie.
Czytałam artykuł Johna Sulstona.
Chyba powinnam robić więcej.
Mam zaległości.
- Dla innych wszystko jest łatwiejsze. - Nie.
- OK? - Lena.
Dan.
Szukałem cię na lunchu, ale zawsze znikasz.
Nadrabiałam pisanie.
Sama praca bez rozrywek... To niezdrowe.
Chciałem zapytać...
Masz plany na sobotę?
Zaprosiliśmy z Sarah parę osób.
Garden party, póki jest pogoda.
Mam akurat plany.
Będzie super.
Dzięki, Dan, miło mi, ale pomaluję naszą...
Pomaluję sypialnię.
Leno, minął rok.
Możesz iść na grilla.
To nie żadna zdrada ani obraza jego pamięci.
Pomaluję sypialnię.
Boże.
O mój Boże.
Myślałam, że nie żyjesz.
Kane?
Nikt nic nie wiedział o twoim oddziale. Dzwoniłam do wszystkich.
Do wszystkich.
Pozostali partnerzy wiedzieli tyle co ja.
Operacja tajna?
Może.
Co znaczy „może”?
Dobra, była tajna. Tak sądzę.
Znowu Pakistan?
Nie wiem, gdzie to było ani...
co to było.
Jak to możliwe?
Czy... było ciepło?
Padał śnieg?
Ludzie mówili po portugalsku, w suahili, w paszto?
Kiedy wróciłeś?
Nie wiem.
I jak? Do której bazy przyleciałeś?
Nie wiem.
A reszta twojego oddziału? Wrócili?
Musisz być w stanie mi coś powiedzieć.
Zniknąłeś z powierzchni ziemi na rok.
Zasługuję na jakieś wyjaśnienie.
Czy to ważne?
Kane...
Jak wróciłeś do domu?
Byłem na zewnątrz.
Domu?
Nie.
Na zewnątrz pokoju.
Pokoju z łóżkiem.
Drzwi były otwarte i...
zobaczyłem cię.
Rozpoznałem cię.
Twoją twarz.
Nie najlepiej się czuję.
Zostań ze mną, kochanie. Jestem przy tobie.
Mężczyzna, 31 lat, krwotok, drgawki.
Zostań ze mną. Kocham cię.
Spójrz na mnie.
Zróbcie coś!
Wzywałaś eskortę policji?
Spokojnie!
Wychodzić z karetki!
Co wy robicie?
- Wyłazić! - Nie strzelać!
Już! Ruchy!
Wychodzić!
Co się dzieje?
Co wy robicie? Nie można go ruszać.
Puśćcie go!
Puszczajcie!
STREFA X
Musi się pani czuć potwornie.
To efekt działania środka uspokajającego.
Proszę usiąść. Kim pani jest?
Jestem dr Ventress.
Psycholożka.
Dlaczego rozmawiam z psycholożką?
To szpital psychiatryczny?
- Nie. - To o co chodzi?
Gdzie ja jestem?
Gdzie mój mąż?
Siedem lat służyła pani w wojsku.
Pracuję na Uniwersytecie Johnsa Hopkinsa.
Chcę wiedzieć, co tu, do kurwy, robię.
Tematem pani badań jest genetycznie zaprogramowany cykl życiowy komórki.
Gdzie jest mój mąż?
Tak, chciałabym porozmawiać o sierżancie Kanie.
Kiedy wrócił do domu?
- Chcę rozmawiać z prawnikiem. - To niemożliwe.
Wyjaśnił, jak wrócił?
- Nie. - Czy kontaktował się z panią,
kiedy go nie było?
Nie.
Co pani mówił o swojej misji po powrocie?
- Nic. - A przed wyjazdem?
Wspominał, gdzie jedzie, co będzie robił?
Nie, a ja nie pytałam.
Ale regularnie dopominała się pani informacji u dowódcy jego oddziału.
Aż pół roku temu pani przestała.
Dlaczego? Uznała pani, że nie żyje?
Pogodziła się z tym?
To niełatwe.
To nie tak.
Skończyłam odpowiadać na pytania. Kolej na panią.
Pani mąż jest tutaj.
Jest ciężko chory.
Co mu jest?
Niewydolność wielonarządowa.
Krwawienie wewnętrzne.
Musiał zostać czymś napromieniowany,
zarazić się jakimś wirusem.
Chcę wiedzieć, gdzie był i co robił.
Mogłabym mu pomóc.
Zdarzenie religijne.
Pozaziemskie.
Wyższy wymiar.
Mamy wiele teorii.
I mało faktów.
Zaczęło się to trzy lata temu.
Park Narodowy Blackwater zgłosił, że ich latarnię morską
otacza coś, co określili iskrzeniem.
Jeden ze strażników poszedł to zbadać.
I nie wrócił.
Sprawę utajniono.
Później docieraliśmy tam lądem, morzem,
wysyłaliśmy drony, zwierzęta i zespoły ludzi.
Ale nic nie wraca.
A granica się powiększa, rozszerza się.
Na razie pochłania opustoszałe bagna,
które ewakuowaliśmy pod pretekstem wycieku chemicznego,
ale... długo tak nie zostanie.
Za kilka miesięcy obszar powiększy się na teren, na którym znajdujemy się teraz.
Później przyjdzie kolej na miasta...
stany... i tak dalej.
Mówi pani, że nic nie wraca.
Ale coś jednak wróciło.
Tak.
On umiera.
Tak.
Musimy dojść do porozumienia, co z panią zrobić.
Nie mogę wrócić do domu?
A tego pani chce? Wrócić do domu?
Nie.
Chcę być przy nim.
Nie rozmawiasz ze mną.
Przepraszam. Wyłączyłem się.
Myślisz o następnej misji?
Nie.
Patrzę sobie na Księżyc.
Dziwnie widzieć go tak w dzień.
Jakby Bóg popełnił błąd.
Nie zgasił światła.
Bóg nie popełnia błędów.
Na tym polega boskość.
Myślę, że popełnia.
Wiesz, że nas słucha, co nie?
Wystarczy obejść limit Hayflicka, by zastopować starzenie się.
To właśnie chciałem powiedzieć.
Komórka nie starzeje się, staje się nieśmiertelna.
Ciągle się dzieli.
Mówi się, że starzenie to coś naturalnego, a to wada naszych genów.
Podnieca mnie, kiedy jesteś protekcjonalna.
Bez tej wady zawsze mogłabym tak wyglądać.
No dobra. To mogłoby stanowić błąd.
Nie mówiłeś, gdzie teraz jedziesz.
Wiem, że w tej misji jest coś dziwnego.
Skąd?
Głośniej niż zwykle o niej milczysz.
Wypatruję jakiejś wskazówki.
No więc?
Będę na tej samej półkuli.
I co mi to mówi?
Że jak wyjdziesz i spojrzysz w górę...
gwiazdy będą te same.
- Ja pierdolę. - Co?
- Jaja sobie robisz? - Co?
Myślisz, że to robię?
- Co? - Że siedzę w ogrodzie,
usycham z tęsknoty i patrzę w niebo?
- Zamknij się. OK. - I pomyśleć,
- że mój ukochany Kane... - OK.
patrzy na ten samiusieńki Księżyc.
Przestań.
Ach, odległy niebiański przyjacielu...
Nie.
...opiekuj się moim dzielnym żołnierzem.
Chryste. To brak szacunku.
Serio. Nie tylko do byłych towarzyszy broni,
- ale i do prezydenta. - I flagi.
Zaraz dojdę do flagi.
O mój bohaterze.
- Pieprz się. - Dobra.
Stoi sama. Nie powinnyśmy się zapoznać?
- Ty oczywiście powinnaś. - I to zrobię.
Hej. Hej.
- Przeszkadzam? - Nie, wcale.
Fajnie.
Wydaje się, że zawsze jesteś sama...
Pewnie ci dziwnie albo niezręcznie.
Chyba trochę tak.
Niepotrzebnie. Naprawdę.
Ludzie śpią tu w pozycji embrionalnej
i mruczą pod nosem.
Dziwactwo.
- Anya. - Lena.
- Miło mi. - Mnie też.
Chodź poznać mój zespół.
Nowe znajomości. Chodź.
Moje panie, poznajcie Lenę.
- Hej, miło mi. - Hej.
To Cassie Sheppard i Josie Radek.
- Cześć, miło mi. - Cześć.
Usiądziesz?
Dziękuję.
- Inauguracja w Southern Reach. - Tak.
- Dziękuję. - Proszę.
Długo tu jesteście?
Od samego początku. Jestem geomorfolożką.
Badam pola magnetyczne wokół granicy,
co przypomina badanie huraganu za pomocą konfetti.
Ja jestem tu dziesięć miesięcy.
Wow, dziesięć.
Ratowniczka medyczna, Chicago.
Ktoś wypatrzył moje podanie do NGO
i trafiłam tu.
Dwa miesiące.
Jestem fizyczką. Po habilitacji w Cambridge.
Bardzo mądra.
A ty, Leno?
Johns Hopkins, biolożka.
- O proszę. - Biolożka?
- Mówiłam, że mądra. - Co?
Założyłyśmy się o zawód, Josie obstawiała biolożkę.
- Ja policjantkę. - Ja singielkę.
Jezu. Musisz ciągle do każdego startować?
Pieprzę to. W tej sytuacji mam chyba prawo kilka razy spróbować.
W jakiej sytuacji?
No więc... wydaje się to szalone...
Jest to szalone.
...ale idziemy tam.
- Wejdziecie w iskrzenie? - Za sześć dni.
- We trzy? - Cztery.
Ventress.
Doktor Ventress?
Liderka zespołu.
- Same kobiety. - Naukowczynie.
Poprzednie zespoły to głównie wojskowi, więc...
Tak.
Co mogło im się stać?
Są dwie teorie na temat tego, co poszło nie tak w iskrzeniu.
Albo coś ich zabija,
albo wariują i sami się wybijają.
Jednemu wojskowemu udało się wrócić.
Tak. Sierżantowi.
Ale słyszałyście, w jakim był stanie.
Kane...
Wiem, dlaczego tam wszedłeś.
Tak mi przykro,
ale wiem, co muszę zrobić.
Nie powiedziała im pani, co panią łączy z sierżantem?
Uznałam, że skomplikuje to sprawy.
Jakie?
Jakie sprawy?
Dlaczego pani wchodzi w iskrzenie?
Celem misji jest dotarcie
do rzekomego źródła iskrzenia, latarni morskiej,
wejście, zebranie danych i powrót.
Ale to chyba nie jest pani cel.
Nie.
Już jakiś czas obserwuję to zjawisko.
Profiluję wolontariuszy.
Wybieram zespoły.
Wchodzą, ja patrzę.
Patrzę, jak to się zbliża.
Nie można tak w nieskończoność.
Chce pani zobaczyć wnętrze?
Tak, chcę.
Ja też.
Czyli to nasza komplikacja.
Chce pani do nas dołączyć.
Tu nic dla niego nie zrobię.
Naukowczyni i żołnierka.
Może pani walczyć.
Uczyć się.
Uratować go.
Zgłosiła się pani na misję,
wiedząc, że inne się nie udały,
a jedyny ocalały ledwo trzyma się przy życiu.
Odważna decyzja.
Byłam mu to winna.
Chcę zrozumieć, co panią kierowało.
Byłam mu to winna...
więc weszłam.
ISKRZENIE
...i zjemy coś konkretnego.
Spaghetti.
Proszę. Krakersy warzywne Radek.
O, chlebek kukurydziany. Nieźle.
Wreszcie wstałaś.
Dajcie mi chwilkę, jestem skołowana.
Witaj w klubie.
Nie pamiętasz rozbijania obozu?
Nic nie pamiętam... Od linii drzew.
My też nie.
Spisałyśmy zapasy
i z braków wynika, że jesteśmy tu
co najmniej trzy lub cztery dni.
To niemożliwe.
Też tak mówiłam.
Słuchajcie, sprawdzałam sprzęt komunikacyjny i nawigacyjny.
Uruchamiają się, elektronika działa,
kamera też działa,
ale wszystko, co wysyła sygnał z iskrzenia... nie działa.
Mimo że lata teraz nad nami 20 satelitów.
I spójrzcie tutaj.
Nie mamy więc kompasu, komunikacji, współrzędnych
ani odniesienia.
Jesteśmy w parku stanowym.
Idziemy na południe, nad ocean,
a potem wybrzeżem do ściany granicznej. Co nie?
- A skąd wiemy, gdzie południe? - Przecież wiesz.
Godzinowa na słońce.
W połowie między nią a 12 jest południe.
Dobrze.
Znamy kierunek.
Nie spodziewałyśmy się chyba, że komunikacja zadziała, co?
Trzy lata wypraw i trzy lata ciszy w eterze.
Pakujemy się i w drogę.
Zmarnowałyśmy już część dnia.
Sprawdzę, może nas wyciągną z tego bagna.
Dobra.
Zajrzyjmy do chaty.
Przypomina weselną dekorację.
Są bardzo dziwne.
Dlaczego?
Każdy inny.
Nie wyglądają na ten sam gatunek.
Ale wyrastają z tych samych łodyg,
więc musi to być jeden gatunek.
To jedna roślina.
Jakby utkwiły w ciągłej mutacji.
Patologia?
No cóż...
U człowieka na bank nazwano by to patologią.
Bingo.
Sheppard.
Transport.
Znalazłaś coś?
Nie, dawno opuszczona, może nawet przed...
Radek?
Radek!
Trzyma za plecak!
Radek!
Coś złapało mnie za plecak!
Nie!
Za plecak!
- Pomóż mi! - Co jest?
Chwyć mnie za bark!
Wciągnij ją. Szybko.
Mam ją.
OK? Trzymasz?
Wszystko OK.
Już dobrze.
Usiądź. Pomóż mi z jej plecakiem.
OK, oddychaj.
Nic ci nie jest.
- Co to było? - Coś w wodzie.
Wstawaj. Leć.
O cholera! Cofnij się.
Sheppard! Uważaj!
Ja pierdolę!
Dokładnie tak samo jak z kwiatami.
Popatrzcie na zęby.
Koncentryczne rzędy.
Coś tu nieźle miesza w puli genowej.
Rekiny mają takie zęby.
To krzyżówka?
Nie można krzyżować różnych gatunków.
Leno, ciężko mi.
Na początku mutacje były subtelne.
Im bliżej latarni, tym stawały się bardziej ekstremalne.
Zniekształcenia form.
Duplikaty form.
Duplikaty?
Echa.
Czy możliwe, że były to halucynacje?
Sama się nad tym zastanawiałam.
Ale wszystkie widziałyśmy to samo.
To było jak we śnie.
W koszmarze?
Nie zawsze.
Czasem było pięknie.
Zraniłaś się?
To tylko siniak.
Pewnie po aligatorze.
Pewnie tak.
To gdzie nauczyłaś się strzelać?
Przed uniwersytetem byłam w wojsku.
Marines?
Armia. Siedem lat.
Teraz wydaje się to tak odległe.
Tak.
Wszystkie inne życia się takie wydają.
Byłyśmy dziećmi, ja po ślubie.
Kogo nosisz na szyi? Męża czy dziecko?
Męża.
Też był w armii, tak...
się poznaliśmy.
„Był”? Odszedł?
Zabity w akcji.
Przykro mi.
Musiałaś mieć powód.
Jak to?
Żeby się tu zgłosić.
Nie jest to decyzja, którą podejmujemy, gdy wiedziemy harmonijne życie.
Wszystkie mamy jakieś urazy.
Anya jest trzeźwa,
czyli uzależniona.
Josie nosi długie rękawy,
żeby nie było widać blizn na przedramionach.
Próbowała się zabić?
Przeciwnie, poczuć, że żyje.
A Ventress?
Tak... Wszyscy wiedzą tyle,
że nie ma przyjaciół, rodziny, partnera, dzieci.
Żadnych ustępstw.
A ty?
Ja też kogoś straciłam.
Ale nie męża.
Córkę. Białaczka.
Boże, przykro mi.
To jakby dwie straty.
Mojej... pięknej córeczki...
i osoby, którą byłam.
Hej!
Mamy tu coś.
WSTĘP WZBRONIONY POD GROŹBĄ KARY
Tu była siedziba Southern Reach.
Zanim ją pochłonęło.
Kolejne mutacje.
Są wszędzie.
Złośliwe.
Jak guzy.
To dawna kantyna?
Tak.
Tam się zainstalujemy. Chodźcie.
Łóżka i plecaki. Myślicie, że ktoś tu jest?
Był.
Raczej czas przeszły.
Cholera.
O kurna.
Ciężkie jak cholera. Nie udźwigniemy.
Leno, co tam masz?
Patrzcie.
Peyton, Mayer...
Kane, Shelley.
Żołnierze z ostatniej wyprawy.
Wygląda na to, że zrobili tu sobie bazę.
Czemu niektórych wykreślono?
Bez pochopnych wniosków.
- A może się przydadzą. - Tak.
- To plan bazy, tak? - Zgadza się.
To kantyna.
- Tu jesteśmy. - Tak.
A to zapewne godziny, w jakich stali na warcie.
My też powinnyśmy stać.
- Jasne. - Tak.
To może nam coś powiedzieć.
„Dla tych, co przyjdą po nas”.
Czyli dla nas.
Karta pamięci.
Powinno się odtworzyć.
Działa.
W porządku?
- OK? - Tak.
Dobra.
Spokojnie.
- Dobra. - Tak.
Dobra.
Cholera.
Co on wyprawia?
Przestań.
Przytrzymaj go.
Patrzcie.
Czyli wiemy, co się stało z tą grupą. Zwariowali.
On miał w sobie coś żywego.
- Nie, to tylko złudzenie. - Co?
Jestem ratowniczką. Zdrapywałam trupy z pobocza.
Niejedno gówno widziałam. To było złudzenie.
- Jego wnętrzności się poruszały. - To szok.
- Reakcja na wstrząs. - Włącz.
Nie będę już tego oglądać!
To nie jelita.
- Jakiś robak albo... - To sama sobie obejrzyj!
A ty dokąd?
- Dokąd poszła? - Tam.
Co to?
Nie wiem.
- Nie chcę tu nocować. - Nie mamy wyjścia.
- Proszę. - Chodź.
Za późno, żebyśmy wyruszyły.
Chodźmy na zewnątrz.
Miło z twojej strony.
Dlaczego nie ma cię tutaj? Muszę wyjechać dzień wcześniej.
Co?
Jak to? Dzisiaj?
- Teraz. - Jasna cholera.
Zaplanowaliśmy cały dzień.
- Wyjazd na wieś... - Nie mogę.
- Nie możemy. - Nie możesz choć...
Natychmiast.
Tak.
O co chodzi?
Naprawdę...
cię kocham,
Leno.
Ja ciebie też.
Hej.
Koniec tajemnic?
Na pewno koniec czegoś.
Myślę, że się trzymasz.
Dobrze, że Josie odpoczywa.
Tak.
Z pomocą środka uspokajającego.
A ty? Przespałaś się trochę?
Trochę.
Boję się co najmniej tak, jak ona.
Tylko lepiej się z tym kryję.
Zajrzę do Ventress.
OK.
Co tu robisz? Masz zmianę dopiero o 3.
Już dziś nie pośpię.
Rozumiem.
Spójrz na to.
My jesteśmy tutaj...
a latarnia tu.
Na południowy zachód leży Ville Perdue.
Mała miejscowość, ewakuowana dwa lata temu.
Myślę, że jutro powinnyśmy wyruszyć tam,
a następnego ranka w stronę wybrzeża.
W porządku.
Wszystko OK?
Miałam powiedzieć...
Kiedy nie powiedziałaś im o Kanie,
nie byłam pewna, czy to dobrze.
Ale po obejrzeniu tego filmu...
Cóż...
Nie wiem, jak by cię potraktowały.
Czemu zdecydował się na samobójstwo?
To według ciebie robimy?
- Popełniamy samobójstwo? - Profilowałaś go, oceniałaś.
Na pewno coś powiedział.
Czyli pytasz mnie jako psycholożkę?
Tak.
To jako psycholożka powiem,
że mylisz samobójstwo z samozniszczeniem.
Niemal nikt nie popełnia samobójstwa.
A niemal wszyscy się wyniszczamy.
W ten czy inny sposób, wcześniej czy później.
Pijemy lub palimy.
Destabilizujemy dobrą pracę.
Szczęśliwe małżeństwo.
Nie są to decyzje, ale...
impulsy.
Tak naprawdę... ty pewnie lepiej się na tym znasz
- niż ja. - Jak to?
Jesteś biolożką.
Samozniszczenie nie jest w nas wpisane?
W każdą komórkę?
Co to było?
Nie wiem.
Josie, wstawaj.
Obudź się, chodź. Coś się dzieje.
- Widzisz coś? - Nie.
Co jest? Słyszałam hałas.
Co?
Weszło przez siatkę.
- Przez siatkę? - Jest rozpruta jak suwak.
- Nic nie widzę. - Ja też nie.
Sheppard!
- Kurwa! - Co się dzieje?
Stała tu i coś ją zabrało.
Kurwa, ja pierdolę!
- Sheppard! - Cholera!
Jasna cholera!
Sheppard!
Musimy zawrócić.
- Natychmiast. - Ma rację.
Rację? Dlaczego?
To już drugi atak.
Straciłyśmy człowieka.
Mamy dowody, że tamten zespół pochlastał się w amoku.
Większej racji nie mogłaby chyba mieć.
Nie dotarłyśmy do latarni.
Nie rozumiemy przyczyny i charakteru iskrzenia.
Mamy dane, obserwacje, zdjęcia, film.
Które tylko sprawiają, że rozumiemy jeszcze mniej.
Ja dotrę do latarni,
mogę iść sama.
Musicie tylko zdecydować... czy idziecie ze mną.
Jakby nie zauważyła jej śmierci.
Odbiło jej.
Stuknięta stara suka.
I dzięki, kurwa, za wsparcie, Lena.
- Trzeba wybrać stronę? - Tak.
Trzeba wybrać.
A więc zgadzam się z wami. Powinnyśmy wracać.
Dobrze. Świetnie. Proszę bardzo.
- Czyli we trzy... - Poczekaj chwilę.
Tak, powinnyśmy wracać.
Ale dotarcie tu zajęło nam sześć dni.
A do wybrzeża zostały dwa.
Sheppard mówiła...
że jak dotrzemy do wybrzeża,
możemy iść nim do granicy.
Wyjść stąd, wchodząc dalej?
- Tak, skoro tak wolisz. - Wolę?
Nie, wcale, kurwa, nie wolę.
To nie jakaś taktyka dojścia do latarni, co?
Nie chodzi tu o latarnię.
Uważam, że to najlepsza droga.
W porządku?
Okłamała je pani.
Nie wiedziałam, co oznaczał powrót.
Dlaczego był bezpieczniejszy niż dalsza droga.
Nie wiedziała pani, ale decyzję podjęła, jakby wiedziała.
To decyzja Ventress.
Ventress miała raka, powrót nie wchodził w grę.
Wiedziała pani o jej chorobie.
Domyśliłam się.
I chciała pani kontynuować.
Tak.
Chciałam.
Może jeszcze żyć.
Bardzo wątpliwe.
Musimy wiedzieć.
Idź.
Dobra.
Idę z tobą.
Pójdę sama.
Znalazłaś ją?
Tak.
Nie żyje.
Wszystko OK?
Tak. Tylko...
odwal się.
Dziś prześpimy się tu.
Zostały dwie godziny drogi wybrzeżem.
Takie urosły.
To nie ma sensu.
Myślę, że ma.
Na początku myślałam, że iskrzenie blokuje fale radiowe
i dlatego nikt nie może się stąd łączyć z bazą lub GPS-em,
ale fale świetlne nie są blokowane, podlegają refrakcji...
Tak samo radiowe.
Sygnały nie znikają.
Są zniekształcone.
Liść, który trzymasz...
Co dałoby sekwencjonowanie?
- Co? - Ludzkie geny homeotyczne.
Homeotyczne? Czyli jakie?
To geny decydujące o sylwetce, budowie fizycznej.
I te rośliny mają ludzkie sylwetki.
Ręce przymocowane do barków.
Nogi do bioder.
Absolutnie niemożliwe.
I absolutnie się to dzieje.
Iskrzenie to pryzmat. Wszystko ulega w nim załamaniu.
Nie tylko fale świetlne i radiowe.
DNA zwierząt, roślin...
DNA wszystkiego.
Jak to wszystkiego?
Mówi o naszym DNA.
Mówi o nas.
No dobra. Czyli to nasza sypialnia.
Zabezpieczmy drzwi i okna.
To był błąd.
OK...
Więcej czasu spędzasz bez męża niż z mężem.
Nie opowiesz mu o pracy, on nie mówi ci o swojej.
A między nami istnieje wyraźna więź fizyczna i intelektualna.
Dobrze to ująłem?
- Zapomniałeś o żonie. - Kocham ją.
Jest w tym bez winy.
Powiedz, Leno.
O co tu naprawdę chodzi?
Myślisz, że coś mogło mu się stać?
A może myślisz, że wie.
O to chodzi, prawda?
Myślisz, że dowiedział się o naszym romansie.
A dowiedział się?
Tak.
Idź już.
- Nie, Leno... - Dan...
Nie jestem zainteresowana rozmową... ani tym, co chcesz powiedzieć.
Ubierz się i wyjdź.
To nie mnie nienawidzisz, tylko siebie.
Nie, Dan, ciebie też. To był ostatni raz.
Ty zakłamana suko!
- Co się dzieje? - Nie.
Nie masz, kurwa, prawa pytać. Masz odpowiadać!
Brat.
Chłopak. Mąż.
Mąż.
Czemu nie powiedziałaś?
Ty wiedziałaś.
To jasne.
A ty?
Dobra.
Teorie o tym, co poszło nie tak:
albo coś ich tu zabiło,
albo... zwariowali i sami się wybili.
Josie niemal zabił aligator,
a Cass zabił niedźwiedź.
A więc teoria pierwsza pasuje.
Ale...
ja nie widziałam niedźwiedzia.
Josie też nie.
Widziały go tylko Lena i Ventress.
Więc to niepotwierdzone.
Mamy im wierzyć na słowo. Wierzyć Lenie.
A teraz wiemy...
wiemy...
że Lena...
jest kłamczuchą.
Zamknij ryj!
Leno...
jesteś kłamczuchą.
Zabiłaś Cass?
Odwaliło ci?
Czy myślisz, że mnie odwaliło i się zajebiemy?
To teoria numer dwa.
O Boże.
Kiedy patrzę na ręce...
na odciski palców...
poruszają się.
Nie mogę.
Jeśli was puszczę
i przywiążecie mnie do krzesła, rozetniecie...
czy moje wnętrzności będą się poruszać tak, jak odciski?
Ale...
to nie ja jestem przywiązana do krzesła.
Wy jesteście.
Ratunku!
Cass?
A podobno nie żyje.
Cass! Idę po ciebie!
Cass, to ty?
O mój Boże! Ratunku!
Pomocy!
Nie reagujcie.
Ratunku!
Pomocy!
Nie!
Co ty robisz?
- Wyruszam. - Teraz?
- Jest ciemno. - Nie mogę czekać.
Rozpadamy się.
Nasze ciała i umysły. Nie czujecie?
To jak pierwsze objawy demencji.
Jeśli szybko nie dojdę,
przestanę być tym, kim byłam, kiedy wyruszałam.
A ja chcę tam dojść jako ja.
Powinnyśmy się zbierać.
Jak długo twój mąż był w iskrzeniu?
Trudno powiedzieć.
Teoretycznie nawet rok.
Długo jak na kogoś, kto wyszedł bez szwanku.
Nie jestem pewna, czy bez.
Mam rację...
- co do refrakcji. Prawda? - Tak.
Wczoraj zbadałam sobie krew.
To jest... we mnie.
Będzie w nas wszystkich.
Tak dziwnie było usłyszeć...
głos Sheppard dobiegający z pyska tego stworzenia.
Myślę, że gdy umierała, część jej umysłu stała się...
częścią stworzenia, które ją zabijało. Wyobraź sobie śmierć w przerażeniu i bólu.
I że przeżyje tylko ta część ciebie.
Wcale bym tego nie chciała.
Ventress chce to zobaczyć.
Ty z tym walczyć.
Ale ja chyba nie chcę ani jednego, ani drugiego.
Josie.
Josie. Josie!
Giną jedna za drugą. Wszystkie poza panią.
Jak pani to wyjaśni?
A jest to coś, co muszę wyjaśniać?
Owszem.
Ja musiałam wrócić.
Nie jestem pewna, czy one też.
LATARNIA MORSKA
NIEŚMIERTELNE ŻYCIE HENRIETTY LACKS
Hej.
Myślałem, że jestem człowiekiem.
Miałem swoje życie.
Mówili na mnie Kane.
Teraz nie jestem taki pewien.
Jeśli nie byłem Kane'em, to kim?
Tobą?
A może ty mną?
Moje ciało porusza się.
Jak ciecz.
Mój umysł...
wyrywa mi się.
Nie mogę już. Nie mogę.
Nie mogę.
Wybuchy granatów fosforowych
są dość jasne.
Zakryjcie oczy.
Jeśli stąd wyjdziesz, znajdź Lenę.
Znajdę.
Nie.
Pięć, cztery... trzy, dwa...
Nie.
To ostatni etap.
Zniknięcie w spustoszeniu.
Niezgłębiony umysł...
a teraz światło latarni.
Teraz morze.
Pani doktor?
Lena.
Rozmawiałyśmy.
Co powiedziałyśmy?
Że muszę wiedzieć, co jest wewnątrz latarni.
Ta chwila minęła.
To jest teraz we mnie.
Co jest... w pani?
Nie jest jak my.
Jest naszym przeciwieństwem.
Nie wiem, czego chce.
Ani czy chce.
Ale będzie rosło...
aż obejmie wszystko.
Nasze ciała i umysły rozdrobnią się na najmniejsze cząstki,
aż... nie zostanie ani jedna z nich.
Anihilacja.
Czyli istota pozaziemska.
Może pani opisać jej formę?
Nie.
Oparta na węglu czy...
Nie wiem.
Czego chciała?
Nie sądzę, żeby czegoś chciała.
Ale... zaatakowała panią.
Naśladowała mnie.
Ja ją zaatakowałam.
Może nawet nie wiedziała, że tam jestem.
Przybyła tu w jakimś celu.
Mutowała nasze środowisko, niszczyła wszystko.
Nie niszczyła.
Zmieniała wszystko.
Tworzyła coś nowego.
Co?
Nie wiem.
Kilka godzin temu zespół dotarł do latarni.
Wszystko spopielone.
Jeżeli to, co pani napotkała, kiedyś żyło...
zapewne jest już martwe.
Powie pan teraz, co z moim mężem?
Kiedy iskrzenie zniknęło,
jego ciśnienie ustabilizowało się, a puls zaczął przyspieszać.
Niedługo nie tylko odzyskał świadomość, ale i jasność umysłu.
Oczywiście dalej jest w izolatce.
Tak jak ja.
Nie jesteś Kane'em,
prawda?
Nie sądzę.
A ty jesteś Leną?
NETFLIX – FILM ORYGINALNY