คุณกินอะไร คุณมีอาหารพอแค่สองสัปดาห์
แต่อยู่ในนั้นเกือบสี่เดือน
ฉันจำไม่ได้ว่ากิน
คุณคิดว่าตัวเองอยู่ในนั้นนานแค่ไหน
หลายวันค่ะ
อาจจะหลายสัปดาห์
เกิดอะไรขึ้นกับโจซี่ แรเดก
- ฉันไม่รู้ - แล้วเชปเพิร์ดล่ะ
ทอเรนเซนล่ะ
ตายแล้วค่ะ
เวนเทรสล่ะ
ฉันไม่รู้
แล้วคุณรู้อะไรบ้าง
นี่คือเซลล์
มันเหมือนกับทุกๆ เซลล์ คือเกิดขึ้นจากเซลล์ที่มีอยู่แล้ว
เมื่อคิดต่อไปแบบนี้
ที่สุดแล้วทุกเซลล์ก็เกิดจากเพียงเซลล์เดียว
สิ่งมีชีวิตหนึ่งเดียวเพียงลำพังบนโลก
อาจจะเพียงลำพังในจักรวาลด้วย
เมื่อประมาณสี่พันล้านปีก่อน...
หนึ่งกลายเป็นสอง สองกลายเป็นสี่
เป็นแปด 16 32
จังหวะของคู่ที่แบ่งตัว...
ซึ่งกลายมาเป็นโครงสร้างของจุลชีพทุกตัว
หญ้าทุกใบ สัตว์ทะเล สัตว์บกทุกตัว...
และมนุษย์
โครงสร้างของทุกสิ่งที่มีชีวิต...
และทุกสิ่งที่ตาย
ในฐานะนักศึกษาแพทย์ ในฐานะแพทย์ในอนาคต
คุณจะเข้ามามีบทบาทตรงนี้
เซลล์ที่เราดูอยู่มาจากเนื้องอก
ผู้ป่วยหญิง วัย 30 ต้นๆ เก็บตัวอย่างจากปากมดลูก
ตลอดเทอมหน้า
เราจะศึกษาเซลล์มะเร็งในหลอดแก้ว อย่างละเอียด
และถกประเด็นการกินตัวเองของเซลล์
- อาจารย์คะ - ว่าไง เคธี
หนูอ่านงานของจอห์น ซัลสตันเมื่อคืน
หนูรู้สึกว่าหนูยังพยายามไม่พอ
หนูตามหลังคนอื่นๆ
- ทุกคนไปเร็วกว่าหนู - ไม่หรอก คนอื่นไม่ได้เก่งกว่า
- โอเคนะ - ลีน่า
แดน
ผมมองหาคุณตอนพักเที่ยง แต่คุณเหมือนไม่เคยอยู่เลย
ฉันไล่เขียนงานอยู่น่ะค่ะ
ทำแต่งานไม่มีเรื่องเล่น มัน...ไม่ดีต่อสุขภาพนะ
ผมอยากถามน่ะ
ว่าคุณวางแผนอะไรไว้มั้ยวันเสาร์ แซราห์กับผมเชิญคนมาบ้าน
จัดปาร์ตี้ในสวนตอนอากาศยังดีอยู่
ที่จริงฉันมีแผนแล้ว
ผมว่าน่าจะสนุกนะ
ขอบคุณค่ะ แดน ขอบคุณจริงๆ แต่ฉันจะทาสีห้องนอนของ...
ห้องนอนน่ะค่ะ
หนึ่งปีแล้วนะ ลีน่า
คุณมางานบาร์บีคิวได้
มันไม่ใช่การทรยศ หรือเหยียบย่ำความทรงจำเขาหรอก
ฉันจะทาสีห้องนอนค่ะ
โอ๊ยตายแล้ว
ฉันนึกว่าคุณตายแล้ว
เคน
ไม่มีใครรู้เรื่องหน่วยคุณเลย
ฉันติดต่อทุกคน
ทุกคนที่ติดต่อได้
คู่ของคนอื่นๆ ก็รู้น้อยพอกับฉัน
เป็นงานลับเหรอคะ
อาจใช่
หมายความว่าไงคะ "อาจใช่"
ก็ได้ ใช่ ปฏิบัติการลับ ใช่ ผมว่างั้นแหละ
ปากีสถานอีกเหรอคะ
ผม... ผมไม่รู้ว่าที่ไหน หรือ...
มันคืออะไร
จะเป็นไปได้ยังไงคะ
มัน... มันร้อนมั้ยคะ
มีหิมะตกมั้ย
คนที่นั่นพูดภาษาโปรตุเกส หรือสวาฮิลี หรือพัชโต
กลับมานานแค่ไหนแล้ว
ผมไม่รู้
คุณกลับมายังไงคะ บินเข้ามาที่ฐานไหน
ผมไม่รู้
คนที่เหลือในหน่วยล่ะ กลับมาด้วยกันมั้ย
คุณต้องบอกอะไรฉันได้บ้างสิ
คุณหายตกขอบโลกไปตั้ง 12 เดือน
ฉันควรได้คำอธิบาย ไม่ใช่ไม่อธิบายเลย
สำคัญด้วยเหรอ
เคนคะ...
คุณกลับบ้านมาได้ยังไง
ผมอยู่ข้างนอกนั่น
นอกบ้านเหรอคะ
เปล่า
เปล่า ผมอยู่นอกห้อง
ห้องที่มีเตียง
ประตูเปิดอยู่ แล้ว...
ผมก็เห็นคุณ
ผมจำคุณได้
หน้าคุณ
ผมรู้สึกไม่ค่อยดีเลย
อยู่กับฉันนะคะที่รัก ฉันอยู่ตรงนี้กับคุณ
ผู้ป่วยชาย อายุ 31 ตกเลือด มีอาการชัก
อยู่กับฉันนะคะ ฉันรักคุณ
ที่รัก มองฉันสิ
คุณทำอะไรได้มั้ย
คุณโทรขอตำรวจนำทางเหรอ
เฮ้ย เย็นไว้!
ลงจากรถเดี๋ยวนี้!
คุณทำอะไรน่ะ
- ลงรถ! - อย่ายิงนะ!
ออกไป! ไป!
ไปๆๆ!
เกิดอะไรขึ้น
คุณทำอะไรน่ะ เคลื่อนย้ายเขาไม่ได้นะ
ปล่อยเขานะ! ปล่อยสิ!
ปล่อยเขา!
(พื้นที่เอ็กซ์)
คุณคงรู้สึกแย่อยู่สินะ
เป็นอาการตกค้าง จากยาระงับประสาทที่ได้รับน่ะ
มานั่งสิคะ คุณเป็นใคร
ฉันชื่อ ดร. เวนเทรส
เป็นนักจิตวิทยา
ทำไมฉันต้องคุยกับนักจิตวิทยาด้วย
ฉันอยู่โรงพยาบาลจิตเวชเหรอ
- เปล่าค่ะ - งั้นอะไรล่ะ
ฉันอยู่ที่ไหน
สามีฉันอยู่ไหน
คุณเคยทำงานในกองทัพมาเจ็ดปี
ฉันเป็นศาสตราจารย์ที่จอห์น ฮอปกินส์
ฉันอยากรู้ว่าฉันมาทำบ้าอะไรที่นี่
สาขางานวิจัยคุณคือ การตัดแต่งวงจรชีวิตทางพันธุกรรมของเซลล์
สามีฉันอยู่ไหน
ค่ะ ฉันก็อยากคุยเรื่องจ่าเคน
เขากลับบ้านมาตั้งแต่เมื่อไหร่
- ฉันอยากพบทนาย - คุณพบไม่ได้หรอก
เขาอธิบายมั้ยว่ากลับมาได้ยังไง
- ไม่ - เขาติดต่อคุณตอนไหนบ้างมั้ย
ระหว่างเขาไม่อยู่
ไม่
เขาบอกคุณว่ายังไงเรื่องภารกิจ ตอนเขากลับมาแล้ว
- ไม่บอกเลย - แล้วก่อนไปล่ะ
เขาเคยพูดมั้ยว่าจะไปที่ไหน ทำอะไรอยู่
เขาไม่เคยพูด ฉันก็ไม่เคยถาม
แต่คุณร้องขอข้อมูล จากผู้บังคับการหน่วยเขาประจำ
จนถึงหกเดือนก่อน แล้วคุณก็หยุด
ทำไมล่ะคะ คิดว่าเขาตายแล้วงั้นเหรอ
ได้เวลาเดินหน้าต่อแล้วใช่มั้ย
การเดินหน้าต่อไม่ง่ายเลย
ฉันเปล่า
ฉันตอบคำถามมาพอแล้ว ตาคุณบ้าง
สามีคุณอยู่ที่นี่
เขาป่วยหนัก
ยังไง
อวัยวะล้มเหลวหลายระบบ
เลือดตกในอย่างรุนแรง
เขาต้องโดนรังสีอะไรสักอย่าง
ไวรัสอะไรสักชนิด
คุณต้องบอกฉันว่าเขาอยู่ที่ไหน เป็นยังไง
ฉันอาจช่วยเขาได้จริงๆ นะ
เหตุการณ์ทางศาสนา
เหตุการณ์เกี่ยวกับต่างดาว
มิติที่อยู่สูงขึ้นไป
เรามีทฤษฎีมากมาย
แต่ข้อเท็จจริงน้อยนิด
มันเริ่มขึ้นเมื่อราวๆ สามปีก่อน
อุทยานแห่งชาติแบล็กวอเทอร์ รายงานว่าประภาคารแห่งหนึ่งถูกล้อม
ด้วยสิ่งที่พวกเขาตั้งชื่อว่า "ม่านรุ้ง"
เจ้าหน้าที่คนหนึ่งเข้าไปสำรวจ
ไม่เคยกลับมา
เหตุการณ์นี้ถูกปิดลับ
นับจากนั้นเราก็เข้าไปทางบก ทางทะเล
ส่งทั้งโดรน สัตว์ ทีมบุคลากรเข้าไป
แต่ไม่มีอะไรกลับออกมา
แล้วขอบเขตนั่นก็ใหญ่ขึ้น มันกำลังขยายตัว
ที่ผ่านมามันกินพื้นที่ เข้าไปในที่ลุ่มน้ำร้าง
ซึ่งเราอพยพคนออก โดยอ้างเรื่องสารเคมีรั่วไหล
แต่... คงอยู่ได้อีกไม่นานนัก
อีกไม่กี่เดือน พื้นที่จะขยายมาถึง จุดที่เราอยู่ตอนนี้
จากนั้นก็ว่ากันถึงเมือง...
รัฐ... ต่อไปเรื่อยๆ
คุณบอกว่าไม่มีอะไรกลับมา
แต่บางอย่างกลับออกมา
ค่ะ
เขากำลังจะตาย
ค่ะ
เราต้องตกลงกันให้ได้ ว่าจะทำยังไงกับคุณ
คุณจะไม่ปล่อยฉันกลับบ้านสินะ
คุณต้องการแบบนั้นเหรอคะ กลับบ้าน
เปล่าค่ะ
ฉันอยากอยู่กับเขา
คุณไม่คุยกับฉันเลย
โทษที
ใจลอยไปหน่อยน่ะ
คิดเรื่องภารกิจหน้าเหรอคะ
เปล่า
ผมแค่ดูพระจันทร์อยู่
รู้สึกแปลกตลอดเลย ที่เห็นมันแบบนั้นตอนกลางวัน
เหมือนพระเจ้าทรงพลาด
เปิดไฟโถงทิ้งไว้
พระเจ้าไม่ผิดพลาดหรอก เรื่องนั้น...
ออกจะเป็นหัวใจ ของการเป็นพระเจ้าเลยละ
ฉันแน่ใจว่ามีพลาดนะ
คุณรู้ว่าท่านทรงฟังอยู่ ใช่มั้ย
ถ้าเราเอาเซลล์มา
เลี่ยงขีดจำกัดเฮย์ฟลิก ก็จะป้องกันการเสื่อมตามอายุได้
ผมกำลังจะพูดประเด็นเดียวกันเลย
มันแปลว่าเซลล์จะไม่แก่ขึ้น มันจะกลายเป็นอมตะ
แบ่งตัวไปเรื่อยๆ ไม่ตาย
เราเห็นการแก่เป็นเรื่องธรรมชาติ แต่ที่จริงแล้วเป็นข้อบกพร่องทางพันธุกรรม
ผมมีอารมณ์นะ เวลาคุณทำตัวฉลาด เซ็กซี่ชะมัด
แต่ถึงไม่มี ฉันก็จะหน้าตาแบบนี้ตลอดไปนะ
เหรอ ก็ได้ คงเป็นเรื่องผิดพลาดจริงๆ ล่ะ
คุณไม่ได้บอกฉันว่าคราวนี้จะไปไหน
ฉันรู้ว่ามีอะไรแปลกๆ เกี่ยวกับภารกิจนี้
ทำไมล่ะ
ความเงียบรอบนี้ มันมากกว่าปกติ
นี่แย็บๆ ขอคำใบ้อยู่นะคะ
ว่าไงคะ
เราจะอยู่ซีกโลกเดียวกัน
แล้วยังไงต่อคะ
แล้วก็ถ้าคุณออกไปข้างนอก แล้วมองขึ้นไป...
เราจะเห็นดาวกลุ่มเดียวกัน
- โอ๊ย ให้ตายเหอะ - อะไรเหรอ
- ล้อเล่นหรือเปล่า - อะไร
คิดว่าฉันทำแบบนั้น ตอนคุณไม่อยู่เหรอ
- อะไรนะ - คุณคิดว่าฉันออกไปในสวน
โหยหาคุณ แล้วก็มองขึ้นฟ้าเหรอ
- เงียบเถอะ พอแล้ว -โอ๊ย คิดสิ
- ว่าเคนที่รักของฉัน... - พอที
กำลังมองพระจันทร์ดวงเดียวกัน
พอได้แล้ว
โอ เพื่อนบนฟ้าอันแสนไกลของฉัน...
อย่า อย่า
ช่วยดูแลทหารผู้กล้าหาญของฉัน
ให้ตาย รู้อะไรมั้ย คุณน่ะขาดความเคารพ
จริงๆ นะ ไม่ใช่แค่ต่อเพื่อนเก่าในกองทัพ
- แต่ยังต่อประธานาธิบดีด้วย - คุณลืมธงชาติแน่ะ
อ๋อ ผมจะไปถึง... จะไปถึงเรื่องธงเวรนั่นแน่
แหม วีรบุรุษของฉัน
- จะเอาเหรอ - ได้เลยค่ะ
เธออยู่คนเดียว ไม่คิดว่าเราควรผูกมิตรกันเหรอ
- อืม เห็นๆ ว่าควร - ได้ ฉันจัดการเอง
นี่ ว่าไง
- ฉันมากวนหรือเปล่า - เปล่า เปล่าเลย
ดีแล้ว
ดูเหมือนคุณจะอยู่คนเดียวตลอด ก็...
ฉันเดาว่าคุณคงรู้สึกแปลกหรือเก้อ
ก็มีบ้างมั้ง
อย่าเลย พูดจริงนะ ไม่ต้องหรอก
คนที่นี่น่ะขดตัวเป็นลูกบอลเวลานอน
ทำเสียงกู่ในคอ
มันน่าขนลุก รู้มั้ย
- ฉันอันย่า - ลีน่า
- ดีใจที่ได้รู้จัก - ฉันด้วย
ทำไมคุณไม่มาเจอทีมฉันล่ะ
มาผูกมิตรกัน มาสิ
สาวๆ นี่ลีน่า
ไง ดีใจที่ได้รู้จักนะ
อืม นั่นแคสซี่ เชปเพิร์ด กับโจซี่ แรเดก
- ดีใจที่ได้รู้จักค่ะ - หวัดดีค่ะ
นั่งมั้ย
ขอบคุณค่ะ
- งั้นนี่ก็เป็นวันแรกที่เซาเทิร์นรีช - ใช่
- ขอบคุณ - ไม่เป็นไร คุณอยู่นี่นานแล้วเหรอ
ใช่ ตั้งแต่ต้นเลย
ฉันเป็นนักธรณีสัณฐานวิทยา
คอยทดสอบสนามแม่เหล็กรอบเขตนั่น
ซึ่งก็เหมือนใช้กระดาษฝอย โปรยทดสอบเฮอริเคน
ส่วนฉันอยู่นี่มาสิบเดือนแล้ว
โห สิบเดือนแล้วแฮะ
นักเวชกิจฉุกเฉินจากชิคาโก
ฉันสมัครเข้าเอ็นจีโอ แต่ใบสมัครถูกหมายตา
เซาเทิร์นรีชเลยดึงฉันมา
แค่สองเดือนเอง
ฉันเป็นนักฟิสิกส์ เพิ่งเสร็จวิจัยหลังปริญญาเอกที่เคมบริดจ์
เธอฉลาดมากๆ
เรื่องคุณล่ะ ลีน่า
ฉันมาจากจอห์น ฮอปกินส์ นักชีววิทยา
- นั่นไง - นักชีววิทยาเหรอ
- บอกแล้วว่าเธอฉลาด - อะไรนะ
เราพนันว่าคุณอาชีพอะไร แล้วโจซี่เลือกนักชีววิทยา ใช่สิ
- ฉันเดาว่าผู้รักษากฎหมาย - ฉันว่าคุณโสด
ให้ตาย เธอต้องจีบทุกคน ตลอดเวลาเลยเหรอ
ช่างแม่งสิ สถานการณ์แบบนี้
ฉันมีสิทธิ์ทอยเต๋าเสี่ยงรัก อีกสองสามตานะ
ในสถานการณ์แบบไหน
คือว่า ถึงจะดูบ้าแค่ไหนนะ...
บ้าจริงต่างหากล่ะ
เราก็กำลังจะไปทางนั้นกัน
- พวกคุณจะเข้าไปในม่านรุ้งเหรอ - หกวัน นับถอยหลัง
- คุณสามคนเหรอ - สี่
เวนเทรสด้วย
ดร. เวนเทรสเหรอ
หัวหน้าทีม
- หญิงล้วน - นักวิทยาศาสตร์
ทีมก่อนๆ นี้ส่วนใหญ่เป็นทหาร เพราะงั้น...
ใช่
คุณว่าเกิดอะไรกับพวกเขา
อืม มีอยู่สองทฤษฎีนะ ว่าเกิดเหตุร้ายอะไรในม่านรุ้ง
หนึ่ง มีอะไรบางอย่างฆ่าพวกเขา
สอง พวกเขาเสียสติแล้วก็ฆ่ากันเอง
มีทหารคนหนึ่งที่ออกมาได้
ใช่ เป็นจ่า
แต่เธอก็ได้ยินว่าเขาอยู่ในสภาพไหน
เคน...
ฉันรู้ว่าคุณเข้าไปทำไม
ฉันเสียใจจริงๆ
แล้วฉันก็รู้ว่าต้องทำอะไร
งั้นคุณก็ไม่ได้บอกพวกเธอ เรื่องความสัมพันธ์ของคุณกับจ่าเคน
ฉันว่ามันจะทำให้เรื่องยุ่งยาก
อะไรเหรอ
อะไรที่ทำให้ยุ่ง
คุณจะเข้าไปในม่านรุ้งทำไม
ภารกิจนี้คือการไปให้ถึง
สิ่งที่คาดว่าเป็นแหล่งกำเนิดของม่านรุ้ง คือประภาคารนั่น
เข้าไป เก็บข้อมูล แล้วก็กลับมา
แต่ฉันไม่คิดว่านั่นจะใช่ภารกิจของคุณ
ไม่ใช่หรอก
ฉันดูปรากฏการณ์นี้มาสักพักแล้ว
ฉันทำโปรไฟล์อาสาสมัคร
ฉันเลือกทีม
พวกเขาเข้าไป ฉันก็คอยดู
ฉันดูมันใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
เราทำแบบนั้นได้ไม่นานหรอก
แต่คุณต้องรู้ให้ได้ว่าอะไรอยู่ข้างใน
ใช่ ฉันต้องรู้
ฉันก็เหมือนกัน
งั้นนั่นก็คือเรื่องยุ่งที่ว่า
คุณอยากมากับเรา
ฉันทำอะไรให้เขาไม่ได้ที่นี่
ทหารบวกนักวิทยาศาสตร์ คุณต่อสู้เป็น
คุณเรียนรู้ได้
คุณช่วยเขาได้
คุณขอเข้าร่วมภารกิจนี้
คุณรู้ว่าภารกิจอื่นๆ ล้มเหลวหมด
แล้วผู้รอดชีวิตรายเดียว ก็เกือบไม่รอดอยู่แล้ว
ทางเลือกนั่นกล้าหาญนะ
ฉันติดค้างเขา
ผมแค่พยายามเข้าใจอยู่ว่า อะไรผลักดันคุณ
ฉันติดค้างเขา...
ฉันก็เลยเข้าไป
(ม่านรุ้ง)
แล้วเราจะหาอาหารจริงๆ กินกัน
สปาเก็ตตี
นี่แครกเกอร์ผักของแรเดก โห ขนมปังข้าวโพด ไม่เลวนะ
โอ๊ะ คุณตื่นสักที
ต้องให้เวลาฉันแป๊บนะ ฉันงงๆ นิดหน่อย
เป็นกันหมดแหละ
คุณจำไม่ได้ใช่มั้ยว่าตั้งแคมป์
ฉันจำอะไรไม่ได้เลย... หลังจากเรามาถึงแนวไม้
ไม่มีใครจำได้
แล้วเราก็ทำบัญชีอาหารคงเหลือ
ดูจากส่วนที่พร่องไป เหมือนว่าเราอยู่นี่
อย่างน้อยสามหรือสี่วันแล้ว
เป็นไปไม่ได้
ฉันก็พูดแบบนั้นแหละ
ทุกคน ฉันตรวจดูอุปกรณ์สื่อสาร กับนำทางแล้ว
มันเปิดได้ปกติ ไม่มีปัญหาอิเล็กทรอนิกส์
แล้วกล้องก็ทำงานได้อยู่
แต่อะไรก็ตามที่จะส่งสัญญาณ ออกไปนอกม่านรุ้ง... ใช้ไม่ได้เลย
ถึงเราอาจมีดาวเทียม 20 ตัว เหนือหัวเราตอนนี้
แล้ว... ดูนี่สิ
งั้นเราก็ไม่มีเข็มทิศ ไม่มีอุปกรณ์สื่อสาร ไม่มีพิกัด...
แล้วก็ไม่มีจุดหมายตา
เอาละ เรารู้ว่าเราอยู่ในอุทยาน
เราลงใต้ก็จะเจอทะเล
จากนั้นก็ตามชายฝั่งไปได้ จนเจอแนวกั้นเขต ถูกมั้ย
- จะรู้ได้ไงว่าทางไหนทิศใต้ - ไม่เอาน่า เธอก็รู้วิธี
หันเข็มชั่วโมงหาดวงอาทิตย์
กึ่งกลางระหว่างเข็มชั่วโมงกับเลข 12 คือทิศใต้
ดีแล้ว
เรารู้ทิศละ
เราไม่ได้หวังให้อุปกรณ์สื่อสาร ทำงานได้จริงหรอก ใช่มั้ย
คือก็มีการสำรวจมาสามปีแล้วนะ
แล้ววิทยุก็เงียบมาสามปีเต็ม
เก็บของแล้วก็ไปกันเถอะ
เราเสียเวลาเยอะแล้ววันนี้
ฉันจะตรวจดูเจ้านี่ เอาเราออกไปจากไอ้บึงเวรนี่
ได้
ไปดูกระท่อมกันเถอะ
ดูเหมือนใครกำลังจะจัดงานแต่งเลย
นี่มันแปลกชะมัด
ทำไมล่ะ
อ๋อ ทุกดอกมันต่างกันมากเลย
ถ้าดูแล้วเราคงไม่บอกหรอก ว่ามันเป็นสปีชีส์เดียวกัน
แต่มันงอกจากโครงสร้างกิ่งเดียวกัน...
เพราะงั้นก็ต้องเป็นสปีชีส์เดียวกัน
มันเป็นพืชต้นเดียวกัน
เหมือนมันค้างอยู่ใน การกลายพันธุ์อย่างต่อเนื่อง
เป็นพยาธิสภาพเหรอ
อืม ใช่...
เราคงเรียกมันว่าพยาธิสภาพแน่ ถ้าเจอแบบนี้ในมนุษย์
แจ็กพอตแตก
เชปเพิร์ด
ได้วิธีเดินทางละ
มีอะไรน่าสนใจในนั้นมั้ย
ไม่ มันถูกทิ้งร้างมานาน อาจก่อนจะ...
แรเดก
แรเดก!
มันงับเป้ฉัน!
แรเดก!
มีอะไรงับเป้ฉันอยู่!
ไม่นะ!
มันงับเป้ฉัน!
- ช่วยฉันดึงเธอที! - เกิดอะไรขึ้น
นี่ เกาะไหล่ฉันไว้!
รับเธอไปที มาน่า
ได้ตัวแล้ว
โอเคนะ รับเธอไว้แล้วนะ
ไม่เป็นไร ปลอดภัยแล้ว
โอเค
นั่งก่อน ช่วยเอาเป้เธอออกที
โอเค ค่อยๆ หายใจ
โอเคแล้ว ไม่เป็นไรหรอก
- เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น - มีบางอย่างอยู่ในน้ำ
ลุกขึ้น ลุก ไป
- ฉิบหายล่ะ! - ถอยไป
เชปเพิร์ด! เชปเพิร์ด ระวัง!
ตายห่า!
เหมือนดอกไม้พวกนั้นเป๊ะเลย
ดูฟันนี่สิ
เรียงเป็นวงซ้อน
บางอย่างเปลี่ยนแปลง พันธุกรรมของสิ่งมีชีวิตในนี้
ฉลามมีฟันแบบนั้นไม่ใช่เหรอ
คุณว่ามันเป็นพันธุ์ผสมหรือเปล่า
เราผสมพันธุ์ข้ามสปีชีส์ไม่ได้หรอก
ลีน่า มันชักหนักละนะ
ตอนแรกการกลายพันธุ์ก็แค่นิดหน่อย
แต่ยิ่งเราเข้าใกล้ประภาคาร ก็ยิ่งรุนแรงขึ้น
การบิดเบือนของรูปร่าง
การจำลองซ้ำของรูปร่าง
จำลองซ้ำงั้นเหรอ
เงาสะท้อน
เป็นได้มั้ยว่าเรื่องพวกนี้เป็นภาพหลอน
ฉันก็เคยสงสัยแบบนั้น
แต่พวกเราเห็นกันทุกคน
มันเหมือนฝัน
เหมือนฝันร้าย
ไม่เสมอไปหรอก
บางทีมันก็งดงาม
คุณเจ็บเหรอ
แค่รอยช้ำน่ะ
คงได้จากจระเข้แน่เลย
จริงสิ
ตกลงคุณฝึกยิงปืนมาจากไหน
ฉันเคยเข้ากองทัพ ก่อนจะมาเป็นนักวิชาการ
นาวิกโยธินเหรอ
กองทัพบก เจ็ดปี
รู้สึกเหมือนผ่านมาเป็นชาติแล้ว
ใช่
ชีวิตแบบอื่นๆ ก็เหมือนผ่านมาเป็นชาติทั้งนั้น
เราเคยเป็นเด็ก ฉันเคยแต่งงานมาก่อน
รูปใครที่คุณคล้องคอไว้ล่ะ สามีหรือลูก
สามี
เขาก็เคยอยู่กองทัพเหมือนกัน เรา...
เราเลยได้เจอกัน
"เคย" อยู่เหรอ ลาออกหรือไง
ตายในหน้าที่
ฉันเสียใจด้วย
ว่าแล้วคงต้องมีอะไร
หมายความว่าไง
การอาสามา... งานนี้น่ะ
มันไม่เชิงจะเป็นเรื่องที่เราทำ ถ้าชีวิตเรา... ราบรื่นดี
เราทุกคนที่นี่มีตำหนิทั้งนั้น
อันย่าเลิกยาแล้ว...
ก็คือเคยติดยาน่ะ
โจซี่ใส่เสื้อแขนยาว
เพราะไม่อยากให้เห็นแผลเป็นบนท้องแขน
เธอพยายามฆ่าตัวตายเหรอ
เปล่า ฉันว่าตรงข้าม พยายามจะรู้สึกว่ามีชีวิต
เวนเทรสล่ะ
อ๋อ เท่าที่ใครๆ รู้นะ...
ไม่มีเพื่อน ไม่มีครอบครัว ไม่มีคู่รัก ไม่มีลูก
ไม่อ่อนให้อะไรสักนิด
คุณล่ะ
ฉันเสียใครบางคนไปเหมือนกัน
แต่ไม่ใช่สามีหรอก...
ลูกสาว เป็นลูคีเมีย
ตายจริง เสียใจด้วย
ในแง่หนึ่งมันเป็นการสูญเสียสองคน
ลูกสาวแสนสวยของฉัน...
กับคนที่ฉันเคยเป็น
นี่ๆ
เราเจออะไรนี่แน่ะ
(ค่ายอามายา)
(เขตหวงห้าม บุกรุกมีโทษตามกฎหมาย)
ที่นี่เคยเป็นศูนย์บัญชาการ ของเซาเทิร์นรีช
ก่อนม่านรุ้งจะกลืนกินมัน
การกลายพันธุ์อีกแล้ว
มันอยู่ทุกที่เลย
เป็นภัยลุกลาม
เหมือนเนื้องอก
นั่นใช่โรงอาหารเก่ามั้ย
ใช่
ไปพักแรมที่นั่นกัน มาเถอะ
มีเตียงกับเป้ คุณว่ามีคนอยู่นี่มั้ย
เคยอยู่
ใช่ ฉันว่าใช้รูปอดีตถูกแล้ว
แม่เจ้าโว้ย
บ้าเอ๊ย
ไอ้เวรนี่หนักชะมัด แบกไปไม่ไหว
(เพย์ตัน เมเยอร์ เคน เชลลี)
ลีน่า เจออะไรน่ะ
ทุกคน มาดูนี่สิ
"เพย์ตัน เมเยอร์...
เคน เชลลี"
นั่นชื่อทหารที่มาสำรวจรอบสุดท้ายนี่
ดูเหมือนพวกเขาใช้ห้องนี้ เป็นฐานปฏิบัติการ
ทำไมบางชื่อโดนขีดฆ่าไปล่ะ
อย่าเพิ่งด่วนสรุปเลย
- ไม่รู้สิ เราอาจควรสรุปก็ได้ - จริง
- นี่แผนผังฐานนี้ ใช่มั้ย - ใช่
นี่คือโรงอาหาร
- นั่นตึกที่เราอยู่เหรอ - ใช่
ฉันว่าเวลาข้างชื่อนั่น คือการผลัดยาม เพราะงั้น...
ถ้าพวกเขาวางยามรอบๆ เราก็ควรทำด้วย
- รับทราบ - ได้
นี่อาจบอกอะไรเราได้
"สำหรับคนที่ตามมา"
ฉันว่านั่นหมายถึงเรานะ
เมโมรีการ์ด
ฉันควรเล่นมันได้
มันใช้การได้
เอานะ
- โอเคมั้ย - โอเค
โอเค
โอเคๆๆ
- โอเค - ได้
โอเค
โอเค บ้าฉิบ
เขาทำอะไรอยู่นะ
หยุดๆๆๆ
จับเขา กดเขาไว้
นั่นไง
เอาละ เรารู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น กับกลุ่มสุดท้าย เขาเสียสติ
มีสิ่งมีชีวิตบางอย่างในตัวชายคนนั้น
- ไม่ นั่นมันแสงหลอกตา - อะไรนะ
ฉันอยู่หน่วยฉุกเฉินมาสิบปี
ฉันแซะคนมาจากข้างถนน
เราเห็นอะไรพิสดารมาเยอะ นั่นมันแสงหลอกตา
- ข้างในตัวเขามันเคลื่อนไหว - ไม่ นั่นเพราะช็อก แรเดก
- นั่นมันการตอบสนองภาวะช็อก - ดูอีกทีสิ
ไม่ ฉันไม่ดูซ้ำแม่งแล้ว!
นั่นไม่ใช่ไส้
- มันเหมือนหนอน ไม่ก็... - งั้นก็ดูเองสิ เชปเพิร์ด!
คุณจะไปไหนน่ะ
- เธอไปไหน - ข้างหน้านี่เอง
อะไรเนี่ย
ไม่รู้สิ
- ฉันไม่อยากอยู่นี่คืนนี้ - เราไม่มีทางเลือก
- ขอเถอะ - มาน่า
มันเย็นเกินกว่าเราจะย้ายไปไหนแล้ว
มาเถอะ ไปข้างนอกกัน
คุณน่ารักจัง
ทำไมคุณไม่อยู่ตรงนี้ล่ะ
ผมต้องไปเร็วขึ้นวันหนึ่ง
ว่าไงนะ
เดี๋ยวนะ วันนี้เหรอ
- ตอนนี้เลย - บ้าเอ๊ย
แต่เราวางแผนกันไว้ทั้งวันแล้ว
- เราจะขับรถออกชนบท... - ผมไปไม่ได้
- เราไปไม่ได้ - อย่างน้อยคุณจะ...
ตอนนี้แปลว่าเดี๋ยวนี้
ใช่
มีอะไรคะ
ผมน่ะ...
รักคุณจริงๆ...
ลีน่า
ฉันก็รักคุณค่ะ
นี่
ขบปริศนาแตกหรือยัง
อย่างอื่นแตกสิไม่ว่า
ฉันว่าคุณไม่เป็นไรนะ
โจซี่พักอยู่
ใช่
ใช้ยาระงับประสาทช่วยนิดหน่อย
แล้วคุณล่ะ นอนหลับบ้างมั้ย
ก็หลับบ้าง
ฉันสติแตกไม่น้อยกว่าโจซี่หรอก
ฉันแค่ซ่อนเก่งกว่า
ฉันควรไปดูเวนเทรส
อืม
คุณตื่นมาทำไม รอบผลัดเวรคุณตีสามนี่
ฉันนอนพอแล้วคืนนี้
โอเค
มาดูนี่สิ
นี่จุดที่เราอยู่...
แล้วนั่นก็ประภาคาร
ทางตะวันตกเฉียงใต้คือวิลล์เพอร์ดู
เป็นชุมชนเล็กๆ ที่เราอพยพออกไปเมื่อสองปีก่อน
ฉันว่าเราควรไปที่นั่นพรุ่งนี้
แล้วมุ่งออกชายฝั่งเช้าวันถัดไป
ดี
คุณไม่เป็นไรนะ
ฉันว่าจะพูดอยู่ ตอนที่...
คุณไม่ได้บอกทีมเรื่อง ความสัมพันธ์ของคุณกับเคน
ฉันไม่แน่ใจว่านั่นเป็นความคิดที่ดี
แต่หลังเห็นคลิปนั่นแล้ว...
ใช่
ฉันไม่แน่ใจว่า พวกเธอจะมีปฏิกิริยายังไงกับคุณ
ทำไมสามีฉันอาสาทำภารกิจฆ่าตัวตาย
คุณว่าเราทำแบบนั้นอยู่เหรอ
- ฆ่าตัวตายน่ะ - คุณต้องทำโปรไฟล์เขาแล้ว
คุณต้องวิเคราะห์เขา
เขาต้องพูดอะไรบางอย่าง
งั้นคุณก็ถามฉันในฐานะนักจิตวิทยา
ค่ะ
งั้นในฐานะนักจิตวิทยา
ฉันจะบอกว่าคุณสับสน ระหว่างการฆ่าตัวตายกับทำลายตัวเอง
พวกเราแทบไม่มีใครฆ่าตัวตาย
แต่เราเกือบทุกคนทำลายตัวเอง
ในทางใดสักทาง ในบางมุมของชีวิต
เราดื่มเหล้า ไม่ก็สูบบุหรี่
เราทำลายความมั่นคงของงานดีๆ
หรือชีวิตสมรสที่เป็นสุข
นี่ไม่ใช่การตัดสินใจ มัน...
มันเป็นแรงขับ
อันที่จริง... คุณอาจอธิบายเรื่องนี้
- ได้ดีกว่าฉัน - หมายความว่าไง
คุณเป็นนักชีววิทยา
การทำลายตัวเองถูกเข้ารหัสมา ในตัวเราไม่ใช่เหรอ
ถูกโปรแกรมใส่เซลล์ทุกเซลล์
เสียงอะไรน่ะ ไม่รู้สิ
โจซี่ ตื่น
ตื่นสิ โจซี่ ไม่เอาน่า เกิดเรื่องแล้ว
- เห็นอะไรมั้ย - ไม่เลย
- เกิดอะไรขึ้น - ฉันได้ยินเสียง
อะไร
มีบางอย่างฝ่ารั้วมา
- ฝ่ารั้วเหรอ - มันฉีกเหมือนซิปเลย
- ฉันมองอะไรไม่เห็นเลย - ฉันก็ด้วย
- เชปเพิร์ด! - โอ!
เชปเพิร์ด!
ระยำ!
- เกิดอะไรขึ้น - เกิดอะไร
เชปเพิร์ดอยู่ข้างฉัน มีตัวอะไรลากเธอไป
ตายห่า! ตายห่าละ!
- เชปเพิร์ด! - ฉิบหาย!
ฉิบหาย!
เชปเพิร์ด!
เราต้องกลับไป
- เราต้องกลับตอนนี้เลย - เธอพูดถูก
ถูกเหรอ ในแง่ไหน
เราถูกโจมตีสองหนแล้ว
เราเสียคนไปคนหนึ่ง
เรามีหลักฐานว่าทีมก่อนนี้เป็นบ้า แล้วก็เชือดกันเอง
ฉันไม่รู้ว่าต้องพูดยังไง ให้ถูกกว่านี้
เรายังไปไม่ถึงประภาคาร
เรายังไม่เข้าใจที่มา หรือธรรมชาติของม่านรุ้งเลย
เรามีข้อมูล ข้อสังเกต รูปถ่าย เธอมีคลิปโคตรเด็ด
ทุกอย่างนั่นทำให้ปรากฏการณ์นี้ อธิบายได้ยากขึ้น ไม่ใช่ง่ายขึ้น
ฉันจะไปประภาคารนั่น
แล้วฉันไปเองก็ได้
พวกคุณก็แค่ต้องตัดสินใจ... ว่าจะมากับฉันหรือเปล่า
เหมือนเธอไม่สังเกตด้วยซ้ำ ว่าเชปเพิร์ดตายแล้ว
นังนั่นมันบ้า
เป็นอีแก่บ้าๆ
ขอบใจโคตรๆ ที่ช่วยหนุนหลัง ลีน่า
- ฉันไม่ยักรู้ว่ามีฝ่ายด้วย - มีสิ
ใช่ มีฝ่าย
โอเค งั้นฉันก็เห็นด้วยกับคุณ เราควรกลับไป
ดี ยอดเลย ตกลงแล้วนะ โอเคมั้ย
- งั้นเราสามคนก็ไปได้... - เดี๋ยว ช้าก่อน
เราควรกลับไปน่ะใช่
แต่เราใช้เวลาเท่าไรนะ หกวันเหรอ กว่าจะมาถึงนี่
ส่วนชายฝั่งน่ะอยู่ห่างไปสองวัน
แล้วก็อย่างที่เชปเพิร์ดบอก...
พอเราไปถึงชายฝั่ง เราก็แค่
ตามมันไปจนเจอแนวกั้นเขต
คุณบอกให้เราออกไป โดยเข้าไปลึกขึ้น
- ใช่ ถ้าคุณอยากว่างั้น - อยากเหรอ
ไม่ ไม่อยากเลยว่ะ
นี่ไม่ใช่กลยุทธ์ห่าเหวอะไร ที่จะเอาเราไปประภาคารใช่มั้ย
เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับประภาคาร โอเคมั้ย
ฉันเชื่อว่าชายฝั่ง เป็นทางออกที่ดีที่สุด
โอเคนะ
คุณโกหกพวกเขา
ฉันไม่รู้ว่าการย้อนกลับจะเป็นยังไง
ทำไมมันถึงจะปลอดภัยกว่าเดินหน้าต่อ
คุณไม่รู้ แต่คุณตัดสินใจไปต่อ เหมือนว่าคุณรู้
เวนเทรสเป็นคนตัดสินใจ
เวนเทรสเป็นมะเร็ง เธอไม่เคยคิดกลับอยู่แล้ว
คุณรู้ว่าเธอป่วย
ฉันเดาได้
แล้วคุณยังอยากเดินหน้าต่อ
ใช่ ฉันอยาก
เธออาจมีชีวิตอยู่ก็ได้
ไม่น่าเป็นได้หรอก
เราจำเป็นต้องรู้ ไปสิ
ได้
ฉันจะไปกับคุณ
ฉันจะไปคนเดียว
คุณเจอเธอมั้ย
เจอ
เธอตายแล้ว
คุณโอเคมั้ย
ไม่เป็นไร ก็แค่... ปล่อยฉันอยู่คนเดียวเหอะวะ
เราจะตั้งแคมป์ที่นี่คืนนี้
ต้องเดินอีกสองชั่วโมงกว่าจะถึงชายฝั่ง
มันโตมาแบบนี้
นั่นมันไม่สมเหตุสมผลเลย
ฉันว่าสมเหตุสมผลนะ
ทีแรกฉันนึกว่าคลื่นวิทยุถูกม่านรุ้งปิดกั้น
และนั่นก็คือเหตุที่ไม่มีใครข้างใน ติดต่อกับฐานหรือจีพีเอสได้
แต่คลื่นแสงไม่ได้ถูกปิดกั้น มันหักเห แล้ว...
วิทยุก็เหมือนกัน
สัญญาณไม่ได้หายไป
แค่ถูกรบกวน
ใบไม้ในมือคุณนั่น...
รู้มั้ยว่าจะได้อะไร ถ้าหาลำดับเบสมัน
- อะไรเหรอ - ยีนฮอกซ์ของมนุษย์
ฮอกซ์เหรอ อะไรนะ ฮอกซ์แปลว่าอะไร
มันเป็นยีนที่กำหนดผังร่างกาย โครงสร้างทางกายภาพ
แล้วพืชพวกนี้ก็มีผังแบบร่างมนุษย์
แขนต่อกับไหล่
ขากับสะโพก
มันไม่มีทางเป็นไปได้
มันคือสิ่งที่เกิดขึ้นจริง
ม่านรุ้งเป็นปริซึม แต่มันหักเหทุกอย่าง
ไม่ใช่แค่แสงกับคลื่นวิทยุ
ดีเอ็นเอสัตว์ ดีเอ็นเอพืช...
ดีเอ็นเอทุกอย่าง...
คืออะไร "ดีเอ็นเอทุกอย่าง"
เธอพูดถึงดีเอ็นเอเราอยู่
เธอพูดเรื่องเราอยู่
เอาละ... นี่คงเป็นห้องนอนเรา
กันประตูหน้าต่างให้แน่นหนาเถอะ
นี่เป็นเรื่องผิดพลาด
โอเค
คุณใช้เวลาอยู่ห่างจากสามี มากกว่าอยู่กับเขา
คุณคุยกับเขาเรื่องงานไม่ได้ ส่วนเขาก็ไม่ยอมคุยเรื่องงานกับคุณ
แต่มีสายสัมพันธ์ชัดเจนระหว่างเรา ทั้งทางกายภาพและทางปัญญา
ผมพูดครบหรือยัง
- คุณลืมพูดถึงภรรยาคุณ - ผมรักภรรยาผม
เธอไม่ผิดเลยเรื่องนี้
ไม่เอาน่ะ ลีน่า
นี่มันเรื่องอะไรกันแน่
คุณคิดว่าอาจเกิดอะไรขึ้นกับเขาเหรอ
หรือคุณคิดว่าเขารู้
นั่นแหละ ใช่มั้ย
คุณคิดว่าเขารู้เข้าทางไหนสักทาง ว่าเรามีอะไรกัน
เขารู้แล้วเหรอ
ใช่
คุณควรไปซะ
- ไม่ ลีน่า ผม... - แดน...
ฉันไม่สนใจจะคุย... ไม่สนอะไรก็ตามที่คุณจะพูด
แต่งตัวแล้วก็ออกไปซะ
รู้มั้ย ที่คุณเกลียดไม่ใช่ผม แต่เป็นตัวคุณเอง
ไม่หรอก แดน คุณก็ด้วย
มันจะไม่มีทางเกิดขึ้นอีก
นังตอแหล!
- เกิดอะไรขึ้น - ไม่
แกไม่มีสิทธิ์ถามคำถามห่านั่น แกตอบมา
พี่ชาย แฟน
สามี
สามีสินะ
ทำไมแกไม่บอกเรา
แกก็รู้มาก่อน
แหงละ
เธอรู้มาก่อนมั้ย
โอเค
มีอยู่สองทฤษฎี ว่าเกิดเรื่องอะไรในม่านรุ้ง
หนึ่งคือมีอะไรในนี้ฆ่าคน
สอง... คือพวกเขาเสียสติ แล้วก็ฆ่ากันเอง
โจซี่เกือบถูกจระเข้ฆ่า
แล้วแคสก็ถูกหมีฆ่าเข้าจริงๆ
งั้นก็ใช่ ทฤษฎีที่หนึ่งลงตัว
แต่ว่า...
ฉันไม่ได้เห็นหมีจริงๆ นี่
โจซี่ก็ไม่เห็น
คนที่เห็นหมีมีแค่ลีน่ากับเวนเทรส
เลยไม่มีอะไรยืนยันได้
ทุกอย่างขึ้นกับคำพูดของพวกมัน ทุกอย่างขึ้นกับคำพูดของลีน่า
แล้วเรื่องที่เรารู้ตอนนี้...
ที่เรารู้
ก็คือลีน่า... เป็นคนโกหก
หุบปากสิวะ!
ลีน่า... แกเป็นคนโกหก
แกฆ่าแคสหรือเปล่า
แกเกิดคลั่งขึ้นมามั้ย
หรือแกคิดว่าฉันคลั่ง แล้วเราจะยำกันเองจนเละ
นั่นคือทฤษฎีสอง
โอย
พอฉันดูมือตัวเอง...
กับลายนิ้วมือตัวเอง...
ฉันเห็นมันเคลื่อนไหวได้
ฉันไม่ไหวแล้ว
ถ้าฉันปล่อยพวกเธอไป
แล้วเธอมัดฉันติดเก้าอี้ แล้วผ่าท้องฉัน...
เครื่องในฉันจะเคลื่อนไหว เหมือนลายนิ้วมือมั้ย
แต่... ฉันไม่ใช่คนที่โดนมัดติดเก้าอี้
แกต่างหาก
ช่วยด้วย!
โอ๊ย แคสเหรอ
แกบอกว่าเธอตายแล้ว
แคส! แคส ฉันมาแล้ว!
แคส ใช่เธอมั้ย
ช่วยด้วย!
ช่วย!
อย่าตอบสนอง
ด้วย!
ช่วย!
ไม่นะ! ไม่!
คุณทำอะไรอยู่น่ะ
- ฉันจะไปแล้ว - ตอนนี้เหรอ
- ยังไม่สว่างด้วยซ้ำ - ฉันไม่มีเวลารอ
เรากำลังสลายตัว
ทางร่างกาย เร็วพอกับจิตใจ คุณไม่รู้สึกเหรอ
มันเหมือนโรคสมองเสื่อมระยะเริ่ม
ถ้าฉันไม่ถึงประภาคารเร็วๆ นี้...
คนที่เริ่มการเดินทางนี่ จะไม่ใช่คนที่จบมัน
ฉันอยากเป็นคนจบมัน
เราควรไปได้แล้ว โจซี่
สามีคุณอยู่ในม่านรุ้งนานแค่ไหน
ยากจะบอกได้ชัดนะ
ในทางทฤษฎีก็ถึงหนึ่งปี
มันนานนะสำหรับการอยู่ข้างในนี้ แบบยังครบถ้วนสมบูรณ์
ฉันไม่แน่ใจนักว่าเขาสมบูรณ์
ฉันพูดถูก...
- เรื่องการหักเห... ใช่มั้ย - ใช่
ฉันตรวจเลือดตัวเองเมื่อคืน
มัน... อยู่ในตัวฉัน
มันอยู่ในตัวเราทุกคน
แปลกชะมัดที่ได้ยิน...
เสียงเชปเพิร์ด จากปากอสุรกายนั่นเมื่อคืน
ฉันว่าตอนเธอกำลังจะตาย จิตใจบางส่วนของเธอกลายเป็น...
ส่วนหนึ่งของสัตว์ร้ายที่ฆ่าเธอ
ลองนึกภาพการตาย อย่างตื่นกลัวและเจ็บปวด
แล้วมีของแบบนั้น เป็นส่วนเดียวของเราที่เหลืออยู่
ฉันคงไม่ชอบมันเลยสักนิด เวนเทรสอยากเผชิญหน้ากับมัน
คุณอยากต่อสู้มัน
แต่ฉันไม่คิดว่าฉันอยากทำ อย่างใดอย่างหนึ่งนั่น
โจซี่ โจซี่
โจซี่
ทีละคน จากไปหมด เว้นแต่คุณ
คุณจะอธิบายยังไง
นี่ใช่เรื่องที่ฉันต้องอธิบายเหรอ
ใช่ คุณต้องทำ
ฉันต้องกลับมาให้ได้
ฉันไม่แน่ใจว่า คนอื่นเป็นแบบนั้น
(ประภาคาร)
(ฮีลา เซลล์อมตะ)
นี่
ว่าไง
ผมเคยคิดว่าผมเป็นคน
ผมเคยมีชีวิต
ใครๆ เรียกผมว่าเคน
แต่ตอนนี้ผมไม่แน่ใจนัก
ถ้าผมไม่ใช่เคน ผมเป็นตัวอะไร
ผมคือคุณหรือเปล่า คุณคือผมมั้ย
เนื้อหนังผมเคลื่อนไหว...
เหมือนของเหลว
ความคิดจิตใจผม...
ขาดลอยออกไปดื้อๆ
ผมทนไม่ไหวแล้ว
ผมทนไม่ไหว
ทนไม่ไหว
เคยเห็นระเบิดฟอสฟอรัสระเบิดมั้ย
มันสว่างอยู่นะ
ปิดตาซะ
ถ้าคุณออกไปจากที่นี่ได้ คุณไปหาลีน่า
ผมจะไป
ไม่นะ
ห้า สี่... สาม สอง...
ไม่นะ
ไม่ๆๆ
ไม่จริง
มันเป็นขั้นสุดท้าย
สูญไปในหายนะ
จิตใจที่หยั่งไม่ถึง...
แล้วทีนี้ก็โคมสัญญาณ
ทีนี้ก็ทะเล
ดร. เวนเทรส
ลีน่า
เราเคยคุยกัน
เราพูดกันว่าไงนะ
ว่าฉันต้องรู้ให้ได้ ว่าอะไรอยู่ในประภาคาร
เวลานั้นผ่านไปแล้ว
มันอยู่ในตัวฉันแล้วตอนนี้
อะไร... อยู่ในตัวคุณ
มันไม่เหมือนเรา
มันต่างจากเรา
ฉันไม่รู้ว่ามันต้องการอะไร
หรือมันต้องการมั้ย
แต่มันจะขยายตัว...
จนมันโอบล้อมทุกอย่าง
ร่างกายและจิตใจเรา
จะแตกเป็นชิ้นส่วนที่เล็กที่สุด
จน... ไม่เหลือสักส่วนเดียว
การทำลายล้างจนสิ้นสูญ
งั้นมันก็มาจากต่างดาว
คุณบรรยายรูปร่างมันได้มั้ย
ไม่ได้ค่ะ
มันมีคาร์บอนเป็นธาตุหลัก หรือว่า...
ฉันไม่รู้
มันต้องการอะไร
ฉันไม่คิดว่ามันต้องการอะไรทั้งนั้น
แต่มัน... มันจู่โจมคุณ
มันเลียนแบบฉัน
ฉันจู่โจมมัน
ฉันไม่แน่ใจว่ามันรู้ด้วยซ้ำว่าฉันอยู่นั่น
มันมาที่นี่โดยมีจุดประสงค์
มันทำให้สิ่งแวดล้อมเรากลายพันธุ์ มันทำลายทุกอย่าง
มันไม่ได้ทำลาย มันกำลังเปลี่ยนทุกอย่าง
มันกำลังสร้างสิ่งใหม่ขึ้นมา
สร้างอะไรล่ะ
ฉันไม่รู้
มีทีมไปถึงประภาคารนั่น เมื่อสองสามชั่วโมงก่อน
ทุกอย่างเป็นเถ้าถ่าน
ถ้าสิ่งที่คุณเจอเคยมีชีวิตอยู่...
ดูเหมือนตอนนี้มันจะตายแล้ว
ทีนี้คุณบอกได้หรือยัง ว่าเกิดอะไรกับสามีฉัน
พอม่านรุ้งหายไป
ความดันโลหิตเขาก็เสถียร แล้วชีพจรก็เริ่มสูงขึ้น
เมื่อสองสามชั่วโมงก่อน เขาไม่เพียงฟื้นขึ้นมา
แต่ยังมีสติแจ่มชัดด้วย
แน่ละว่าเขายังถูกแยกตัวไว้
ฉันก็ด้วย
คุณไม่ใช่เคน...
ใช่มั้ย
ผมไม่คิดว่าใช่นะ
คุณใช่ลีน่ามั้ยล่ะ