Guy?
Guy. Musisz iść!
- Nie martw się. - Nie!
Synu, poziom smoły wzrasta. Musisz iść.
Nie zostawię was!
Nie patrz na nas. Spójrz za siebie.
Widzisz światło? Musisz iść w jego stronę.
Nie zatrzymuj się. Nie chowaj się.
Idź w stronę światła,
a znajdziesz Jutro.
„Idź w stronę światła”.
Dziennik z podróży: Tu Guy.
Od początku misji minęło 14 księżyców.
Idę w stronę światła, ale nie znalazłem jeszcze Jutra.
Dziennik z podróży: Minęło 29 księżyców.
Nadal nie znalazłem Jutra.
Ale znalazłem tego malca. Jest sam, tak jak ja.
To dobry strażnik.
Chyba nazwę go „Stróżem”.
Dziennik z podróży: Minęły 54 księżyce.
Siedemdziesiąt trzy. Sto dziesięć.
Dwieście.
Dziennik z podróży: Minęło...
wiele księżyców.
Wszystkie.
Po Jutrze ani śladu.
Coś nadchodzi. Pasek, tryb kamuflażu.
To człowiek!
Tak, to byłam ja.
Cześć, jestem Eep.
Na moją obronę, od zawsze mieszkałam w jaskini
i nieczęsto spotykałam innych ludzi,
a już na pewno nie chłopca!
Jesteśmy jedynymi nastolatkami na świecie i wpadliśmy na siebie.
Istne zrządzenie losu.
Moja cała rodzina go pokochała...
poza moim tatą.
Ale Guy w końcu i jego przekonał.
- Ogień. - Ogień.
A teraz podróżujemy po świecie
w poszukiwaniu idealnego miejsca na dom.
Miejsca, które Guy nazywa Jutrem.
Jutro.
Czyż Guy nie jest super?
Przez niego czuję się, jakbym miała motylki w brzuchu.
Nie te, które zjadłam na lunch, ale inne.
Nie wiem, co to za uczucie, ale wygląda tak.
I tak, i tak, i tak!
Uwielbiam rysować ten kształt! Nie wiem dlaczego. Wydaje się odpowiedni.
Eep kocha się w Guyu.
Ohyda. Prawda, Douglas?
Mamo! Thunk znowu czyta mój pamiętnik!
Zostaw siostrę w spokoju!
Daj spokój. Podziel się tablicą.
- Jeszcze nie skończyłam. Oddaj! - Nie!
Dość tych kłótni.
Bierz go, Eep! Celuj w krocze.
Bo zawrócę krwiożerczego kocura do domu!
Po drodze napotkaliśmy wiele przeszkód,
ale dla Krudów to pestka.
Gonią nas wściekłe pancerne kangury.
Pasek, tryb pasów bezpieczeństwa.
Mówiłam, żeby nie jechać kanionem!
- Już dobrze! - Wszystko tylko nie kanion!
KRUDOWIE NOWA ERA
Zrzuć ją!
Sandy!
- Hej. - Hej.
Skupcie się!
Zuch dziewczyna.
- Żółwik? - Żółwik.
Tata zawsze mówi, żeby trzymać się razem.
Trzymamy się razem!
Ale z Guyem
czasami czuję się, jakbyśmy byli tylko we dwoje.
Dajcie spokój!
Mam cię.
- Wytrzymaj! Nadchodzę! - Mam cię.
Eep!
Padam z głodu.
I tak bym go zjadł.
Dobra, drużyno.
Przez ostatnie dziesięć minut nic nie chciało nas zabić, więc rozbijmy tu obóz.
Babciu, Thunk, znajdźcie miejsce do spania.
- Tu. - Tu jest dobrze.
Sandy, Chunk, zostańcie na straży.
Ja i Ugga poszukamy jedzenia.
Gdzie Guy i Eep?
Guy i Eep?
Halo! Hej!
Zajmijcie się ogniem.
- Jasne, tato. - Możesz na nas liczyć, tato.
Nie nazywaj mnie tak!
Hej.
Co hej?
Hej, ty.
No hej.
Pierwszy to powiedziałem.
A ja ci odpowiadam.
Spójrz na nich!
Guy miał kiedyś tyle pomysłów.
Czy to nie on pokazał nam ogień?
Jest bezużyteczny! Sami nigdy by nie przetrwali!
Jestem głodny.
Wiem, Thunk, zjemy nasz przydział suchych gałązek i gorzkich korzeni,
jak dwóch członków stada, których imion nie wolno wymawiać,
zrobi, co do nich należy i rozpali ogień!
Daj spokój, stary. Wyluzuj.
To ty daj spokój, stary. Zaraz tak cię wyluzuję, że...
Hej, Grug.
Spokojnie. Tylko spokojnie.
Grug, kiedyś Eep i Guy
będą chcieli założyć własne stado, tak jak my.
To nasza natura.
Nie ma mowy!
Stado jest silniejsze, gdy jesteśmy razem!
Tak, udało ci się!
Eep nigdy by nas nie zostawiła. Nie.
Eep nie mogłaby... Daj spokój.
Nie. Nie!
Trzymamy się razem.
Eep. Śpisz?
Nie.
Idę do ciebie.
Cześć, babciu.
Cześć.
Słyszy nas?
Nie. Śpi jak suseł.
- Hej. - Hej.
Nie, nie. Tym razem mam pytanie.
Tak sobie myślałem...
To nie moja ręka.
W każdym razie...
Nie mogłem spać. Myślałem o Jutrze.
Naszym Jutrze.
Naszym Jutrze? Co masz na myśli?
Chodzi o to,
że może nasze Jutro różni się od jutra pozostałych.
Może nasze Jutro jest naszym własnym miejscem?
Domem. Tylko dla naszej dwójki.
Tylko dla nas?
Guy, bardzo tęskniłabym za rodziną.
Ale to brzmi wspaniale!
Nasze własne miejsce?
Nasz dom?
Możemy mieć w nim kwiaty?
Pewnie. I motyle.
I słodki, pluskający strumyk?
I prywatność.
Co to takiego?
To znaczy, że wąchamy tylko swoje stopy.
Odlot.
Więc...
Czy ty, Eep Amber Krud,
zechciałabyś spędzić ze mną swoje Jutro?
Tak.
Będę śnić o naszym wspólnym domu.
- Dobranoc, Guy. - Dobranoc, Eep.
Tylko ich dwoje?
Omotał ją szeptami i pocałunkami.
„Czy Grug nas słyszy?” O tak. Grug słyszy wszystko.
Wiem o waszym prywatnym, dwuosobowym Jutrze.
O waszych szeptach, buziakach i pluskającym strumyku.
Co to ma niby być?
Thunk.
Przestań.
Wyłącz to!
Wyłącz się, brzusiu.
Kolejny piękny dzień.
Co jest? Chcesz się bawić?
Aport!
Nie, Sandy!
Mamo! Sandy znowu aportuje patyk Douglasa!
Co to?
Krąg śmierci!
Odbezpiecz broń, skarbie.
Dzięki.
Dziś jest dobry dzień, by umrzeć.
Słuchajcie! Nie zgadniecie, co...
Wybacz, skarbie.
Myśleliśmy, że coś chce nas pożreć.
Nigdy nie przepraszaj za skuteczny krąg śmierci.
Musicie to zobaczyć. Za mną! Tędy.
Spodoba się wam!
Co to?
Nigdy nie widziałam czegoś takiego.
Co to, mamo? Niech sobie pójdzie.
Gdzieś to już widziałem.
To chyba koniec świata.
Widziałam już wszystko.
Ja wysiadam. Czyń honory, Chunky.
To nie koniec.
To dopiero początek.
Witajcie w naszym Jutrze!
Spójrzcie ile jedzenia!
Guy, widzisz to?
Jesteś najlepszym tatą na świecie! Jedzmy!
Chwilę, Thunk.
Zanim zjemy, chciałbym coś powiedzieć.
Niech ta flaga upamiętni dzień, w którym znalazłem nasz dom
pełen kwiatów i motyli.
Jest i słodki, pluskający strumyk.
Właśnie tutaj jest wszystko, czego...
- Jestem głodna! - Zaraz!
Teraz! Nie patrzy.
Chwilunia.
Nie. Poczekajcie.
To nasz dom. Miejsce, gdzie będziemy na zawsze razem.
Nie musicie dziękować!
Dokonałem tego.
Problem z głowy.
Jedzenie!
Nie dziwi was, że to jedzenie rośnie w takich równych...
Nie jestem już głodny.
Mamo, czy jestem chory?
Nie, skarbie. Jesteś najedzony.
To dziwne uczucie.
Nic już nie przełknę.
Chwilunia.
A jednak przełknę.
Banan.
Banan?
Dawno temu było mi dane go skosztować.
Było lato. Promienie słońca ogrzewały moje ramiona.
Kwiaty kwitły.
Byłem dzieciakiem.
Pochłonąłem go w całości.
Od tamtej chwili nie było dnia, żebym o nim nie myślał.
Jak smakował, tato?
Słowa tego nie opiszą, Thunk.
Nie oddadzą tego.
Kapujemy, tato. Zerwij go w końcu!
Chodź do mnie, słodziaku.
Słyszycie to?
Co to?
Co się dzieje? Nic nie widzę.
Zbliża się!
Krąg śmierci?
Coś przedostało się przez mur.
Nie podchodź za blisko.
Kto wie, jakie dziwne stworzenia żyją za murem.
Podźgajmy je z odległości.
Dźgaj!
Dźgaj, dźgaj!
Chwilunia.
Coś kryje się pod zabrudzonymi skórami i zgrzytającymi zębami.
W oczach jest coś ludzkiego.
Banan.
Próbuje się z nami porozumieć.
Hope, to ludzie!
Jaskiniowcy.
Myślałam, że wyginęli dawno temu.
Poznać was miło.
W sercach...
radości wiele.
- Dzięki. - Tobie również wiele radości.
Pięknie mówią.
Wybacz naszą protekcjonalność.
Jestem Phil.
A ja Hope. Jesteśmy...
Lepiejwiedzcy.
Lepiejwiedzcy?
- Tak. - Wiemy lepiej.
Jesteśmy Krudowie.
- A to jest... - Guy?
Niezły strzał.
Państwo Lepiejwiedzcy?
- Guy! - Co się dzieje?
Hope, to Guy.
Co się dzieje?
Dorastałem z Hope i Philem.
Byli przyjaciółmi moich rodziców, dopóki...
Myśleliśmy, że straciliśmy całą waszą rodzinę.
Wtedy zdaliśmy sobie sprawę, że w tak niebezpiecznym świecie
musi być lepszy sposób na przetrwanie.
To wasz dom?
Ale jazda! To ich dom!
- Mamo! - Spójrz, tato!
Nieźle.
Guy, ścigamy się na górę.
Przepraszam, mała tygrysico?
Nie wspinamy się po drzewach.
- Mamy lepszy sposób. - Nasze nieoficjalne motto.
Wszyscy w środku?
Tak,
krwiożerczy kocur zostaje.
Do zobaczenia, Chunky.
Przykro mi. Zwierzęta nanoszą za dużo...
brudu.
Jedziemy do góry.
Co się dzieje?
Witajcie w domu Lepiejwiedzkich!
Piękny!
Całkiem spory, nie?
Co?
Widzę chmury, mimo że jestem w środku!
Co to jest?
Nazywamy to oknem.
Okno.
No dobra.
Guy, Dawn ucieszy się na twój widok.
Dawn?
Tak. Dorastaliśmy razem.
Dawn!
To tylko twoje odbicie. Nazywamy to lustrem.
Wybacz.
Dawn!
- Przepraszam. - Dawn!
Gdzie ona jest?
- Jestem w schronie! - Schron!
Dawn, to nie były dzikie zwierzęta.
Możesz już wyjść.
Mamo, chyba trzeba wywiercić dziury w drzwiach do schronu.
Wtedy do środka dostaną się węże.
Nie uwierzysz, kogo znaleźliśmy.
- Guy? - Dawn?
To naprawdę ty?
To ty!
Ale staro wyglądasz! Ty też! Mówimy to samo!
Znowu razem.
Za młodu byli nierozłączni.
Nierozłączni.
Dawn to dziewczyna?
Chwileczkę. Nosisz leniwca?
Ja też! To Pasek!
A to Nerka.
To Krudowie.
- Cześć. - Hej.
- Co tam? - A to...
Czekaj. Nie.
Tak, to Eep.
- Jesteś dziewczyną? - Tak.
Dziewczyną...
Przyjaciółką!
Nigdy nie miałam przyjaciółki!
- Ani ja! - Przyjaciółki!
Ostrożnie! Jest drobna.
Ma dodatkowe kręgi.
- Ale super! - Co robimy?
- Co sobie powiemy? - Co się dzieje z naszymi głosami?
Dlaczego są takie piszczące?
Czujcie się jak u siebie. Czym chata bogata.
Wiem, czego chcę.
Tym chata nie jest bogata.
Ale jest ich tak wiele.
Wybacz, Grug.
Mamy jedną zasadę w naszym domu.
Nie jemy bananów.
Ale są tuż obok.
Możesz jeść wszystko inne.
Ale nie jemy bananów.
Serio?
Nie jecie bananów?
Ale...
Nie zjemy waszych bananów.
Robi się późno...
Możemy tutaj ułożyć się do snu.
Jasne. Dobre miejsce, tato.
Phil, spójrz, oni śpią na sobie.
- Odlot! - Nie.
Każdy ma oddzielny pokój.
Mamy oddzielne pokoje!
- Co to jest pokój? - A oddzielny?
Lepiejwiedzcy wierzą, że prywatność wspomaga indywidualność.
Nieoficjalne motto.
Krudowie wierzą, że stado trzyma się razem, niezależnie od...
Co?
Opowiedz o pokoju, Lepiej-tato.
Znajduje się tam, synu.
Na początku było drzewo i pomysł.
Co za dzień.
Nie sądziłem, że jeszcze ich spotkam.
- Hej, ty! - Hej.
Z żadnej jaskini nie było takiego widoku.
Niesamowite miejsce.
Łóżko jest takie wygodne.
Żadnej stopy w ustach.
O wiele lepiej.
Tak.
Czy to jest ta prywatność, o której mi mówiłeś?
Wydaje się taka...
zdystansowana.
Czas na nocne wyglądanie przez okno.
Patrz, Douglas. To mój ulubiony.
Dobra, mamucie. Co teraz zrobisz?
Co za kretyn!
Ugga?
- Ugga! - Krąg śmierci!
Skarbie.
Też nie mogłem spać.
Te oddzielne pokoje. Jak tak można żyć?
Cóż...
Nie podoba mi się ten Phil Lepiejwiedzki. I to bardzo.
Wiesz, co myślę?
Może moglibyśmy tu zostać.
Słucham? Chcesz tu zostać?
Nie, chcę walczyć o pożywienie w dziczy.
- Oczywiście, że tak. - Ale...
- Fajnie tu. - Ale...
Martwiłeś się, że córka od nas odejdzie,
ale stado jest razem.
Powiedzmy.
Jak dasz temu miejscu szansę, może je polubisz.
Czy muszę polubić Phila?
Musisz być miły. Żadnego bicia.
Dobra.
Ale jeśli mam być sam...
Będę sam z tobą.
Dasz wiarę?
Po tylu latach Guy stanął w naszym progu.
A tak martwiliśmy się, że Dawn jest sama.
A teraz Guy wrócił!
To istne zrządzenie losu.
Tak miało być.
Widziałeś, jak ta dzikuska trzymała go za rękę?
Guy chyba nie traktuje poważnie tej całej Meep?
Peep? A może Eep?
Ma na imię Eep, nie?
Nie wiem, czy Eep tu pasuje. Wiesz?
Nikt z nich tu nie pasuje.
Chyba ściany są dla nich czymś nowym.
Nie wiem, czy jaskiniowcy należą do nowoczesnego świata.
Już zawsze będę wyglądał przez okno!
Czy oni o tym wiedzą?
Chyba musimy im uzmysłowić,
że czeka ich świetlana przyszłość...
po drugiej stronie muru.
A miejsce Guya jest tutaj.
Przy Dawn.
Hope Lepiejwiedzka zawsze myśli o innych.
Nie umiem inaczej.
To była...
najlepiej przespana noc, jaką...
Dzień dobry, Guy!
Pan Lepiejwiedzki.
Świeżego soczku z gorzkiej fasolki?
Dziękuję?
- Hej, Guy! - Pani Lepiejwiedzka.
Zrobiłam je dla ciebie wczoraj wieczorem.
Pójdę obudzić Eep.
Minęło siedem godzin, od naszego ostatniego „hej”.
Urocze!
Niech dziewczyna się wyśpi. Na pewno jest wyczerpana.
- Nie. Jestem pewien... - Spójrz!
Idzie Dawn! Cóż za zbieg okoliczności.
Dawn, co robisz na tym konkretnym linowym moście
o tej konkretnej godzinie?
Poranne obowiązki?
Poranne obowiązki!
Genialne.
Genialne!
Genialne.
Nie mogłem spać w nocy.
Ja też.
Gdy się obudziłem, mamy nie było.
Nie sądzisz, że porwał ją drapieżnik?
Nie. Jest tam.
To miejsce wszystkich zmienia.
Nie śpimy w stercie. Nie budzimy się razem.
A Thunk gapi się na pudło.
Nie teraz, Douglas. Oglądam ptaki.
Tato, wyluzuj. To tylko jedna noc.
Zmiany są... Guy?
- Hej. - Guy?
Wyglądasz jakoś inaczej.
Pachniesz kwiatami.
I deszczykiem.
Jak czystym górskim strumieniem.
Z delikatną nutką wanilii.
Wziąłem prysznic. Ty też powinnaś.
Chcesz, bym pachniała jak wanilia?
Jak nutka.
Gdzie twoje ubrania?
Spaliliśmy je, jak brał prysznic.
Były tak brudne, że najpierw je upraliśmy, a potem spaliliśmy.
Chodź, Thunk. Idziemy na dwór.
Nie chcę. Chcę oglądać ptaki.
Za moich czasów nie gapiliśmy się na ptaki. Walczyliśmy z nimi.
Daj żyć!
Hej, przyjaciółko! Chcesz śniadanie?
Jasne!
Rozpalę ognisko.
Ognisko.
Hej.
Hej. Spójrz na to.
Tak to się robi. Nie potrzeba dwóch osób.
Ileż czasu marnowałem na rozpalanie ognia kamieniami.
To takie proste. I oszczędza czas.
Koniec ze zmiażdżonymi palcami.
Lepiejwiedzcy naprawdę...
Tu jesteś. Wszędzie cię szukałam.
Jesteśmy naprawdę wysoko!
Czy uważasz, że dziwnie pachnę?
Pachniesz... inaczej.
Jak otoczaki z...
nutką mchu.
Skąd masz ten ślad na ręce?
To tylko blizna.
Blizna?
To od kolczastego kraba. Nic takiego.
A ta?
Od brzytwiacza.
- A ta? - Borsuczy skorpion.
Bagnisty wąż, podniebny wąż, wulkan,
koniec świata,
a te trzy to zasługa mojej młodszej siostry. Dużo gryzie.
O tej nie wie nawet mój tata.
Orzeszkowy palec.
Każda blizna oznacza przygodę.
Moi rodzice nie pozwalają mi mieć blizn.
Dlatego wybudowali mur. Bym była bezpieczna.
Nie wolno ci za niego wychodzić?
Nie po tym, co spotkało rodzinę Guya.
Więc ta farma...
to twoja jaskinia.
Jesteś taka jak ja!
Chodź.
O rany. To twoja bryka?
Nie, taty.
Posłuchaj jak mruczy.
- Widzisz tego świniogatora? - Tak.
- Chcesz go przeskoczyć? - Tak.
- Widzisz te kurofoki? - Tak.
- Skaczemy? - Tak!
- Widzisz ten mur? - Tak!
- Skaczemy? - Tak!
Nie! Eep, nie wolno mi wychodzić za mur!
Nie martw się. Wrócimy, zanim się zorientują.
Nic ci nie jest?
O rany! Serce mi wali! Czuję, że żyję!
Przeskoczmy coś jeszcze.
Gotowi?
Działamy.
Tak!
Teraz coś większego!
Pani Lepiejwiedzka.
Wypróbowaliśmy ten wynalazek. Do czego służy?
Może lepiej zapytaj Phila.
Spędza tu dużo czasu.
Trzymaj.
Myślę, że chciałbyś to mieć.
To stare zdjęcia naszych rodzin.
Dziękuję.
Dokąd to prowadzi?
Tato, a jeśli coś mnie ominie? Chcę wrócić do środka.
Nie, Thunk. Pobaw się z Douglasem. Czuje się samotny.
Jest mu smutno, bo nikt nie spędza z nim czasu.
Chcesz poaportować?
Tak? No dobra. Aport!
Przepraszam!
Wracam przed okno!
Hej! Tu jesteś!
Grug! Tu jestem, kolego.
Zapraszam na przejażdżkę.
Grug. Gruggers.
G-G-G-Grug.
Masz ochotę na przejażdżkę?
Nieźle, nie?
Co zabawne,
wszystko, co widzisz, było kiedyś smutnym nieużytkiem.
To nie brzmi zabawnie.
Ale dzięki zmyślności
udało mi się przekierować całą wodę ze źródła na tej wysokiej górze,
by spływała do nas.
Jakże interesujące.
Tak, przekształciłem wyjałowiałą pustynię w bujną oazę.
Wody mamy pod dostatkiem.
Tak się składa, że myślimy o nowym...
- Banan. - Nie!
Czemu to zrobiłeś?
Wybacz. Muszę przypomnieć ci o naszej jednej zasadzie.
Nie jemy bananów.
Dlaczego? Przecież jest ich pod dostatkiem!
Spójrz! Tam jest ich cała misa. Dla kogo one są?
Możemy rozmawiać o owocach cały dzień.
Ale...
może wolisz zrobić coś odlotowego?
Nie wiem.
Robisz sobie przekąskę?
Pomyślałam, że posprzątam. Trochę wczoraj nabałaganiliśmy.
Nie zauważyłam.
Możesz to położyć na kompostowniku.
Sprytnie.
Dobra robota.
Nie chcieliśmy, byście myśleli, że jesteśmy rodziną dzikusów.
Dobre sobie.
Sandy, zostaw to.
Zostaw!
Dzieciaki, co nie?
Ugga, pewnie tęsknisz za dziczą.
- Prawda? Za polowaniem... - Nie bardzo.
- ...zbieraniem... - Nie bardzo.
...wyciem do księżyca.
Wcale nie.
Szczerze, to życie w dziczy jest do bani.
To sukces, jeśli nikt nie zginie przed śniadaniem.
Tu jest o wiele lepiej.
To miłe.
Tak.
Zastanawialiśmy się z Grugiem, czy może...
Omal zapomniałam. To dla ciebie.
Kosz?
To kosz podróżny.
Kosz podróżny?
Tak, na drogę.
Są w nim owoce, orzechy, dużo mydła i poduszka pod kark.
Tak, będzie idealny na podróż.
Dziękuję.
Chociaż tak możemy się odwdzięczyć za sprowadzenie Guya do domu.
- Do domu? - Tak.
Guya?
Tak, Guy jest w domu.
Muszę lecieć Widzimy się na kolacji.
Eep!
Eep?
Mam bliznę.
Masz bliznę!
- Mam bliznę! - Tak!
Nie mów pani Lepiejwiedzkiej,
ale gdy myśli, że haruję w słońcu,
jestem tutaj, w mojej męskiej jaskini.
Gorąco tu.
Ściągnij futro, to poczujesz się lepiej.
Już to zrobiłem.
No tak.
To miejsce, gdzie ojciec może uciec przed rodzinnym zgiełkiem.
Zrelaksować się z bracholami,
jeśli ich ma.
Jeszcze jedno mleko rekina?
Chowasz się tu przed rodziną?
Nie chowam, a pomagam. W ten sposób im pomagam.
Więc...
jak to im pomaga?
Cóż.
Tutaj znajduję rozwiązania naszych największych problemów.
Jasne.
Jesteś zrelaksowany? Czujesz się komfortowo?
Jesteś podatny na sugestie?
Jaki masz problem, twardzielu?
Nie mam problemu.
Widziałem, jak się snujesz, nie kłam.
Co cię trapi?
Jest mi gorąco. To mój problem.
Puk, puk.
Pukam do drzwi, twardzielu. Otwórz je.
Nie.
- Otwórz się na mnie. - Nie.
Wygadaj się.
Nie chcę. Gorąco mi.
Powiedz, w czym problem.
Nie mam problemu.
To ty masz problem.
Powiedz mi.
- Nie... - Powiedz.
- Nie... - Mów.
- Nie... - Gadaj.
Nie podoba mi się tutaj, dobrze?
Moje stado się rozpadło. Nikt nie chce spać w stercie.
Nie pozwalasz mi jeść bananów.
Guy dał Eep kamień. Pocałował mnie w rękę.
Planują opuścić stado.
I wcale cię nie lubię!
To ciekawe.
Chyba po prostu muszę cię lepiej poznać.
Nie, to nie to. Chodzi o Eep i Guya.
Guy chce mi zabrać córkę.
Między nami ojcami, ja też się martwię o swoją córkę.
Była taka samotna, zanim zjawił się Guy.
Tak.
Wygląda na to, że Guy stanowi problem.
Chwileczkę. Czy dobrze zrozumiałem?
Tak. Nie.
Nie wiem. Gorąco mi.
Sugerujesz...
żebyśmy zabrali Guya, by Dawn nie była samotna,
a Eep została z tobą i twoim stadem?
Tak?
Grug, to świetny pomysł.
Udało ci się! Rozwiązałeś nasze problemy.
Nie. Serio?
Umowa stoi, bracholu?
Tak.
Hej, Ugga! Świetnie się bawiłem z Philem!
Spójrz na mnie. Stoję prosto, mam pełno pomysłów.
Phil to dobry słuchacz.
Dostrzega dobre pomysły.
Lepiejwiedzcy chcą, byśmy odeszli i zostawili Guya.
- Tak myślisz? - Po naszym trupie.
- Cóż... - Guy jest częścią stada.
Tak jakby.
A Eep? Byłaby zdruzgotana!
Początkowo.
Mają nas za prostych jaskiniowców.
Za głupców, którzy oddadzą Guya za kosz owoców.
I próbowała mnie przekonać, że to mój pomysł!
- To świetny pomysł. - Lepiejwiedzki.
Po naszym trupie!
- Umowa stoi? - Lepiejwiedzki.
Mają nas za głupców.
Udało ci się, Grug. Myślicielu. Nie jesteś głupi.
Lepiejwiedzki!
Może spuśćmy trochę z tonu.
Musimy się skupić. Bierzemy Guya i w nogi.
Dobrze. Ale najpierw
jest coś, co już od dawna chciałem zrobić.
Nie mogę uwierzyć, że zachowali te stare albumy.
To Lepiejwiedzcy.
To moja mama, tata i ja.
Tak, wiem, byłem chuderlakiem.
Fajnie tu, co nie, Pasek?
Czy to mój tata? Schowaj mnie!
Pan Lepiejwiedzki?
To tylko Guy! Cześć!
Hej, ty.
- Gdzie byłyście? - Na przejażdżce z Chunkym.
- Przejażdżka! - Przejażdżka?
Jechałyśmy krowożerczym...
- Za murem. - ...kocurem!
Zabrałaś Dawn na przejażdżkę
- za murem? - Tak.
Lepiejwiedzcy nie chcą, by tam chodziła.
Wybudowali ten mur, by wszyscy byli bezpieczni.
Guy, wyluzuj.
Tak, Guy, odpręż się.
Co z nią?
To reakcja na jad pszczeli.
- Jad pszczeli? - Pszczeli!
Co do...
- Małe użądlenie. - Małe?
Nie pozwalaj sobie.
To bardzo poważne...
Eep, to bardzo poważne użądlenie!
- Bardzo poważne. - Nic jej nie jest.
Nieprawda.
- Nic mi nie jest. - Dawn!
Eep, to nie było rozsądne. Mogło jej się stać coś poważnego.
Musisz myśleć o takich rzeczach!
Dlaczego się tak zachowujesz? Lubisz przygody.
Nie! Nie. Lubię, gdy nic mi nie grozi. Teraz jest inaczej.
Ale ona musiała stąd wyjść.
Jest taka jak ja. To jej jaskinia!
Mylisz się! To nie jest jej jaskinia!
Ona nie jest jaskiniowcem.
Jaskiniowcem?
Co ma przez to na myśli?
Już ja mu pokażę jaskiniowca!
Mam nadzieję, że jesteście głodni.
Szef kuchni Hope gotowała cały dzień.
Pyszne, pani Lepiej-mamo.
To kwiatowa dekoracja.
Grug, Ugga, na co macie ochotę?
Nie jesteśmy głodni.
Zjedliśmy małe co nie co po drodze.
Przepraszam.
Rozumiem.
Spójrzcie!
Guy i Dawn
przyszli razem.
Dasz radę?
Staraj się schować wielką łapę.
Jasne!
Witaj, Eep. Twoje miejsce jest obok...
babci.
Nie skończyliśmy. Nazwałeś mnie jaskiniowcem.
Bo jesteś jaskiniowcem.
Ale powiedziałeś to tak, jakby to było coś złego.
Co ci nie pasuje w jaskiniowcach, Guy?
Zupełnie nic.
Podać ci ręcznik albo sztuciec?
Nie trzeba.
Dlaczego się tak zachowujesz?
Zachowuję się jak jaskiniowiec.
Ale chyba przestało ci to odpowiadać.
Nie powiedziałem tego.
Grug, to dobry moment, by pomówić o twoim dobrym pomyśle.
Co?
Greg uważa, ja zresztą też,
że Guy powinien zostać z cywilizowanymi ludźmi swojego pokroju.
A Eep ze swoimi ludźmi.
- Zawarliśmy umowę. - Słucham?
- Umowę? - Jego umowę!
- To twój pomysł. - Twój?
Guy zostanie z nami, a Eep ze swoim stadem.
Grug to zasugerował.
- Chciałeś się mnie pozbyć? - Serio, tato?
Skarbie, to nie tak.
Przekonał mnie, że to mój pomysł.
Przechytrzył mnie!
Zabrał mnie do swojej tajnej, męskiej jaskini
i przechytrzył!
Jakiej męskiej jaskini?
To miejsce, gdzie mogę uciec.
Przed czym?
Przed tobą!
Co?
To oczywiste.
- Jak śmiesz! - Jak ty śmiesz!
Jak oboje śmiecie!
Chcecie mnie zeswatać z Guyem?
Co z twoją ręką?
Użądliła mnie pszczoła.
Za murem.
- Wyszłaś za mur? - Za mur?
- To wasza wina! - Nasza?
Mogę coś powiedzieć?
- Nie! - Dobra.
Nie mogę uwierzyć, że się zgodziłeś.
- Co oni ci zrobili? - Mam blizny.
Nasze maleństwo!
Było bardzo gorąco.
Wypiłem dużo mleka rekina. Byłem nagi!
Dlaczego, Phil?
Bo prywatność kształtuje indywidualność! Nieoficjalne motto.
Jak widać, wszyscy mamy coś do ukrycia.
Dość! Chodź, Guy. Idziemy stąd.
Chwila. Najpierw chciałeś się mnie pozbyć,
a teraz mam z wami odejść?
Chciałeś mi zabrać córkę!
Obiecywałeś jej motylki i pluskające strumyki!
Wiedziałem, że słuchałeś.
Wy nie szanujecie prywatności.
My, czyli jaskiniowcy?
Nie przeinaczaj.
Mówię, że tu mieszka się lepiej, Eep.
Lepiej?
Nie głodujemy, nie śpimy w stercie.
Co jest złego w spaniu w stercie?
Daj spokój, Eep! Takie spanie śmierdzi!
Śmierdzi miłością!
Przynajmniej ja nadal pachnę sobą!
Nie wiem, czym ty pachniesz.
Kwiatami i deszczykiem.
Nie wiem, kim jesteś!
Ty i twoja durna wanilia i i naszyjnik!
To przez to miejsce. To miejsce jest...
Domem! To jest dom!
Dom?
Rodzice chcieli, bym je odnalazł!
To jest Jutro.
Najwyraźniej ja nie należę do tego Jutra.
Odchodzę.
Idziesz ze mną?
Ja...
Nie mogę.
Więc każde z nas ma swoje własne Jutro.
Eep.
Kto ma ochotę na deser?
Mówiłem,
że nie jesteśmy głodni!
Zjedliście banana?
Nie. Zjedliśmy wszystkie banany.
Niemożliwe.
Nie dla jaskiniowców.
Co narobiliście?
To tylko banany, Phil.
Tylko banany? Tylko banany!
To była moja jedyna zasada!
Czekaj, nie skończyłem.
Mam ci coś jeszcze do powiedzenia!
Pani Lepiej-mamo, zjem deser przed oknem.
Wolne żarty. Ile czasu mieszkam z jej rodziną?
Z brudem i smrodem.
Eep? Eep, czy to ty?
Nie kumam.
- Uderzyłeś go? - Nie.
Myślałem o tym.
Banany były kluczem do naszego przetrwania.
Zabezpieczały nas.
Przed czym?
Przybył...
po banany!
Kto taki, Phil?
Przychodzi każdej nocy od ponad 100 księżyców.
Tylko banany powstrzymują go przed atakiem.
Co jest za murem, Phil?
Noc za nocą, wiecznie nienasycony!
Chce bananów!
Co jest za murem, Phil?
Co to, Phil?
- Po co są te banany? - Co to?
Nie wiem!
To tylko małpobijka.
Odchodzę.
Dajesz jej banany?
Chwilę. Chyba nie zrozumiałem.
Nie miałeś pojęcia, że byłeś na posyłki
tyciej małpki?
Przez lata dostarczałeś jej banany!
Mam złe przeczucia.
Nie! Zostawcie nas!
Phil!
No już!
Douglas, chyba te kwiaty mi zaszkodziły.
Co mnie ominęło?
Pani Lepiej-mamo, gdzie podział się mur?
Phil?
Tato? Guy?
Grug?
Zniszczony.
Mur jest zniszczony. Phil zniknął.
O Boże. Coś ich wszystkich porwało.
Co teraz?
Nie ma po nich śladu. Ale znalazłem to.
- To mój kosz? - Spostrzegawcza jesteś, nie ma co.
Sandy dzięki temu ich wytropi.
Sandy, szukaj.
Dobra.
Wy idźcie, a ja i Dawn naprawimy mur.
Mam lepszy pomysł, Dawn, idź do schronu.
Obie się zmieścimy, jak wciągniemy brzuchy.
Złapała trop.
Porywacz nie mógł się oddalić.
Mamo,
ja też idę.
Dawn, co ty wygadujesz! Nie jesteśmy tacy jak oni!
Tata nas potrzebuje.
Poczekaj. Dawn!
Będziesz potrzebować kosza podróżnego.
Jest w nim poduszka pod kark.
Gdzie nas zabieracie?
Zamknij się!
Jeśli planujecie nas pożreć,
zacznijcie od grubego. To on zjadł wasze banany.
Nie zwalaj winy na mnie.
- To twoja wina! - Moja?
Powiedz mu, Guy!
Powiedziała, że się zmieniłem.
Wcale nie! To prawdziwy ja, skarbie!
Kumasz, o co mi chodzi?
Nie mam nic do ukrycia. Właśnie to...
Tu jesteś. Straciłem cię z oczu.
Nikogo nie potrzebuję. Wcale.
Dobra! To i tak nie była porywająca rozmowa.
Zostałem sam ze swoimi myślami.
Podróżny piennik.
Dosłownie, bo podróżuję w pniu.
Dawno nie pisałem. Czas na aktualizację.
Pamiętacie Jutro?
To, którego szukałem całe życie?
Okazuje się, że moja ukochana nie chce mieć z nim ani ze mną...
nic wspólnego.
Nie rozumiem dziewczyn.
Drogi pamiętniczku, to ja.
Pamiętasz, co mówiłam o przeznaczeniu? Otóż jest durnym kłamcą.
Myśli, że jest lepsze od ciebie.
Przeznaczenie chce zostać z...
Lepiejwiedzkimi! Są wspaniali. Widziałaś ich dom na drzewie?
Co jest fajnego w mieszkaniu na drzewie?
Prysznic, błyskawiczny ogień, jedzenie i...
„prywatność”.
Jedno jest pewne.
- To koniec! - ...koniec!
I dobrze!
- Co mnie to obchodzi? - Nic.
Wszystko w porządku?
Bardzo tu jasno.
Muszę pogapić się w okno... Tylko przez chwilę!
Hej, mój kosz podróżny!
Okno podróżne.
Ugga, niech twój syn trzyma się z dala od moich rzeczy.
Przykro mi z powodu tego, co stało się na kolacji
z moimi rodzicami, tobą i Guyem.
Daj spokój. Było, minęło!
Za bardzo się między sobą różniliśmy.
My też się różnimy, ale się dogadujemy, nie?
Tak.
To skomplikowane.
To chłopak.
Jest... durny.
To coś innego.
Co się stało? Problemy z chłopakiem?
Za moich czasów nie było takich problemów.
Bo nie było chłopaków, ani mężczyzn ani ubrań.
Byłyśmy walecznym plemieniem kobit.
Siostrami Burzy!
Siostrami Burzy?
To stara opowiastka babci.
Prawdziwa!
Dawn, nie rozmawiaj z tą wariatką.
Chyba nie zamierzamy tędy przejść?
Owszem. Sandy podąża za tropem.
Musi być inna droga, prawda?
Stabilna i pozbawiona lądowych rekinów!
Wiesz co,
zajmij się koszem podróżnym, a ja wytropię chłopaków.
Przechodzimy.
Nie. Nie ma mowy!
Mój kocur, moje zasady. Przechodzimy!
- Może zagłosujemy? - Objeżdżamy!
Przechodzimy!
Objeżdżamy!
- Przechodzimy! - Nie!
Chodź, Sandy!
Dzięki, Hope. To o wiele bardziej bezpieczne.
Nic nie widzę!
Co się dzieje?
Gdzie nas zabierają?
Cierpliwości. Jak wydostaniemy się z pnia,
wywalczymy naszą wolność pięściami.
Dobra, małpobije! Zaczynamy!
One nie tylko boksują,
ale też kopią,
atakują głową, atakują poniżej pasa,
gryzą i mają brzuchy z kamienia!
Ramionami uderzają! Ogonami zgniatają!
Duszą w opętaniu, są mistrzami w zwisaniu i pazurami drapaniu!
Przez usta oddychają, mózgi wyżymają!
A jedna z nich...
ma dziwne oczy.
Chyba porozumiewają się prymitywnym językiem.
Ale nie znasz go, co nie, mądralo?
Cóż, nie. Na pewno po kilku miesiącach w niewoli...
Ja z nimi pogadam. Jestem biegły w małpobijskim.
- Tak? - Niemożliwe.
Nie chcę tego robić. To naprawdę nieładny język.
Przepraszam, chciałbym zapytać...
- Rozumiem. - Co mówi?
Są źli, bo Phil naruszył umowę.
Nonsens! Nie zawarliśmy oficjalnej umowy, kanciarze!
Poza tym, chcą swoje banany.
Tak, banany są pyszne. Dlaczego to nasz problem?
Jeszcze jedno pytanie.
Wiele księżyców temu ich świat był rajem.
To będzie długa opowieść.
„To były bardzo radosne czasy.
Woda płynęła wolno.
Banany rosły w pęczkach.
Mieliśmy sztukę, politykę,
gospodarkę,
ale przede wszystkim banany.
Tyle bananów.
Pewnej pełni księżyca
potwór przyszedł po swoje banany.
Tak. Dobre czasy”.
- Chwila. Powtórz. - Powiedział: „Potwór”?
Żadnego powtarzania! Jak już mówiłem...
„Dobre czasy.
Nagle o dziwo woda przestała płynąć.
A potem banany przestały rosnąć.
Ale potwór pozostał.
Wrócił po banany.
Jednak ich już nie było”.
Podsumowując, naprawdę potrzebują tych bananów.
Potwory, banany.
Powiem ci, jaki mają problem. Ich źródło wody wyschło.
Powiedz im to słowo w słowo, Guy.
Ja, Phil Lepiejwiedzki, samodzielnie przemieniłem pustynię w oazę,
przekierowując wodę z wysokogórskiego źródła,
takiego jak... to.
Nie tłumacz tego.
Za późno.
To jego wina!
Ukradł wodę, zjadł banany i zniszczył waszą społeczność!
Dość! Nie pozwolę, by mnie obrzucano.
Impertynenckie małpy,
poznajcie siłę mojego intelektu.
Patrzcie na Lepiejwiedzkiego, wynalazcę narzędzi, i płaczcie!
Czas na dźganie.
Dźgać, dźgać, dźgać.
Brawo, Phil.
Brawo, Hope. Straciliśmy trop.
Nie! Okno podróżne!
Proszę, proszę.
Nadal działa!
Już po nas.
Dlatego nie wolno słuchać jaskiniowców. Jeszcze jedno słowo...
Zapomnieliśmy o starych zwyczajach,
o tym, jaki był świat, gdy był młody, i gdy ja byłam młoda,
gdy byłam królową matką plemienia wojowniczych kobit.
Sióstr Burzy.
Tak, mała. Sióstr Burzy.
Stawiałyśmy czoła niebezpieczeństwom i kopałyśmy śmierć w krocze!
Nie potrzebujemy Sióstr Burzy, mamo, a sposobu, by znaleźć chłopaków!
Sposobu?
Siostry Burzy zawsze znajdowały sposób!
Myślisz, że dasz radę ten ostatni raz?
O Boże.
Leć, Perukogazie leć!
Leć.
Znajdź ich, Perukogazie.
Dość!
Wszyscy jesteście obłąkani!
I wiecie co? Te włosy już nie wrócą. Uciekły.
Na nas też pora, Dawn.
Trzeba uciec od tych obłąkanych... jaskiniowców!
Mamo!
Pojawiliście się u nas nieproszeni,
nawet nie wytarliście swoich ohydnych... stóp!
Do tego podglądacz Thunk i jego durne... okno.
To nie jest program dla dzieci.
I ten zapchlony szczurzy bachor!
Durny dzieciaku.
Zabiję ją.
Hej. Luzuj.
I ty!
Zabrałaś moją córkę za mur! Przez ciebie ma blizny i durne pomysły!
Mamo! To moja przyjaciółka, przestań.
Dobrze, że Guy zrozumiał,
że nie chce dziewczyny z jaskini.
Jego miejsce jest przy nas!
Chodź, Dawn!
Mamo, gdzie idziesz?
Musimy uciec!
Jaskiniowcy!
O nie.
Co to?
Eep!
Bierz go, Eep!
- Mamo! - Tam jest!
Idziemy po ciebie, królowo lodu!
Krąg śmierci!
Mój kochany dźgaczu, czas coś zadźgać.
Poczekajcie.
Niech wszyscy opuszczą broń.
Dawn. Co ona robi?
Zaufaj jej. Opuśćcie broń.
Chodź, mały. Możesz wyjść.
Nic ci nie będzie. Dasz radę.
To nie potwór.
Tylko mama,
która chce ochronić swoje dziecko
i jest przy tym trochę opryskliwa.
Może nie zdaje sobie sprawy,
że obcy wcale jej nie zagrażali, a wręcz byli...
przyjaciółmi.
I może
pajęcze wilki i obcy mogą żyć razem w pokoju
w domku na drzewie!
W lodowej jaskini.
Wiesz to wszystko po jednym spojrzeniu na nie?
Może okno, przez które obserwuję świat jest wadliwe.
Pogłaszczę je.
Patrzcie, przytulają mnie zębami!
- Guy. - Eep?
- Guy. - Eep, wróciłaś!
Nie.
Dokonałeś wyboru.
- Nie. Nie tego chciałem! - Baw się dobrze w Jutrze!
Eep! Wracaj!
Nie!
Grug, możesz przestać? Próbuję się skupić.
A ja próbuję się stąd wydostać, zanim pojawi się potwór.
Nie ma potwora, kretynie.
Oni chcą nas po prostu... nastraszyć.
Właśnie tak!
Czas, by te małpy poczuły prawdziwy strach!
Patrzcie na Lepiejwiedzkiego dzierżącego ogień i płaczcie!
Płomienie!
Super. Teraz mają włócznie i ogień.
Guy! Dał małpom ogień!
Gotowy? Łapa!
Łapa!
Łapa, łapa, łapa!
Babciu? Jesteś pewna, że to bezpieczne?
Nie martw się. To nie będzie bolało... za bardzo.
- Gdzie Eep? - Poszła po chrust.
- Pójdę po nią. - Ugga, pomóż mi.
Eep?
Hej!
Ja tylko...
Zbieram chrust.
Chyba uzbierałaś już dość.
Chcesz zrobić sobie przerwę od bicia lasu?
Jesteś gotowa o tym pogadać?
Nie mogę uwierzyć, że wybrał drzewo zamiast mnie.
To chyba nie takie proste.
Guy znał Lepiejwiedzkich w dzieciństwie.
Są dla niego jak rodzina.
Wcześniej, gdy zostałam zraniona...
na ciele zostawała widoczna blizna.
To boli tak bardzo,
a nie zostawiło widocznego śladu.
Ja go widzę.
To bez znaczenia.
Za bardzo się od siebie różnimy.
Już mi nawet nie zależy.
Eep. Jeśli coś boli tak bardzo,
to chyba oznacza, że ci zależy.
Może warto o to powalczyć.
Co z tym zrobisz?
Mamo, na pewno nie chcesz spać z nami? Jest ciepło.
Spanie w stercie nie jest dla mnie.
Mój szal... mnie ogrzewa. To nic.
Zasłonię się koszem podróżnym...
Serio?
Przytulnie, co?
Mówiłam ci.
Ugga?
Eep?
Hej.
Chcę tylko powiedzieć...
że byłam okropna.
Uratowaliście mnie,
mimo tego, co zrobiłam i powiedziałam.
Dlaczego?
Zawsze powtarzamy, że musimy trzymać się razem.
Nieoficjalne motto.
Nie szkodzi.
- Ale przecież byłam okropna. - Daj spokój.
- Chciałam zabrać Guya. - Nic nie szkodzi.
I podarowałam ci bierno-agresywny kosz.
Tak, to było dziwne.
Kto robi takie rzeczy?
A twoja córeczka nie jest szczurzym bachorem.
Jest śliczna.
Jest ślicznym ludzkim dzieckiem.
- I... - Dość!
Gdzie Guy?
Chyba jestem jego nowym pupilem.
Słabo.
Co mówi?
Stary mędrzec postanowił,
że z racji braku bananów dla potwora,
ty będziesz...
Chyba dam radę przetłumaczyć dalej sam.
Mówią, że fajtłapowaty jaskiniowiec będzie dla nich hodował banany
i podlewał pola swymi gorzkimi łzami.
Oczywiście chcą, bym wszystko nadzorował.
Wcale nie.
Nie znasz małpobijskiego.
Ach tak?
Małpy, opanowałem wasz pełen werwy, ekspresyjny język.
Tęcza! Włosy w nosie! Pudding!
Wcale nie.
Moja kolej. Lepiejwiedzki jest taki mądry, że zgłupiał!
Skała. Skała. Skała!
I co powiesz na tę ciętą ripostę?
Wiesz co? Zajmę się tym.
Pozwolisz, że to wezmę? Dzięki.
- Nie przerywaj mi! - To ty mi nie przerywaj!
Możecie przestać? Próbuję nas ocalić!
Dogaduję się z małpami. Mam pracę!
A wy to zniszczycie!
Wszystko niszczycie!
Zniszczyliście mój piękny nastoletni romans.
Synu, zrozum, proszę.
To wina Gruga.
- Bierz go, Guy! - Nie trzymam z tobą!
- Tak! Trzyma ze mną! - Z tobą też nie!
Poznaję te szerokie ramiona.
Eep, odnalazłaś mnie.
Co ty robisz?
Gdzie idziesz, Phil?
Tu nie ma twojej męskiej jaskini.
Możesz ukryć się przed rodziną,
ale nie przede mną.
Twoje kochane stado...
cieszy się, że cię nie ma...
bo się przy tobie dusi.
Ty za to postawiłeś mur wokół swojej rodziny.
Ale drugim murem
odgrodziłeś swoje serce.
Wiesz, kim jesteś?
Powiem ci, kim jesteś...
- Jesteś... - Złym...
ojcem!
Słowa ich ranią?
Jesteś tylko jaskiniowcem.
Wziąłem prysznic. Ty też powinnaś.
Powiedziałem jej, by się umyła. Kto mówi takie rzeczy?
Ty.
Eep.
Brawo, Phil.
Trafiłeś w czułe miejsce.
Ty też.
Hej, Phil! Hej!
Hej, Grug!
Grug, czy ja majaczę?
Nie, Guy jest gigantycznym bananem.
Małpy powiedziały,
że złożą nas potworowi w ofierze dziś o północy.
Nadal czeka.
Jej włosy chyba nie wrócą.
Ile czasu spałam?
Na co się patrzycie?
Mamo!
Twoje włosy! Są napuszone i nieokiełznane! Uwielbiam je.
Dzięki.
Babciu, twoje włosy!
Co? To tymczasowe.
Nie! Nadlatują!
Perukogaz powrócił!
Złaź ze mnie.
Do rzeczy.
Małpobije. Nienawidzę małpobijów.
Perukogaz mówi, że mężczyźni zostali zabrani tam.
Super. Jaki mamy plan?
Co zrobiłyby Siostry Burzy?
Dobra, Siostry Burzy!
Jeśli mamy ocalić mężczyzn,
będziemy potrzebować jednej rzeczy.
- Okna? - Nie.
- Chwytliwej melodii? - Nie!
Siebie.
Siebie? Nie!
Czas na nowe imiona plemienne.
Sandy, od teraz będziesz Poszukiwaczką.
Eep będzie Ognistym Sercem.
Ugga będzie Krwawą Waltornią.
Thunk...
pozostaniesz Thunkiem.
Sprytne dziewczę, którego imienia nie pamiętam.
- Jestem Dawn. - Nie!
Jesteś Siostrą Zachodu.
A ty Bagienną Wodą.
Bagienną Wodą?
Wpadłam na to, zanim miałaś fajną fryzurę.
Jestem Bagienną Wodą!
- Siostro Zachodu. - Tak, Ogniste Serce?
- Widzisz te pajęcze wilki? - Tak.
- Chcesz się przejechać? - Tak!
- Siostry Burzy. - Siostry Burzy!
- Siostry Burzy!
Siostry Burzy!
Wpadło mi do buzi.
Cóż,
to chyba koniec.
Phil, przepraszam, że zjadłem twoje banany.
Ja chyba też popełniłem błędy.
Dając małpom oręże?
Tak.
Kradnąc im wodę?
Ucząc je, jak wiązać węzły?
Bo ich węzły były okropne!
Chciałbym móc ujrzeć Eep po raz ostatni.
Całe życie szukałem miejsca, które wskazali mi rodzice
i w końcu je znalazłem.
Ale teraz
myślę jedynie o Eep.
Mojej przyjaciółce...
mojej pierwszej i jedynej ukochanej.
Twoi rodzice bardzo cię kochali.
Myślę, że chcieli jedynie,
byś znalazł szczęście.
A jedno wiem na pewno.
Ty i Eep uszczęśliwiacie siebie nawzajem.
Guy.
Nie chciałbym, aby Eep spędziła Jutro z kimkolwiek innym niż z tobą.
Guy, masz również moje błogosławieństwo, by założyć dom z córką Gruga.
- To tak nie działa. - Ale doceniam.
A wy, durnie, jesteście jak moi ojcowie.
Dzięki, synu.
Jednak nie tak bardzo się różnimy, Grug.
Jesteśmy dwoma bardzo głupimi ojcami, obsesyjnie myślącymi o bananach...
i czeka nas niesamowicie ironiczna śmierć.
Grug! Co się dzieje?
Nie wiem! Nic nie widzę!
Nie mogę patrzeć. Co to?
To... to...
To...
nawet całkiem urocze.
To tylko czoło? Bez jaj!
Co do...
Siostry Burzy!
Eep!
Co to jest, do diabła?
POWSTRZYMAĆ ICH!
KRÓLOWA KOBIT
OGNISTE SERCE
Uważaj, Ogniste Serce!
SIOSTRA ZACHODU
KRWAWA WALTORNIA
POSZUKIWACZKA
BAGIENNA WODA
Nie!
Tato!
Nie!
Żryj perukę!
PERUKOGAZ
Eep! Muszę ci coś powiedzieć!
Ja też!
Zuch dziewczyna!
Hej! Jesteś głodny?
Bierz mnie!
Do wyjścia!
Dobra, ferajna! Spadamy stąd!
Tak!
Było blisko! Nie?
Chłopaki?
Phil, nic ci nie jest?
Nie jest dobrze, Grug!
Chyba skręciłem kostkę!
Idź sam! Ratuj się.
Trzymamy się razem, bracholu.
Bracholu?
Bracholu.
- Brachole. - Co do...
- Najlepsi brachole! - Brachole na zawsze!
Bananowi brachole!
Brachole na wieki!
Co oni robią?
Skupcie się!
Chunky, dawaj!
Eep!
- Grug! - Tato?
Gdzie oni są?
Chyba coś widzę.
BANANOWI BRACHOLE
Wszyscy obecni?
- Gdzie Guy? - Gdzie Eep?
Żółwik!
Eep, poczekaj. Muszę ci coś powiedzieć.
Teraz?
Całe życie szukałem miejsca zwanego Jutrem,
ale to nie...
Mów dalej.
Ale Jutro nie jest miejscem.
Ty nim jesteś, Eep.
Jesteś moim Jutrem.
Naprawdę?
Tak!
A masz!
Chyba go rozwścieczyłem.
W nogi!
Szybciej! Schowajcie się!
Musimy to na niego zrzucić.
Jak? Za dużo lian.
Hej!
Nie wierzę, że to zadziałało...
Jesteśmy wolni! Chwała naszym Wybawcom!
Skała. Skała. Skała.
Nie!
- Eep! - Nie!
- Eep! - Mam cię!
Wiesz co? To nie jest mój prawdziwy palec.
Nigdy mi o tym nie mówiłaś.
- Wiedziałeś, że ma orzeszkowy palec? - Nie.
Dziennik z podróży...
Ostatni wpis.
Po dwóch najdłuższych i najbardziej przerażających księżycach w moim życiu,
Krudowie i Lepiejwiedzcy cało wrócili do domu.
Douglas?
Douglas!
Lepiejwiedzcy zaproponowali, by wszyscy zostali razem... na zawsze.
Wprowadziliśmy kilka zmian na farmie.
- Zrobiło się przestrzenniej. - Prawda?
A małpobije zamieszkały obok.
Rany, ile one imprezują!
Całymi dniami i nocami.
Phil nauczył się małpobijskiego.
Dobrze, dam ci ten przepis. Nie martw się.
A Grug...
Możesz powtórzyć?
Nadal nad nim pracuje.
Jeszcze raz.
Hej, skarbie. Przekaż dobre nowiny!
A właśnie!
To nie jedyne zmiany.
Naprawdę będę za wami tęsknić.
Pamiętaj, że możesz liczyć na mnie i mamę.
Chodź tu, synu.
Pa, tato.
Nasza córeczka odchodzi.
Nasza córeczka odchodzi!
Żółwik?
Hej, wszyscy!
Sandy powiedziała pierwsze słowo! Żółwik!
- Hej. - Co hej?
Hej, ty.
Babciu, zmieniłaś fryzurę?
To?
Perukogaz wziął wolne, więc spróbowałam innego uczesania.
Thunk, nie oglądaj okna przy stole.
Kto jest głodny?
To specjalne danie, które nazywamy bananowym ciastem bracholi.
Mój ojciec martwił się, że stado się pomniejszy.
Ale w rezultacie stało się większe.
I to o wiele.
Tata jednak miał rację.
Razem byliśmy silniejsi.
Napisy: Małgorzata Banaszak