(เดอะ เกรต นอร์ทเวสต์ ปี 1910)
บางทีมันอาจเป็นความอหังการ
หรือเพียงแค่ความดื้อด้านทะนงตน ที่ทำให้ฉันออกเดินทางไปยังตะวันตก
สัญชาตญาณแรกของฉันบอกให้ ปฏิเสธงานสอนที่โคล แวลเลย์
การศึกษาของฉันย่อมเหมาะสม กับตำแหน่งนี้อยู่แล้ว
แต่ฉันเกรงว่าการที่ถูกเลี้ยงดู มาอย่างประคบประหงม
อาจทำให้ฉันไม่ได้เตรียมตัว และไม่ได้เตรียมพร้อม
ต่อความกล้าหาญที่จะเผชิญ กับความลำบากและอันตรายทางตะวันตก
จูลี่ น้องสาวฉัน เป็นคนส่งเสริมให้ฉันมาที่นี่
เพราะเธอกังขาต่อความอดทนของฉัน
เธอพยายามทำให้ฉันกลัวด้วยเรื่องเล่าของ คาวบอย พวกลักลอบค้าเหล้าและพวกโจร
แต่มันทำให้ความมุ่งมั่นของฉันกล้าขึ้น เพื่อพิสูจน์ให้เธอกับพ่อแม่ฉันรู้ว่า
ฉันเอลิซาเบธ แทตเชอร์ เป็นหญิงที่แข็งแกร่ง ดูแลตัวเองได้และมีความสามารถ
ฉันสามารถเผชิญหน้ากับอุปสรรค ด้วยความกล้าหาญ มารยาท และศักดิ์ศรี
- สามสิบห้า... - ขอบคุณมากค่ะ คุณโยสต์
สวัสดีค่ะ
ฉันชื่อเอลิซาเบธ แทตเชอร์ ฉันคือครูคนใหม่ของพวกคุณค่ะ
สวัสดีค่ะ ฉันอบิเกล สแตนตัน
แคต มอนต์โกเมอรี่
ฟลอเรนซ์ เบลกลีย์ เรารอคุณตั้งแต่สองวันที่แล้ว
ค่ะ ฉันขอโทษ
รถม้าของฉันถูกปล้น และข้าวของของฉันก็ถูกขโมย ฉัน...
ฉันเดินเท้ามาเป็นชั่วโมงๆ ก่อนที่จะมีคนมาช่วยฉัน
- คุณเป็นอะไรหรือเปล่า - ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณ
ทำไมเราไม่ไปหาที่นั่งคุยกันก่อน
- ตามฉันมาสิคะ คุณแทตเชอร์ - ขอบคุณค่ะ คุณโยสต์
โรงเรียนแห่งนี้เป็นสิ่งเดียว
ที่บริษัทเหมืองแปซิฟิก นอร์ทเวสต์ ไม่ได้เป็นเจ้าของอีกต่อไป
บรรดาแม่ๆ อย่างเราจึงตัดสินใจ ที่จะดูแลเรื่องการศึกษาของลูกๆ
กรุณานั่งก่อนค่ะ ดังนั้น เราเลยเริ่มก่อตั้งโรงเรียน
โชคร้าย ที่โบสถ์ถูกเผา
ห้องเรียนจึงถูกย้ายมาที่ร้านเหล้าแห่งนี้
โรงเรียนอยู่ในร้านเหล้าหรือคะ
มันเป็นที่เดียวที่ใหญ่พอที่จะรองรับ เด็กๆ ของพวกเราค่ะ คุณแทตเชอร์
เราได้ขอครู ที่มีประสบการณ์และเป็นผู้ใหญ่
คนที่จะไม่เสียสติกับความท้าท้าย ที่โคล แวลเลย์นำเสนอ
ฉันตระหนักดีว่าบางที ฉันอาจไม่ใช่อย่างที่คุณคาดหวังไว้
แต่ฉันขอรับรองค่ะ ว่าฉันคุ้นเคยกับ ทฤษฎีการสอนแบบใหม่ล่าสุด
ผู้อำนวยการโรงเรียนไม่ได้บอกคุณหรือว่า มันเกิดอะไรขึ้นที่นี่
เปล่าค่ะ เขาไม่ได้บอก
เมื่อสามเดือนก่อน มันเกิดเหตุระเบิดร้ายแรงขึ้นที่เหมือง
ชายผู้กล้าหาญ 47 คนต้องสูญเสียชีวิตไป
และพวกเราหลายคน ก็ต้องสูญเสียสามีและลูกชาย
เด็กๆ ของพวกเรา ต้องกลายเป็นเด็กไม่มีพ่อ
ฉันเสียใจด้วยค่ะ ฉันไม่ทราบมาก่อน
สี่งที่หล่อนพยายามจะบอกคือ เราไม่ต้องการ เจ้าหญิง
ฉันรับรองได้เลยค่ะ ฉันไม่ใช่...
จะเป็นบรรดาแม่ๆ ที่จ่ายเงินเดือนให้คุณ
สำหรับพวกเราหลายคนแล้ว ลูกๆ ของเราเป็นสิ่งเดียวที่เราเหลืออยู่
และการศึกษาก็เป็นสิ่งเดียว ที่เราสามารถควบคุมได้
ดังนั้น ใครก็ตามที่เรา มอบความไว้วางใจให้ต้องกล้าหาญ
คุณไม่เพียงแต่สอนพวกเด็กๆ ให้อ่านออกเขียนได้
คุณจะต้องต่อสู้เพื่ออนาคตของพวกเขา
ในภาษาละติน มันหมายถึง "ความรู้คืออำนาจ"
กลับไปที่รถม้าแล้วกลับไปยังละติน หรือที่ใดก็ตามที่คุณจากมา
ได้โปรด แค่ ฉันมาไกลมาก
แค่ให้โอกาสฉัน ได้พิสูจน์ให้พวกคุณเห็น
คือ ยังไงก็ต้องใช้เวลาเป็นสัปดาห์ กว่ารถม้าจะกลับมา
เราให้เธอได้ลองเป็นระยะเวลาสั้นๆ ได้
ในระหว่างนี้คุณไปอาศัยอยู่ ที่บ้านพักครูก่อนก็ได้
ขอบคุณ ขอบคุณมากค่ะ
ฉันสัญญา ฉันไม่กลัวที่จะลุย...
ขอโทษค่ะ ขอโทษมากๆ
ศัตรูพืชกับฉันไม่ค่อยจะถูกกันเท่าไรนัก
หนึ่งสัปดาห์นี้คงยาวนานนัก
โอ้ พระเจ้า
เอลิซาเบธ คุณตื่นเช้าจัง
หวังว่าคุณคงได้นอน หลังจากเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน
ฉันอยากมาขอโทษ ก่อนที่ฉันจะไปที่โรงเรียน
ฉันไม่รู้ว่าชุดของฉัน แขวนไว้ใกล้กับไฟและ...
และแน่นอนว่าฉันจะชดใช้ให้กับเมือง ในฐานะที่ฉันเผาบ้านพักครูไป
เอลิซาเบธ ไม่เป็นไรหรอก อาคารมันเก่ามากแล้ว
ขอบคุณมากที่ให้ฉันมาอาศัยอยู่ด้วย และให้ฉันยืมชุดพวกนี้และ...
คุณคงคิดว่าฉันโง่เง่า และไร้ความสามารถ
ไม่เลย ฉันรู้ว่ามันยากขนาดไหนที่ ต้องย้ายมาอยู่ในที่แห่งใหม่และปรับตัว
ตอนที่โนอาห์ สามีฉันกับฉันย้ายมาที่ โคล แวลเลย์พร้อมกับปีเตอร์ ลูกชายเรา
เรายังเด็กมากตอนนั้น
เราไม่รู้อะไรเลย
แต่เราก็หาทางจนได้
และฉันรู้ว่าคุณจะหาทางได้เช่นกัน
ขอบคุณมากค่ะที่พูดเช่นนั้น คุณใจดีมาก
คือฉันจะออกไปสอนเป็นวันแรกก่อนนะคะ
โชคดีนะ
ฉันรู้ว่าวันแรกๆ อาจจะตะกุกตะกักหน่อย แต่ฉันมั่นใจในตัวคุณ
ขอบคุณค่ะ
ฉันเป็นครูที่มีคุณสมบัติ ฉันฝึกมาจาก วิทยาลัยที่ดีที่สุด ฉันต้องทำได้
ฉันต้องทำได้แน่ๆ
โรซาลีนของฉันมองไม่เห็นกระดาน ถ้าเธอนั่งข้างหลังห้อง
- เธอต้องนั่งข้างหน้าชั้น - โอ้ ไม่มีปัญหาค่ะ
ลูกชายฉันเก่งเรื่องเลข แต่สะกดอะไรไม่ได้เลย
- โอเค - แม่หนูบอกว่าดีใจที่คุณมาที่นี่ค่ะ
ฉันดีใจที่ได้มาที่นี่เช่นกัน
- อรุณสวัสดิ์ - อรุณสวัสดิ์
- ผมมีชีสเป็นอาหารกลางวัน - โอ้ ฉันชอบชีส
- คุณจะให้การบ้านไหม - ฉันยัง...
ฉันคิดว่ามันควรทำให้เสร็จเสียที่โรงเรียน ไม่ใช่ที่โต๊ะอาหารของฉัน
- เราจะเป็นคนจ่ายเงินเดือนให้คุณ รู้ไหม - ค่ะ คือ...
ฉันอยากให้ลูกชายฉันฉลาดเขาจะได้ ไม่ต้องไปทำงานในเหมือง ได้ยินไหม
สาวๆ ได้โปรด ให้คุณแทตเชอร์ ได้หายใจหายคอหน่อย
เราควรรู้สึกยินดีที่เธอเดินทางมาตั้งไกล เพื่อมาสอนลูกๆ ของเรา
ภายใต้สถานการณ์ที่ไม่น่าพึงประสงค์นี้
"ผู้ที่ละเลยต่อการเรียนรู้ในวัยเยาว์ ย่อมสูญเสียอดีตและดับสิ้นต่ออนาคต"
ฉันยกคำพูดของยูริพิดิสมาค่ะ
ฉันขอโทษค่ะ ฉันต้องไปหาอะไรดื่มหน่อย
ไม่ใช่ "ดื่ม" แบบนั้น ฉันไม่ดื่มค่ะ
ลาก่อนค่ะ
ครูอยากพูดเรื่อง สิ่งที่ครูคาดหวังจากพวกเธอ
ครูอยากให้พวกเธอตั้งใจฟัง เวลาที่ครูพูด
ครูอยากให้พวกเธอยกมือขึ้น เวลาที่เธอต้องการจะพูดอะไร
ได้โปรดอย่าลุกจากที่ โดยไม่ขออนุญาตก่อน และได้โปรด
อย่าพูดในขณะที่ครู...
เด็กๆ เดี๋ยวก่อน
เธอไม่ได้ขออนุญาต
นั่งลง ได้โปรด หยุดนะ พวกเธอฝืนกฎของฉันแล้ว
ฉันขอเตือนก่อนทุกคนที่ออกไป โดยไม่ได้ขออนุญาตจะได้รับ...
- ครูแทตเชอร์คะ - จดหมายถึงผู้ปกครอง
- ครูแทตเชอร์คะ - จ๊ะ ว่าอย่างไร
หนูชื่อเรเชลค่ะ และด้วยความเคารพนะคะ ครูไม่ควรพยายามหยุดพวกเขา
- ทำไมอย่างนั้นล่ะ - มีเสียงหวูดจากเหมือง
หมายความว่ามีคนพบศพของบรรดาพ่อๆ
- พบเหรอ - ใช่ค่ะ ครู
ทีนี้ครอบครัวพวกเขา ก็จะได้นำพวกเขาไปฝังให้ถูกต้อง
ทุกคน ตามฉันมา
เพื่อนบ้าน เราได้ทำตามที่เราสัญญา
วันนี้ เราได้ขุดคนที่เหลือคนสุดท้าย
ผมรู้ว่าเมื่อหลายเดือนที่ผ่านมา มันทำให้เราทุกคนรู้สึกเหมือนกับว่า
คือ เหมือนว่า ไม่มีอะไรถูกต้องเลยในโลกใบนี้
แต่นอกจากที่เราจะได้พบชายกล้าหาญ ที่ได้สูญเสียชีวิตไป
เรายังได้เจอสิ่งอื่นอีกในวันนี้
ผมหวังว่ามันจะนำความสบายมาให้ ครอบครัวโคล แวลเลย์อย่างน้อยสักครอบครัว
(ให้อภัยฉันด้วย พ่อ)
มันเขียนว่าอย่างไรครับ คุณครู
"ให้อภัยฉันด้วย พ่อ"
คุณสุภาพสตรี ผมขอสัญญาว่า ผมจะรักษาแผ่นไม้นี้ไว้เป็นอย่างดี
จนกว่าเราจะตัดสินใจได้ว่า จะทำอย่างไรกับมันต่อไป
ชาวเหมือง คนของพวกเรา ใช้เวลาสุดท้ายที่มีอยู่บนโลกนี้
- เขียนคำนั้นเพื่อส่งถึงครอบครัวเขา - เขาพูดถูก
เราควรเป็นคนตัดสินใจ ว่าจะนำมันไปไว้ที่ไหน
- ถูกต้อง - ใช่
- ใช่ ทำอย่างนั้นกันเถอะ - มันควรเป็นแบบนี้
ผมจะกลับไปที่ห้องทำงานผม คุณสเปอร์ล็อก
กรุณาหลบไปด้วย คุณพาล์มเมอร์
มันไม่ใช่สิ่งที่คุณควรตัดสิน คุณกาวเวน
นี่เป็นเรื่องที่ชาวเหมือง และหญิงม่ายต้องตัดสินใจ
- และไม่ใช่เรื่องของคุณ - ถอยไป คุณพาล์มเมอร์
ไม่อย่างนั้นจะทำไม
คุณจะขับรถชนผมเหรอ นั่นคือสิ่งที่คุณต้องการเหรอ คุณกาวเวน
- ให้ชาวเหมืองตายอีกคนหรือไง - หยุดทะเลาะกัน
ถอยไป
- นั่นคือใครคะ ครูแทตเชอร์ - นั่นตำรวจ
คุณครับ คุณช่วยบอกได้ไหม ว่าอะไรทำให้เกิดเหตุวุ่นวายนี้
มีหายนะเกิดขึ้นที่เหมืองไม่นานมานี้
ผมทราบเรื่องนั้น
วันนี้ เราพบสิ่งนี้
แต่ตัวตนของชาวเหมืองที่จากไป ผู้ซึ่งเขียนข้อความนี้ยังไม่ชัดเจน
ทีนี้ ผมก็เข้าใจว่า ทุกคนอ่อนไหวไปกับเรื่องนี้
แต่นี่จะเป็นสิ่งรบกวน ที่เราไม่สามารถรับไว้ได้
ไม่มีใครจะคิดถึงงานนั้น จนกว่าเราจะรู้ว่าใครเป็นเจ้าของข้อความ
ไม่มีเหตุผลว่าทำไมเราทำทั้งสองอย่างนั้น ในเวลาเดียวกันไม่ได้
ทุกคน ทางเดียวที่ยุติธรรม ที่จะตัดสินว่าใครควรได้มันไป
ก็คือให้หญิงม่ายนำตัวอย่างลายมือ ของสามีพวกเธอ
มาให้คุณกาวเวนไว้เป็นหลักฐาน
ผมแน่ใจว่าเขาคง ตัดสินได้ในเวลาสามวัน
- แล้วคุณเป็นใครกันหรือ พ่อหนุ่ม - ผมชื่อ แจ็ก ธอร์นตัน
ผมเป็นตำรวจใหม่มาประจำการ ที่โคล แวลเลย์
"ในตะกร้ามี..."
สวัสดีค่ะ ฉันไม่ทราบว่า มีคนอื่นอยู่ที่นี่ด้วย
อรุณสวัสดิ์ครับ ผมพักอยู่บนห้องชั้นบน
จนกว่าจะหาที่พักถาวรได้
ฉันชื่อเอลิซาเบธ แทตเชอร์ ฉันเป็นครูคนใหม่ที่นี่ค่ะ
แต่ฉันคิดว่าคุณคงพอจะเดาออกแล้ว
พลตำรวจแจ็ก ธอร์นตัน แต่ผมก็คิดว่าคุณคงพอจะเดาออกแล้ว
ขอโทษค่ะ ฉันเกรงว่าคงทำให้คุณ เปื้อนชอล์กไปด้วย
ไม่ครับ ไม่มีผงชอล์ก
ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนโกหก
ฉันต้องบอกเลยค่ะว่าค่อนข้างประหลาดใจ ที่โคล แวลเลย์มีตำรวจมาประจำการ
ก็ด้วยกันทั้งคู่แหละครับ
ที่แรกที่ผมควรต้องไปคือเคป ฟูลเลอร์ตัน แต่กลับถูกเปลี่ยนกะทันหัน
ฉันคิดว่าโคล แวลเลย์ คงสงบไปสำหรับคุณ
เมื่อเทียบกับเมืองท่าแบบนั้น
- เดี๋ยวก่อน คุณรู้จักที่นั่นด้วยเหรอ - รู้จักดีเลยค่ะ
พ่อฉันทำธุรกิจ ที่เคป ฟูลเลอร์ตันอยู่หลายปี
- แล้วพ่อคุณชื่ออะไรครับ - วิลเลียม แทตเชอร์ค่ะ
วิลเลียม แทตเชอร์ นักธุรกิจขนส่งที่ยิ่งใหญ่
คือฉันไม่เคยรู้จักเขาในฐานะนั้น แต่ค่ะ คงเป็นเช่นนั้น
- ทีนี้มันก็เริ่มสมเหตุสมผลแล้ว - อะไรคะ
คุณแทตเชอร์ เมื่อสัปดาห์ก่อน ผมไม่เคยได้ยินชื่อโคล แวลเลย์ด้วยซ้ำ
และในระหว่างที่ผมวางแผนการเดินทาง ไปที่เคป ฟูลเลอร์ตัน
ผมก็ถูกสั่งให้มาประจำการที่นี่แทน
ถูกย้ายมาด้วยคำขอของผู้ที่มีอิทธิพล
- แน่นอนว่า คุณคงไม่ได้คิดว่า... - อะไร
ว่าลูกสาวของชายร่ำรวยอาจเป็นสาเหตุ ที่ทำให้ผมต้องมาสูดฝุ่นเหมือง
โดยไม่รู้ว่าจะอีกนานแค่ไหนหรือ
ผมแน่ใจว่าสาเหตุที่ผมต้องมาที่นี่ เพื่อทำให้เจ้าหญิงของวิลเลียม แทตเชอร์
ปลอดภัยในเมืองที่เธอ ไม่มีธุระกงการอะไรด้วย
ขอพูดตรงๆ นะคะ ฉันคิดว่า คุณกล่าวเกินจริงในเรื่องนั้น
และขอพูดให้ชัดเจน แม้ว่าพ่อฉัน จะเป็นคนชักใยให้คุณต้องมาที่นี่
ฉันก็ไม่ต้องการคุณ
ฉันสามารถดูแลตัวเองได้เป็นอย่างดี ขอบคุณมากค่ะ
คุณรู้อะไรไหม ลองคิดดูอีกครั้ง มันเห็นได้ชัดว่าผมคงไม่ต้องอยู่ที่นี่นานนัก
เพราะว่าคุณคงอยู่ที่เมืองแบบนี้ ได้ไม่ถึงเดือน
คือ คุณตำรวจธอร์นตันคะ ฉันคิดว่าคุณควรลงหลักปักฐาน
และทำให้ชินกับการต้องสูดฝุ่นถ่านหิน
ฉันเป็นพวกแทตเชอร์ เราไม่วิ่งหนีอุปสรรคหรอกค่ะ
ทีนี้ หากคุณจะกรุณา ฉันยังมีตำรา ต้องเตรียมให้พวกนักเรียนค่ะ
ลาก่อนนะคะ ท่าน
"ดังนั้น ผมจึงขอทำเรื่องย้าย ไปประจำการในที่แห่งใหม่
ด้วยความเคารพ พลตำรวจแจ็ก ธอร์นตัน"
ถ้าจบแล้วผมจะส่งให้ ทันทีเลยครับ คุณตำรวจ
(ถึง: แรนดัล โป๊ป ประธานบริษัทแปซิฟิก นอร์ทเวสต์)
(เนื่องจากคำถามว่าด้วยการละเลย...)
"ละเมิดความปลอดภัย..."
(สถานการณ์ดูเหมือนว่าคลี่คลายแล้ว เฮนรี่ กาวเวน ผู้อำนวยการการจัดการ)
คุณเทียบลายเซ็นเขาบนทะเบียนสมรสเรา กับแผ่นไม้นั่นสิคะ
แล้วคุณจะเห็นว่ามันเป็นลายมือเดียวกัน
ฉันนอนหลับอยู่ตอนที่ เขาออกไปที่เหมืองวันนั้น
กระดานนั่นคือคำร่ำลาต่อฉันและลูก
ขอบคุณ ไว้ผมจะพิจารณาดู คุณครอกเกอร์
คนต่อไป
อรุณสวัสดิ์ครับ คุณมอนต์โกเมอรี่
โจเซฟของฉัน ทิ้งข้อความแบบนั้นไว้อยู่เสมอ
เขาทำงานกะดึก และฉันจะพบข้อความข้างถังน้ำแข็ง
หรือบนหมอนฉัน
มัน มันเป็นไปได้ว่านั่น
คือเขาทิ้งข้อความสุดท้ายไว้ให้เรา
ไว้ผมจะแจ้งให้ทราบครับ ขอบคุณ
คนต่อไป
ใครสามารถระบุคำๆ นี้ได้บ้าง
มันเป็นคำนามหรือเปล่า
หรือคำกริยา
มีใครรู้บ้าง
เป็นคำกริยา
เอาละ เด็กชายและหญิงทั้งหลาย ฟังนะ
กรุณาตั้งใจฟังหน่อย ฉันอยากเห็นตาของทุกคน
ผู้ปกครองของเธอได้ว่าจ้างฉัน เพื่อมอบการศึกษาให้พวกเธอ
เพื่อที่เธอจะได้เป็นอะไรที่เธออยากเป็น
- บางทีอาจเป็นหมอหรือหมอฟัน - ฉันบอกว่ามันเป็นของฉัน
นายคิดผิดแล้วล่ะ
หนุ่มๆ จำกฎได้ไหม ห้ามพูดตอนที่ฉันยังพูดอยู่
- อย่างนั้นหรือ แม่บอกว่าพ่อฉันเป็นคนเขียน - เด็กๆ นี่เธอไม่ฟังฉันนะ
- ถอนคำพูดเลย - หยุดนะ
หยุดเดี๋ยวนี้เลย
หนุ่มๆ หยุดนะ
เอลิซาเบธ มาได้เวลาอาหารเย็นพอดี
ช่วยจัดโต๊ะสำหรับสามที่ได้ไหมคะ
คุณจำที่คุณพูดว่าสองสามวันแรก มันจะตะกุกตะกักได้ไหมคะ
คือ คุณพูดถูกนะ
ฟกช้ำดำเขียวด้วย เกิดอะไรขึ้น
เด็กผู้ชายแย่งความเป็นเจ้าของ ข้อความจากแผ่นไม้กันค่ะ
ฉันเข้าไปขวางเลยได้รับมาเต็มๆ
อย่าได้เข้าไปขวางหนุ่มเหมืองสองคน ตอนที่พวกเขาทะเลาะกันอยู่
ฉันต้องให้พวกเขาสนใจในบทเรียน แต่...
ฉันไม่เคยเจออะไร อย่างที่พวกเขาเจอมาก่อน และ
ฉันไม่รู้ว่าจะช่วยพวกเขาได้อย่างไร
ตอนที่ปีเตอร์ของฉันยังเล็ก ฉันเป็นครูคนเดียวที่เขามี
เขาเบื่อมากในระหว่างที่เรียนอยู่
บางครั้งเขาก็สัปหงก เหมือนชายแก่บนเก้าอี้โยก
แล้วคุณทำอย่างไรคะ
เรื่องตลก
ฉันใส่เรื่องตลกไปในระหว่างเรียนด้วย
เรื่องตลก
คุณช่วยหน่อยได้ไหม
- คุณ - คุณ
ตาเขียวสวยดีนี่
จริงๆ แล้วก็เป็นครั้งแรกของฉัน แต่ฉันคิดว่าฉันควรได้รับมัน
เก็บข้าวเก็บของหรือยัง
ทำไมคะ คุณกินฝุ่นถ่านหินอิ่มแล้วเหรอ
- สวัสดีค่ะ คุณตำรวจ - สวัสดีครับ คุณนายสแตนตัน
เราดีใจที่คุณมาร่วมอาหารเย็น กับเราได้อย่างปุบปับ
บอกตามตรงเลยนะครับ ผมยังไม่เป็นที่นิยมในเมืองมากนัก
ไม่ได้มีคนเชิญทานอาหารเย็น มากมายขนาดนั้น
คือ เราดีใจมากค่ะที่คุณมาได้ ใช่ไหม เอลิซาเบธ
คงไม่ใช่คำว่า "ดีใจ"
- คุณชอบเหรอคะ - มากเลยครับ
ศิลปินเข้าใจในเรื่องสี และการจัดวางตำแหน่งได้ดีมาก
- คุณรู้เรื่องศิลปะสินะ - นิดหน่อยครับ
แม่ผมสอนให้ผมรู้จักชื่นชม เทคนิคและองค์ประกอบต่างๆ
เธอเป็นศิลปินเองเหรอ
เปล่าครับ เป็นครู
อาชีพที่มีเกียรติมาก
ในกรณีใดๆ ก็ตาม นี่เป็นศิลปินที่มีพรสวรรค์มาก
"เคยเป็น"
สามีที่ล่วงลับของฉัน ขอพระเจ้าคุ้มครองเขาด้วย
"โนอาห์ สแตนตัน"
- แล้วคุณตำรวจ ทำไมมาเป็นตำรวจม้าคะ - ใช่ คุณตำรวจ
กรุณาบอกเราทีว่าทำไมคนอย่างคุณ ถึงเลือกทำอาชีพที่มีเกียรติเช่นนี้
และในระหว่างที่เราพูดถึงเรื่องนี้กัน ทำไมคุณถึงมาที่โคล แวลเลย์ได้
ทำไมคุณไม่ตอบคำถามนั้นล่ะครับ
ฉันแน่ใจว่าฉันไม่ทราบหรอกค่ะ
หากเป็นเช่นนั้น คงเป็นเพราะโชคดีมั้งครับ
แต่การที่มาเป็นตำรวจม้า มันอยู่ในสายเลือดของผม
พ่อผมทำอาชีพ เป็นเจ้าหน้าที่รักษากฎหมาย
และแม่บอกผมไว้ว่า "อย่าปล่อยให้ วันล่วงเลยไปโดยไม่ได้ช่วยเหลือผู้อื่น"
ปีเตอร์ ลูกชายฉัน ก็อยากเป็นตำรวจม้า ของรอยัล นอร์ทเวสต์เมาน์ตีส์เช่นกัน แต่
พ่อของเขาโน้มน้าวว่า ทำเหมืองก็เป็นอาชีพที่ดีเช่นกัน
ใช่ครับ คุณผู้หญิง หนึ่งในอาชีพที่ดีที่สุด
ผมเสียใจกับการสูญเสียของคุณด้วยครับ
ผมนึกไม่ออกเลยว่ามันยากขนาดไหน ที่ต้องให้พวกเขาเข้าไปที่เหมืองนั่นทุกวัน
ส่วนมากฉันก็ไม่คิดถึงเรื่องนั้น รู้ไหม
ฉันคิดแค่เรื่องของฉัน
และฉันทำเป็นว่าฉันไม่รู้ว่า พวกเขาทำอะไรอยู่ หรือ...
พวกเขาเข้าไปในภูเขานั่นลึกแค่ไหน
และเขาก็จะหมดกะ แล้วก็ได้กลับบ้าน
บางครั้งก็พร้อมเสียงหัวเราะ บางครั้งก็บ่น
เปรอะเปื้อนไปด้วยผงถ่านหินเต็มตัวเสมอ
พวกเขาได้พูดถึงเรื่องอันตรายบ้างไหม
เขาไม่จำเป็นต้องพูด
มันเป็นสัญญาใจ
ที่ชาวเหมืองทุกคนทำไว้ กับครอบครัวของเขา
คุณนายสแตนตัน...
คุณช่วยบอกผมได้ไหมว่าคุณจำอะไรได้บ้าง ในวันที่เกิดเหตุระเบิด
ฉันแน่ใจว่าคุณนายสแตนตัน ไม่อยากคุยเรื่องนี้ตอนนี้
ไม่เป็นไร เอลิซาเบธ ฉันไม่ถือ
ฉันจำ...
ทุกอย่างได้
เสียงระเบิดดังกึกก้อง หน้าต่าง แตกเป็นเสี่ยงๆ และบ้านสั่นทั้งหลัง
แล้วมันก็ทำให้ฉันนึกได้ ว่าเกิดอะไรขึ้น
ไม่มีใครพูดอะไร
เราไม่จำเป็นต้องพูด
สิ่งเดียวที่เราคิดได้คือหนี
ไม่มีคำไหนบรรยายสิ่งที่เรารู้สึกได้
มันอยู่ในใจของพวกเรา
แต่พวกเขาไม่เคยได้กลับมาบ้าน
ขอบคุณที่มานะคะ คุณตำรวจ
มันจำเป็นด้วยหรือที่ต้องทำให้เธอ ระลึกถึงวันที่แย่ที่สุดในชีวิต
ผมชอบสอบสวน ผมหาข้อมูล มันเป็นตัวตนของผม
มันไร้ความรู้สึก แต่เห็นได้ชัดว่า มันก็เป็นตัวตนของคุณเช่นกัน
คุณไม่จำเป็นต้องรับมือกับผมนานนักหรอก
ผมทำเรื่องขอย้าย และหวังว่าจะได้รับคำตอบอย่างรวดเร็ว
ดี เพราะว่าเมืองนี้ไม่ต้องการการรับใช้
จากตำรวจม้าระดับสอง ที่วิ่งหนีจากปัญหาหรอก
ผมคงไม่คิดว่าเมืองนี้เป็นปัญหาหรอก
จริงเหรอ มันดูเหมือนว่า เมืองที่โบสถ์ถูกเผาไม่เหลือซาก
และเหมืองระเบิด คร่าชีวิตประชากรเมืองไปกว่าครึ่ง
ไม่ควรที่จะสอบสวนเหรอ
ในระยะเวลาสั้นๆ ที่ผมถูกบังคับ ให้ต้องมาอยู่นี่นะ คุณแทตเชอร์
ผมตั้งใจจะสืบสวน เหตุการณ์น่าสงสัยทุกเรื่องที่เกิดขึ้น
ซึ่งก็คือเหตุผล ที่ผมถามคำถามไปคืนนี้
งั้นคุณก็คิดว่าคุณสามารถเห็นอะไร หรือคุยกับใครสักช่วงหนึ่ง
และได้ข้อสรุปแท้จริง ที่คนอื่นพลาดไปเหรอ
- ก็บางครั้ง - ฉลาดจังนะ
ผมรู้หลังจากได้คุยกับคุณสองนาที
ว่าคุณไม่ได้ใส่รองเท้า หรือชุดของคุณเอง
และคุณไม่ได้ผิดหวัง ตอนที่คุณรู้ว่าผมมาร่วมมื้อเย็นด้วย
คุณรู้ได้อย่างไร
คุณเดินด้วยเท้าด้านนอก เพื่อปรับไม่ให้รองเท้ากัด
และชุดคุณก็สั้นไปประมาณสามนิ้ว และเอวก็ดูคับไปด้วย
และที่ว่าฉันไม่ผิดหวัง ที่ได้เจอคุณตอนมื้อเย็นล่ะ
นั่นก็แค่เดา
คุณกล้าดีอย่างไร
ฉันไม่เคย...
- ไม่ใช่ว่าต้องไปโรงเรียนหรือ ลูกชาย - ผมไม่ใช่ลูกคุณ
ผมแค่เดิน มันไม่ผิดที่จะเดินเล่นใช่ไหม
- ไม่หรอก แต่หนีเรียนมันผิด พ่อหนุ่ม - เกบ
- อยู่นี่เอง - เด็กคนนี้ควรอยู่ในชั้นเรียน
ปกติแล้วคุณปล่อยให้นักเรียนคุณ มาเดินเตร็ดเตร่ในระหว่างเรียนเหรอ
เกบมาทำธุระให้ฉัน ถ้าคุณอยากรู้
- ธุระเหรอ - ใช่ ธุระของโรงเรียน
ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ คุณตำรวจ แต่พวกเราไม่เป็นไร
ขอบคุณ
เธอออกไปเข้าห้องน้ำเมื่อครึ่งชั่วโมง ที่ผ่านมา ฉันเป็นห่วงเธอนะ
ไม่จำเป็นต้องเป็นห่วงผม ผมดูแลตัวเองได้
ในระหว่างเรียน ฉันหวังให้เธออยู่ในห้องเรียน
นอกจากว่าเธอได้รับอนุญาตให้ออกไป
โรงเรียนมันไม่สำคัญ มันไม่มีอะไรสำคัญอีกต่อไปแล้ว
เกบ เกบ กลับมานี่นะ
พระเจ้าผู้เป็นนิรันดร์ ความหวังของเราทุกครั้งที่เกิดปัญหา
ส่งพระวิญญาณมาเพื่อเยียวยา และทำให้เราเข้มแข็ง
เรามีหวังต่อชีวิตนิรันดร์
เชื่อในความดีและเมตตาของพระองค์
ได้โปรดยืนสงบนิ่งไว้อาลัย
และระลึกถึงคนที่คุณรัก
(ให้อภัยฉันด้วย พ่อ)
- คุณรู้ตัวเมื่อไรว่าแผ่นไม้หายไป - ตอนที่ผมกลับจากงานศพ
มีสิ่งอื่นถูกขโมยไปด้วยไหม
เท่าที่ผมเห็นก็ไม่มี
แต่ ในเมื่อคุณเป็นคนเริ่มจับเวลา
ให้ผมหา เจ้าของข้อความที่แท้จริงให้เจอ
คุณควรออกไปหาดูว่ามันหายไปไหน
ขอพูดให้ชัดเจนนะครับ คุณกาวเวน ผมทำงานให้กับประชาชนในโคล แวลเลย์
ผมไม่ใช่ชาวเหมือง และผมไม่ได้รับเงินเดือนจากคุณ
ดังนั้นผมไม่รับคำสั่งจากคุณ
แล้ว "ประชาชน" นั่นรวมผมด้วยหรือเปล่า
แน่นอน
ถ้าอย่างนั้นผมก็จะยินดีมากหากคุณ มาอยู่ด้วยตอนที่ผมต้องบอกชาวเมือง
ว่าแผ่นไม้ได้หายไป
ผมจะไปหาดูว่าจะเจออะไรบ้าง
คุณควรเริ่มจากไอ้ตัวปลุกระดม แฟรงคลิน พาล์มเมอร์นั่น
หากผมไม่จำเป็นต้องใช้กำลังคน เท่าที่ผมจะหาได้ตอนนี้
ผมคงจะไล่เขาออกไปเสียตั้งแต่ตอนนั้น ที่เขาต่อต้านผมต่อหน้าทุกคน
พาล์มเมอร์ไม่ใช่คนที่คุณตามหา ผมเห็นเขาที่งานศพ
ทีนี้ผมคงต้องไปลาดตระเวนก่อน และดูว่าใครไม่ได้อยู่ที่นั่น
ฉันเลยคิดว่าหากฉันทราบ เรื่องลูกชายของคุณมากกว่านี้
ฉันอาจเข้าใจได้ดีขึ้นว่า พฤติกรรมแบบนี้มาจากไหน
ชกต่อย ไม่เคารพ เกบเหรอ
- อย่าบอกนะคะว่าเขาต่อยคุณ - อะไรนะคะ
เปล่าค่ะ เปล่า นั่น ฉันซุ่มซ่ามเองค่ะ
คุณช่วยเล่าเรื่องความสัมพันธ์ ระหว่างเกบกับพ่อเขาได้ไหมคะ
โจเซฟเหรอคะ
เขาเป็นผู้ชายที่วิเศษ เกบรักเขามาก
บูชาเขาเลย
ฉันคิดว่ามันทำให้โจรู้สึกไม่สบายใจนัก
ทำไมล่ะคะ
เขารู้ว่า วันหนึ่ง
เกบจะตื่นมาและเห็นว่า จริงๆ แล้วเขาเป็นอย่างไร
"เคยเป็น"
แค่ผู้ชายปกติ
- คุณอยากให้ฉันเปิดประตูให้ไหมคะ - ค่ะ ได้โปรด
คุณเชิญตัวเองมาบ้านคนอื่น เพื่อทานอาหารเย็น
เพื่อที่คุณจะได้ ถามคำถามที่ไร้ความรู้สึกรึ
คุณตำรวจคะ
- ให้ฉันช่วยอะไรได้บ้างคะ - ผมแค่ออกลาดตระเวน
ให้ชาวบ้านได้รู้ ว่าผมมาที่นี่เพื่อรับใช้ครับ
โอ้ นั่นทำให้สบายใจเลยค่ะ ขอบคุณ
- นี่ลูกสาวฉันค่ะ เอมิลี่ - สวัสดี
ขอบคุณที่มาแนะนำตัวนะคะ คุณตำรวจ
- ครับ - เด็กๆ ไปล้างมือแล้วมากินข้าว
นักเรียน ช่วยนำกระดาน ชอล์ก และผ้ามาที่โต๊ะครูด้วย
แล้วจากนั้นก็เลิกเรียนได้ ขอบคุณ ซ้อนกันไว้ ขอบคุณ
- คุณมาทำอะไรที่นี่ - คุณมาทำอะไรที่นี่
- ผมตามเขามา - ฉันก็เหมือนกัน
- คุณรู้ได้อย่างไร - รู้อะไร
- ว่าเขาคือคนนั้น - คนนั้นอะไร
- คุณไม่รู้ใช่ไหม - แน่นอนว่าฉันรู้
คุณไม่รู้ว่าทำไมคุณมาที่นี่
ฉันมาที่นี่เพราะสัญชาตญาณ
ว่าเกบกำลังไปที่ไหนสักที่ ที่เขาไม่อยากให้ใครรู้
และเขาอาจต้องการความช่วยเหลือ
ใช่ ความช่วยเหลือ
เขาดูเหมือนมีปัญหา
สัญชาตญาณเป็นของตำรวจ ไม่ใช่ของครู
- ให้ผมจัดการเรื่องนี้เอง - นักเรียนเป็นของครู ไม่ใช่ของตำรวจ
ก็จริง งั้นเรามาทำด้วยกัน
- ไม่ว่ามันคืออะไรก็ตาม - เดี๋ยวเราก็จะได้รู้
- คุณต้องการอะไร - นั่นใช่แผ่นไม้ใช่ไหม
มันเป็นของผม
เธอขโมยมันมาจาก ห้องทำงานกาวเวนใช่ไหม
มันไม่ใช่การขโมย หากมันเป็นของคุณตั้งแต่แรก
- เธอคงคิดถึงเขามากสินะ - ได้โปรดให้ผมเก็บไว้เถอะ
ผมรู้ว่ามันเป็นของเขา
มันไม่ง่ายอย่างนั้น
ถ้าเธอมั่นใจนัก ทำไมเธอไม่รอจนกว่า คุณกาวเวนมอบให้ครอบครัวเธอล่ะ
พ่อไม่เคยเชื่อใจกาวเวน
ผมได้ยินพ่อบอกแม่ว่า เขาไม่เคยทำอะไรที่ถูกต้อง
ผมเลยต้องเอามันมา
ผมรู้ว่าเขาเขียนให้ผม
เขาต้องเขียนให้ผม
บางครั้งคนเราก็ตายไปโดยไม่ได้เอ่ยว่า "ฉันรักเธอ" หรือ "ฉันอภัยให้เธอ"
แต่ แค่เพราะว่าสิ่งนั้นมันเกิดขึ้น
มันไม่ได้หมายความว่า พวกเขาจะไม่เอ่ยมัน หากพวกเขาทำได้
ผมรู้ว่าใครได้เอ่ยก่อนที่เขาจะตาย
ถึงเวลาที่ต้องบอกภรรยาเขาแล้ว
- อบิเกล - ว่าไง เอลิซาเบธ
คุณตำรวจ
เกบ
- ฉันไม่เข้าใจ - พวกเขาบอกว่ามันเป็นของคุณ
ใช่ ฉันรู้ว่ามันเป็นของฉัน
คุณรู้มานานแล้วใช่ไหม
- แล้วทำไมคุณไม่อ้างความเป็นเจ้าของ - ฉันคิดว่าคุณอยากได้จริงๆ
แต่คุณกังวลว่าจะทำให้เกิดเรื่องบาดหมาง ระหว่างคุณกับผู้หญิงคนอื่นๆ
ฉันรู้ว่ามันจะทำให้ฉันต้องถูกกันออกไป
หากฉันมีอะไรที่มีค่า เพื่อจดจำโนอาห์ของฉันแต่พวกเขาไม่มี
ผมขอโทษครับ คุณนายสแตนตัน
ผมไม่ควรไปเอามันมา
ขอบคุณ เกบ
ไม่เป็นไรหรอก เกบ
ไม่เป็นไร
มีอีกอย่างที่เธอกับฉันต้องทำ
และคำต่อไปคือ "เขตแดน"
"เขต-แดน"
(ให้อภัยฉันด้วย พ่อ)
สรุปแล้ว หนูหวังว่าหนูได้แสดงให้เห็น
ว่าแม้หนูจะต้องประสบกับ ความยากลำบากแค่ไหนที่มาที่นี่
หนูไม่ได้ต้องการอะไรเลย
หนูยืนหยัดได้ด้วยสองเท้าของหนูเอง เป็นแทตเชอร์ที่ภาคภูมิใจอย่างที่ถูกสอนมา
จากลูกสาวสุดที่รัก เอลิซาเบธ
ปัจฉิมลิขิต
อย่างไร หนูก็จะบอกว่า พวกเขาให้หนูสอนเด็กๆ ในร้านเหล้า
ดังนั้นหากมีอุปกรณ์การเรียนการสอนหรือ อะไรที่มีค่าทางวัฒนธรรมพอจะส่งให้หนูได้
หนูจะรู้สึกขอบคุณมาก
- สวัสดีครับ คุณแทตเชอร์ - สวัสดีค่ะ คุณตำรวจธอร์นตัน
คุณคิดว่าเราจะเลิกใช้ คำว่า "คุณตำรวจ"
และผมจะขอให้คุณ เรียกผมว่า "แจ็ก" ได้ไหม
คำขอนั้นหมายความว่า คุณตระหนักได้ว่า
คุณจะต้องอยู่ที่นี่ไปอีกนานหรือเปล่า
ไม่ใช่เลย อยู่มาได้อาทิตย์หนึ่งนี่ มันไม่ได้พิสูจน์อะไรนักใช่ไหม
ฉันเห็นด้วยกับการประเมินเวลาของคุณ
ถึงอย่างไรก็ตาม ฉันยังไม่เห็นด้วย กับการที่คุณประเมินฉัน
เราจะยังต้องอยู่ด้วยกันที่นี่ไปอีกนาน ดังนั้น คุณจะเรียกฉันว่าเอลิซาเบธก็ได้
ก็ได้ เอลิซาเบธ ตามนั้น
ขอให้โชคดีนะคะ แจ็ก
ปัจฉิม ของปัจฉิมลิขิต
ฝากสวัสดีน้องสาวหนูด้วย และฝากบอกเธอว่า
หนูยังไม่เจอพวกลักลอบค้าเหล้า
แต่กระนั้น หนูได้เจอคาวบอย พวกโจร
และตำรวจหนุ่มรูปหล่อ แต่น่ารำคาญคนหนึ่ง
(คำบรรยายโดย นภาลัย แจ็คสัน)