Jeśli trzymacie coś w górze i puścicie,
prawo bezwładności mówi, że powinno tam pozostać.
Ale upada.
Dlaczego to coś upada?
To nazywa się...
Ktokolwiek?
To grawitacja.
A grawitacji nie powinno się...
Nic jej nie jest?
Jeśli puszczę ten but i ten grzebyk w tym samym momencie,
co spadnie pierwsze?
But.
Panno Thatcher, dlaczego but nie spadł pierwszy?
Jest cięższy.
Pamiętacie, że grawitacja to siła, która przyciąga do ziemi?
Choć mocniej przyciąga cięższe przedmioty jak but,
ten ciężki przedmiot niechętnie się rusza.
- Więc jest remis? - Tak, Emily, remis.
Teraz wy spróbujcie.
Chcę, żeby każde z was dobrało się w parę z osobą obok,
weszło na krzesło i wybrało dwa przedmioty do zrzucenia.
Ale nic tłukącego się.
Raz.
Dyrektor Wykonawczy
AGENCJA DETEKTYWISTYCZNA PINKERTONA
Są chwile, kiedy tęsknię za domem.
Robienie prania to taki moment.
Niech zgadnę, codziennie świeża, czysta garderoba w twojej szafie,
pachnąca, wykrochmalona, wyprasowana wielkim żelazkiem?
Tak.
Myślisz, że teraz jest ciężko, ale poczekaj do zimy,
kiedy musisz tam siedzieć podczas mrozów.
Wtedy naprawdę zatęsknisz za domem.
Zajmij się następnym domem.
Co się stało, panie Spurlock?
Wszystko jest na zawiadomieniu.
Co to, Abigail?
„Zarządzeniem H. Gowena,
dyrektora wykonawczego Pacific Northwest Mining Company,
zawiadamiamy, że ma pani 14 dni
na opuszczenie lokalu należącego do firmy”.
Tylko wdowy je dostają, Abigail.
Robią miejsce dla górników.
Jak mogą? To niemoralne.
Ale całkowicie legalne.
Nie spodziewałam się tego, a powinnam.
Moje dzieci się tu urodziły.
To jedyny dom, jaki znają.
Nie chcę łamać im serca, ale firma nie zostawia mi wyboru.
Napisałam list do mamy w Lethbridge z pytaniem, czy możemy u niej zamieszkać.
Słusznie postąpiłaś. Nikt nie może cię winić.
Mogę coś zasugerować?
Myślałam o tym, może gdybyście zebrały pieniądze,
mogłybyście zatrudnić prawnika.
Mała księżniczko, możesz o tym myśleć w nieskończoność,
ale jeśli oddam resztę marnej renty po mężu,
nie zostanie mi nic na nowy początek.
- Nic nie mam. - Ja też.
Nie mam pieniędzy na eleganckich prawników.
Nie wiem, jak wy, ale ja się nie poddam.
Pan Gowen ma rację.
Jeśli firma rekrutuje nowych górników na miejsce naszych mężów,
my wdowy powinnyśmy się usunąć.
Czas na nowych górników.
Chłopcy oczyścili wczoraj ostatni szyb po zawaleniu.
- Wstawili belki? - Prawie.
Niektóre głębsze odcinki wciąż są zablokowane.
Szyby 14 i 16 są dalej zamknięte.
Liczę na pana, panie Ansvil.
Dlatego mianowałem pana nowym kierownikiem.
Wiem, proszę pana, robię, co mogę.
Tylko nie mam ludzi, żeby szybciej oczyścić szyby.
Dłużej nie będziemy się tym martwić.
Zrobiłem rekrutację.
Pomoc jest w drodze.
Kim, na Boga, są ci ludzie?
Rekrutuje pan górników? Oto oni.
Z całym szacunkiem, czy to żart?
Nie żart, panie Gowen. Potrzebuje pan pracowników.
- My potrzebujemy dachu nad głową. - Straciłyście tam mężów.
Co się stanie z waszymi dziećmi, gdy was stracą?
Kto wtedy zapewni im dach nad głową?
Panie Gowen, proponujemy to świadomie
i liczymy się z kosztami. Musimy spróbować.
Coal Valley to masz dom.
Prosimy tylko o szansę.
Wszyscy wiedzą, że szyby są wciąż zablokowane.
Niech pan powie, który mamy odblokować.
Jeśli go oczyścimy i wstawimy belki przed eksmisją...
Zostaniecie w domach?
- Jeśli to się nie uda? - Odejdziemy.
Zrobimy gruntowne porządki przed wyprowadzką.
Macie dwa tygodnie.
Co więcej, żaden z moich pracowników wam nie pomoże.
Nie narażę ich.
Zgoda.
Panie Ansvil.
Panie, ustawcie się i podpiszcie formularz zrzeczenia się.
Dziwię się, że się pan zgodził.
Obaj wiemy, że nie przetrwają tygodnia, panie Spurlock.
A w międzyczasie może oczyszczą część szybu.
Mam nadzieję, że zabierze pani te pudła
sprzed moich drzwi, panno Thatcher.
Przepraszam, to dla mnie?
O ile nie zmienili pisowni słowa „whisky”, wątpię, żeby były moje.
CIĘŻKIE KSIĄŻKI
Pomóc?
Mogę?
Skoro nalegasz.
Pani przodem.
Nawet nie wiesz, jak się cieszę z odzyskania moich zbiorów.
To skarb dla uczniów.
To też dla uczniów?
Dziennik.
Mam tak wiele do opisania.
Nie zapomnij wspomnieć, że twój ojciec mnie tu ściągnął,
żeby niańczyć jego córkę, zamiast ścigać przemytników
na Fullerton.
Witajcie, dzieci.
- Dzień dobry, panno Thatcher. - Dzień dobry, panno Thatcher.
Wracamy do tego? Myślałam, że to za nami.
Tak.
Chcę, żebyś wiedziała, że póki trzymasz
tatusia za rękę, ja też muszę.
Miłego dnia.
Panie posterunkowy.
Dzieci, mam dla was niespodziankę.
Odłóżcie wasze obiady i stańcie wokół tych pudeł.
- Co jest w środku? - Sami zobaczcie.
Nigdy nie widziałem tylu sukien. Są pani?
Nie tę skrzynię chciałam wam pokazać.
Patrzcie na te buty.
Zobaczmy inną, dobrze?
- Ile książek! - To żadna niespodzianka.
Ależ tak, James.
Dzięki szczodremu darowi mamy książki na każdy temat.
Od teraz możemy poznawać cały świat poprzez czytanie.
- Czy to nie ekscytujące? - Nie.
Rachel.
Co się stało?
Nie chcę wyjeżdżać z Coal Valley.
Ja też nie.
Weźcie zeszyt i ołówek i usiądźcie.
Najlepiej jak potraficie, napiszcie krótkie wypracowanie na temat:
„Coal Valley...
jest moim domem, ponieważ...”
Wszystkie macie teraz żetony.
Dopilnujcie, żeby wróciły na tablicę,
żebyśmy wiedzieli, kto wszedł, a kto wyszedł.
Pytania?
Dobrze.
Chodźcie za mną do szybu 14.
Robimy to, żeby zatrzymać domy.
Jeśli kanarek przestanie śpiewać na 15 minut,
macie stąd zmykać.
Za dużo metanu?
Za dużo dwutlenku węgla?
A przy tych otwartych lampach na głowach za dużo pyłu węglowego...
Już wystarczy, Herbert.
Do pracy.
Odstawmy tu nasze jedzenie.
Coal Valley to mój dom, ponieważ nie pamiętam mieszkania gdzie indziej.
Moim pierwszym wspomnieniem jest mój tata skaczący z wozu
i upadający na ziemię
na tamtej ulicy.
Potem pocałował ziemię i podziękował Bogu
za drugą szansę.
To było cudowne, Cassandro. Dziękuję.
Gabe, teraz ty.
Moje jest krótkie.
Coal Valley to mój dom,
ponieważ tu dostałem pierwszego całusa.
Pewnie od mamy.
Nie, nie od mamy.
Od dziewczyny z tej klasy.
- Co? - Ale jestem dżentelmenem
i nie powiem więcej.
Nie chcę wyjechać z Coal Valley,
bo kiedyś się z nią ożenię.
Koniec.
Uspokójcie się.
Dziękuję, Gabe.
Rachel, jesteś gotowa?
Nie potrzebujesz zeszytu?
Nie, proszę pani.
Moją historię mam w sercu.
Któregoś dnia, zanim tata poszedł do nieba,
dał mi ten węgielek.
Powiedział, żebym myślała, że to diament.
Nazywał to swoją „drogocenną perłą”.
Nie wiedziałam, co to znaczy.
Powiedziałam, że to zwykła grudka węgla.
Mówił, że to skarb,
tak jak nasze miasto jest dla nas skarbem.
A wszystkie wartościowe skarby...
zdobywa się dużym kosztem.
Teraz wiemy, że to prawda, czyż nie?
Teraz, kiedy nasze mamy są w kopalni,
martwię się.
A jeśli przydarzy im się to, co naszym ojcom?
Macie prawo się bać.
Każdy z was.
Ale musimy wierzyć.
Wierzę, że każdy strach
i trud mają przyczynę.
Czynią nas silniejszymi.
Panie Gowen, jak pan uzasadni, że pozwolił pan wejść kobietom do kopalni?
To nie był mój pomysł, proszę mi wierzyć.
Weszły do kopalni z pełną świadomością.
Zakazał pan swoim ludziom im pomagać.
Oczywiście.
Jedynie moi ludzie ratują mnie
przed całkowitym zamknięciem kopalni.
Napije się pan?
Nie pozwolę, żeby narażali życie
przez bandę upartych kobiet.
Które próbują ocalić domy.
Panie posterunkowy, wie pan, że policjant
nie może zajmować stanowiska w sporze o własność.
Wiem o tym.
I że jeśli eksmisje będą konieczne, pan je wyegzekwuje?
Byłem więcej niż szczodry dla wdów.
Pozwoliłem im mieszkać w domach firmy bez czynszu od dnia katastrofy,
podczas gdy według umowy mogłem wcześniej je wyeksmitować.
Na pewno zrobił pan wszystko, żeby o nie zadbać.
Zrobiłem.
I zrobił pan wszystko, żeby chronić ich mężów.
Zapewne nie oszczędza pan,
kiedy chodzi o bezpieczeństwo pracowników.
Panie Gowen.
- Dzień dobry, Ned. - Dzień dobry.
Wpadłem zapytać, czy jest dla mnie telegram.
Niestety nie.
Dam znać, jeśli przyjdzie coś z pana dowództwa.
Ale przyszła dla pana paczka.
Ciężka.
- Książka? - Może.
- Lekka lektura? - Coś takiego.
Dziękuję.
Wiem, że jesteście między młotem a kowadłem,
ale zrezygnujcie. Nie warto.
Zamknij się, Max.
Robią tylko to, co my byśmy zrobili na ich miejscu.
Pomogę ci umyć ręce, mamo!
Przepraszam, skarbie. Mama ma obolałe ręce.
Mamo.
Trochę maści i będzie dobrze.
Miriam? Cynthio?
Weźcie garnek do środka.
Za chwilę przyjdę.
Dziękuję, że o nas pomyślałyście.
Pytałam mojego Timothy'ego, co on na to, gdybym poszła wam pomóc w kopalni,
ale mi zabronił. Powiedział, że to zbyt niebezpieczne.
Pozostałe żony usłyszały to samo od mężów.
Przyniesienie jedzenia wydaje się błahe,
ale nie wiemy, jak pomóc.
Słusznie robicie,
nie ryzykując przez wzgląd na własne dzieci.
Przyjmiemy tyle jedzenia i modlitwy, ile się da.
Zrobiłam kolację.
Znalazłam przepis na gulasz i biszkopty
To miłe, Elizabeth,
ale zasnęłabym przy talerzu.
Chciałabym jakoś pomóc.
Dać coś od siebie.
Robisz to, zajmując się dziećmi.
Mam nadzieję.
Poza tym dzieci potrzebują teraz nauczycielki bardziej niż kiedykolwiek.
Więc nie mówmy o tym więcej.
Jesteś wszędzie, prawda?
Muszę mieć oko na wszystko.
Nie możesz zrobić więcej
niż tylko siedzieć zadowolony na koniu?
Według przepisów nie mogę brać niczyjej strony.
Do czasu, kiedy będziesz musiał ich wyeksmitować?
Jeśli to będzie konieczne.
Nie dlatego, że sprawi mi to przyjemność, ale przez wzgląd na prawo.
To nie będzie konieczne.
Skąd ta pewność?
Te kobiety podjęły się niemożliwego.
Bo są kobietami?
Powiedziała kobieta, która potrzebowała pomocy przy wniesieniu skrzyń.
Uważasz mnie za słabą.
Mówię tylko,
że jeśli kiedyś przydałby się wielkomiejski umysł,
żeby znaleźć rozwiązanie, to właśnie teraz.
Próbowałam dziś zrobić gulasz i nic mi z tego nie wyszło.
A biszkopty...
Ale moje problemy to nic w porównaniu z problemami tych rodzin.
Muszą zapłacić wysoką cenę, żeby Coal Valley pozostało ich domem.
Te dzielne matki idą do tego ciemnego miejsca
walczyć o dzieci,
a policjant siedzi bezczynnie na koniu.
Wielkomiejski umysł...
Mam znaleźć wyjście?
Właściwie...
Trochę za późno na naukę, co?
Nigdy nie jest za późno.
Zamknięte, panno Thatcher.
Nie przyszłam się napić, panie Trevoy.
BEZBPIECZEŃSTWO I ODPOWIEDZIALNOŚĆ FIRMY
Co to było?
Mój Noah nazywał to „duchem na strychu”.
W porządku.
Hej ty, ptaszyno.
Ćwierkaj.
Zaćwierkaj dla mnie.
Gaz. Gaz!
Uciekajcie! Szybko!
Uciekajcie stąd!
Pospieszcie się! Biegiem!
Co się stało?
Pomocy.
Wszystkie całe? Wszystkie wyszły?
Trzeba szyć, Florence. Przykro mi.
Pani Dort.
Sprawdziła pani ptaka, zanim zaczęła pani
wypędzać nas z kopalni?
Przysięgam, siedział tylko i się na mnie gapił.
Myślałam, że zdechł. Nawet nie pisnął.
Teraz piszczy.
Co zrobimy? Szkoła już się zaczęła.
Ślini się jak koń.
Dlatego kartka przylepiła się jej do głowy.
Panno Thatcher?
Niech dzieci pomogą ci szukać
Cześć, Rachel.
O mój Boże! Która godzina?
Kochane dzieci, ja...
Ja...
Próbowałam, ale... Nieważne.
- Było późno, musiałam... - Z pewnością.
O mój...
Jaki jest nasz pierwszy przedmiot?
- Matematyka? - Tak.
„Niech dzieci pomogą ci szukać”.
Chcę, żebyście wzięli podręcznik
albo encyklopedię z półki i przynieśli do stołu.
Po co, panno Thatcher?
Spróbujemy znaleźć sposób, żeby pomóc waszym mamom.
- Dzięki książkom? - Tak! Książki to potężna broń.
Będziemy szukać słów.
Chcę, żebyście przejrzeli książkę strona po stronie,
szukając tych słów:
„dom”, „budynek”
lub „własność”.
To nudne.
Przymknij się, James. Dzięki temu nie ma matmy.
Tak, James. Nikt teraz nie dba o matematykę.
Dom Budynek Własność
- Jeszcze kawy? - Proszę.
Zostawi pan?
Dziękuję.
ALMANACH STARYCH FARMERÓW
„Jeżeli najemca płaci za remonty, w tym zmianę dachu czy malowanie...”
Dziękuję Stary Farmerze, kimkolwiek jesteś.
Dzień dobry, panno Thatcher.
Jeśli przyszła pani po ołówki i papier, mam je na zaległym zamówieniu.
Nie, panie Yost. Przyszłam po farbę i pędzle.
Oczywiście. Co to, szkolny projekt?
Można tak powiedzieć.
- Jakiego koloru pani potrzebuje? - Każdego, jaki pan ma.
- Słucham? - Chcę całą farbę,
jaką pan ma na zapleczu
oraz wszystkie pędzle i akcesoria do malowania.
Na pewno? To będzie sporo kosztowało.
Jak pan widzi, mam sporo.
Chyba chce pani pomalować całe miasto.
Niezupełnie.
Proszę dostarczyć to jutro rano o ósmej do szeregowców.
Oczywiście.
Może pójdzie pani za mną i zobaczymy, ile to będzie panią kosztować.
- Dobrze. - Tędy.
Lekarz zakładowy powiedział, że Suzanne Lowry przecięła mięsień w nodze
tym kilofem.
Może utykać przez jakiś czas.
Kate Frazier złamała rękę,
Nancy Sanders ma wstrząśnienie mózgu i paskudne rozcięcie na głowie.
Siedem z nas nie może już pracować.
Powinnam była być bardziej wdzięczna za Paula.
Był dobrym żywicielem rodziny.
Mógł być pierwszorzędnym górnikiem,
ale założę się, że nie dałby rady zmienić pieluchy.
Nie, myślę, że nie.
Czapki z głów za wasz upór.
Macie odwagę. Naprawdę.
Najpierw myślałem, że zwariowałyście,
teraz liczę, że pan Gowen was popamięta.
Dzięki. To dla nas dużo znaczy.
Witajcie.
Dzień dobry.
Elizabeth, co tu robisz?
Na pierwszym spotkaniu kazałyście mi myśleć o eksmisji,
więc myślałam. Ja i dzieci.
Zamieniamy się w słuch.
Co myślicie o pomalowaniu domów?
Panie, czekając na pana Yosta,
możemy się podzielić na grupy, żeby przechodzić od domu do domu.
Co tu robi pan Gowen?
Dzień dobry paniom.
Panno Thatcher, przywiozłem zamówioną farbę.
Chwileczkę, to nie wszystko. Wykupiłam całą farbę.
Pan Yost zapomniał, że większość towaru już była zamówiona.
- Przez kogo? - Przeze mnie. Firma jej potrzebuje.
- Do czego? - Prac konserwacyjnych.
Wkrótce ponownie otworzymy kopalnię. Budynki trzeba odświeżyć.
Pani pieniądze, panno Thatcher.
Powinienem powiedzieć, że akt, do którego próbowała się pani odwołać,
jest znany firmie.
Już go odpieraliśmy. Mimo to...
Gratuluję pomysłowości.
To byłby znakomity sposób na zatrzymanie eksmisji.
Panie,
podziwiam wasz hart ducha. Rodziny są z was dumne.
Niestety, nie mogę zmienić warunków umowy.
Ten szyb musi być oczyszczony, żebyście zostały w domach.
Termin się nie zmienił.
Spurlock?
Teraz się spóźnimy na zmianę.
Mój Boże.
- Mój... - Nie!
- Co się stało? - Belki nie wytrzymały.
Cała praca.
- Ty to zrobiłeś. - Co? Nie!
Gowen kazał ci nas sabotować! To sprawka firmy.
Uniemożliwiają nam zatrzymanie domów!
- Florence! Przestań, proszę! - Są przeciw nam! Wszyscy!
Florence.
Nie mogę już dłużej.
Zaczniemy od początku. Damy radę i ocalimy domy.
Jak? Straciłyśmy tydzień. Zaczynamy od zera.
Musimy wierzyć i trzymać się razem.
Tak.
Pan Gowen miał rację. To żart.
Kobiety nie pracują w kopalniach.
- Florence... - Nie powinnyśmy zaczynać.
Moja mała Rosaleen dość wycierpiała przez stratę ojca.
Powinnam pogodzić się z losem i nie marnować reszty czasu.
Och, Linny...
Panie,
błagam,
wróćcie do domu i wykorzystajcie resztę czasu na pożegnanie.
Teraz czytanie, panno Thatcher.
Panno Thatcher?
- Słucham? - Czas na czytanie.
Przepraszam was. Macie rację.
- Wszystko dobrze, panno Thatcher? -Tak, Rachel. Dziękuję.
Kiedy mama wróciła wczoraj z kopalni,
powiedziała, że musimy wyjechać.
Chcę to pani dać.
Oby pokochała pani to miejsce, tak jak ja.
Zbierzcie swoje rzeczy.
Szkoła jest zamknięta do odwołania.
To nie jest najlepszy pomysł.
Nie mam wyboru.
- Mój plan zawiódł. - Wiem.
Mieszkam tu.
To moja społeczność,
a dzieci, które uczę, są przerażone utratą domu.
- Muszę coś zrobić. - Elizabeth, to niebezpieczne.
- Bo jestem kobietą? - Nie.
W tej chwili kopalnia jest pełna kobiet.
Wiem i chciałbym je powstrzymać.
Zgodnie z prawem - nie mogę.
Mnie też nie powstrzymasz.
Mój syn, Bradley, powiedział, że szkoła została zamknięta.
- To prawda? - Tak. Chcę pomóc w kopalni.
Płacimy pani za uczenie,
- a nie wydobywanie węgla. - Wiem, ale...
Musi pani wrócić do szkoły i robić to, co do pani należy.
Przykro mi, że tak pani uważa, pani Ramsey,
ale pan Gowen dał im czas do jutra...
Nie powinna pani iść do kopalni...
Panie, jeśli chce przedłożyć społeczność
nad własne zdrowie, to jest to godne uznania.
Mimo ryzyka niektóre panie trzymają się razem,
by ocalić domy.
Myślę, że inne matki to zrozumieją,
skoro mężowie większości codziennie pracują w kopalni.
Na szczęście nie wszyscy muszą to robić.
Wolałbym, żebyś tego nie robiła, ale cię rozumiem.
Bądź ostrożna.
Dziękuję.
Elizabeth? Co na Boga?
Wiem, że jestem ostatnią osobą, której byś się spodziewała.
Chyba chciałaś powiedzieć,
że ty się po sobie tego nie spodziewałaś.
Może i tak, ale tu jestem.
- Podaj klin i młotek. - Mam.
Florence, wróciłaś.
Skoro mała księżniczka może dać z siebie wszystko, to my też.
Jak to „my”?
O Boże.
Ktoś nie będzie zadowolony.
Nie wiem, jak to powiedzieć,
ale wszystkie idą do kopalni.
- Masz na myśli wszystkie wdowy? - Nie, wszystkie kobiety.
Jak to „wszystkie kobiety”?
Wszystkie kobiety.
Całe miasto i planują pracować dzień i noc.
Kiedy ojciec żegnał mnie przed podróżą na zachód,
mówił, że ufa, iż znajdę to, do czego jestem stworzona,
i oddam temu całe serce.
Myślałam, że wiem, co to.
Jako nauczycielka będę kształtować młode umysły
i będę inspiracją dla ich rodziców.
Próbując oddać temu serce,
nauczyłam się, że to coś więcej niż to, co w książce.
Czasem trzeba zrobić coś wbrew własnej naturze,
żeby wniknąć głęboko w ciemne zakamarki życia.
Trzeba być gotowym wszystko stracić,
żeby uzyskać to, do czego Bóg nas stworzył.
UMOWA O DZIAŁKĘ
Bo wszystko, co wartościowe, ma swoją cenę,
a w poświęceniu dla zdobycia tego znajdujemy prawdziwy skarb.
Nie podziękowałam ci za to, że zostawiłeś notatkę.
Nie ma za co. Stwierdziłem, że choć tyle mogę zrobić.
Ale musiałeś przyczepić mi go do czoła?
Chrapałaś. Nie chciałem cię budzić.
Ja nie chrapię.
Damy nie chrapią.
Masz rację.
Pisałaś w dzienniku?
Po to jest.
Pisałaś o mnie?
Dziennik to coś prywatnego.
Mam nadzieję, że nie tylko źle.
To ty kazałeś mi napisać, że ojciec zmusił cię,
- żebyś mnie niańczył. - To prawda,
ale może „zmusił” to za mocne słowo.
„Skłonił” jest lepsze?
Nie do końca.
- „Wmanewrował”? - Coraz lepiej.
To był dla mnie cios, że zmieniono mój przydział.
- Ściganie piratów i przemytników whisky. - Tak.
Chciałem to robić.
Jaka szkoda.
Napisy: Katarzyna Puszka