Wszyscy wiemy, jak to jest, gdy wydaje się, że naszym jedynym światłem
jest płomień świecy w sercu kopalni.
Ale wierzę, że tym światłem jest opatrzność,
prowadząca nas przez ciemność w ostatnich miesiącach...
Poganin.
- Słucham? - Spóźniłeś się.
Tylko poganie spóźniają się do kościoła.
Prostaczka.
Ja jestem prostaczką?
Tylko prostaczki szepczą podczas kazania.
...gdyż wspólnymi siłami możemy wydostać się z ciemności.
Dziękuję.
Ładne kazanie.
Cieszę się, że docenia pan uczucia.
Jestem uczuciowy. Myślałem, że pani wie.
Miłego dnia, pani Montgomery.
Dlaczego koncern przysyła szpiegów nawet na szkółkę niedzielną?
Najwyraźniej ludzie w miasteczku sobie nie ufają.
Muszę się dowiedzieć czemu.
Usiłuję coś zrozumieć, wielebny.
Płacę mu za dzielenie się mądrością i przywództwo duchowe
płynące z Pisma Świętego.
Mam rację?
To właśnie robię.
Zauważyłem, że w jego nabożeństwach...
prawie nikt nie uczestniczy.
Dlaczego mam płacić za krowę, skoro nikt nie pije mleka?
Na pewno wrócą, gdy powstanie nowy kościół.
Jak się pan domyśla, niewielu wiernych chce się modlić w saloonie.
Rozumiem, ale Cat Montgomery
jakoś przyciąga tłumy pośród drzew.
Może to jej powinienem płacić.
Stratują cię. Chodź tu.
Dobry piesek.
Cofnijmy się o 2000 lat.
Jesteśmy w starożytnym Rzymie.
Skąd było wiadomo, że pora kończyć pracę?
Rosaleen?
Dzięki gwizdkom parowym?
Dobry pomysł, ale wtedy ich jeszcze nie znano.
Jak ludzie mierzyli czas przed wynalezieniem maszyn?
- Dzięki słońcu? - Tak, używali zegarów słonecznych.
Oto rzymski zegar słoneczny.
Oraz łacińskie wyrażenie: „Ut hora fugit vita”.
Czy „hora” brzmi znajomo?
Oznacza „godzinę”.
„Ut hora fugit vita”.
Czyli: „Życie pędzi niczym czas”.
Nasze życie składa się z godzin.
Zastanówcie się, jaka jest najważniejsza godzina waszego dnia,
i opiszcie ją.
Jeśli nie potrafisz zapisać wszystkich liter czy słów, narysuj obrazek.
Dobrze?
- Dzień dobry. - Wielebny.
- Proszę wejść. - Mam nadzieję, że lubi pani makowiec.
Ulubione ciasto Gabe'a, ja też za nim przepadam.
Takie instrumenty są tu rzadkością.
Sama go przywiozłam.
Mąż uwielbiał, gdy grałam stare melodie.
Zapominał o pracy.
- Chciałbym usłyszeć, jak pani gra. - Ale to...
- Stare piosenki. - Takie są najlepsze.
Potrafi pani ukoić.
Zazdroszczę pani.
Ja taki nie jestem.
Po katastrofie górnicy się ode mnie odsunęli.
Rodziny potrzebują kogoś, kto je pocieszy
i zrozumie.
- To cenią w pani kazaniach. - Nie wygłaszam kazań.
Przemawia pani do wiernych w każdy niedzielny poranek.
To brzmi jak kazanie.
Prowadzę szkółkę niedzielną.
Cieszę się, że głosi pani Słowo Boże,
ale to moi wierni.
Po wybuchu...
zaczęłam opowiadać dzieciom historie, które miały dodać im otuchy.
Później dołączyli ich rodzice.
Może potrzebowali świeżego powietrza, a może podobało im się to, co mówię.
Jeśli wielebny nie spełnia ich potrzeb, udają się do kogoś, kto to robi.
A jeśli potrafię dać im pociechę, nie zaprzestanę tego.
Rozumiem.
Dziękuję za grę.
Pobawimy się, Rosaleen?
Ponieważ pani Stanton wyjechała, by zająć się kuzynką,
mama Rosaleen zaprosiła mnie na kolację.
Rosaleen na pewno chętnie pobawi się innym razem.
- Pa. - Pa!
Anna jest miła, czyż nie?
Nie mogę się doczekać. Wiesz, co będzie na kolację?
Czeka nas niespodzianka. Lubię je.
Jestem głodna, a ty?
Pospieszmy się.
Rosaleen otrzymała imię po babci.
Prawda, kochanie?
Jej dziadek także pracował w kopalni,
więc węgiel mamy we krwi.
Przykro mi, ale nie mam nic więcej.
Kolacja była wyśmienita.
Starałyśmy się.
Prawda, Rosaleen?
Możesz odejść od stołu.
Była pogodnym dzieckiem,
zanim doszło do katastrofy.
Nie wie pani tego, ale była pełna radości.
Tryskała energią i radością.
Jestem pewna, że wciąż je w sobie ma.
Bardzo kochała swego ojca, Patricka.
Codziennie zanosiła mu drugie śniadanie.
We dwójkę...
Patrick taki duży i mała Rosaleen...
Siedzieli przed wejściem do kopalni i śmiali się.
Od tamtego dnia się nie odzywa.
Uczy pani.
Może pani jej pomóc, prawda?
Zna pani jakiś sposób, by do niej dotrzeć.
Co mam robić?
Znajdziemy rozwiązanie.
Molly...
Po drodze widziałyśmy mężczyznę.
W czarnym powozie.
Podupadający powóz i człowiek.
Spojrzał na Rosaleen, co ją wystraszyło.
To Wendell Backus.
Wszyscy się go boją.
Niektórzy górnicy piją,
ale on przesiaduje w saloonie.
Od katastrofy jest jeszcze gorzej.
Powiesz pani Thatcher dobranoc?
W takim razie się przytul.
Zmykaj do łóżka.
Proszę pomóc mojej małej.
Kogo my tu mamy.
Jeśli masz tu mieszkać, potrzebujesz imienia.
Niech będzie Rip, tak jak Rip van Winkle.
Przepraszam.
Czy mogę panu zająć chwilę?
Oczywiście.
Ucieszyłem się, gdy zobaczyłem ten kapelusz.
Mam nadzieję, że nie rozczarowała pana osoba kryjąca się pod nim.
Oby nie.
Jako stróż prawa
powinien pan się przyjrzeć pewnej nierozwiązanej sprawie.
Podpaleniu.
Sześć tygodni temu ktoś spalił mój kościół.
To poważne oskarżenie.
Skąd podejrzenie, że to podpalenie, a nie wypadek?
To nie mógł być przypadek.
Tej nocy odbywało się czuwanie za 43 zmarłych górników.
Rozumiem pana wątpliwości,
ale jaki był motyw?
Moja sytuacja w Coal Valley zawsze była trudna.
Dbałem o potrzeby duchowe mieszkańców...
ale coś się zmieniło.
Po wybuchu w kopalni.
Zamiast duchownego,
zaczęli we mnie widzieć człowieka koncernu.
Płaci mi Pacific Northwest Mining.
Ludzie mogą nie chcieć modlić się w miejscu opłacanym przez kopalnię.
- Ale dlaczego mieliby spalić kościół? - Byli smutni i źli.
Zemścili się na firmie... i Bogu.
Ich złość jest nieuzasadniona,
a Cat Montgomery podsyca ją swymi kazaniami.
Myśli wielebny, że ma ona związek z podpaleniem?
Nikogo nie oskarżam, ale faktem jest, że kościół spłonął.
Śledczy nie zdołali ustalić, jak doszło do pożaru,
a pani Montgomery cieszy się od tego czasu
większym zainteresowaniem.
Proszę, by zbadał pan tę sprawę.
To pana obowiązek.
Przyjrzę się zgliszczom.
Dziękuję.
Byłbym wdzięczny, gdyby pan sprawdził, co wie pani Montgomery.
Nie jestem mściwy, ale każdy zasługuje na sprawiedliwość...
nawet kaznodzieja.
Dzień dobry.
Czy wie pan może, co to za puszka?
Nie jestem pewny.
Proszę zgadywać.
To olej z wieloryba.
- Naprawdę? - Tak sądzę.
Sprzedaje go pan?
Może pan tego nie wie,
ale nie stosuje się go już od kilkudziesięciu lat.
Ma pan podejrzenia, kto może go wciąż używać?
Może ktoś, kto przygotowuje cuchnące mydła...
albo Eskimos?
Ale raczej ich tu nie widuję.
Ja także.
Dziękuję za pomoc.
Lubisz czerwony?
Narysujesz najważniejszą godzinę dnia?
Pomogę ci, jeśli chcesz.
Wyglądasz na zmęczoną. Jadłaś drugie śniadanie?
Jest bardzo ważne.
Daje ci energię do pracy.
Nie powinnaś z niego rezygnować. Dodaje ci sił.
O co chodzi?
Nie szkodzi, jeśli nie znajdujesz słów.
Możesz narysować, jak się czujesz.
Rosaleen?
Rosaleen, pora wracać do domu.
Odprowadzę cię.
Nie przerywaj, Emily.
Dzień dobry.
W czym mogę pomóc?
Chciałem o coś zapytać, ale mogę wrócić w bardziej dogodnej chwili.
Przy trójce dzieci żadna chwila nie jest dogodna.
Zapraszam, o ile nie przeszkadza panu, że będę szykować obiad.
- Gabe. - Skądże.
Oddaj to bratu.
- Uprzątniesz stół, Miles? - Dobrze.
Potem go nakryj.
Przywitaj się z panem posterunkowym.
Gabe.
Trzymaj kciuk w równej linii.
Właśnie tak.
Widelce.
O co chciał mnie pan zapytać?
Czy mogłaby mi pani pożyczyć wiaderko na węgiel?
Więzienie, które przejąłem,
- zostało całkiem ograbione. - Proszę wziąć tamto.
- Mamy zapasowe w szopie. - Dziękuję.
Widelce?
On szykuje talerze.
Emily, chodź. Kolacja gotowa.
Pożegnaj się z panem posterunkowym.
Właśnie tak.
Gotowa? Przysuwam.
Jack!
Zaczekaj chwilę!
Jedna z moich uczennic, Rosaleen Sullivan, nie mówi.
Nie odzywa się ani słowem.
Ćwiczyłam z nią. Prawie się przełamała,
- ale zobaczyła Wendella Backusa... - Powoli.
Wy miastowi strasznie szybko gadacie.
Jestem zwykłym wiejskim chłopcem, nie rozumiem.
Martwię się o jedną z uczennic.
Rosaleen Sullivan, która nie mówi.
Dlaczego sądzisz, że pan Backus ma z tym związek?
Gdy go zobaczyła, gapił się na nią, a ona zamarła.
Teraz było tak samo. Zauważyła go...
i znów skryła się w swojej skorupie.
Coś tu jest nie tak. Wiem to.
Wendell to pijak,
tak jak inni górnicy.
Chodzi o coś więcej.
Praca w kopalni niejednego by złamała.
Przykry widok. Ale to nie oznacza, że jest zły.
Coś jest z nim nie tak i ma to związek z tym, że Rosaleen nie mówi.
Ile ma lat?
Osiem.
Porozmawiam z nim.
Cześć.
Dobrze, że masz dziś drugie śniadanie.
Gdy byłam dzieckiem, graliśmy hacelami.
Moja ulubiona to Koń w stajni.
Nauczyć cię, jak się w nią gra?
Dobrze.
Zaczynasz...
Zaraz wrócę. Nie zapomnij zjeść śniadania.
Chłopcy! Przestańcie!
Natychmiast przestańcie! Wystarczy!
- Co się stało? - Ukradł mi drobne.
Nieprawda! Leżały na ziemi.
- Pierwszy je zobaczyłem! - Kłamiesz!
To nie ma znaczenia, żadnych bójek. Tak nie rozwiązuje się sporów.
To moje pieniądze!
- Ja pierwszy je zobaczyłem. - Wcale nie!
- Leżały na ziemi! - Rzućcie monetą.
Orzeł.
O mój Boże!
Rosaleen!
OK...
Spróbujemy jeszcze raz. Gotowy?
Aport!
Przepraszam, wielebny.
Widział pastor tak leniwego psa?
Nie, mam nadzieję, że to nie jest zaraźliwe.
Słucham?
Mam na myśli wolne tempo pana śledztwa w sprawie pożaru.
Ja jestem z niego zadowolony.
Odkrył pan coś interesującego?
Nie mogę rozmawiać o toczącym się śledztwie.
Jack! Rosaleen zniknęła.
Dzieci były na zewnątrz.
Zobaczyłam powóz Wendella, a Rosaleen zniknęła.
- Kiedy to się stało? - Przed chwilą.
- Mówiłam ci o Wendellu. - Jeszcze nic nie wiemy.
- Może wróciła do szkoły? - Nie ma jej tam.
Może poszła do domu.
Nie wyciągasz pochopnych wniosków?
- Myślę, że on ją porwał. - Znam Wendella Backusa.
Od czasu wybuchu coś go trapi. Spieszcie się.
- W którą stronę pojechał? - Za miasto.
- Chyba na zachód. - Wracaj do szkoły.
Ona może tam przyjść. Ja namierzę Wendella. Idź!
Czy mogę jakoś pomóc?
Proszę popytać w domach przy głównej ulicy. Może ktoś coś widział.
Wendellu Backusie!
Czego pan chce?
Co pan robi?
Szukam zaginionego dziecka.
O co chodzi?
- Rosaleen! - To mój dom!
Z drogi.
Co tu się dzieje?
Musi pan wytrzeźwieć. Natychmiast.
Wpada pan tu, a ja nic nie zrobiłem.
Chodzi o dziewczynkę...
Rosaleen Sullivan. Zna ją pan?
Zniknęła dziś ze szkoły.
- Wie pan coś o tym? - Oczywiście, że nie.
- Nie ma pan prawa mnie oskarżać. - Proszę mówić, co pan wie.
Nic nie wiem.
Jeśli pan kłamie...
To co mi pan zrobi? Co jest gorsze od mojego obecnego życia?
Jeśli dowiem się, że ma pan coś wspólnego z zaginięciem tej dziewczynki,
dopilnuję, by resztę swego nędznego życia spędził pan
w zimnej celi więzienia Medicine Hat.
Nic nie zrobiłem, przysięgam.
Pana oczy mówią zupełnie co innego.
Mówią, że...
to stało się jakiś czas temu...
Czasem alkohol bierze nade mną górę.
Wypiłem wtedy za dużo i zobaczyłem ją.
Zapytałem o dzień tygodnia.
Nie odpowiedziała. Zlekceważyła mnie.
Jestem górnikiem. Należy mi się szacunek.
Zasłużyłem na niego!
- I co jej pan zrobił? - Nic takiego.
Podniosłem na nią rękę.
Cofnęła się i zobaczyłem, że jest przerażona.
Przysięgam, że jej nie uderzyłem.
Wiem, że zasiałem w niej strach przed Bogiem.
Raczej strach przed niedoskonałym człowiekiem.
Nie Bogiem.
Powinienem być martwy.
Powinienem był zginąć z pozostałymi w kopalni.
Byłem chory tego dnia,
więc zastąpił mnie mój przyjaciel.
Czuję, jakbym osobiście go zabił.
I od tamtej pory robi pan wszystko, by umrzeć.
- Zapić się na śmierć? - Zgadza się.
Może nie bez powodu pan przeżył.
Nie jest za późno, by zrobić coś dobrego.
Czy Rosaleen ma ulubione miejsce, do którego mogła pójść?
To mądra dziewczynka.
Jestem pewna, że jutro zajmie swoje miejsce.
Otwórzcie książki na siódmym rozdziale i zacznijcie czytać.
Znalazłem Wendella. Nie było jej tam. On nie wie, gdzie ona może być.
Wstąpiłem do jej domu. Nie pojawiła się tam.
Molly i reszta matek jej szukają.
Biedna Molly.
Tutejsze dzieci potrafią się o siebie zatroszczyć,
ale z twoich słów wynika...
- Wszyscy musimy jej poszukać. - Masz rację.
Rosaleen!
Nic.
- Rosaleen! - Rosaleen!
Gdzie jesteś?
Chciałbym pomóc.
Dobrze, że pan dołączył.
Rosaleen!
- Znaleźliście coś na południu? - Nic.
Odpocznij. Będziesz potrzebować sił rano.
Jak mam odpoczywać?
Nie zaznam spokoju, póki ona tam jest.
Może mieć kłopoty.
Nie spocznę, dopóki jej nie znajdę.
Rosaleen, kochanie!
Szukamy dalej.
Część z was pójdzie z Molly, a reszta...
- sprawdzi wschodnią część. - Dobrze.
Pójdę do szkoły.
Może tam się udała.
Rosaleen?
O Boże.
Rosaleen?
Mój Boże. Nic ci nie jest.
Już dobrze, jestem tu. Nic ci nie będzie.
Kochanie...
Tak się cieszę, że cię znalazłam.
Całe miasto cię szuka, wiesz o tym?
Już jesteś bezpieczna.
Znalazłam twój rysunek
i chyba wiem, dlaczego tu przyszłaś.
Chciałaś przynieść tacie drugie śniadanie?
Ja...
Nie przyniosłam mu śniadania.
Tego dnia Anna chciała się ze mną pobawić.
Ja też tego chciałam i nie przyniosłam mu śniadania.
Wtedy był wybuch.
Kochanie, spójrz na mnie.
To nie twoja wina, że twój tata zginął w kopalni.
Co powie mama, gdy dowie się, że nie przyniosłam mu drugiego śniadania?
Powie ci, że cię kocha...
nad życie.
W porządku,
pora wracać do domu.
Mamusiu!
- Rosaleen... - Mamusiu.
Znaleźli ją!
Wszyscy ruszyli w kierunku Rosaleen, gdy zobaczyli,
że jest bezpieczna w ramionach mamy.
Pastor, matki, górnicy, a nawet Wendell Backus.
Przepraszam, mamusiu.
Kocham cię.
Tak bardzo cię kocham, malutka.
Światło miłości przywraca utracony głos.
Czy ktoś to przeczyta?
Gabe?
„Sol omnibus lucet”.
Bardzo dobrze.
Sol omnibus lucet.
Rosaleen, zgadniesz, co oznacza „sol”?
Chodzi o słońce?
Tak.
To znaczy „słońce świeci wszystkim”.
To wszystko na dziś. Cieszcie się słońcem.
- Świetna lekcja. - Dziękuję.
Muszę cię przeprosić.
Za co?
Za wyciągnięcie pochopnych wniosków na twój temat po przyjeździe.
Wczoraj ponownie udowodniłaś,
że jestem w... erro.
To po łacinie „błąd”.
- Znasz łacinę? - Odrobinę.
Na przykład bella.
Dobrze je wymówiłem?
Tak, chyba tak.
Jest też pergisci.
Tego chyba nie znam.
Dlaczego szepczesz?
To znaczy...
„obudź się”.
Zanieś to Nedowi.
Bogu dzięki, że znaleźli tę dziewczynkę.
To prawdziwy cud.
Robi pastor postępy.
Pan Spurlock mówi, że posterunkowy bada sprawę podpalenia kościoła.
Tak.
Oby szybko aresztował winnego i rozwiązał sprawę.
Wiem, że chce wielebny, bym zbudował nowy kościół.
- Skoro o tym mowa... - Gdy sprawca zostanie ujęty,
czy to Cat Montgomery, czy ktoś inny,
poczuję się bardziej natchniony do budowy nowej świątyni.
Nie chcę tego.
Gromadzenie się, by wielbić Pana
i sławić Jego imię, nie wymaga budynku.
Pastor mnie tym zamęczał.
Jeśli chce pastor dalej nauczać w saloonie,
nie mam nic przeciwko, o ile wszyscy ruszą naprzód
i zapomną...
o tym niefortunnym wypadku.
Oskarżyłem nieszczęsną wdowę o spalenie kościoła i zabranie parafian.
Wygląda na to, że dokładnie tak było.
Nie mam pojęcia, czy Cat Montgomery podpaliła kościół.
Ale nawet jeśli tak, nie mnie ją oceniać.
Szukałem sprawiedliwości, jakby kościół należał do mnie,
był moją własnością.
Ale nie było tak.
Kościół należy do wszystkich ludzi, a ja...
mam być ich skromnym sługą.
O ile będzie pastor dalej wykonywał pracę, za którą płacę.
„Byłem ślepy, a teraz widzę”.
Ewangelia według św. Jana 9:1-11.
Przykro mi, ale nie znam się na Biblii.
Już dla pana nie pracuję, panie Gowen.
Rezygnuję z pracy dla firmy.
Mam nadzieję, że mieszkańcy wybaczą mi moje słabości
i pozwolą wrócić do mojego powołania, jakim jest nauczanie.
Jak zrobi to pastor bez kościoła?
Jak zatrzyma pastor trzódkę
bez wsparcia finansowego i miejsca do nauczania?
Gdzie Bóg prowadzi, tam zsyła łaski.
Mama jest w domu?
Z tyłu, w ogrodzie.
Dziękuję.
Mógłbyś go popilnować przez chwilę?
Oczywiście.
- Idzie ci coraz lepiej. - Dziękuję.
Dzień dobry.
Przyszedłem oddać wiaderko.
Dorobiłem się swojego, ale dziękuję za pomoc.
Nie ma za co. Może je pan położyć w szopie.
Oczywiście.
OLEJ Z WIELORYBA
Napisy: Agnieszka Komorowska