W poprzednich odcinkach:
Dlaczego koncern przysyła szpiegów nawet na szkółkę niedzielną?
Najwyraźniej ludzie sobie nie ufają.
Cat Montgomery jakoś przyciąga tłumy pośród drzew.
Może to jej powinienem płacić.
Jeśli pastor nie spełnia ich potrzeb, udają się do kogoś, kto to robi.
Sześć tygodni temu ktoś spalił mój kościół.
Czy wie pan może, co to za puszka?
To olej z wieloryba.
OLEJ Z WIELORYBA
Widzę, że znalazł pan mój zapas oleju z wieloryba.
Owszem.
To ciekawe, dziś rzadko się go używa.
Właściwie wcale.
Zamawiają go specjalnie dla mnie.
- Do świec? - Tak.
To dorywcza praca, którą podjęłam po stracie męża.
Wciąż mam trójkę dzieci do wykarmienia. Renta na długo nie wystarczyła.
Samotna opieka nad trójką dzieci musi być nie lada wyzwaniem.
Bywa stresująca.
Może też frustrować.
Chyba nie rozumiem.
Pamięta pani czuwanie sprzed sześciu tygodni?
Oczywiście, za dusze tych, którzy zginęli w wybuchu.
Ale pani nie wzięła w nim udziału.
Wolałam opłakiwać męża w samotności. Wszyscy, którzy mnie znają, wiedzą to.
Niektórzy zauważyli, że tej samej nocy spłonął kościół.
Może pan przekazać pastorowi, że ja nie podpaliłam kościoła.
Może pani wyjaśnić, jak taka sama puszka oleju z wieloryba
znalazła się w zgliszczach budynku?
Do spalenia kościoła użyto oleju z wieloryba?
Na to wygląda.
Oskarża mnie pan o podpalenie?
Skąd.
Zadaję jedynie pytania.
- Czy mogę zatrzymać puszkę? - Proszę bardzo.
Jack!
Halo?
Jako nauczycielka codziennie uczę się nowych rzeczy.
Dzieci są moimi uczniami i nauczycielami.
Uczą mnie, których kluczy użyć, by otworzyć ich umysły,
a ich entuzjazm mnie prowadzi.
Każde z nich jest wyjątkowe.
Uczę się rozpoznawać, kto potrzebuje mobilizacji i szybszego tempa,
a kto wymaga cierpliwości i wolniejszego tempa.
Dzień dobry.
- Dzień dobry. - Dzień dobry, panno Thatcher.
Mama pytała, czy mogłaby pani przyjść po szkole.
- Mówiła, że to bardzo ważne. - Oczywiście, powiedz, że przyjdę.
Kieszonko, opróżnij kieszenie i pokaż, co w nich masz.
- Nie nazywam się Kieszonka. - Ależ tak.
Sam je opróżnisz albo ja to zrobię.
Tylko tyle?
Wszystko w porządku, Albercie?
- Pomagałem mu zebrać rzeczy. - Miło z twojej strony.
Skoro jesteś tak chętny do pomocy,
zostaniesz po lekcjach i pomożesz mi sprzątnąć salę.
Tylko się wygłupialiśmy, prawda, Kieszonko? To znaczy, Albercie.
Dobrze wiem, co robiłeś,
dlatego dopilnuję, byś dobrze się bawił, sprzątając.
Masz oko do skarbów.
Jeśli koledzy będą ci dokuczać, przyjdziesz do mnie?
- Dobrze. - Świetnie.
Jak Jack Thornton mógł uwierzyć w takie bzdury?
- Nic ci nie mówił? - Nie.
Teraz rozumiem, dlaczego wczoraj był tak niegrzeczny.
Przyznaję, że po wybuchu w kopalni
byłam na tyle wściekła na Boga, by chcieć podpalić kościół, ale...
przysięgam, że tego nie zrobiłam.
Dlaczego podejrzewa akurat ciebie?
Najwyraźniej znalazł puszkę mojego oleju z wieloryba
- w zgliszczach kościoła. - Olej z wieloryba? To niedorzeczne.
Gdy byłam mała, ojciec używał go na statkach.
Tylko się dymi i strasznie śmierdzi.
Możliwe, ale posterunkowy sądzi, że użyto go do podpalenia kościoła.
Z tego, co wiem, tylko ja go używam.
Każdy, kto uważa cię za podpalaczkę, musi mieć coś nie tak z głową,
nawet posterunkowy Thornton.
Mam przeczucie,
że stanie się coś złego.
- Co tu robisz? - Nie mogę spać.
Dlaczego?
- Kto to podpalacz? - Ktoś, kto podkłada ogień.
Dlaczego o to pytasz?
Słyszałam, jak mama rozmawiała z panną Thatcher.
Mówiła, że pan posterunkowy uważa, że to ona podpaliła kościół
przy użyciu śmierdzącego oleju.
Boję się. Co jeśli zabiorą mamę?
- Posterunkowy. - Witam, panie Gowen.
Zna pan szefa mojej ochrony, pana Spurlocka.
- Spotkaliśmy się parę razy. - Dziękuję.
Gdybyśmy byli w podobnym wieku, moglibyśmy się spotkać na akademii.
- Był pan policjantem? - Tak daleko nie zaszedłem.
W połowie szkolenia postanowiłem dołączyć do agencji Pinkertona.
Podobno chce pan ponownie zbadać sprawę pożaru kościoła.
Nie do końca. To mógł być wypadek.
Znalazłem nowe informacje, którym muszę się przyjrzeć.
Bada pan próbki ziemi?
Dam znać, gdy się dowiem.
A ja wiem, że kościół sfinansowany
przez Pacific Northwest Mining Company
doszczętnie spłonął miesiąc po katastrofie w kopalni.
- To podejrzane. - Gabe?
Sądzi pan, że to mama spaliła kościół?
Porozmawiamy o tym później.
Nie! Chcę znać prawdę.
Prawda jest taka, że zadawałem jej pytania.
Na razie tylko tyle.
Przyrzeka pan, że nie jest podejrzana?
Niestety, nie mogę tego zrobić.
Jeśli spróbuje pan nam ją zabrać, będę z panem walczył.
Nie chciałbym być na pana miejscu,
ale skoro podejrzewa pan panią Montgomery,
dlaczego jej pan nie aresztował?
W przeciwieństwie do pana Spurlocka
chcę to dokładniej zbadać,
nim oskarżę wdowę z trójką dzieci.
Liczę, że się rozumiemy.
Jeśli jest winna, chcę by trafiła za kratki
- do czasu rozprawy. - Co miałaby zrobić, uciec?
Jeśli jest winna, czemu nie?
Nie wiem, do czego byłaby zdolna,
ale miasto należy do koncernu
i muszę utrzymać w nim porządek, by cały system nie upadł.
Mieszkańcy nie mogą
czuć się bezkarni.
Co do tego, chyba się zgadzamy?
Owszem.
- Dzień dobry, pastorze. - Pani Montgomery.
Dzięki Bogu, Elizabeth znalazła córeczkę.
Tak.
- Powrót Rosaleen to błogosławieństwo. - Jedna zagadka się rozwiązała.
Użyjcie wyobraźni.
Wyobraźcie sobie, co czuł Simon Fraser
i jego ludzie, będąc z dala od domu całą zimę.
Opowiesz mi o swoim rysunku?
To właśnie zobaczyli odkrywcy, gdy znaleźli się po drugiej stronie góry.
Podoba się pani?
Jest piękny. Tak jak twój głos.
Przepraszam, że przeszkadzam. Muszę ci zająć chwilę.
To ważne.
Pracujcie nad rysunkami. To zajmie tylko chwilę.
Oby miał pan dobry powód, by przerywać mi lekcję.
Przepraszam, ale muszę z tobą porozmawiać. To nie może czekać.
- Teraz masz czas, by ze mną rozmawiać? - Próbowałem pomóc Cat.
Oskarżając ją o podpalenie?
Próbując wyeliminować ją z grona podejrzanych.
Ale to niełatwe.
Wystarczy użyć zdrowego rozsądku.
Skąd wiesz, że to nie był wypadek?
Nie wykluczam tego,
ale mam miażdżące dowody przeciw niej.
Nie sądzisz chyba, że naraziłaby dobro dzieci,
- robiąc coś tak głupiego? - Dlatego potrzebuję twojej pomocy.
Chcę zadać parę pytań jej dzieciom.
- Nie. - Nikt w mieście
nie może ręczyć, gdzie była tej nocy.
Oprócz jej dzieci.
Jeśli będzie z nimi w pokoju, nie zweryfikuję jej wersji.
Nie ma mowy.
Elizabeth...
Ona może mieć poważne kłopoty.
Jeśli chcesz, bym wykluczył ją z grona podejrzanych,
musisz mi pomóc.
- Myślisz, że była zła. - Tak.
- Panno Thatcher, czy mamy kłopoty? - Skądże.
Pan posterunkowy chce tylko zadać wam parę pytań.
Dlaczego nie może zapytać nas równocześnie?
Myślę, że to dla niego taka zabawa.
Nie wydaje się fajna.
Gabe?
Twój brat mówi, że nie wie,
gdzie była wasza mama w noc pożaru.
A ty wiesz?
Powiedziała jedynie, że chce być sama, ale to nie czyni z niej podpalaczki.
Ale wasza trójka poszła na czuwanie
- bez mamy? - Wysłała nas z Abigail Stanton.
I co z tego?
- Czy mama była w domu, gdy wróciliście? - Nie.
Wróciła później, gdy już się położyliśmy.
Abigail została z nami do jej powrotu.
Więcej nie wiem.
Skończyliśmy?
Tak.
Usiądź, Emily.
Próbuję rozwiązać parę zagadek.
- Mogłabyś mi pomóc? - Spróbuję.
Świetnie.
Pamiętasz specjalne nabożeństwo, które odbyło się jakiś czas temu?
Z wieloma świecami i opowieściami o tych, którzy zginęli w kopalni?
Jak mój tatuś?
Tak, dokładnie.
Ale mama z wami nie poszła, prawda?
Wiesz dlaczego?
- Zastanawiam się, gdzie była. - Nie wiem.
Gdy nad ranem wróciła do domu, zapytałam ją o to,
ale była zbyt zmęczona, by o tym mówić.
Masz na myśli, że wróciła późno w nocy?
Nie, słońce już wzeszło, gdy mama położyła się ze mną w łóżku.
Jesteś pewna? Dobrze się zastanów.
Piał też kogut.
Bardzo dziękuję ci za pomoc.
Mogłabyś zaczekać na zewnątrz z braćmi?
Dobrze odpowiedziałam, panno Thatcher?
Prawda zawsze jest dobrą odpowiedzią. Świetnie ci poszło.
Cat coś ukrywa.
Jakie to ma znaczenie, kiedy wróciła?
Najwyraźniej ogromne, skoro skłamała.
- Muszę się dowiedzieć dlaczego. - Jadę z tobą.
Nie sądzę.
Twoja władza kończy się w klasie.
Jeśli zamierzasz przesłuchiwać niewinną kobietę i moją przyjaciółkę,
chcę przy tym być.
Ma pani ostatnią szansę, by powiedzieć mi prawdę.
Synowie mówią, że wróciła pani w nocy,
ale Emily twierdzi, że było to nad ranem.
- Jak było naprawdę? - Nie podpaliłam kościoła.
Mogę wyjaśnić, gdzie wtedy byłam...
Co on tu robi?
Wejdź do środka, Gabe.
Nie, dopóki nie dowiem się, co się tu dzieje.
- Popilnujesz ich? - Oczywiście.
Wracajcie do domu z panną Thatcher.
Pomoże wam w lekcjach.
Wyciągnijcie książki.
- Gabe, ty też. - Nie.
Przepraszam, ale nie mogę teraz o tym rozmawiać.
W takim razie dokończymy rozmowę na komisariacie,
jeśli pani woli.
Aresztuje ją pan?
Spokojnie.
Zabieram ją, by zadać kilka pytań.
- W porządku. - Nie!
Chce ją pan aresztować. Nie może pan! Nienawidzę pana!
Gabrielu, przestań! Posłuchaj mnie!
Nie, mamo. Nic nie zrobiłaś. Nie jedź z nim.
Odpowiem jedynie na kilka pytań.
A ty musisz zachować się jak dorosły.
Być silny.
Dobrze?
Od razu pojadę sprawdzić pani wersję wydarzeń.
Jeśli się potwierdzi, to nie potrwa długo.
Obiecuję.
Nadal mi pan nie wierzy?
Jeden z detektywów przypilnuje pani, gdy mnie nie będzie.
Który?
Czy to ważne?
Liczy się tylko to, bym wróciła do dzieci.
To od Cat.
Do dzieci.
Aresztowałeś niewinną kobietę na oczach jej syna. Dlaczego?
Dałem jej szansę powiedzieć prawdę.
Nie chciała nic mówić, póki nie trafiła do aresztu.
Wyjeżdżam, by sprawdzić jej wersję. To może oczyścić ją z zarzutów.
To dlaczego ją w ogóle aresztowałeś?
Co z domniemaniem niewinności?
Muszę traktować wszystkich jednakowo,
czy to jest Cat Montgomery, czy Henry Gowen.
- Nie zrobiła tego. - Może masz rację,
ale zdziwiłabyś się, co ludzie robią,
gdy cierpią lub są wściekli.
Oby tym razem tak nie było. Muszę sprawdzić jej historię,
a ty uzbrój się w cierpliwość.
Zaufaj mi i pozwól wykonywać moją pracę.
Nie zatrzymuję cię.
- Nie wyglądają dobrze. - A co to?
To bułeczki waszej mamy. Przygotowane według jej przepisu.
Chciałabym, żeby tu była. Jej bułeczki nie są twarde.
Może sos je zmiękczy.
Albo młotek.
Uwaga.
Tak mi przykro.
Nie jestem głodny. Po co w ogóle jeść?
To wszystko na dziś. Możecie iść.
Nie zapomnijcie o pracy domowej.
Albercie.
- Co się stało? - Nic, proszę pani.
Tylko...
Mam coś dla pani.
Dobry Boże.
Nie podoba się pani?
Jest piękny.
I bardzo drogi.
Przykro mi, ale nie mogę go przyjąć.
- Dlaczego? - To zbyt hojny prezent.
Skąd go masz?
Ja...
Powiedz prawdę.
Złapałem go na wędkę, gdy łowiłem w rzece.
Kto mógłby być tak nieostrożny?
Może pan Spurlock.
Dlaczego?
Powiedział, że jeśli go znajdę...
da mi scyzoryk.
Wie, że mówią na mnie „Kieszonka”,
że lubię znajdować i zbierać różne rzeczy.
- Pan Spurlock, detektyw? - Tak.
Pewnie zauważył, jak przyglądam mu się nad rzeką.
Powiedział, że naszyjnik wypadł mu z kieszeni
i zgubił go.
Powinienem był mu go oddać, ale mam już scyzoryk.
A naszyjnik jest piękny.
Tak jak pani.
Doceniam twoją hojność,
naprawdę,
ale jestem pewna, że panu Spurlockowi go brakuje.
Oddam mu go, by go uspokoić.
Tylko...
Wiem, że kiedyś była pani bogata, więc gdy go znalazłem...
pomyślałem, że panią ucieszy.
Zdradzić ci sekret?
Dziewczynom nie zależy, by prezent był drogi,
nawet jeśli były bogate.
Naprawdę?
Zależy nam na prezentach prosto z serca.
- Na przykład takich. - Ja go zrobiłem!
Więc nie potrzebujesz moich rad.
Wiesz, co to prezent prosto z serca.
Pewnego dnia uszczęśliwisz jakąś młodą damę,
tak jak ta figurka mnie uszczęśliwiła.
Precle, piernik, suszona wołowina.
- Chyba wyprawiacie przyjęcie. - Mama jest w areszcie.
Odwiedzimy ją przed kolacją.
Przykro mi, nie wiedziałem.
Posterunkowy Jack uważa, że to mama spaliła kościół, ale to nieprawda.
- Chcemy ją jakoś rozweselić. - Dokładnie.
Poprosimy jeszcze tuzin lukrecji.
Oczywiście.
Panno Thatcher, właśnie dowiedziałyśmy się o Cat.
- To nie do pomyślenia. - Owszem.
Wszystko na pewno niebawem się wyjaśni
i Cat wróci do domu.
Jestem pewna, że tak.
Co za wstyd. Biedne dzieci.
Co niedzielę chodziłam na jej szkółkę,
a ona okazała się podpalaczką. Aż brak mi tchu.
Nie mogę uwierzyć, że to zrobiła.
Zapowiadało się na nieszczęście. Tylko jej nie było na czuwaniu.
Gabe?
- Nie wejdziesz tam! - Zrobiłaś to?
- Proszę dać nam chwilę. - Spaliłaś kościół.
Dlatego nie chciałaś przy nas mówić.
Pójdziemy już.
Będziemy się za ciebie modlić.
- Dziękuję, że przyszłyście. - Odpowiedz mi!
Czy spaliłaś kościół?
Wiesz, że nigdy bym tego nie zrobiła.
To dlaczego kłamiesz?
Wiem, że jest ci ciężko.
Musisz mi zaufać.
Dlaczego wciąż jesteś różowy? Nie powinieneś być surowy. Piecz się.
Tylko znów się nie spal.
Chwileczkę!
Już idę!
Dobry wieczór.
Pastorze, zapraszam.
Przyszedłem, by sprawdzić, jak mają się dzieci.
Tak jak można by się spodziewać,
choć oczywiście potrzebują matki.
Rozumiem.
Cat i ja mieliśmy swoje różnice, ale dobro dzieci
to zupełnie inna sprawa.
- Oddawaj to! - Nie.
Gabe, to moje!
- Chyba powinnam... - Przyjdę innym razem.
Przepraszam.
Modli się pan za nas?
Dość tego!
Oczywiście, że tak.
- Dziękuję. - Zachowuje się jak dziecko.
Po co jedenastolatkowi miś?
- Pójdę już. - Dawaj mi to!
Mówiłem, żebyś mi go oddał.
- Natychmiast przestańcie! - Nie! Chcę to!
Chłopcy!
Dość tego.
Panno Thatcher, znalazłam naszyjnik mamy.
Coś ci się pomyliło.
Ten naszyjnik należy do kogoś innego.
Jutro miałam go zwrócić.
Nie, dał jej to pan, który chciał ożenić się z mamą po śmierci taty.
- Kto chciał się z nią ożenić? - Pan Spurlock.
Myślałam, że więcej go nie zobaczę.
Dlaczego nie wspomniałaś o tobie i panu Spurlocku?
Nie sądziłam, że to istotne.
Jego zainteresowanie było o wiele większe niż moje.
Cat...
Wczoraj Jack oskarżył cię o ukrywanie czegoś, a ja cię broniłam.
W końcu i tak poznasz prawdę.
Usiądź.
Mój mąż Joe...
był dobrym człowiekiem.
I cudownym ojcem.
Ale czasem...
popełniał błędy.
Miał pewną słabość, której straszliwie się wstydził.
Nikt o niej nie wiedział, nawet dzieci.
Nie rozumiem.
Lubił...
hazard.
Grał w karty z ludźmi z sąsiedniego miasta.
Często wygrywał, ale najczęściej przegrywał.
Liczył na wielką wygraną, która wyciągnęłaby nas z długów.
Nie dało się do niego dotrzeć.
- Nie mogłam go powstrzymać. - O Boże...
Coraz bardziej się pogrążał.
Pewien szuler zobaczył w nim zdesperowanego człowieka
i zaczął pożyczać mu coraz więcej pieniędzy.
Tydzień po...
wybuchu w kopalni przyszedł po swoje pieniądze.
Wyjaśniłaś mu, że twój mąż zginął i nie możesz spłacić długu?
Nie obchodziło go to. Chciał odzyskać swoją należność.
Nie wiedziałam, co robić.
Nie mogłam pójść do przyjaciół, wstydziłam się,
a Joe był dobrym człowiekiem.
Nie mogłam pozwolić, by źle o nim myślano.
A co Spurlock ma z tym wspólnego?
On jedyny wiedział.
Grał z tymi samymi ludźmi, co Joe.
Wiedział, że mam kłopoty.
Przyszedł do mnie...
i zaproponował pomoc.
Powiedział...
że spłaci mój dług...
jeśli będę dla niego miła.
O nie.
Chciał wykorzystać moją troskę o dzieci.
Sądził, że jestem tak słaba...
Tak mi przykro.
Chciał dać mi naszyjnik...
a ja ostro go upomniałam. Byłam wściekła.
Powiedziałam, że wolałabym mieszkać w namiocie i umierać z głodu niż...
Rzuciłam w niego naszyjnikiem tak mocno, że wylądował w rzece.
Był bardzo zły.
Dlatego zapłacił Albertowi Bickleyowi, by poszukał go w rzece.
- A co z tym szulerem? - Trochę to zajęło.
Wydałam część renty po Joe i spędziłam wiele nocy,
wytwarzając świece, ale w końcu spłaciłam dług całkiem sama...
w noc czuwania.
Pojechałaś oddać mu pieniądze?
Tak.
Jack próbuje znaleźć tego szulera,
a ja modlę się, by potwierdził moją historię.
Nie rozumiem.
Dlaczego od razu tego nie powiedziałaś?
Mówiąc prawdę, uniknęłabyś tej sytuacji.
Bo nie tylko ja uwielbiałam mojego męża.
Dzieci...
One już tyle straciły.
Nie chciałam, by utraciły także dobre wspomnienia o ojcu.
Rozumiem.
Ale co, jeśli Jack nie znajdzie tego mężczyzny?
Albo on nie potwierdzi twojej wersji?
Może nie chcieć przyznać,
że zmusił wdowę do spłaty długu męża.
Muszę podjąć to ryzyko.
Wolisz zachować tajemnicę męża,
nawet jeśli oskarżą cię o przestępstwo, którego nie popełniłaś?
Nie wybiegałam aż tak daleko w przyszłość.
Obyś nie musiała.
Panie Spurlock?
Tu Elizabeth Thatcher.
Panno Thatcher.
Co panią tu sprowadza?
Przyszłam, by go zwrócić.
Cat Montgomery.
Smutny rozdział o nieodwzajemnionej miłości.
Łamie mi się serce, gdy widzę,
- że znalazła się w tarapatach. - Mnie również.
- Dziękuję za zwrot. - Miłego dnia.
Olej z wieloryba?
Nie może się pani powstrzymać?
To był pan, prawda?
Wszystko pani komplikuje.
Po pożarze kościoła podłożył pan w zgliszczach puszkę, by wrobić Cat.
Zabrał ją pan z jej szopy i spalił tutaj.
- Koniec gadania. - To niewinna kobieta.
- Nie miał pan prawa! - Dość!
Nie ma pani prawa mnie osądzać.
Chciałem uratować ją i dzieci,
a ona mną wzgardziła.
Nie musi pan tego robić.
Jack!
Wszystko w porządku?
Jack...
- Zrobił ci coś? - Nie, ale skąd wiedziałeś, że tu jestem?
Gdy wróciłem do aresztu, Cat powiedziała, że tu poszłaś.
- To on ją wrobił. - Już po wszystkim.
Chodź ze mną.
„Chłopcy...
biegną...”
Mama!
Wróciłaś.
- Mamo. - Gabe.
Ma...
- Przepraszam. - Już dobrze.
Jestem w domu. Tylko to się liczy.
Chodźcie do mnie.
Jako nauczycielka dążę do prawdy.
Liczby nie kłamią, tak jak i fakty.
Jednak czasem musimy sobie wzajemnie ufać,
gdyż prawda nie zawsze jest taka, jak się wydaje.
Puszka oleju znaleziona w zgliszczach może nie być tym, na co wygląda.
A czasem miłość pojawia się w porę, by uratować nam życie.
Dziękuję wszystkim za wsparcie
w mojej ostatniej ciężkiej próbie.
Bardzo się cieszę, że jestem tu dziś z wami.
Pastor Anderson chciał wam coś powiedzieć.
Będę mówił zwięźle...
co, jak wiecie, jest wbrew mej naturze.
Cat...
proszę cię o wybaczenie.
Oskarżyłem cię o coś strasznego,
ponieważ byłem zazdrosny.
Byłem zły, że straciłem parafian na rzecz twojej szkółki niedzielnej.
Według ustaleń posterunkowego Thorntona
pożar kościoła był wypadkiem.
A ja pozwoliłem, by podejrzenia wzięły górę.
Nikomu nie przystoi takie działanie,
zwłaszcza pastorowi.
Proszę mi wybaczyć.
Zwracam się teraz do was.
Przez ostatnie miesiące...
nie byłem...
pastorem, jakiego potrzebowaliście w trudnych chwilach.
Bardziej zajmowało mnie własne dobro,
zachowanie pracy.
Jest mi z tego powodu...
bardzo przykro.
Mogę jedynie mieć nadzieję,
że z czasem mi przebaczycie.
Pastorze?
Minęło sporo czasu, odkąd słyszeliśmy pastora kazanie.
Czy zechciałby pastor poprowadzić nabożeństwo?
Z przyjemnością.
Psalm 23...
Dziękuję, że wybrałeś się ze mną na piknik.
Mam nadzieję, że nie czujesz się niezręcznie.
Darmowy posiłek nigdy nie jest niezręczny.
Pomyślałam, że chociaż w ten sposób
mogę ci się odwdzięczyć za incydent ze Spurlockiem.
Masz na myśli to, że uratowałem ci życie?
- Tak. - Nie musisz dziękować.
Zrobiłbym to samo dla każdego mieszkańca.
Oczywiście. Tak myślałam.
Choć gdyby rzucił mi się w ramiona
górnik z trzydniowym zarostem, nie byłoby to tak przyjemne.
Mam kanapki z pieczenią.
Uwielbiam wszystko, co ma wołowinę.
Szczerze mówiąc, nie jestem zbyt dobrą kucharką.
Chyba urodziłam się bez tego talentu.
Może słyszałeś tę plotkę, krążącą po mieście.
Nie.
Przepraszam.
- Chyba mamy nieproszonego gościa. - Słucham?
Pająka.
Zabierzesz go?
Przepraszam.
Nie szkodzi.
Nie powinniśmy się do tego przyzwyczajać.
Zdecydowanie nie.
Napisy: Agnieszka Komorowska