W poprzednich odcinkach:
- Oskarża mnie pan o podpalenie? - Dlaczego jej pan nie aresztował?
Mam miażdżące dowody przeciw niej.
- Nie może pan! - To niewinna kobieta!
- Nie miał pan prawa! - Dość!
Nadzieja
Nadzieja jest tym
„Nadzieja” jest tym upierzonym...
Tylko dziesięć wierszy Emily Dickinson wydano za jej życia,
ale jej słowa poruszyły miliony osób.
Nie wiem.
Dlaczego przerywają lekcję?
Przepraszam, ale myśleliśmy, że to saloon.
Owszem, nocą.
W ciągu dnia służy za szkołę.
- To tu mamy się zatrzymać? - Witam panów.
Zatrzymacie się w pokojach na górze.
Sześć dni przemierzaliśmy ten przeklęty kraj.
Przebyliśmy długą drogę, by pracować w kopalni. Napilibyśmy się.
- Przyjadą jakieś dzieci? - Nie.
Koncern zatrudnia kawalerów.
Witamy, ale jesteśmy w trakcie zajęć
- i musimy kontynuować lekcję. - Przepraszamy za najście.
Tam jest bar, naleję sobie drinka.
Pani prowadzi lekcję.
Pójdziemy do pokoi.
Jak już się napiję.
Proszę pana.
Takie wrażenie chce pan zrobić na mieszkańcach?
Posterunkowy ma rację.
Później postawię kolejkę.
Mogę poczekać,
skoro będzie za darmo.
„Nadzieja” jest tym upierzonym
Stworzeniem na gałązce
Duszy - co śpiewa melodie
Bez słów i nie milknące...
Co było dalej?
Nieważne.
Przypomnę sobie.
Miłego dnia.
Dziękuję.
Proszę pani.
Na pewno chcesz go rozpruć?
To chyba ulubiony sweter twojego męża.
Zgodziłby się.
Jakaś jego część będzie ogrzewać twoje dziecko.
Dziękuję. Kocyk bardzo się przyda.
Za kilka miesięcy, gdy urodzę, będzie zimno.
Twój brzuch nie wygląda na siódmy,
tylko raczej ósmy miesiąc.
Może źle policzyłam.
Przekonamy się. Czuję, jakbym była w ciąży od roku.
Piękne. Uwielbiam fiołki.
Joe nie zwracał uwagi na kwiaty. Mogłam zebrać bukiet,
postawić go na stole, a on pytał, co na kolację.
Mężczyźni.
Są niemożliwi.
Dopóki są.
Słyszałyście?
Wszyscy nowi górnicy są kawalerami.
Widziałam ich. Zatrzymali się w pokojach nad saloonem.
Jak wyglądali?
Byli spoceni i brudni.
To pewnie same włóczęgi i awanturnicy.
Nie podoba mi się, że takie typy tu przyjechały.
Nie osądzajmy ich pochopnie.
Mój mąż nie był szarmancki,
ale dbał o Caleba i o mnie.
Masz rację.
Wiemy, jak ciężko znaleźć dobrego mężczyznę.
Albo dobrego ojca dla naszych dzieci.
Carla.
Pora odprowadzić cię do domu, musisz się położyć
i odpocząć.
No już dobrze.
DOROCZNA GÓRNICZA POTAŃCÓWKA SOBOTA WIECZÓR
Cześć, Jack.
Cześć.
Jak idą przygotowania do zabawy?
Bardzo dobrze, dziękuję.
Liczę na coś więcej
niż chrapanie 40 górników w saloonie.
Muszę dokupić materiały.
Uczniowie przygotowują dekoracje i kończy nam się kolorowy papier.
Ładnie.
Idziesz na zabawę?
Tak, ale służbowo.
Czy to oznacza, że będziesz sam?
Będę na służbie.
Rozumiem.
Nie wolno ci się bawić?
Cóż...
A co, gdy się ustatkujesz i założysz rodzinę?
To mało prawdopodobne.
Policjanci i małżeństwo nie idą w parze.
W akademii mówiono nam, że gdyby funkcjonariusze mieli mieć żony,
to by je nam wydawali.
Czyli nie zamierzasz się ożenić?
Tego nie powiedziałem.
Ale życie z policjantem bywa dla kobiety trudne.
Na przykład, gdy mieszkają przez pół roku w namiocie bez łazienki.
Teoretycznie...
Czyli policjanci się nie żenią, bo uważają, że kobiety są delikatne?
Przypomniało mi się, że mam coś do zrobienia.
Muszę się tym zająć.
Uszanowanie.
Pomogę pani.
- Ależ mi wstyd. - Niepotrzebnie.
Każdemu może się zdarzyć.
Czy...?
Lubi pani brzoskwinie?
Chciałam kupić jedną puszkę, nie cały stos.
Proszę.
Nazywam się DeWitt Graves.
Miło mi, Mary Dunbar.
Miło mi panią poznać.
Przykro mi, ale wyczerpała pani limit.
Nie mogę nic więcej dopisać do rachunku.
- Przykro mi. - Proszę pozwolić mi zapłacić.
- Nie trzeba. - Zapomniała pani,
że zaprosiła mnie na kolację.
Aby było sprawiedliwie, powinienem zapłacić za zakupy.
Racja, dziękuję.
Nie ma za co.
Proszę dopisać to do mojego rachunku.
Oczywiście.
Cześć, Albercie.
Cześć, Calebie.
Masz jeszcze robaki?
Tak.
Tak mi się wydawało, ale chyba już nie mam.
Pójdę kilka wykopać.
Muszę złowić jakąś rybę.
- Nie znoszę sumów. - A ja je lubię.
Mama potrafi je świetnie przyrządzić.
Poza tym mamy dość kartoflanki.
Mój tata powtarzał:
„Dobry robak to klucz do udanego połowu”.
Znalazłem jednego.
Wkładasz ogórki do słoików,
a później dodajesz przyprawy
i zalewasz solanką.
Tyle zachodu, by przygotować ogórki kiszone?
Same się nie zrobią.
W domu zawsze były na talerzu, same się pojawiały.
Nie zgadniecie, komu w sklepie przypochlebiał się
jeden z nowych górników. Mary Dunbar.
Ponadto zapłacił za jej zakupy.
Mary było ciężej niż nam.
- To miło z jego strony. - Miło?
Mary popełnia błąd, zadając się z jednym z nich.
Nie powinnyśmy się wzajemnie osądzać.
Jesteś gotowa, by zapomnieć o Noah?
Nigdy o nim nie zapomnę.
Ale życie toczy się dalej.
Życie każdej z nas.
Także twoje.
Abigail!
Dobry Boże.
Abigail!
Wszystko w porządku? Co się stało?
Ja...
Wchodziłam na wzgórze i zakręciło mi się w głowie.
Usiądź.
- Podnieś nogi. - Siadaj.
Powinnaś ze mną zamieszkać,
bym mogła mieć na ciebie oko.
Nie chcę się narzucać.
Nie narzucasz się, nalegam.
A co z Ephraimem?
Na pewno ktoś z mieszkańców
chętnie zaopiekuje się twoim synkiem.
Im lepiej poznaję te kobiety,
tym bardziej zdaję sobie sprawę, jak są wyjątkowe i odważne.
Pokonują przeciwności losu z wdziękiem.
Dzięki temu zdaję sobie sprawę, jak mało wiem o prawdziwym świecie.
Dobranoc.
Uczą mnie,
że nawet niewielka przysługa dla sąsiada
może stać się prawdziwym błogosławieństwem dla całej społeczności.
Oto stróż prawa.
Ci którzy lubią wypić, znajdą tu bar.
Ale radzę zostać abstynentem jak ja.
Nie zapomnijcie użyć mydła. Wszyscy się myją.
Lepiej nie brudzić w barze Toma.
Zbieraj się.
Pani profesor.
Proszę mi mówić „panno Thatcher”.
Nazywam się Billy Hamilton.
Już pamiętam.
- Koniec wiersza Dickinson. - Naprawdę?
Zapisałem go sobie na końcu mojego dziennika, który prowadzę od lat.
Niesamowite, że górnik jest miłośnikiem poezji.
Uwielbiam ją.
Sam napisałem kilka wierszy.
Tylko ja z szóstki rodzeństwa skończyłem szkołę średnią.
Poszedł pan na studia?
Marzyłem o tym,
ale mój ojciec zmarł.
Przykro mi.
Wyszło mi to na dobre.
Nie sądziłem, że będę górnikiem.
Znalazłem pracę w kopalni na wschodzie, a później przenosiłem się do kolejnych.
Aż trafiłem tutaj.
Witamy w Coal Valley.
Może oprowadziłaby mnie pani po miasteczku?
Zapoznała z nim.
Nie ma tu wiele do oglądania.
Nie zgadzam się.
Nigdy nie byłem w tej części kraju, na dalekim zachodzie.
Jest piękny.
Pani też musiała mieć powód, by tu przyjechać.
Chciałbym go poznać.
Może jutro?
Z przyjemnością.
Jesteśmy umówieni.
Kobieciarz z niego.
Jak możecie siedzieć do późna i następnego ranka wstawać do pracy?
Jeszcze się nie poznaliśmy. Billy Hamilton.
Jack Thornton.
Ma pan odciski na dłoni.
A tak.
Minęło trochę czasu, odkąd wykopywałem węgiel.
Ostatnio pracowałem dla Central Union Mine,
ale posadzili mnie za biurkiem. Przygotowywali do ważniejszej pracy.
Ważniejszej?
Co pana tu sprowadza?
Znudziła mi się papierkowa robota.
Zobaczyłem ogłoszenie i postanowiłem wrócić do kopalni.
Jeszcze nie spotkałem górnika,
który zamieniłby pracę za biurkiem na kilof.
Nie oszukuję! Odszczekaj to!
Co powiesz na to?
Przestańcie!
Cofnijcie się!
Skończyłeś?
Niech cię...
Wstawaj.
Idziemy do aresztu.
Chcesz opuścić dzień pracy?
Następnym razem zachowuj się odpowiednio, a tu nie trafisz.
Tak.
Przynajmniej miałem spokój.
Hej, chłopaki.
Zaczekajcie.
Moja mama mówi, że twoja mama szuka nowego męża.
Moja mama?
Podobno to jeden z nowych górników.
- To nieprawda. - A właśnie, że tak.
Kłamiesz.
Mówię ci, to prawda.
- Spójrz, co znalazłem. - Fajna.
Dzień dobry. Jak życie w saloonie?
Przypomina cyrk.
Muszę wysłać telegram
do kierownika Central Union Mine.
Oczywiście. Z dopiskiem „pilna sprawa policyjna”?
Koniecznie.
- Dzień dobry, pani Dunbar. - Panie Graves.
Wystarczy DeWitt. Nikt nigdy nie nazywał mnie panem Gravesem.
Proszę mi mówić Mary.
Liczyłam, że cię spotkam.
Chciałabym się jakoś odwdzięczyć.
Nie ma takiej potrzeby.
Dziękuję.
Idę w tamtą stronę.
Mary?
Nie chcę sprawiać kłopotu,
ale już dawno nie jadłem domowego posiłku.
Panu Yostowi powiedzieliśmy, że zaprosiłaś mnie na kolację.
Chyba nie chcesz, bym wyszedł na kłamcę?
Mogę coś kupić. Może pieczeń?
Byłoby miło,
ale nie wiem, co mój syn Caleb, powie na przyjęcie gościa.
Oczywiście, rozumiem. Narzucam się.
Przepraszam.
Miłego dnia.
Ale na pewno ucieszyłby się z porządnego posiłku dla odmiany.
Wspaniale.
Jutro wieczorem?
- Tak. - Dobrze.
Niech w sklepie doliczą wszystko do mojego rachunku.
- To jedno z moich ulubionych miejsc. - Jest idealne.
Gdy spłonął kościół,
mieszkańcy zaczęli gromadzić się tu na nabożeństwa.
Czuć obecność Boga.
Mieszkam tu od niedawna,
ale miasto zmienia ludzi.
Wszyscy sobie pomagają,
uwielbiają sąsiadów.
Staję się dzięki temu lepszą osobą.
Wie pani...
Mój ojciec uwielbiał takie miejsca.
Czym się zajmował?
Całe życie pracował fizycznie.
W stajniach i kopalniach.
Był wszechstronny.
Trochę jak ja.
Jego utrata musiała być dla ciebie ciężka.
Przeszedłem trudne chwile w życiu,
ale żyję nadzieją.
Pierzaste stworzenie - to moja filozofia.
Cześć, Jack.
Jak polowanie? Szczęście dopisało?
W tych stronach go nie potrzeba. Wystarczy celność.
Miłego spaceru.
Miłej kolacji.
Dziękuję.
- Cześć, mamo. - Cześć, Caleb.
Nie złapałem nic na kolację.
- Co tak ładnie pachnie? - Pieczeń.
Naprawdę?
- Co on tu robi? - To pan Graves.
Przyniósł nam pieczeń, więc zaprosiłam go na kolację.
- Czy to nie wspaniale? - Nie chcę go tutaj.
Calebie.
To byłoby niegrzeczne.
Pan Graves jest całkiem sam w obcym mieście.
Nie ma nic złego w okazywaniu gościnności.
Panie Graves,
to mój syn Caleb.
Miło mi, młody człowieku.
Dzień dobry.
Pachnie wyśmienicie.
Tylko nie tam.
- To wieszak mojego taty. - Przepraszam.
- Czy mogę jakoś pomóc? - Nie, dziękuję. Usiądź.
Dziękuję.
Elizabeth...
Co chcesz robić po Coal Valley?
Co masz na myśli?
To cudowne miejsce, ale...
sam nie wiem.
Zasługujesz na coś więcej.
Dopiero rozpoczęłam pracę z dziećmi,
więc nie myślałam o tym.
Ale mam marzenia.
Jakie?
Marzenia są jak życzenia urodzinowe.
Gdy je wypowiesz, mogą się nie spełnić.
Rozumiem.
Zachowaj je w tajemnicy.
W międzyczasie...
Mam dla ciebie mały prezent.
Od miłośnika poezji.
To mój ulubiony wiersz.
Dziękuję.
Ma miłość jest jak róży krew,
Krew róży w czerwca świt.
Ma miłość jest jak rzewny śpiew,
Melodii cudnej rytm.
W piękności twojej strojna blask,
Jak w łunę jasnych zórz,
Ma miłość przetrwa świat i czas,
Gdy dna już wyschną mórz.
Piękny.
Brzmi znajomo, ale nie pamiętam, co to za poeta.
Brzmi znajomo, bo porusza struny twego serca.
Co to za poeta?
Patrzysz na niego.
To niesamowite.
Och.
Cudowny.
Dziękuję.
Elizabeth,
chciałbym cię o coś zapytać w związku z sobotnią zabawą.
Czy zaszczycisz mnie...
swym towarzystwem?
Proszę.
Jesteś moją różą w tej dziczy.
Bardzo chętnie.
To było...
Dawno nie jadłem tak dobrej pieczeni.
Była wyśmienita.
Jesteśmy bardzo wdzięczni.
Prawda, Calebie?
Masz jakieś hobby?
Na pewno lubisz grać w palanta.
Czy mogę odejść od stołu?
Tak.
Też już chyba pójdę. Czeka mnie długi tydzień.
Przepraszam, zwykle jest uprzejmy.
Nie szkodzi, rozumiem.
Na pewno...
Na pewno było wam bardzo ciężko.
Owszem.
Ale dziś było miło.
Mnie również.
Podobno w sobotę jest zabawa.
Tak.
Zastanawiałem się, czy...
ty...
Ale pewnie nie chciałabyś ze mną pójść, prawda?
Jestem zaszczycona.
Ale muszę to przemyśleć.
- Mam nadzieję, że rozumiesz. - Tak.
Wystarczy mi odrobina nadziei.
Dobranoc.
Calebie Dunbarze, jeszcze nigdy nie było mi tak wstyd.
- Jak mogłeś być tak niegrzeczny? - Nie potrzebujemy jego jedzenia.
Mogę łowić nam ryby.
Posłuchaj mnie.
Sprawy nie zawsze układają się po naszej myśli.
Jestem twoją mamą i zrobię, co mogę dla naszej rodziny.
Nasza rodzina to ty, ja i tata.
Nie mówimy teraz o nim.
Muszę zadbać o naszą przyszłość.
To mój obowiązek jako matki.
A ty musisz to zrozumieć.
Jesteś pewna,
- że nie chcesz kolacji? - Nie, dziękuję. Położę się.
Jak ona się czuje?
Ma lekką gorączkę i nie chciała nic jeść.
Dziwne, że w mieście nie ma żadnej akuszerki.
Jedna mieszkała tu przez lata, ale wyjechała po wypadku w kopalni.
Jack.
Wejdź, proszę.
Będę na górze, gdybyście mnie potrzebowali.
Proszę pani.
Cieszę się, że wróciłaś ze spaceru cała i zdrowa.
Billy jest prawdziwym gentlemanem.
Dlatego tu jestem.
Nie wiesz, kim naprawdę jest Billy Hamilton.
Co to ma znaczyć?
Wątpię, czy jest tym, za kogo się podaje.
- Na jakiej podstawie? - Na razie nie mogę powiedzieć.
Ale chcę, byś uważała.
Wolałbym, żebyś nie spacerowała z nim sama po lesie.
To nie była wyprawa do dżungli amazońskiej.
Pokazywałam mu tylko okolicę.
Mówi, że jestem świetnym przewodnikiem.
Z pewnością.
Pochlebstwa mogą wiele zdziałać.
Słucham?
Myślisz, że ich potrzebuję?
Mówię jedynie, że rzucił siano, aby dobrały się do niego kozy.
Nazywasz mnie kozą?
Wybacz moje porównanie. Nie studiowałem poezji.
O to właściwie chodzi.
- Jesteś zazdrosny? - Co?
Nie muszę być zazdrosny, by się martwić.
Nie musisz martwić się mną ani tym, co robię.
Billy i ja mamy podobne zainteresowania.
Dobranoc.
Proszę pani.
ZAMKNIĘTE
Calebie, wcześnie przyszedłeś.
Tak.
Cóż...
Mogę panią o coś zapytać?
Oczywiście.
Ci nowi górnicy...
Co pani o nich myśli?
Bywają głośni i czasem przerywają nam lekcje,
ale dzięki nim znów otworzą kopalnię. To dobrze,
bo to oznacza ponowny rozkwit miasta.
Nie lubię ich.
Dlaczego?
Bo nie.
Poznałeś któregoś z nich?
Mama zaprosiła jednego na kolację.
Nie podobało mi się to.
Rozumiem.
Naprawdę.
Czasami w życiu...
Dzień dobry.
Nieważne.
Panno Thatcher.
Tak się cieszę, że przyszłaś. Chciałam porozmawiać.
Czy mogę prosić o przysługę?
Oczywiście.
Sama nie wiem.
Piękna.
Nigdy nie miałam na sobie nic równie pięknego.
Będę zaszczycona, jeśli ją pożyczysz.
Ale...
Myślisz, że będę w niej wyglądała śmiesznie?
Nic z tych rzeczy.
Chodzi o...
Caleba.
Chciał ze mną porozmawiać w szkole...
O kolacji z DeWittem Gravesem?
Nie podał imienia, ale przejął się tym.
Wiem, co myśli, ale jest zbyt młody, by to zrozumieć.
Chciałabym, by wiedział, że próbuję go ochronić.
Graves to dobry człowiek.
Poprosił, bym towarzyszyła mu na zabawie.
Chyba mu na mnie zależy.
I ja...
Nie sądziłam, że po śmierci męża jeszcze ktoś zwróci na mnie uwagę.
Nie chcę tracić ani chwili
i zmarnować przyszłości syna. To dla nas szansa.
Rozumiem. Chciałam cię jedynie ostrzec.
Chyba jednak nie rozumiesz.
Dorastałaś, mając wszystko,
a ja nie mam prawie nic.
Chyba jednak nie pożyczę tej sukni. Dziękuję.
Któraś z moich sukienek się nada.
Mary.
Rip, wróciłem.
Wprowadzam się.
Mam dosyć saloonu i tych głośnych górników.
Bywało gorzej.
Posterunkowy?
Ktoś ukradł złoty zegarek po moim mężu.
Czy ktoś się do pani włamał?
Tak, w środku nocy, gdy obok spało moje dziecko.
Zabrał zegarek i spinki do mankietów z górnej szuflady.
Kiedy zauważyła pani ich brak?
Dziesięć minut temu. Musiały zniknąć w nocy.
- Wczoraj jeszcze tam były. - Pani Blakeley,
może pani zachować to dla siebie?
Postaram się.
Zajmę się tym najszybciej, jak się da.
Nie chcę, by złodziej się wystraszył i uciekł z miasta. Rozumie pani?
Rozwieście je co półtora metra. Świetnie.
Dla pozostałych, którzy pracują nad arytmetyką,
mamy sad owocowy.
Połowa drzew to jabłonie.
Jedna czwarta to drzewka brzoskwiniowe.
A jedna szósta to śliwy.
Pozostałe 200 drzew stanowią drzewka wiśniowe.
Ile drzew jest w sadzie?
O Boże!
Wszystko w porządku?
Spokojnie.
To wąż, jest straszny. Nie lubię ich.
Nienawidzę węży.
To niegroźny wąż byczy.
Zabierz go stąd.
Dobrze.
Calebie...
Możesz odebrać go ode mnie po południu.
No już!
Spokojnie.
Calebie?
Dlaczego przyniosłeś do szkoły węża?
Będę musiała porozmawiać o tym z twoją mamą.
Nie obchodzi mnie to.
Wiem, że to nieprawda.
Widziałem, jak cerowała swoją najładniejszą sukienkę.
Idzie z nim na tę zabawę.
Z panem Gravesem?
Wiem, że mieszka na górze.
Pomyślałem, że włożę mu węża do buta
i go wystraszę,
a mama zobaczy, jaki z niego tchórz.
Nie tak jak mój tata.
On nie bał się węży.
Tęsknisz za nim, prawda?
Mama nigdy o nim nie mówi. Jakby chciała zapomnieć.
Może po prostu nie chce cię zasmucać.
Albo jest jej ciężko o nim mówić.
Wspomnienia bywają bolesne.
Nieprawda, to same dobre wspomnienia.
Opowiedz mi o nim. Jaki był?
Był silny...
i wysoki...
Czasami był zabawny.
Lubił śpiewać i gwizdać.
I łowić ryby.
Chodziliśmy na ryby razem i rozpalaliśmy ognisko.
Piekliśmy je nad brzegiem rzeki.
Musiał bardzo cię kochać.
Tak...
Chyba tak.
Bardzo za nim tęsknię.
Nikt go nie zastąpi.
Nikt.
Dziękuję.
Ty i Elizabeth jesteście tak uprzejme.
Zatańczysz za mnie walca?
Oczywiście.
Niedługo wrócę.
- Wejdź. - Wyglądasz pięknie, Mary.
- To dla ciebie. - Dziękuję.
Wstawię je do wody i powiem Calebowi dobranoc.
Wychodzę.
Na pewno nie chcesz iść z nami?
Kocham cię.
Wygląda jak z Piotrusia Pana.
Te małe rączki wykonały dobrą robotę.
To prawda.
Niesamowite.
Ciężko poznać to miejsce.
Jako górnik czuję się szczęściarzem.
POTAŃCÓWKA GÓRNICZA
Witamy wszystkich.
Na początku przywitajmy nowych górników w mieście.
W ten sposób chcemy okazać wam gościnność.
Dawno nie mieliśmy powodów do świętowania.
Dość strojenia instrumentów, zacznijmy od two-stepa.
Tańczył pan kiedyś walca, panie Backus?
Dawno temu, zanim zaczęły się moje kłopoty.
Chciałby pan znów spróbować?
- Nikt nie zatańczy z kimś takim. - Nie byłabym tego taka pewna.
Mogę?
Tęsknię za nim, mamo.
Calebie.
Ja też bardzo tęsknię za twoim tatą, kochanie.
Carlo.
Przepraszam, nie powinnam była cię zostawiać.
To moja wina.
Powinnam była cię słuchać.
Chyba zaczęłam rodzić.
Spójrz na te gwiazdy.
Widzisz Pas Oriona?
Tak.
Wciąż szuka ukochanej, Artemidy.
Czy kiedyś ją znajdzie?
Mam taką nadzieję.
Jest taka śliczna.
Idzie zima. Zmarzłam.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Posterunkowy...
Przyszło coś do pana tuż przed zabawą.
- Dziękuję. - Proszę.
Nikt go nie zna.
To kłamca.
Napisy: Agnieszka Komorowska