W poprzednich odcinkach When Calls the Heart:
- Nie jest tym, kim myślisz. - Mogę sama decydować, gdy ktoś
- się mną interesuje. - Podbiję jej serce.
„Moja miłość jest jak czerwona róża”.
To z wiersza Roberta Burnsa.
„Jest triumf w uderzeniu w kowadło.
Jest korzyść z bycia odważnym i silnym, który wykopał kopalnię lub powalił dąb”.
Bardzo ładnie, Gabe.
„To...
To... nie”.
Co czytasz, Bo? Nie ma takiego słowa.
Jesteś zwolniony z czytania w swojej grupie.
James powiedział, że to niesprawiedliwe.
Bo nie jest, panno Thatcher.
W mojej klasie ja ustalam, co jest sprawiedliwe, a co nie jest.
Może okażesz współczucie?
Bo wrócił do szkoły po długiej nieobecności.
Nie moja wina, że stara nauczycielka kazała mu zostać w domu.
Stara nauczycielka już tu nie rządzi.
Ja tu rządzę.
Tak, proszę pani.
Byłem w sklepie i Ned Yost spytał,
czy ci tego nie przyniosę.
To miłe, dziękuję. Nie musiałeś robić sobie kłopotu.
Żaden kłopot.
Mam nadzieję, że to to, co myślę.
Tak.
Kompendium dysfunkcji mózgu i neurologii.
Wrodzona ślepota słowna.
Strephosymbolia i strategie czytania.
Nic z tego nie zrozumiałem.
Przyszły w samą porę.
Napisałam do dawnego profesora, doktora Henshelwooda, o moim uczniu.
Pracował z dziećmi z problemami z czytaniem.
To absolutnie rewolucyjne.
- Myślałam, że o mnie zapomniał. - Nie tak łatwo o tobie zapomnieć.
Dziękuję.
Myślę...
Jack, ja...
Głupio mi z powodu tego, co się stało.
- Z Billym. - Nie.
Nie masz powodu.
Billy Hamilton był oszustem.
Zawodowym manipulatorem.
To prawda.
Dałam się nabrać.
W końcu go przejrzałam...
Nie obwiniaj się, że dałaś się oczarować.
Niezupełnie dałam się oczarować.
Nie, nie, chodzi mi o to, że cię ogłupił.
Nie mówię, że jesteś głupia...
Co właściwie chcesz powiedzieć?
Mówię tylko, że kobiety w pewnym wieku są łatwym celem...
Mówisz, że jestem zdesperowana?
Co? Nie.
Chętnie pogawędziłabym o moich słabościach,
ale jak widzisz mam dużo pracy.
Próbuję ci pomóc.
Porozmawiać jako przyjaciel.
Dziękuję za przyniesienie paczki.
Życzę ci miłego dnia.
Jest bezczelny.
Tak, pierwszy przejrzał oszusta,
- tak, przez chwilę mnie nabrał... - Elizabeth.
Może nie na Jacka jesteś zła. Może masz zranioną dumę.
Masz prawo być zła na tę sytuację.
- Nie jestem zła. - Z pewnością.
Jack czerpie przyjemność z przypominania mi o bezmyślności.
Zasugerował, że byłam tak zdesperowana,
że nie myślałam jasno.
To niesamowite.
Niedługo nie zmieszczę się w ubrania.
Przepis mojej babci.
Wyraźnie powiedział,
że jako policjant nie chce się wiązać.
Nie rozumiem, dlaczego tak go interesuje moje życie uczuciowe.
Są boskie.
Weź jeszcze.
Nie mogę.
No może jedno.
Abigail, moja rodzina zatrudnia najlepszych kucharzy
z najlepszych szkół gastronomicznych,
ale twoje ciasteczka i ciasta są lżejsze i smaczniejsze niż te, które jadłam.
- Naprawdę tak myślisz? - Jestem pewna.
Noah je uwielbiał.
Byłam dumna, gotując dla niego i Petera.
Często chwalili się moją kuchnią,
ale nie mieli jej z czym porównać.
Na pewno nie z eleganckim, wielkomiejskim jedzeniem, o którym mówisz.
Wierz mi, mieli rację.
Czy to wielkie miasto, czy Coal Valley.
Bo, ktoś do ciebie.
Panna Thatcher?
Jeśli chodzi o zadanie domowe, bardzo mi przykro.
Zajmuje mi dłużej, niż sądziłem, obiecuję, że przyniosę je jutro.
Rozmawiałam z twoimi rodzicami.
Chciałabym, żebyś kiedyś został po szkole i napisał test.
Nie musisz tego robić, jeśli nie chcesz.
Kiedy skończysz 15 lat, masz pracę w kopalni.
Carl, zgodziliśmy się.
Mały test nie zaszkodzi.
- Mam nadzieję. - Dziękuję, panie Grady.
Nie pożałuje pan.
Panno Thatcher, to Coal Valley.
Przyszłość Bo jest w kopalni,
nie musi umieć czytać, żeby tam odnieść sukces.
Co to za test?
Nie martw się, Bo. Nie musisz się do niego uczyć.
Dobrze.
Skoro powinienem.
Bo.
Są cudowne.
Sam je zrobiłeś?
Tak.
Od początku?
Tak.
Kto cię nauczył?
Nikt.
Widziałem je w gazetach i czasopismach, a potem je zrobiłem.
Nigdy czegoś takiego nie widziałam.
- Masz wielki talent, Bo. - Dziękuję.
Dobry wieczór.
Och, Abigail.
Dobry wieczór, Jack.
Co tu było?
Restauracja.
Kiedyś jadali tu samotni górnicy.
Jedzenie bez alkoholu. Nie tak jak w karczmie,
ale nie było dobre i Henry Gowen ją zamknął.
Więcej jest zysku z picia niż jedzenia.
Dokładnie.
Chciałeś porozmawiać?
Zastanawiałem się, czy możesz mi w czymś pomóc.
Jeśli tylko będę mogła.
Jeśli...
Powiedzmy, że niedźwiedź uratował łanię przed skunksem,
który chciał ją skrzywdzić.
Dlaczego łania jest zła na niedźwiedzia?
Może duma łani została zraniona.
Może niedźwiedź przypomina jej
o tym, jak głupio postąpiła, ufając skunksowi.
Rozumiem.
Co więcej, niedźwiedź uratował łanię przed niegodnym zaufania zwierzęciem,
ale nie chce go zastąpić.
Nie nadążam.
Jack.
Billy nie był właściwym mężczyzną dla Elizabeth.
Naprawdę można go porównać do skunksa.
Któregoś dnia pojawi się właściwy mężczyzna,
dobry człowiek,
który okaże Elizabeth szlachetne intencje,
a wtedy z nim zostanie.
Może zbliż się do niej,
lecz nie jako policjant, który ją chroni, ale jako mężczyzna.
Słucham, posterunkowy?
Dzisiaj jestem tylko Jack, jak widzisz.
Przyznaję się do błędu.
- Jak ci idzie z uczniem? - Ciągle próbujemy.
Elizabeth, dużo myślałem.
Nie widuję cię zbyt często, odkąd wyprowadziłem się z saloonu.
Brakuje mi naszej przyjaźni.
Zastanawiałem się, czy zjadłabyś ze mną kolację?
Dla pewności,
mówiąc o kolacji, chcesz przyjść do mnie,
- a ja mam coś ugotować? - Nie.
Nie, skąd ten pomysł?
To o co chodzi?
Chili i chleb kukurydziany w saloonie?
Tak.
Nie.
Chyba tego nie przemyślałem.
Chętnie, ale mam dużo pracy
i chciałam posprzątać w szafie.
Nie mówiłem, o którym wieczorze myślałem.
Oczywiście, przepraszam.
Może piątek?
Właśnie wtedy planowałam posprzątać w szafie.
Rozumiem.
Może innym razem. Miłego wieczoru.
Jack.
Po namyśle...
przydałaby mi się twoja pomoc przy moim uczniu.
Oczywiście.
Może jutro wieczorem?
Nawet zjem z tobą miskę chili.
Nie mówi pani poważnie.
Zupełnie poważnie.
Restauracja serwująca kanapki, zupy, herbatę, wypieki i inne desery.
Wielu nowych górników to kawalerowie i nie ma kto dla nich gotować.
Saloon wystarczy dla miasta tych rozmiarów.
Trzeba urozmaicenia.
Miejsce spotkań, wspólny posiłek.
Wierzę, że dzięki tej restauracji ludzie będą wydawać pieniądze w mieście.
Proszę o ofertę.
Jestem gotowa zaoferować 25 procent zysków.
Sama zrobię remont.
Sama zrobi pani remont, weźmie pani 25 procent zysków,
a 75 procent wędruje do firmy.
Po połowie.
Niech tak będzie.
Ale chcę pani domu.
Przyjadą rodziny nowych górników,
a ja nie mam ich gdzie umieścić.
Panie Gowen, to mój dom.
Mieszkałam tam z mężem, tam wychował się mój syn.
Nad restauracją są dwa pokoje. Może je pani zająć.
To moje warunki.
Ma pani tydzień, potem propozycja będzie nieaktualna.
Jeśli pani wybaczy, mam pracę.
Dobry wieczór.
Dziękuję, że przyszedłeś.
Nie ma za co.
Proszę, usiądź naprzeciwko.
Myślałem, że zjemy razem kolację.
Zjemy.
Ale mówiłeś, że chcesz się przyjaźnić, a teraz potrzebuję pomocy przyjaciela.
Dobrze.
Przeprowadzę test na inteligencję.
Według badań najzdolniejsi uczniowie
najwolniej czytają.
Jak ci to pomoże?
Muszę poćwiczyć.
Będziesz świnką morską.
- Świnką morską? - Tak.
Naukowcy ich używają do doświadczeń.
Dobrze. Test jest pisemny.
Chcę zacząć od pytania, żeby ocenić twój poziom zrozumienia.
Upewnię się, że umiesz wykonywać proste polecenia.
Dobrze.
Spraw mi komplement.
Nie rozumiem.
Sprawdzam, czy potrafisz wykonywać polecenia.
Rozumiem.
Podziwiam, jak oddana jesteś uczniom.
Źle?
Nie ma złych odpowiedzi, oceniam tylko
- zdolność wykonywania poleceń. - Nie, chcę zmienić odpowiedź.
To niekonwencjonalne, ale możesz.
Pięknie dziś wyglądasz.
Bardzo dobrze.
Weź ołówek, odwróć kartkę i zacznij.
Masz godzinę na uzupełnienie testu.
Potem zjemy kolację.
- Daj spokój. - Co?
Serio?
Pokaże twoją zdolność do „pojmowania wywołanego przez percepcję wzrokową”.
- Dużo słów na „p”. - Jest jeszcze jedno słowo.
Proszę.
Proszę, zrób to.
„Kiedy zawołał Melly Gray, zadrwiła z niego.
A kiedy zobaczyła drewniane nogi, zaczęła je zabierać”.
Miałaś rację.
W kominie było gniazdo.
Bałyśmy się podpalić w piecu, kiedy usłyszałyśmy ćwierkanie.
Uratował pan pisklęta? Nic im się nie stało?
Nie. Zostawiłem je na dębie przy studni.
Całe i zdrowe.
Dziękujemy. To jedna ze spraw, którą zająłby się Adam.
Tatuś potrafi wszystko zrobić.
Musicie bardzo za nim tęsknić.
Błogosławieństwo ognia.
Dziękuję.
Mama mówi, że tata wróci na tydzień lub dwa.
To dobre wieści.
Pozwólmy panu posterunkowemu wrócić do pracy.
- Idźcie odrobić lekcje. - Dobrze, mamo.
Tak, mamo.
Czuję się samolubna, mówiąc to,
kiedy tyle rodzin straciło mężów i ojców, ale...
Kiedy odzyskamy Adama, chyba już nigdy nie wypuszczę go z domu.
Dobrze to rozumiem.
Kiedy prawie stracisz kogoś ważnego,
uświadamiasz sobie, że kłótnie o drobiazgi
przestają mieć znaczenie.
- Jack. - Musimy porozmawiać.
Proszę, wejdź.
Dziękuję.
Od czego zacząć?
Życie jest za krótkie na nieistotne żale.
Zgadzam się.
Dobrze.
Chcę, żebyś wiedziała, że gdybyś czegoś potrzebowała,
nawet najdrobniejszej rzeczy,
jestem dla ciebie.
Możesz zapukać w dzień czy w nocy.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Jeśli dasz mi drugą szansę,
stać mnie na więcej niż chili i chleb kukurydziany.
Po prostu genialnie.
Muszę usiąść.
Słyszałaś, co powiedziała panna Thatcher?
Jestem mądry.
Pierwszym krokiem, by pomóc Bo, był test na inteligencję.
Uzyskał świetny wynik.
Nie mogę się doczekać, kiedy powiem tacie.
Jestem zdezorientowana.
Jak zdał test, skoro nie umie czytać?
Przeczytałam Bo pytania i wszystkie zapamiętał.
Myślę, że Bo ma ślepotę słowną.
Wymyślna nazwa to dysleksja.
- Nigdy o tym nie słyszałam. - To nowe odkrycie.
Myślę, że przy właściwych narzędziach i metodach Bo nauczy się czytać.
Wiedziałam.
Ta wstrętna nauczycielka przed panią
mówiła, że jest opóźniony umysłowo, ale wiedziałam, że to kłamstwo.
Mam przeczucie, że wszystko się zmieni.
Dzięki technikom, które studiuję,
będziesz mógł zostać, kim zechcesz.
- Lekarzem, naukowcem... - Albo nauczycielem, panno Thatcher.
Pochlebiasz mi.
Kiedy zaczynamy?
Mój Boże. Abigail.
Gdzie byłaś cały dzień?
Pracowałam nad projektem.
Przepraszam, zapomniałam, że nie ma kolacji.
Odgrzałam sobie coś.
Więc...
co to za projekt?
Nie mogę jeszcze powiedzieć,
ale na pewno dowiesz się pierwsza.
Peter przerósł mnie, kiedy miał 13 lat.
Jest tu tyle naszych wspomnień.
Abigail.
Co się stało?
Już nie jestem żoną
ani matką.
Szukam dla siebie celu w życiu.
Zanim tu trafiłam,
myślałam, że moim celem jest uczenie w jednej z wielkomiejskich szkół.
Bóg zamknął tamte drzwi, a otworzył inne,
które jest o wiele bardziej wartościowe.
Chodzi mi o uczenie w Coal Valley.
Wiem, że Bóg tobie też pokaże, czego dla ciebie pragnie, Abigail.
Dziękuję, Elizabeth.
To dobra rada.
Jestem skonana. Pójdę już spać.
- Dobranoc. - Dobranoc.
- „Kot biegł szybko. - „Kot biegł szybko.
- „Kot biegł szybko”. - „Kot biegł szybko”. Bardzo dobrze.
Spójrz na to zdanie.
Kot biegł szybko.
Teraz zamienili słowa. To nic. „Szybko biegł kot”.
Widzisz? „Szybko biegł kot”. Inaczej niż poprzednio.
Nie szkodzi. Przejdźmy do tego zdania.
„Jane zobaczyła duży dom”.
Zaśpiewamy.
- Próbowałem już śpiewać. - Co pani robi, panno Thatcher?
Co to ma być?
Ćwiczymy czytanie.
Jakie ćwiczenia? Miał być tylko test.
Carl, uspokój się.
Pozwoliłam pannie Thatcher na pracę z Bo.
Czemu nie powiedziałaś?
Bo nie chciałam, żebyś się sprzeciwił, zanim spróbujemy.
On tego potrzebuje.
Bo, pójdziesz na górę? Chcę pomówić z panną Thatcher.
Panie Grady, te techniki pomogą Bo nauczyć się czytać.
- Na pewno. - Proszę posłuchać,
nie chcę być niewdzięczny,
ale słyszałem, co tu się działo,
a pani wyszukane techniki nic nie zmieniły.
Bo zapamiętał, co ma powiedzieć.
I to wyrecytował jak zawsze.
Dopóki pani nie zmieniła zdania, a wtedy już nie umiał.
To trochę potrwa, ale badania mówią, że dzięki powtarzaniu...
Nie pozwolę pani narobić mu nadziei
- na coś, co się nie wydarzy. - Panie Grady,
dlaczego tak się pan boi, żeby Bo spróbował?
Bo go kocham
i wiem, jak okrutny potrafi być świat.
Nie chcę, żeby to go zniszczyło.
O ile to ty tego nie niszczysz.
Za tydzień ma urodziny.
Jeśli do wtedy nauczy się czytać, pozwolę mu na kontynuowanie nauki.
Jeśli nie, zabiorę go do kopalni.
Tydzień nie wystarczy.
Musimy znaleźć właściwą kombinację. To jak otwieranie zamka wytrychem.
Przykro mi, ma pani tydzień.
Dobrze, Emily, teraz twoja kolej.
„Kot biegł szybko.
Szybko kot biegł.
Biegnij, biegnij za nietoperzem, szybko kocie. Biegnij szybko”.
To za proste, panno Thatcher. Mogę przejść na wyższy poziom?
Tak, Emily, możesz.
„Teraz, Fanny, rzuć ją na samą górę, jeśli tylko potrafisz”.
Bardzo ładnie.
- Elizabeth? - Wiem, że jest późno.
- Co się stało? - Abigail.
Wracała do domu późno.
Mówi, że nad czymś pracuje, ale jest załamana.
Dziś nie wróciła i bardzo się martwię.
Chyba wiem, gdzie jej szukać.
- Wiesz? - Tak.
Chodź.
- Zaprowadzę cię. - Proszę.
Lepiej zostawię was same.
Abigail?
Co ty tu robisz?
Elizabeth.
- Skąd wiedziałaś? - Jack mi pokazał.
Mówił, że byłaś tu każdej nocy w tym tygodniu.
Co się dzieje?
To twoja wina.
Tego dnia, kiedy smakowały ci moje ciasteczka
i powiedziałaś, że ci wyszukani kucharze
nigdy nie przyrządzili nic lepszego, zaczęłam myśleć
nad otwarciem restauracji.
To byłby świetny początek.
Abigail, to świetny pomysł.
Spotkałam się z Gowenem, żeby ubić interes,
ale powinnam wiedzieć, że nie będzie łatwo.
Mogę otworzyć restaurację,
jeśli oddam mu dom.
Twój dom?
Mam tydzień na decyzję.
To wygórowana cena i początkowo chciałam odmówić,
ale Noah i Peter już tam nie mieszkają.
Są ze mną, gdziekolwiek jestem.
Muszę znaleźć jakiś cel w życiu.
Muszę wiedzieć, po co codziennie wstaję.
Rozumiem,
wiem też, że ci się uda.
Ale dlaczego nic nie mówiłaś?
Nikt w mieście nigdy tego nie próbował.
Nie chciałam wyjść przed tobą na wariatkę.
- Nigdy bym tak nie pomyślała. - Może powinnaś.
Gowen mnie skreślił i może ma rację.
Nie wiem, Elizabeth. Może to...
Może to zbyt ryzykowne stracić dom dla głupiego marzenia.
Abigail...
Nie chcę mówić ci, co masz robić,
ale jesteś jedną z najbardziej niezwykłych kobiet, jakie znam.
Myślałaś, że nie pomożesz Carli urodzić,
ale bez ciebie cała trójka nie miała szans.
Żadna wdowa nie miałaby domu
bez twojego pomysłu z kopalnią.
Wierzę w ciebie.
Wierzę, że osiągniesz wszystko, co zechcesz.
Dziękuję.
To wiele znaczy.
Piekłam ciastka dla dzieci,
ale zasnęłam i ciasto się zepsuło.
Są piękne.
Te kształty.
Masz jeszcze to ciasto?
Bo.
Dogonię cię, tato.
Idziesz do kopalni?
Tak, panno Thatcher.
Znalazłam sposób.
Badania mówią, że ludzie ze ślepotą słowną myślą trójwymiarowo.
Dlatego potrafisz budować modele, bo to rozumiesz.
Panno Thatcher, nie wiem nawet, co pani mówi.
Wyjaśnię! Nie pamiętasz słów i liter,
bo to tylko zawijasy i kształty na papierze.
Zobacz, to litera „c”.
Zrobiłam z niej kota.
Dźwięk dla „c” to „k”.
Już podjąłem decyzję.
Proszę, Bo!
- Jeszcze tydzień do urodzin. - To najlepsze rozwiązanie.
Dziękuję za pomoc, ale tak jest lepiej.
Muszę powiedzieć, że jestem zdziwiony, że się pani zdecydowała.
To jest nas dwoje.
Wystarczy, że pani podpisze,
a restauracja jest pani.
Gratuluję.
Dziękuję.
Wy, wdowy, nieźle dałyście mi w kość z waszymi domami.
Cieszę się, że jeden odzyskałem.
A tak między nami...
miasto nie wesprze restauracji.
Skąd pan wie?
Niewiele wiem, ale znam się na interesach
i gdyby Coal Valley było na to gotowe,
sam bym otworzył restaurację.
Z zasłonami będzie ładniej.
Mówią, że odrobina deszczu przynosi szczęście.
KOT BIEGŁ SZYBKO
Zrobił to.
Wyczułem ciastka, pani Stanton. Sprzedaje je pani?
Miles, jeszcze oficjalnie nie otworzyłam, ale zobaczę, co da się zrobić.
- Proszę, na koszt firmy. - Super, dziękuję!
Hej, Miles, jesteś moim pierwszym klientem.
- Mam nadzieję, że ma pani więcej.. - Czemu?
Będą jeszcze potrzebne.
Staraj się zachować otwarty umysł
i posłuchaj panny Thatcher.
Już wszystko słyszałem.
Bo...
- Przeczytasz nam? - Koniec. Bo, nie musisz.
„Kot biegł szybko.
Szybko biegł kot.
Biegnij, biegnij
z...”
Za.
„za nietoperzem.
- Szybko kocie. Biegnij szybko”. - Boże.
Jak?
Już je widzę, tato.
W końcu mają sens.
- Co to jest? - „S”.
„S” jak syczeć.
„S”.
A to?
Co tu jest napisane?
Kot.
K-O-T.
To znaczy „kot”.
Kot.
Dalej, idziemy!
Gabe!
Co się dzieje?
W starej restauracji sprzedają ciastka. Szybko, bo wykupią.
Smacznego.
Dziękuję.
Mój Boże, Abigail.
Co się dzieje?
Po oddaniu domu Gowenowi...
Tak, proszę.
rozpaliłam w piecu.
To chyba zapach ich przyciągnął.
Stoją pod drzwiami od rana.
Jestem taka dumna.
Udało ci się.
Nie dałabym rady bez ciebie.
Przepraszam panią.
Tam jest koniec kolejki.
Bardzo zabawne.
- To wspaniałe. - Tak jest.
To dowód na to, że jeśli bardzo się starasz, to się uda.
Chyba masz rację.
Dzień dobry.
Posterunkowy Jack!
Jolene, jak się mają pisklęta?
Jednego nazwałam po panu, bo ma czerwone piórka jak pana mundur.
To zaszczyt.
Chodź, Jolene.
Już nie musi nam pan pomagać.
Tatuś wraca jutro.
Jedyny górnik ocalały po wybuchu
wraca jutro ze szpitala, nowy interes kwitnie.
Miasto się rozwija.
Wkrótce będzie tak wielkie jak Cape Fullerton
i nie będziesz miał powodu do wyjazdu.
To prawda.
Ale mam inny powód, żeby zostać.
- Naprawdę? - Tak.
Byłoby uczciwie, gdybyś zdała taki sam test jak ja.
Zaczynając od sprawdzenia umiejętności wypełniania poleceń.
Czyżby?
Tak, to ważna część testu.
No dobrze.
Świetnie.
Czy możesz
wybaczyć mi wszystkie głupie rzeczy, które powiedziałem lub zrobiłem?
Nie wiem.
Dużo tego.
Nikt nie mówił, że to łatwy test.
Mogę się zgodzić.
Cieszę się.
Czy to już koniec testu?
Nie.
Teraz część pisemna.
Kolejny błąd.
- Na pewno dobrze oceniasz? - Skończyłem szkołę z wyróżnieniem.
Nie śpisz, myśląc, jak mnie zdenerwować?
Nie muszę. To przychodzi naturalnie.
Dobrze.
- To powiesz czy nie? - Na pewno chcesz wiedzieć?
Oczywiście.
Okazuje się, że nie jesteś taka mądra, jak myślałem.
To kłamstwo.
Jack, mścisz się za tamten test?
Nie.
Naprawdę nie poszło ci za dobrze.
Pokaż mi.
Jack, pokaż mi to.
- Oddaj proszę. - Dobrze, uspokój się.
Tekst polski: Katarzyna Puszka