W poprzednich odcinkach When Calls the Heart:
Jestem Julie, siostra Elizabeth.
Mam twoją panią, posterunkowy!
Jack.
- Ten dokument należy do mnie. - Zabiłeś mojego syna i męża.
Nie chcę odbierać ci marzeń.
Musisz iść.
„Za ujęcie gangu Tollivera
Jack Thornton z Policji Konnej został okrzyknięty bohaterem”.
Czy po powrocie Jack nadal będzie panią podrywał?
Mówi się raczej „zabiegać o kogoś”, Gabe. A to pytanie jest nie na miejscu.
Jeśli poprosi panią na kolację, czy to dobre pytanie?
Pani się rumieni.
Przepraszam, że przerywam.
Ta przerwa jest mile widziana.
- Pewnie jesteście od Weaverów. - Tak.
Witam w Coal Valley.
Jestem Wyatt.
A ja panna Thatcher. Miło, że do nas dołączycie.
Usiądźcie gdzieś.
Znajdźcie miejsce.
Wyatt, nie musisz siadać tak daleko.
Przy mnie jest wolne miejsce.
Dziękuję, ale jestem tu, by pilnować braci w ich pierwszy dzień.
- Skończyłem szkołę trzy lata temu. - Ile masz lat?
- Szesnaście. - Zawsze można się czegoś nauczyć.
Wybierz sobie jakąś książkę.
Dziś będziemy mówić o Thomasie Edisonie.
To jeden z największych umysłów naszych czasów.
Zaprezentowano go w 1877 roku, czyli 30 lat temu.
Czy wie ktoś, jak działa fonograf?
Wyatt?
Chciałbyś coś powiedzieć?
Po prostu, gdy płyta się obraca, igła wibruje, odtwarzając zapisany dźwięk.
Bardzo dobrze.
Uczyłeś się już o Edisonie?
Nie, ale lubię technikę.
Masz dar uczenia się. Mam nadzieję, że będziesz tu przychodził.
Dziękuję, ale jutro zaczynam pracę w kopalni.
Szkoda, że wyjeżdżasz.
Już dość tu nabroiłam.
- Ale wrócisz? - Obiecuję.
Teraz potrzebuję współczesnej cywilizacji i domowych wygód.
Gorącej kąpieli.
Fryzjerki mamy.
- Powozu taty. - I pokojówki, która po mnie posprząta.
I toalety w domu.
Zwłaszcza tego.
- Na pewno nie chcesz wrócić? - Na pewno.
Musiałam zapytać.
Wiem.
A co, gdy Jack zostanie w Cape Fullerton?
I tak tu zostanę.
- Kocham cię, siostro. - Też cię kocham.
Przepraszam.
- Czy to Coal Valley? - Tak.
A gdzie jest reszta?
Patrzy pani na to.
Cóż...
- Uroczo. - Może tak być.
Elizabeth Thatcher.
- Rosemary LeVeaux. - Miło panią poznać.
Co panią tu przywiodło?
Mój narzeczony.
Gratuluję.
Może go znam.
Czy to...
jeden z górników?
Dzięki Bogu, nie.
Jack.
Oto i on, Jack!
Jack, już jestem.
Spójrz na siebie. Przystojniejszy niż kiedykolwiek.
A ty wyglądasz nad wyraz...
zdrowo.
Ściąłeś włosy.
Sam to zrobiłeś. Na szczęście mam ze sobą swoje nożyczki.
W takim razie.
- Zostawię was samych. - Nie, Elizabeth.
Poczekaj.
Czy powiedziałam coś złego?
- Co tu robisz? - Dowiedziałam się, gdzie jesteś,
i musiałam cię zobaczyć.
Sądziłem, że jesteś w Nowym Jorku.
Okazało się, że życie bez ciebie jest puste.
Ostatnio mówiłaś co innego.
Nigdy nie powinnam z tobą zrywać.
Ale to zrobiłaś.
I żałuję tego każdego dnia. Ale teraz jestem tutaj.
Nie możesz oczekiwać, że po dwóch latach
- będzie jak kiedyś. - Dwa lata, dwie godziny...
dwie minuty?
To tylko czas.
To życie.
Oczywiście...
wiem, że życie nie przestało się toczyć.
Ale ja nadal czuję to samo.
Ale jeśli ty...
Zamierzam zrobić wszystko, żeby cię odzyskać.
KAWIARNIA U ABIGAIL OTWARTE
Nie do wiary. Czemu nie wspomniał, że jest zaręczony?
- Jestem tak samo zaskoczona jak ty. - Nie wiedziałam, co powiedzieć.
Pojechał eskortować gang Tollivera, potem zjawia się ona, a on wraca.
Rzuciła mu się w ramiona, jakby byli małżeństwem.
Jack zawsze był uczciwy.
Może nie jest tak, jak się wydaje.
- Nawet nie jest zbyt ładna. - Jest.
Bywają ładniejsze.
Dobra z ciebie przyjaciółka, ale kiepski kłamca.
- Może ciasteczko polepszy ci humor? - Nie.
Ale dziesięć na pewno.
Dobrze, Abigail. Będę u siebie.
Jeść.
A jeśli przyjdzie Jack, a na pewno tak będzie?
Powiedz mu, że nie wolno mi przeszkadzać.
W czym mogę pomóc?
Tom, oto panna Rosemary LeVeaux.
Potrzebuje pokoju na jedną noc.
Pan Thornton chciał powiedzieć,
że zostanę tu, dopóki nie znajdę czegoś stałego na więcej nocy.
Jest jeden pokój na końcu korytarza,
może być jednak nieco hałaśliwy, bo wprowadzili się nowi górnicy...
Hałas mi nie przeszkadza. Nawet go lubię.
Jeśli szukasz hałasu, Coal Valley cię rozczaruje.
To niemożliwe. Ty tu jesteś.
- Pokój numer dziewięć. - Dziękuję.
Zaprowadzisz mnie do pokoju?
Znajdziesz go, jest obok pokoju numer osiem.
- Ty masz numer ósmy? - Śpię w więzieniu.
To straszne.
- Całkiem wygodnie. - Ale samotnie.
Mam psa.
Inspektorze Avery, dotarł pan.
- Myślałeś, że nie dam rady? - Ależ skąd.
- Minęło sporo czasu. - To prawda, Jack.
Chyba od akademii.
Miałeś już czerwony płaszcz, ale bez odznaki.
Podróż była dość długa. Mogę tu gdzieś zjeść?
Dziwne, że o tym wspominasz.
Kawiarnia Abigail Stanton.
- Mogę w czymś pomóc? - Mam nadzieję.
Pani Stanton?
- Tak. Znamy się. - Jestem Bill Avery.
Przyjechałem z Capital City na prośbę Jacka Thorntona.
To daleko stąd.
Dobrze gotuję, ale nie wiem, czy aż tak.
Chcę spróbować wszystkiego z menu.
- Proszę usiąść. - Jeśli nie chodzi o konia, z miłą chęcią.
- Kawę? - Poproszę.
- Skąd zna pan Jacka? - Z akademii.
- Pan też jest policjantem konnym? - Jestem inspektorem.
Inspektorem sądowym.
Jack napisał mi o teczce, którą pani znalazła.
Bardzo mi przykro z powodu tak wielkiej straty.
Dziękuję.
Pani Stanton.
Zamierzam wnieść sprawę
przeciwko Pacific Northwest Mining Company
za niebezpieczne warunki, które doprowadziły do śmierci 46 ludzi,
w tym pani męża i syna.
Nawet nie wie pan, jak długo czekałam, aby to usłyszeć.
Zapewne od dnia katastrofy.
Każdego dnia.
- Pomoże mi pani? - Tak.
No tak.
Elizabeth.
Nie wiem, czy mnie słyszysz...
Pozwól mi wytłumaczyć.
Jack.
Wy policjanci długo pracujecie.
Cóż...
- Jestem po służbie. - Wiesz, kto nie jest?
Barman w saloonie.
Odprowadź mnie.
Bezpieczniej jest zostać tu z tobą niż iść tam.
Tu zaczął się wybuch.
Mówili, że zamknęli ten szyb ze względów bezpieczeństwa.
To wygodne.
Muszę przyznać, że nie wyobrażałem sobie ciebie w mieście.
Ani ja.
To miejsce przyciąga.
Ludzie...
zwłaszcza.
Wrócę po patrolu.
Idź po Gowena.
To teren zabroniony.
Zakładam, że jest pan dżentelmenem, więc proszę wyjść.
Dziękuję za nazwanie mnie „dżentelmenem”.
Nie słyszę tego często w mojej pracy.
Bill Avery.
Jestem tu w celu zbadani eksplozji, która miała tu miejsce.
Z czyjego rozkazu?
Wydział sądowy policji konnej.
Trochę późno na śledztwo, minęło już sześć miesięcy.
Cóż...
- Tych 46 ludzi nadal nie żyje. - Zgadza się.
Jeśli będzie potrzebna jakaś pomoc, proszę mnie wezwać.
Na pewno to zrobię.
Miłego dnia.
- Nie możesz mnie wiecznie unikać. - Nie.
Tylko do czasu, aż pojedziesz do Cape Fullerton.
Nie jadę tam.
Patrick O'Reilly przyjął tę posadę. Jego rodzina już tam jedzie.
Ja zostaję tutaj.
To moje miejsce.
- Interesująca lekcja. - I wartościowa.
Wybacz, coś pominęłam.
Perfidia
„Perfidia”.
Nawet nie chcę wiedzieć, co to znaczy.
Wiem. Zaraz przyjdą uczniowie, więc...
Więc powiem to szybko.
Kiedyś byłem zaręczony, ale to było w innym życiu.
Od tego czasu tyle się zmieniło. I ja się zmieniłem.
Zmieniłem się między innymi dla ciebie.
Podczas żadnej z rozmów nie wspomniałeś o swojej narzeczonej ani razu.
Byłej narzeczonej.
Powinienem ci powiedzieć...
Chyba nie chciałem otwierać starej rany.
Więc to ona zraniła ciebie, a nie na odwrót?
- Nie zapraszałem jej tu. - Ale jest.
- Do czasu, aż zrozumie, że to bez sensu. - Wczoraj jakoś nie zrozumiała. Ani ty.
Mówisz o tym, gdy zatrzasnęłaś okno?
- Było chłodno. - I chyba się ochładza.
Myślę, o czym jeszcze mi nie powiedziałeś.
A ty powiedziałaś mi o wszystkim?
Moje życie jest mniej dramatyczne.
Elizabeth.
Wiem, że straciłaś do mnie zaufanie.
Mam nadzieję, że z czasem ujrzysz, że mam czyste serce.
Dzień dobry, dzieci.
- Możesz pójść do mnie po lekcjach? - Dzień dobry.
- Hej. - Emmo, tutaj.
Perfidia?
Poszukaj sobie.
Cześć, Wyatt.
- Cześć. - Jestem Gem.
- Pamiętam. - Naprawdę?
Gem to rzadki kamień. Niełatwo go zapomnieć.
- Pierwszy dzień w kopalni? - Pierwszy z wielu.
Dzieci, usiądźcie.
- Nie jestem dzieckiem. - Oczywiście. Przepraszam cię.
Muszę pamiętać, że niektórzy wkrótce wyruszą w świat. A niektórzy do kopalni.
Są dla ciebie, wypożyczone.
- To książki z mojego zbioru. - Dziękuję, pani.
- Nie mogę się doczekać, aż je przeczytam. - Mam ich więcej.
Tutaj.
Ostrożnie.
W porządku.
Miłego dnia.
Przypominasz mi mojego męża.
Nigdy nie ominął okazji, by komuś pomóc.
- Słyszałem, że był dobrym człowiekiem. - To prawda.
Strata jego i syna to...
okropne.
Tak często o tym mówię. By w jakiś sposób ich ożywić.
Zawsze będą żyć w pani wspomnieniach.
Choć wiem, że to mała pociecha.
- Ma pan żonę i dzieci? - Nie.
- Ale pana życie musi być udane. - W pewien sposób.
Chciałbym mieć z kim dzielić swe myśli.
Większość czasu spędzam sam lub z obcymi.
Dlatego miło znów pracować z Jackiem i z panią.
Ta sprawa.
Boję się, że więcej gadamy, niż robimy.
Nie zauważyłem.
Dolać panu herbaty, panie Avery?
Jestem Bill.
Chciałbym móc mówić do pani Abigail.
Chyba odniósł pan mylne wrażenie.
A jakie to wrażenie?
Zwykle nie rozmawiam z obcymi o tak osobistych sprawach.
Rozumiem.
To całkowicie moja wina.
Nakłanianie ludzi do mówienia to moja praca.
Jestem jak...
Brzuchomówca?
Nie. To by znaczyło, że mówi pani to, co chcę.
Chcemy tego samego.
Sprawiedliwości dla pani rodziny i ludzi, którzy ucierpieli.
Zamierzam zapewnić ją wam.
W takim razie możesz mi mówić Abigail.
W takim razie mogę też dostać więcej placka, Abigail?
Oczywiście.
Myślę, że to zainteresuje pana bardziej niż placek.
Po naszej rozmowie przeszukałam rzeczy osobiste Noaha.
Znalazłam to w jego kieszeni.
To rejestr...
poziomu metanu i tlenu.
Tak przypuszczałam. Nie wiem tylko, czemu to miał.
Ja chyba wiem.
Dziękuję, że mi pani zaufała.
Mam nadzieję, że nie wmieszałam w coś Noaha.
Ja również.
Jeśli pan pozwoli,
muszę zanieść pani Weaver kosz powitalny.
- Kosz powitalny? - Tak, jest tu nowa.
- Pamiętam, jak to jest. - Może pójdę z panią.
Na pewno ma pan ważniejsze sprawy.
Mogą poczekać.
Pracuje z tym inspektorem, by wnieść sprawę przeciwko nam.
Co o nim wiesz?
W zeszłym roku zamknął kopalnię w Richmond.
Nie pozwolę mu na to.
Musimy to zakończyć, zanim dokopią się głębiej.
Wyślij ten telegram do centrali.
Przyślą nam najlepszego prawnika.
Chyba mamy kłopoty.
To nie kłopoty. To wojna.
To wszystko, co przyszło?
Obawiam się, że tak.
Wybrałabym czerwony.
Pasuje do włosów.
Tak myślałam.
Rosemary LeVeaux.
Dottie Ramsey.
Jest pani krawcową?
Nie, aktorką.
Choć czasem sama szyłam swoje kostiumy.
Mój mąż i ja uwielbiamy teatr.
Nie uwierzy pani, ale zawsze marzyłam o graniu.
Pewnie, że wierzę.
Któż nie chciałby być kimś innym przez kilka godzin?
To prawda.
KAWIARNIA U ABIGAIL
I wtedy się ukłoniłam...
i wybiegłam ze sceny w momencie, gdy opadła kurtyna.
To był mój pierwszy bis w Nowym Jorku, ale nie ostatni.
Panno Thatcher, poznała już pani czarującą pannę Rosemary LeVeaux?
Miałam tę przyjemność.
Mamy wspólne zainteresowania z panią Thatcher.
Jemu również pasuje czerwień.
O rany.
Mówi pani o posterunkowym?
Tak, panno Thatcher?
Tylko pani to mówi.
Ma pani rację.
Mam sporo do powiedzenia.
To jest takie interesujące.
Nie wierzę, że nie jest pani jeszcze mężatką.
Zamierzam to zmienić prędzej niż później.
Wybacz mi.
Nie powinnam mówić o tym przy tobie.
Możesz mówić, co chcesz.
I nawzajem. Lub za moimi plecami, jeśli chcesz.
Jako aktorka przywykłam do tego.
Jak to możliwe?
Dziękuję, Dottie.
Panno Thatcher?
- Jak dobrze zna pani Jacka? - Nie tak dobrze, jak sądziłam.
My znamy się prawie od zawsze.
- Nasi ojcowie pracowali w policji. - Jaki to szczęśliwy zbieg okoliczności.
Tak, chociaż Jack nie chciał nim zostać.
- Chciał być malarzem. - Jack?
- Malarzem? - Tak.
Ale wy znacie się tak krótko.
Przepraszam.
Ołówki, mydło, sznurek.
- Czeka panią pracowity dzień. - Tak.
Jesteś głodna, Rosemary?
Zjadłabym konia. Choć nie przystoi to damie.
To chodźmy razem do kawiarni.
Cudownie.
- Jest śliczna. - Tak.
Co było na tej liście, panno Thatcher?
- Ołówki, mydło... - Sznurek.
Prawie bym zapomniał.
Przyszedł do pani list.
Dziękuję.
Droga Beth, twoja mama i ja bardzo się o ciebie boimy.
Julie napisała nam o waszych strasznych przeżyciach
i jesteśmy tym bardzo wstrząśnięci.
Dlatego cieszą mnie wieści, które mam dla ciebie.
Briarcliff Prep Academy proponuje ci prestiżową posadę nauczyciela.
Byłabyś tam pierwszą kobietą.
Panno Thatcher.
Witaj, Wyatt.
Dziękuję.
Były bardzo interesujące, zwłaszcza ta o inżynierii fizycznej.
Przeczytałeś już obie?
O rany.
Jestem pod ogromnym wrażeniem.
- Rodzice są pewnie z ciebie dumni. - Mam tylko mamę.
Tata nas zostawił.
Przykro mi. Współczuję.
On nie umarł. Porzucił nas.
Dajemy sobie radę...
ale nie rozmawiamy dużo o książkach.
- Przeważnie czytam w ukryciu. - Czemu?
Mama na pewno pochwala czytanie.
Wszyscy ciężko pracujemy.
I nie ma czasu na nic innego.
Rozumiem.
Przejrzę swoją biblioteczkę i poszukam jeszcze czegoś dla ciebie.
Dziękuję.
To ten chłopak, o którym mi mówiłaś?
Przeczytał dwa podręczniki akademickie w dwie noce,
włącznie z tym, przez który sama nie mogłam przebrnąć.
- Kopalnia pochłania kolejne życie. - Nie, jeśli temu mogę zapobiec.
- Rosie, oddaj to. - Nie. Możesz mi to odebrać?
Chodźmy na kawę.
Masz coś mocniejszego?
Podobno potrafi strzelać, łowić ryby, recytować Szekspira...
śpiewać, grać na dwóch instrumentach...
i polerować buty.
Czy czegoś nie potrafi?
Musi poćwiczyć żonglowanie. Poobijała mi połowę jabłek.
Nie tylko to obiła.
Wstydzę się własnej zazdrości.
Lecz ona błyszczy wszędzie, gdzie wejdzie.
Lśni niczym nowy bibelot.
I tak zmatowieje.
- To może długo potrwać. - Lub nie.
Elizabeth, jej zalety mogą rozpłynąć się na wietrze.
Ty jesteś niezłomna.
Życzliwa i lojalna...
Jak pies.
Lub nudna nauczycielka, kupująca ołówki i sznurek.
Wątpię, by Jack się z tym zgodził. Poza tym to on ją zostawił.
Raczej ona jego.
Dlatego to tak mną wstrząsnęło.
Bo to ona złamała mu serce.
A skoro zrobiła to raz, to czy może je odzyskać?
A co mówi Jack?
Że to przeszłość.
Choć wyglądają na żyjących w teraźniejszości.
On wrócił tu dla ciebie.
Nie został w Cape Fullerton.
A skoro jest tutaj, masz szansę odbudować swoje zaufanie.
Elizabeth, co to jest?
To list z domu.
Moja rodzina wystarała się dla mnie o posadę nauczyciela
w prestiżowej szkole.
Byłabym tam pierwszą kobietą nauczycielką.
Rozumiem.
Przyjmiesz ją?
Kilka dni temu pewnie bym odmówiła.
A teraz?
Nie jestem pewna.
Czy to możliwe, że się pomyliłam, gdy tu przyjechałam?
Radzę ci iść za głosem serca.
To właśnie serce mnie tu przywiodło.
I mam nadzieję, że cię tu zatrzyma.
Może kiedyś znów spotkamy się w prawdziwym kościele.
Ale do tego czasu...
Bóg jest z nami.
Tutaj.
Dziękuję.
Udanego tygodnia i Bóg z wami.
Wszystkie kobiety noszą teraz czerwień.
Chyba rozpoczęłaś nowy trend.
To mi pochlebia.
Wybaczcie moje wtargnięcie.
Nie szkodzi. I tak już kończymy.
W czym mogę pomóc?
- Jack Thornton? - Tak.
W imieniu gubernatora generalnego mam dla pana pochwałę
za schwytanie gangu Tollivera i nagrodę za służbę
od Northwestern Banking Association.
Ja tylko wykonałem swoją pracę z pomocą pana O'Reilly'ego.
On również otrzyma podobną nagrodę.
Dobra robota, Jack.
Zasłużyłeś na to.
- Dobra robota. - Gratulacje.
Burmistrz i ja jesteśmy zaszczyceni, że jest pan naszym posterunkowym.
To ja jestem zaszczycony.
Elizabeth.
Chyba nigdy nie widziałem cię w czerwieni.
- I już nie zobaczysz. - Szkoda.
Pasuje ci.
Ale tobie we wszystkim dobrze.
- Jesteś miły. - Bo to prawda.
Chyba że...
- Chyba że? - Wciąż uważasz, że jestem winny...
Co to było?
Już wiem.
Perfidia.
- Zdrada, oszustwo? - Sprawdziłeś to?
Nie, zapytałem tego bystrego chłopaka, chłopca Weaverów.
Nie mam czasu na takie rzeczy. Jestem zajęty pilnowaniem tego miasta.
Jack. Jesteśmy z ciebie tacy dumni.
Ta nagroda jest zasłużona.
Możesz ją przeznaczyć na ranczo, o którym marzyłeś.
To było dawno temu.
Wcale nie.
Pamiętasz te przejażdżki o zmierzchu, gdy wyobrażaliśmy sobie naszą przyszłość?
Kto by pomyślał, że to będzie tu?
Dobrze.
Chyba pojadę już na patrol.
Wybaczcie mi.
Zaczekaj.
Dzień dobry, pani Weaver.
Jestem Elizabeth Thatcher, nauczycielka.
Chciałabym z panią porozmawiać.
Oczywiście.
- Zapraszam. - Dziękuję.
- Proszę usiąść. - Dziękuję.
Jak tam moje dzieci?
Całkiem dobrze się adaptują.
Właściwie to chciałam porozmawiać o Wyacie.
- O nie. Co zrobił? - Nie, nie, nic.
Ale może zrobić.
Pożyczam mu książki.
Bardzo poważne, przeznaczone dla studentów.
Poradził sobie z nimi bez problemu.
Nauka, matematyka są dla niego jak dla nas oddychanie.
A jego zdolność pojmowania skomplikowanych teorii jest... zdumiewająca.
Nie rozumiem.
Myślę, że Wyatt może być geniuszem.
I jeśli da się mu szansę,
zajdzie bardzo daleko, dalej od tego miejsca.
Może być kolejnym Edisonem.
Za pani pozwoleniem, pani Weaver.
Chciałabym się starać dla niego o stypendium
do Wyższej Szkoły Technicznej.
Jestem pewna, że go przyjmą.
Panno Thatcher...
Wiem od zawsze, że Wyatt ma bystry umysł,
i doceniam pani zainteresowanie, ale...
sam przyjął to na siebie i chce się poświęcić.
Jestem jedynym mężczyzną w naszej rodzinie.
Potrzebujemy mojej wypłaty z kopalni.
Rozumiem.
Może za kilka lat, gdy bracia dorosną, pomyślimy o jego wykształceniu.
Oczywiście.
Jeśli mogę, to zostawię mu więcej książek.
Mój ulubiony cytat Thomasa Edisona
to ten, gdy zademonstrował swoją pierwszą żarówkę.
Powiedział: „Sprawimy, że elektryczność będzie tak tania,
- że tylko bogaci będą palić świece”. - „Że tylko bogaci będą palic świece”.
Już zamknięte, panie Gowen.
Nie przyszedłem tu jeść.
Zaniosłam już zyski do pana biura.
Tak, dziękuję.
Robiła pani coś z włosami? Do twarzy pani z tym.
A pan powinien już iść.
Dała pani teczkę panu Avery'emu.
Dałam ją panu posterunkowemu, który przekazał ją panu Avery'emu.
Ta teczka zawiera tylko pół prawdy.
Jest też drugie pół, które powinno panią martwić.
Dlaczego?
Mój prawnik dostarczył mi informację, która zniszczy
zarówno pamięć o pani mężu, jak i pani obecną sytuację.
To kolejna groźba czy ta sama? Bo zaczynam się gubić.
Wyjaśnię to pani jaśniej.
To miasto należy do firmy.
Ta firma zapewnia utrzymanie pani i pozostałym.
Prawdziwa prawda o tym, co się stało w kopalni,
to coś, co nie chciałaby pani, by wyszło na światło dzienne.
Ale będę zmuszony to zrobić...
jeśli pani i Bill Avery nie zrezygnujecie.
Blefuje pan.
To nie jest gra w pokera, Abigail.
To dobrze.
Więc zrozumie pan, jeśli nie ulegnę.
Nie może już mnie pan zastraszyć.
Proszę wyjść, panie Gowen.
Przypominam panu, że jestem z policji i mogę pana aresztować.
Na jakiej podstawie?
Za utrudnianie śledztwa i zastraszanie świadka.
Zniszczę panią.
I proszę.
Zawsze miałeś celne oko.
Raz czy dwa chybiłem.
Moja kolej.
Imponujące. Zapomniałem, jaki dobry z ciebie strzelec.
Pamiętasz, jak ostatnio strzelaliśmy?
Pokonałam cię.
Nieco.
Oczywiście.
Czy Elizabeth strzela?
Czy tylko czyta o tym w swoich powieściach?
Gdybym cię nie znał, powiedziałbym, że jesteś zazdrosna.
Bo jestem...
bardzo zazdrosna.
Miałam cię tylko dla siebie.
A teraz muszę się tobą dzielić z policją
oraz z tą nauczycielką.
Jasne, że to wszystko zniosę...
przez jakiś czas.
Jesteś taka uparta.
Aktorka musi taka być.
Ale dama, nie.
Chciałabym tego.
Wiem, że między nami się nie ułożyło. Ale tym razem będzie inaczej.
Jack...
mamy przyszłość.
Będzie wspaniale...
nieprzewidywalnie, idealnie...
właśnie tak, jak tego chcieliśmy.
Przykro mi, ale swoją przyszłość wiążę jedynie z Elizabeth.
Więc muszę sprawić, byś zmienił swoje zdanie.
Znasz mnie, Jack.
Gdy raz się na coś uprę...
zawsze to dostaję.
Czemu związki zawsze są takie skomplikowane?
Jack powiedział, że mu na mnie zależy...
i ufam mu.
Czuł coś do mnie, zanim przyjechała Rosemary,
a uczucia tak po prostu nie znikają.
Miłość młodych jest zawsze pogodna i nieskomplikowana.
Co się gubi po drodze?
Zgubiłam tylko swój upór.
Miałam odwagę przyjechać do Coal Valley.
Na pewno przetrzymam żonglującą, grającą na pianinie, skoczną aktorkę.
Skoro Abigail ma wiarę po tym wszystkim, przez co przeszła...
to ja też dam radę.
Mówiłam ci, co słyszałam o Elizabeth?
Co takiego?
Że wyjeżdża.
Jak to wyjeżdża?
Dostała nową posadę.
Bardzo prestiżową.
Coś, co trudno odrzucić.
Być może przez zazdrość jestem taka surowa.
Powinnam być ponad to.
Może za jakiś czas zostaniemy przyjaciółkami.
Albo i nie.
Napisy: Iwona Rojek-Walczak