W poprzednich odcinkach When Calls the Heart:
Miło mi, panno LeVeaux.
- Co panią sprowadza? - Narzeczony.
Ledwo znasz tę Elizabeth Thatcher.
Zniszczę cię.
Prestiżowa szkoła z rodzinnych stron chce mnie zatrudnić.
Ja zostaję tutaj, gdzie moje miejsce.
Podobno wracasz na wschód, by uczyć.
Nic się tu nie ukryje.
Dostałam ofertę, nic więcej.
Sprawka rodziny.
Martwią się o mnie.
Zrozumiałe, biorąc pod uwagę to, co się tu działo.
I dzieje.
Dużo o tym myślałam.
Coś łączyło ciebie i Rosemary.
- Macie wiele wspólnego. - To nieprawda.
- Według mnie, owszem. - Elizabeth.
Mężczyzna nie oświadcza się, by ot tak zapomnieć.
Chcę, byś mocno zastanowił się nad swoimi uczuciami...
żebyś nie żałował swojej decyzji.
Jeśli tego chcesz.
Tak.
Czy to ośmiornica?
- To kometa. - Kometa?
Pozwól.
Zobaczmy.
Komety mają warkocze.
W zasadzie to tylko gazy i pył.
Zostańmy przy warkoczu.
Dziękuję, panie van Gogh.
- Mogę dorysować konstelację. - Może usuniesz posterunkowego,
- nim przyjdą studenci? - I będzie, że to twe dzieło?
Dzień dobry.
Nie zmarnujcie okazji obejrzenia dzieła posterunkowego Jacka.
On lubi pochwały.
Przeciwnie do pani Thatcher, która czuje się nieswojo.
Choć na komplementy zasługuje.
Zaczęła się lekcja.
Chce pan mówić,
to proszę podnieść rękę jak reszta dzieci.
- Mogę już iść? - Proszę.
Dziękuję.
Dobrze.
- Zaczynamy? - Tak.
Tak.
Gdy myślimy o astronomii,
myślimy o planetach i gwiazdach daleko stąd.
Ale co 75 lat
coś wyjątkowego przecina nocne niebo.
Kometa Halleya.
Już niedługo nad Coal Valley
będziemy mogli zobaczyć krążącą wokół Słońca kometę.
- Kiedy to ma dokładnie nastąpić? - Nie wiemy.
Kometa to nie dyliżans, nie lata według rozkładu.
Sugeruję baczyć na niebo,
więc każdej nocy przed pójściem spać
spojrzyjcie w kierunku gór.
Czy mój tata dojrzy ją z nieba?
Jestem pewna, że tak.
A inni ojcowie?
Wszyscy nasi zmarli bliscy nad nami czuwają.
Podobnie jak Bóg.
Czujemy ich obecność,
ich miłość i wstawiennictwo.
I to się nie zmieni.
Wróćmy do tematu.
Czy wyobrażacie sobie czas,
gdy człowiek będzie w stanie podróżować w kosmos?
Czemu nie kobieta?
Przepraszam za przerwanie, zaspałam.
Kurczę,
nie pamiętam, kiedy ostatnio widziałam tak smutną widownię.
- To nie widownia, pani LeVeaux. - A co?
To klasa.
A kto mówi, że nauczyciel ma przynudzać?
Więc do listy pani zajęć doszło też nauczanie?
Zdarzyło mi się uczyć muzyki w Nowym Jorku.
Nowy Jork? Jak tam jest?
Wieczorem
Times Square wypełnia się muzyką, światłami
i ludźmi, nawet o północy.
A budynki są tak wysokie, że sięgają nieba.
I dlatego właśnie uczymy się o niebie.
Powinniśmy do nieba wrócić.
Ale miałam im właśnie powiedzieć o Coney Island.
- Proszę mówić. - Tak.
Niech pani powie.
- Prosimy. - Niech pani powie.
Pani Thatcher?
- Prosimy. - Prosimy, pani Thatcher.
Możemy usłyszeć o Coney Island?
Jakby zajęła moje miejsce.
To niemożliwe.
Obawiam się, że kometa Halleya nie ma szans z kometą Rosemary.
Komety się wypalają.
Podpalając wcześniej wszystko po drodze.
Przy okazji, czy mi się zdaje,
czy z każdym dniem piękniejesz?
Zdaje ci się.
Makijaż pomaga.
I te włosy, ta suknia.
Kwiaty w kawiarni.
Prezent od Billa.
Jest stałym gościem, pomyślał, że rozjaśnią to miejsce.
To na pewno jedyny powód.
Chyba nie tylko opłakujesz przeszłość, ale i spoglądasz w przyszłość?
Być może.
Ale pamiętajmy, po co tu przyjechał.
- Wyatt. - Panno Thatcher.
- Pani Stanton. - Dzień dobry.
- Pracujesz dziś? - Muszę, dla rodziny.
Zastąpiłem Wendella Backusa.
- Jest chory. - Miło z twojej strony.
Ciężko się tam oddycha niektórym starszym górnikom.
- Chciałem je zwrócić przed pracą. - Dziękuję.
- Potrzebujesz więcej? - Nie mam ostatnio czasu.
Gdy go znajdziesz, moja biblioteka stoi otworem.
Dziękuję.
Te resztki pochodzą z centrum wybuchu.
Ślady ognia wskazują na przekroczony poziom metanu.
Ci mężczyźni zostali wysłani na śmierć.
Na to wygląda.
Dziękuję wszystkim za przyjście w to niedzielne popołudnie.
Zastanawiamy się, dlaczego nas pan tu zaprosił.
Tak.
Gdy straciłem nogę, wydawało mi się, że straciłem wszystko.
Ale tak naprawdę straciłem ducha.
Nie mogę już pracować w kopalni,
ale chyba znalazłem sposób na bycie użytecznym.
Byłem całkiem dobry z młotkiem i gwoździem w ręku.
Więc pozwoliłem sobie...
na naszkicowanie planów...
nowego kościoła i szkoły.
Jeśli zdołamy uzbierać trochę pieniędzy na materiały,
zbuduję je, by pomóc Coal Valley wrócić na właściwe tory.
Powinniśmy mieć kościół i szkołę z prawdziwego zdarzenia.
To wspaniały pomysł.
Ale obawiam się, że nikogo na to nie stać.
Mnie na pewno.
Rozumiem, będąc w podobnej sytuacji, ale...
od czegoś trzeba zacząć.
Myślę, że to miasto dokładnie tego potrzebuje.
Jestem pewny, że spółka chętnie...
dołoży się do planu pana Millera.
To wspaniały gest, panie Gowen.
Dziękuję, pani Ramsey, ale wspaniałym gestem byłoby
zapłacenie w całości za budowę oraz wysiłek pana Millera.
Niestety...
nasze rezerwy pochłania to niepoważne śledztwo.
Nie ma nic niepoważnego w śledztwie wyjaśniającym śmierć 46 osób.
To wielka tragedia.
Trzeba jednak zadać sobie pytanie, czy pan Avery widzi sprawę obiektywnie,
biorąc pod uwagę waszą zażyłość.
Nie uciszą mnie pańskie obelgi i pieniądze.
Czy chcemy budować nasze miasto w oparciu o przekupstwo?
Biorąc pieniądze,
stajemy się jeszcze większymi niewolnikami spółki.
I tak już do nich należymy.
Nasze mieszkania, ulice, nawet twoja kawiarnia.
Przynajmniej powstałby prawdziwy kościół.
I szkoła bez włóczących się non stop górników.
Dzieci mogą się uczyć gdziekolwiek, w szkole, czy w knajpie.
Jak Abraham Lincoln.
Pani następca może się nie zgodzić.
Następca?
Tak przypuszczam... skoro pani wyjeżdża.
- Czy to prawda? - Panno Thatcher.
Nie. To znaczy...
To prawda, że otrzymałam ofertę, ale...
Planowała pani nam powiedzieć?
- Nie zamierzała. - Kto nas będzie uczył?
Proszę cię, James. Nic nie zostało postanowione.
Ledwo pani przybyła. Miała pani obejrzeć z nami kometę.
- I tak się stanie. - Niech pani nie jedzie.
- Jesteś cały? - Co się stało?
Złożono mi wizytę w kopalni.
Zabrali mi wszystkie dowody.
- Przyjrzałeś się im? - Mieli maski.
- Dobrze. Zaopiekuj się nim. - Oczywiście.
- Idę z tobą. - Nie w takim stanie.
Jestem twym szefem.
Zanotuję to w swoim raporcie.
Rana za uchem wygląda na głęboką. Potrzebujesz szwów.
Czego to ja nie zrobię, byś się mną zajęła.
Umiesz używać igły?
Sama szyłam zasłony.
A człowieka zszyjesz?
Tego się dopiero dowiemy.
Pójdę po igły.
Jack?
To ty.
Cudownie.
Lepiej się do mnie przyzwyczaj.
Jasne, bądź taki.
A ty lepiej też się do mnie przyzwyczaj.
Jack.
Znalazłeś ich?
Trop się urwał.
Za ciemno na szukanie.
- Cieszę się, że wróciłeś cało. - Martwiłaś się?
Nie.
A jednak czekasz tu w środku nocy.
Jeśli musisz wiedzieć, ja...
wypatrywałam komety Halleya.
Komety Halleya.
Wiesz, ile razy już to słyszałem?
- Może troszkę się martwiłam. - Troszkę?
Nie przesadzaj.
Słyszałem o spotkaniu miasteczka.
- Przykro mi. - Dziękuję.
Wiedz, że...
będę cię wspierał niezależnie od decyzji.
Zasługujesz na uczenie w prawdziwej szkole...
nie w knajpie.
Ale wierzę, że wkrótce tu taka powstanie.
Budynek jest nieważny.
Dzieci są.
Miasto cię potrzebuje.
Nie tylko ono.
Już późno.
Powinnam iść spać.
Naturalnie.
- Dzień dobry, Wyatt. - Dzień dobry.
- Ma pani chwilę? - Tak.
Chciałem coś pokazać.
Jak to... działa?
O Boże.
To cudowne. Skąd to wziąłeś?
Zrobiłem.
Zrobiłeś?
Wykorzystałem fonograf i pani książki do fizyki.
Gdybym mógł stworzyć większą wersję,
ułatwiłoby to oddychanie w kopalni.
Taka wentylacja być może zapobiegłaby kolejnej katastrofie.
A ostrza są z drewna, więc nie ma ryzyka powstania iskry.
Nie myliłam się.
Jesteś wyjątkowym młodzieńcem.
- Pokazałeś to komuś? - Tylko matce.
Popłakała się.
- Była zła? - Nie.
Wręcz przeciwnie.
My, kobiety, czasem płaczemy, gdy jesteśmy szczęśliwe...
czasem, gdy jesteśmy smutne, a czasem bez powodu.
Płacz może być dobry, zły albo może nic nie znaczyć?
Owszem.
Naukę zrozumiem, za to kobiet nigdy.
Większość mężczyzn tak uważa.
Za twoją zgodą poinformuję
o twym wynalazku zajmującego się patentami prawnika mego ojca.
Jeśli zechcesz go tu zostawić, pan posterunkowy zrobi mu zdjęcie.
Dziękuję, panno Thatcher.
Dzięki, zajmę miejsce.
Uśmiech zawsze dobrze wróży.
- Tutaj. - Dalej.
Mogę usiąść obok?
Sprawdzę.
Wygodnie się siedzi?
Pan Avery.
Wygląda pan, jakby był pan ranny.
Proszę nie udawać. Chcę tylko dać znać,
próżne pańskie groźby.
Nie jestem zaskoczony.
Czy ty kolejne oskarżenie bez podstaw?
Co znów zrobiłem?
Pańscy pachołkowie napadli mnie i ograbili.
Nie mam pachołków.
I nie rządzę ludźmi z tego miasta.
Mam inne zdanie.
Gdy zamknie pan kopalnię, mężczyźni nie zarobią.
A ich żony nie będą miały za co kupić jedzenia.
Dlatego wielu ludzi z miasta wolałoby więcej tu pana nie widzieć.
To pan i zamierzam to udowodnić.
Podobnie jak pańską świadomość ryzyka pracy w tym szybie.
Igra pan z ogniem.
Lubię ogień.
Można się ogrzać.
Lub wytępić zarazki.
Śmiało.
Ale myślę, że pańskie działania
skrzywdzą panią Stanton.
Cieszy się ona tutaj dużym poważaniem.
Nie chciałbym, żeby to się zmieniło. A pan?
Lepiej uważaj, Gowen.
O ile nie zamierza pan aresztować pana Gowena, radzę go puścić.
A jednak masz pachołków.
Powiedzcie, chłopcy.
Te buty to część standardowego wyposażenia?
Dziękuję.
Jesteście tacy mili.
Są jakieś prośby?
Chciałabym wykonać piosenkę...
która wybrzmiewała, gdy poprosił mnie o rękę
ukochany mężczyzna.
Wciąż go kocham.
Nie podoba ci się?
Już nie.
Już nic nie znaczy.
Chcę pomówić.
Z chęcią.
O Elizabeth.
Możemy też posiedzieć w przyjacielskiej ciszy.
Szukałem bratniej duszy.
Nie zaprzeczę, że zmieszało mnie twoje pojawienie się tutaj.
Jesteś niebywała, Rosie.
Byłaś kiedyś kobietą moich marzeń, przypuszczam, że to naturalne...
że mogą wrócić wspomnienia.
- Coś łączy mnie i Elizabeth. - Co?
Nie wiem dokładnie, ale chcę nad tym pracować.
Czy moja obecność rzeczywiście narobiłaby tyle zamieszania
- w prawdziwym związku? - Ty byś rozsadziła i armię.
Ledwo znasz tę Elizabeth Thatcher.
My się znamy od zawsze.
Też szukałam bratniej duszy.
Aż zrozumiałam, że jedyna realna rzecz w moim życiu to ty.
Nie wierzysz mi?
- Zawsze byłaś dobrą aktorką. - Dziękuję.
- To nie komplement. - Uznam to za pochwałę.
Powiedziałeś jej to?
Jeszcze nie.
Do tego czasu zachowam nadzieję.
Czy nie na tym oparto miasto?
Na nadziei?
Mam dzo dobre wieści.
Dzięki hojności anonimowego darczyńcy
jutro zaczniemy budowę
nowego kościoła i szkoły.
Przypuszczam, że to zasługa pana Gowena?
Nie jestem uprawiony do ujawnienia tożsamości tej osoby,
ale czuję się w obowiązku powiedzieć, że to nie pan Gowen.
Elizabeth, to twój ojciec?
Nie.
Ale wydaje mi się, że to dar od równie hojnej osoby,
jednakże nie tak zamożnej.
Nie można już zachować anonimowości?
Oddałeś swoją nagrodę?
Całość? Na kościół?
I szkołę.
To naprawdę...
szlachetne!
Wznieśmy okrzyk!
Hip, hip, hura!
Usiądźcie, proszę.
Nie przesadzajmy, proszę.
Robiłem swoje.
A jakiż byłby lepszy sposób na wydanie tych pieniędzy
niż pomoc mieszkańcom Coal Valley,
o których losy się troszczę.
Myślę zwłaszcza o jednej osobie.
Dziękuję, Jack.
Twój gest sprawił, że jestem jeszcze dziej z ciebie dumna.
Chciałbym dodać od siebie wyrazy wdzięczności.
Nie tylko zdołał pan...
uczynić nasze miasto bezpieczniejszym miejscem,
ale i lepszym.
Skoro się tu zebraliśmy razem,
chcę coś ogłosić.
Niestety, nie jest to wesoła wiadomość.
Ale wierzę, że trzeba to powiedzieć.
To pan Gentry.
Jest prawnikiem spółki
i jest w posiadaniu dokumentów, których nie chciałem ujawniać,
ale pani Stanton mnie do tego zmusiła.
I co pan nam chce powiedzieć?
O pieniądzach, które mają nas uciszyć,
czy o ataku na pana Avery'ego?
Pan Avery nie chce sam się wypowiedzieć?
On wróci tu z sędzią, by wymierzyć panu sprawiedliwość.
To dobrze się składa.
Ale sędzia nie będzie debatował nad moim losem.
Te dokumenty wskazują, że winę
za tę straszną tragedię
ponosi jedna osoba.
Noah Stanton.
Pani mąż był kierownikiem.
On podjął decyzję o wysłaniu górników do kopalni,
znając dobrze panujące tam warunki.
Noah by nigdy tego nie zrobił.
- Pańskie słowa są nie do przyjęcia. - Niech sędzia zdecyduje.
Ja zacząłem to śledztwo
i ja dopilnuję, by przedstawiono dowody,
nie pogłoski.
Wiem, że chce pan wierzyć pani Stanton.
Jest miła, czarująca
i robi najlepsze ciastka.
Ale był znany z nonszalancji.
To dlatego został zwolniony z Lee Mining
przed przyjazdem w te strony.
To nieprawda.
Odszedł, bo warunki pracy
- były żałosne. - Akta mówią co innego.
Więc te akta kłamią, podobnie jak pan.
Wie pani, że jego pensja była uzależniona od ilości węgla
wydobywanego przez jego pracowników.
A ten szyb dawał możliwości.
Każdy wie, że Noah nie dbał o pieniądze.
Może pani nie wiedziała, że miał długi.
Olbrzymie długi.
Desperacja skłania do ryzyka.
Noah Stanton desperacko potrzebował pieniędzy.
Na tyle, by swoich pracowników
oraz syna ostatecznie wpędzić do grobu.
Dobrzy ludzie.
Co chciał nam powiedzieć Noah Stanton
poprzez te słowa, znalezione po katastrofie?
Co było niegdyś symbolem nadziei...
Wybacz, Tata
może się stać dowodem winy.
Wszyscy znaliście Noah.
Nie było niczego, czego by dla was nie zrobił.
KAWIARNIA U ABIGAIL
Prawda zwycięży.
Gowenowi się nie uda.
Obawiam się, że już za późno.
Widziałaś, jak na mnie patrzyli?
- Jakbym była obca. - Będziesz w sądzie,
- usłyszą twoje zdanie. - Obyś miała rację.
Bo teraz czuję, jakbym na nowo traciła wszystko.
Będę przy tobie.
Przyjaciółko.
- Jesteś jedyna. - Nieprawda.
Masz wielu przyjaciół.
Gdy przyjdzie pora, będą stać przy tobie.
Nie jestem pewna.
Noah mówił o kupnie działki.
Chciał założyć własną firmę.
To niczego nie dowodzi.
Chyba że to go skłoniło do nietypowego ruchu.
Nie poznałam go.
Ale z tego co słyszałam
to był dobry człowiek.
Musisz dalej w to wierzyć.
Sędzia musiał zostać w Cooperville.
- Przyjedzie jutro dyliżansem. - Sędzia Farrell?
Sędzia Black.
- Jedidiah Black? - Tak.
Znam go zbyt dobrze.
Te historie o nim są prawdziwe?
Raz kazał powiesić kogoś.
Skazany chciał go zaatakować,
a Black wyjął gnata i strzelił.
Tak jak szybko strzela, tak szybko wydaje wyroki.
Miejmy nadzieję, że będą one słuszne.
Zeszłej nocy Gowen przekonał połowę,
że wybuch to wina Noah Stantona.
Idę do Abigail.
Jak się trzymasz?
Bywało lepiej, bywało gorzej.
Słyszałem o Gowenie.
Żałuję, że mnie zabrakło.
Chcesz usiąść?
Jak widzisz, masz dużo stołów do wyboru.
Gdy prawda wyjdzie na jaw, a tak się stanie, znów będą tu tłumy.
Aż będzie za ciasno.
Chciałabym mieć choć jednego klienta.
Masz mnie.
I mnie.
Nie wiem, jak wy, ale ja umieram z głodu.
Dziękuję.
- dzo dziękuję. - Nie dziękuj.
W końcu ty musisz gotować.
Pomogę.
- Kucharzysz? - Nie.
Założyłaś szwy, nie będąc lekarką.
Tu mnie masz.
Jack?
Porozmawiamy?
Oczywiście.
Choć ja mówię jedno, ty słyszysz drugie.
Pozwól mi to rzec.
W zeszłym roku grałam w sztuce.
Rolę kobiety zakochanej w zajętym już mężczyźnie.
Ta rola mi nie podpasowała, ulżyło mi wręcz, gdy było już po.
Sugerujesz, że twój występ w Coal Valley dobiega końca?
Powiedzmy, że kurtyna opadła.
Na razie.
Wyjeżdżasz jutrzejszym dyliżansem?
O ile coś lub...
ktoś mnie nie zatrzyma.
Przykro mi.
Mnie też.
No i jest.
O Boże.
Byliście wcześnie czy ja się spóźniłam?
Chcieliśmy tu być przed panią.
Zgadza się.
Spodoba się jej?
Krótkie są dni wina i róż,
Prosto z mglistego snu
Nasza ścieżka wyłania się na chwilę i znika
We śnie.
Wiersz z początku mojej pracy tutaj.
To...
To kometa Halleya.
To wspaniałe.
To od nas wszystkich.
KOCHAMY PANIĄ PANI THATCHER
DZIĘKI PANI ZAWITAŁO DO NAS SŁOŃCE
To łzy smutku czy radości?
I tego, i tego.
dzo was wszystkich kocham.
Nauczyliście mnie więcej, niż zdajecie sobie z tego sprawę.
Chcę was poinformować, że podjęłam decyzję.
Zostaję.
- Naprawdę? - Na zawsze.
My też panią kochamy.
Zostaje pani dla nas czy posterunkowego Jacka?
To dzo niestosowne pytanie.
Więc dla niego!
- Dzieci. - Kochamy panią.
Czuję powiew nadziei.
Z dodatkiem pyłu.
Witamy w Coal Valley.
Posterunkowy Jack Thornton, to Abigail Stanton.
Miło było panią poznać.
Uszanowanie. Jedidiah Black.
Pańskie czyny są tu znane.
Niestety, większość z nich to prawda.
Stanton?
- Jest pani jedną z wdów? - Tak.
Jedną z wielu. Długo czekałyśmy na sąd.
I oto jest.
Nie mogę obiecać przychylności wyroku.
Ja mogę.
Kopę lat się nie widzieliśmy.
Kopę za krótko.
Wciąż masz mi za złe tego pokera?
Do czasu rewanżu.
To sobie poczekasz, synu.
Masz listę świadków?
U siebie.
Możesz po nią teraz iść.
Pozwolisz, że ja pójdę.
Dzięki, Abigail.
Jest w mojej torbie.
Panie sędzio?
Podróż była bezpieczna?
Skoro wyjechałem z Cooperville żyw, to nie było źle.
- Dobrze też nie. - Sprawiedliwość zwyciężyła.
To się liczy.
Czekasz na kogoś?
Tak. Zawsze.
Sędzia ma wielu wrogów.
- Macie tu knajpę? - Mamy.
Poker?
Jest.
Rozprawa o ósmej.
Punkt.
W końcu!
Black, pożegnaj się ze świa...
Widać jego młodszy brat nie zgadza się ze sprawiedliwością.
Proszę go zamknąć.
Wpisz go do mego rejestru.
Elizabeth?
Chodź ze mną.
W jakim celu?
Dowiesz się.
Rozmyślałem trochę i czytałem.
Pożyczyłem jedną z twoich książek.
Naprawdę?
Tak.
Czy wiedziałaś,
że spośród 27 prezydentów USA tylko jeden był kawalerem?
James Buchanan.
W porządku.
A wymienisz jakieś jego osiągnięcie?
Jego nieumiejętność poradzenia sobie z Południem
jest uważana za jeden z największych błędów.
W tym rzecz.
W czym?
Być może dobrze by ocenił sytuację, gdyby miał kobietę u boku.
Nie, po prostu sympatyzował z Konfederacją.
Jest coś, czego nie wiesz?
Nie znam powodu tej rozmowy.
Chyba znasz.
Startujesz w wyborach?
To prezent na pożegnanie?
Nie prowadziłbym cię tu po to.
Otwórz.
Ty to zrobiłeś?
Takie moje hobby.
Trudno mi opowiedzieć, co czuję w sercu.
Chyba nie jestem na tyle odważny.
Jesteś.
Myślałem o nas długo i intensywnie, jak obiecałem.
I wniosek jest jeden.
Ty.
Jesteś tą jedyną.
Oznajmiłem, że będę cię wspierał niezależnie od decyzji.
To nieprawda.
Nie wyjeżdżaj.
Nigdzie nie jadę.
Tu moje miejsce.
Więc postanowiłam uczynić to miejsce mym domem.
Będą trudne dni, nie ma wątpliwości.
Niepewne.
Ale wierzę,
że będę szczęśliwa w Coal Valley.
Czym jest życie, jak nie gorzko-słodką mieszanką smutku,
zachwytu...
nadziei...
- i radości? - Spójrz tutaj!
Elizabeth.
Niezależnie od tego, co było między nami...
- życzę ci szczęścia. - Wzajemnie.
Więc rozstaniemy się w przyjaźni?
Tak.
Wracasz do Nowego Jorku?
Kiedyś tak.
Więc gdzie jedziesz?
Na razie wynoszę się do lepszego pokoju.
Nie rozumiem.
Burmistrz ma mi pomóc w założeniu teatru.
- Tutaj? - Tak.
Czy to nie cudowne? Zostaję w Coal Valley!
Chyba będziemy się często widywać.
Wspaniale.
Napisy: Michał Puta