W POPRZEDNICH ODCINKACH
Mój syn zmarł dwa lata temu. Tydzień później straciłem żonę.
- Chcę powołać jeszcze jednego świadka. - Clara, wdowa po Peterze Stantonie.
Jack.
Hej.
Charles?
Elizabeth.
Była pani żoną górnika, który zginął w wybuchu?
Tak.
Peter Stanton był moim mężem.
Pracował w kopalni trzy lata.
Pobraliśmy się dwa dni przed wypadkiem.
Jak pani znalazła tego świadka?
Przejrzałam dokumenty zmarłych górników w państwowych archiwach.
Znalazłam akt ślubu Petera Stantona i Clary Weller.
Jestem pod wrażeniem.
Mam jeszcze jeden dokument.
Oryginalną ekspertyzę bezpieczeństwa podpisaną przez Josepha Sweeneya.
Potwierdza wadliwość wentylacji w kopalni,
więc było w niej niebezpiecznie.
Claro.
Skąd masz ten dokument?
Peter nie ufał kierownictwu kopalni.
Bał się, że obwinią jego ojca za sprawianie kłopotów.
Dał mi go na przechowanie.
W razie, gdyby coś się stało.
Skąd Peter miał tę ekspertyzę?
Dostał ją od ojca.
Pan Stanton bał się, że ktoś może mu coś zrobić,
bo sprawiał kopalni kłopoty.
- Dlatego dał ją Peterowi. - Świadek wie to ze słyszenia.
- Nie można na to pozwolić. - Pozwolę, na co będę chciał.
Na razie chcę się zapoznać z tymi dokumentami.
Odraczam rozprawę.
Dziękuję.
Claro.
Jestem Abigail Stanton, matka Petera.
Czemu tego nie przewidziałeś?
Nie było jej na liście świadków.
- To dlaczego pozwolił jej zeznawać? - Parker stosuje nieczyste zgrania.
Nigdy nie wiadomo, co zrobi. Trzeba było trzymać się Blacka.
Nic już teraz nie zrobimy. Jak się z tego wyplączemy?
Może uda się przekonać Parkera, że dziewczyna kłamie.
- Ale to będzie sporo kosztować. - Cena nie gra roli.
Nie chcę zabierać ci czasu.
Nie zabierasz.
Nie mam nic do roboty. Mogę tylko wrócić do domu
i rozmyślać nad moim życiem kawalera.
Chyba ci nie wierzę.
Pamiętasz nasze dzieciństwo?
Bawiliśmy się w ogrodzie w ciuciubabkę.
Pamiętam. Oszukiwałeś.
To ty oszukiwałaś.
Podglądałaś, żeby mnie złapać.
Chciałam widzieć, gdzie idę, żeby nie wpaść na drzewo.
Zawsze wiedziałaś, dokąd idziesz.
Kiedyś i teraz.
To nie do końca prawda. Ale to miłe.
Czy mieszkańcy Coal Valley wiedzą,
- ile ci zawdzięczają? - Też dużo im zawdzięczam.
Twój ojciec powiedział, że firma będzie robić interesy
w Cape Fullerton.
To chyba niedaleko od ciebie.
Nie sądzę, żeby ojciec chciał przyjechać do Coal Valley.
Tak mało rzeczy cieszy nas w życiu.
Na pewno będzie mu miło cię odwiedzić.
Wolałby, żebym wróciła do domu.
To nie wchodzi w grę?
Martwię się o matkę.
Jestem jedyną nauczycielką w Coal Valley. Liczą na mnie.
Trzyma cię tam coś jeszcze?
Nie chcę kłamać.
Rozumiem.
Musi być kimś wyjątkowym, skoro obdarzyłaś go uczuciem.
Jest.
- Jestem rozczarowany. - Nie bądź, Charles.
Od zawsze byliśmy przyjaciółmi.
Jesteś dla mnie ważny i nic tego nie zmieni.
Zgadzam się.
To dobrze.
Pięknie razem wyglądają.
Nie bądź niepoważny.
Pragnę dla mojej córki wszystkiego, co najlepsze.
To nie takie proste.
Zawołać doktora Clementa?
Nie, ja...
To tylko zawrót głowy.
Proszę.
Mogę wejść?
Po co?
To dużo pieniędzy.
Chyba zdaje pan sobie sprawę, że przekupstwo sędziego to przestępstwo.
Proszę to uznać za wygraną w pokera.
Na poczet przyszłych partii, których wcale nie musi pan rozegrać.
Sprytnie, panie Gentry.
Bardzo sprytnie.
Cześć, Tom.
Jack, ledwo cię poznałem bez munduru.
Zawsze byłeś błyskotliwy.
Bracie.
Myślałem, że ścigasz przestępców
- w jakimś miasteczku na zachodzie. - Wziąłem wolne,
żeby towarzyszyć Elizabeth Thatcher w drodze do domu.
Szczęściarz.
Thatcherowie to tutejsi arystokraci.
- To tacy sami ludzie jak my. - Ale bogatsi od Midasa.
- Podobno nawet służący ma służbę. - Zabawne.
Pokaż się.
- Urosłeś od ostatniego spotkania. - Chyba moje włosy.
Tak dawno mnie nie widziałeś,
- że zapomniałeś, jak wyglądam. - Nie.
Cieszę się, że cię widzę. Czego się napijesz?
- Whisky. - Whisky dla mojego brata.
Skąd wiedziałeś, gdzie mnie szukać?
Koledzy z tutejszego posterunku mają cię na oku.
Podobno sprawiasz kłopoty. Powiesz mi o tym?
SALON MODY DAMSKIEJ
- Dobrze wybrałam? - Jackowi się spodoba.
Jest piękna.
- To zabrzmiało jak komplement. - Wiem, że jestem straszna.
Czasem chciałabym być wolna jak ty.
- Czemu nie możesz być? - To mój świat.
Nie sądzę, żebym się odnalazła w innym.
- Co myślicie o tej? - To dla niemoralnej
barowej dziewki.
- Przymierz ją, Viola. - Nie bądź śmieszna.
Dziękuję.
Jest idealna na kolejną kolację z panem Lionelem.
Nic takiego. Wdałem się w bójkę. Wszystko w porządku.
Areszt raczej nie jest w porządku.
Policja jest tu tak znudzona, że aresztuje ludzi za nic.
W twoim przypadku to nie było nic.
Wybacz, że nie jestem szlachetnym stróżem prawa, jak ty.
Jak byliśmy młodsi, nigdy nie pakowałeś się w kłopoty.
Teraz ich szukasz? Co się stało?
Nie wiem, Jack. Takie jest życie.
- Proszę jeszcze jedno. - Chyba mu starczy.
Naprawdę? Starszy brat zdecyduje, czy mam dość?
Thornton, gdzie moje pieniądze?
Wydałem na twoją dziewczynę.
Chcesz to załatwić po dobroci, czy po męsku?
Po dobroci. Ile jest winien?
- Dziesięć dolców. - Schowaj to.
Oddam, jak będę gotów.
Hej.
Uważaj.
Odsuńcie się, chłopcy.
Dobra...
Elizabeth przydałyby się ozdoby do włosów.
To byłoby za wiele.
Brakowało mi podwieczorków.
Wyrzuć ich!
Nie wracajcie tu!
Jack?
Elizabeth.
Właśnie...
szliśmy coś zjeść.
Widzę, że lubicie jeść w biegu. Albo raczej w locie.
Zwykłe nieporozumienie.
- A to kto? - Tom Thornton. Do usług.
Przepraszam za mojego brata.
Kłopoty to jego specjalność.
To twój brat?
Młodszy i przystojniejszy.
Tom, poznaj siostry Thatcher.
Panno Thatcher, panno Thatcher.
I pewnie panna Thatcher?
Czemu nie powiedziałeś, że masz tak uroczego brata?
Jestem czarną owcą w rodzinie, prawda?
Czarne owce mnie fascynują.
Miło było, ale musimy już iść.
- Przyjdziesz wieczorem? - Z przyjemnością.
Zaprosiłaś kogoś takiego na rodzinne przyjęcie?
Powiedział, że to nieporozumienie.
Tak jak wojna w 1812 roku.
Poznaliśmy się w zeszłym roku,
gdy Peter przyjechał do Cape Fullerton w interesach.
Przyjeżdżał po zaopatrzenie.
Zawsze byłam ciekawa, czemu chciał jeździć do Cape Fullerton.
Dzięki Peterowi poczułam się wyjątkowa.
Był wielkoduszny.
Wiedziałam, że nie ma pieniędzy, ale zawsze
przynosił mi kwiaty.
Cały Peter.
Nie wiem, czemu mi o tobie nie powiedział.
Bał się, że pani zdaniem jest za młody na zaręczyny,
więc trzymaliśmy to w tajemnicy.
Ale dzień po ślubie
zdaliśmy sobie sprawę, że tak nie można.
Zamierzaliśmy przyjechać, żeby o tym powiedzieć,
ale wtedy nie mogłam wziąć wolnego w pracy, a potem Peter...
Żałuję, że nie wiedziałam.
Przepraszam, jeśli sprawiłam pani ból.
Wiem, że wiele pani przeszła.
Nie. To nic.
Chciałam panią poznać.
Naprawdę,
ale nie wiedziałam, jak pani zareaguje.
Dlatego, gdy pani Madison napisała do mnie i poprosiła,
żebym zeznawała w procesie,
zgodziłam się.
Czemu zmieniłaś zdanie?
Modliłam się o przewodnictwo.
Potem w Hamilton zobaczyłam gazetę.
Było w niej o procesie.
Wiem, że to głupio zabrzmi, ale odebrałam to jako znak,
że muszę postąpić słusznie.
Mieszkasz z rodzicami?
Nie.
Moi rodzice nie żyją.
Pracuję w Hamilton.
Jesteś szczęśliwa?
Cieszę się, że mogę sama się utrzymać, jeśli o to chodzi.
Jeszcze coś.
Chciałam coś pani pokazać.
Zdjęcie ślubne.
To jedyne jego zdjęcie, jakie mam.
Proszę je wziąć.
Na pewno?
Wiem, że Peter by tego chciał, pani Stanton.
Też jesteś panią Stanton.
Ładnie brzmi.
Dziękuję.
Proszę wstać.
- Zaraz będzie po wszystkim. - Proszę usiąść.
Mam dwie ekspertyzy,
co oznacza, że jedna jest prawdziwa, a druga fałszywa.
Jedną sporządziła kompania węglowa,
przedsiębiorstwo, które miało wiele do stracenia.
Druga pochodzi od młodej damy, która nic nie zyska, kłamiąc.
Lepiej coś zrób.
Sprzeciw, Wysoki Sądzie.
- To niesprawiedliwe... - Oddalam.
Proszę usiąść.
Na podstawie dowodów, jakimi dysponuję,
uznaję Pacific Northwest Mining Company
winną sfałszowania ekspertyzy bezpieczeństwa
i spowodowania śmierci 47 ludzi
pracujących w ich kopalni.
Kompania ma zapłacić najwyższą karę finansową,
a pieniądze zostaną równo podzielone pomiędzy wdowy.
Co więcej,
kopalnia zostanie natychmiast zamknięta.
Nie mam dla pana litości, panie Gowen.
Wysoki Sądzie,
podobnie jak górnicy jestem tylko pracownikiem,
a nie jej właścicielem,
i nie miałem pojęcia o zaniedbaniach,
które sam uważam za potworne.
Kłamie pan.
Ma pan szczęście, że nie mam na to dowodów.
Wyrok jest prawomocny.
To prawda, co mówią.
Trzeba być lepszym od mężczyzn, by pracować wśród nich.
- Jesteś od nich lepsza. - Dziękuję.
To na pewno był szok, że dowiedziałaś się o Clarze w ten sposób,
ale czułam, że nie mogę ci powiedzieć,
bo może się nie zjawić.
Rozumiem.
Dziękuję, że przyszłaś, Claro.
- Wszystko odmieniłaś. - Cieszę się.
- Jak zakupy? - Obeszłyśmy wszystkie sklepy.
A jak ty się czujesz?
Raz mam tyle siły, że mogłabym tańczyć,
a innym razem nie mogę dojść do salonu.
Porozmawiajmy o czymś przyjemniejszym.
Ojciec powiedział, że Charles wciąż o tobie mówił w biurze.
Na pewno przesadzał.
Nie sądzę. Odkąd wyjechałaś, Charles przestał
do nas przychodzić.
To śmieszne. Jesteśmy przyjaciółmi.
Widziałam, jak na ciebie patrzył w ogrodzie.
Obserwowałaś nas?
Nie. Spojrzeliśmy tylko, jak przechodziliśmy koło okna.
Chciałabym, żeby Charles zaczął zwracać uwagę na mnie.
- Zapomniałaś już o Tomie? - O kim?
O nikim.
Pokazać ci nasze suknie?
Byłoby cudownie.
Chodźmy.
- Jestem bardzo wdzięczna. - Ja też.
Samantho, jak to jest być adwokatem?
Jesteś uradowana, gdy wygrywasz, ale poza tym nie jest wesoło.
Było mi dobrze jako żona i matka. Nigdy nie chciałam niczego innego.
Aż otworzyłam kawiarnię.
To najwspanialsza rzecz być żoną i matką.
Moja matka powiedziała mi, że mogę robić, co tylko zechcę.
I tak się stało.
Tobie też się udało.
Nie wiem, czemu świętujecie.
Bez kopalni nie będzie pracy.
Ludzie wyjadą. To będzie wymarłe miasto.
Bywały już ciężkie okresy, Florence.
- Poradzimy sobie. - Nie wiem, jak.
Przepraszam.
Może zostaniesz w Coal Valley, Claro?
Nie chcę się narzucać.
Nie narzucasz się. Mam wolny pokój.
To bardzo miłe, ale nie mogę.
- Mogłabyś pracować w kawiarni. - Muszę wracać do Hamilton.
Wszystko w porządku?
Po prostu muszę wracać.
Wiesz, gdzie mnie szukać, jeśli zmienisz zdanie.
- Będę pisać. - Mam nadzieję.
Pani Stanton?
Wiem, że nie zaczęło się dobrze.
Chcę to pani wynagrodzić.
To...
na fundusz dla wdów.
Rany!
Ale jeśli powie pani, że ma je ode mnie,
zaprzeczę.
Nie zdradzę pana tajemnicy.
Dziękuję.
Witam.
Mogę prosić o chwilę uwagi?
Nazywam się Leland Coulter. Dla przyjaciół Lee.
Przyjechałem do Coal Valley na finał procesu.
Myślę, że werdykt jest sprawiedliwy.
Skoro kopalnia zostanie zamknięta,
przyszłością tego miasta jest...
drewno.
Jest wszędzie.
Postanowiłem więc
wybudować w Coal Valley tartak.
Zamierzam zatrudnić wielu ludzi do jego budowy i prowadzenia.
Nie trzeba.
Dziękuję.
Jeśli ktoś pokaże mi, gdzie mógłbym otworzyć biuro,
to natychmiast wezmę się do roboty.
Chętnie oprowadzę cię po naszej wiosce.
Miałem nadzieję, że się zgłosisz.
- Możemy kontynuować to, co zaczęliśmy? - Powinniśmy.
Sprawiasz wrażenie dziewczyny z miasta.
Dostosowałam się.
Myślisz, że znajdzie się dla mnie jakiś lokal przy głównej ulicy?
Kompania węglowa nie będzie już potrzebować u nas biura.
No, nie wiem. Nie chcę psuć sobie wizerunku.
Jest jeszcze kilka innych miejsc,
ale daleko, zwłaszcza na piechotę.
Mam wrażenie, że chcesz się przejechać.
Myślałam, że nie spytasz.
Chodźmy.
- Trzymaj się mocno. - Będę.
Jazda.
Wiesz, gdzie mnie szukać, gdybyś czegoś potrzebowała.
Nie zapomnij pisać.
Nie zapomnę.
Nikt wcześniej tak o mnie nie dbał.
Tylko Peter.
A teraz pani.
Jest pani bardzo serdeczną kobietą.
Bezpiecznej podróży, pani Stanton.
Dziękuję, pani Stanton.
- Napiszę. - Powodzenia.
Do widzenia.
Wszystko w porządku?
Dam sobie radę.
Noah wreszcie może spoczywać w spokoju.
Życie płynie dalej.
Ja też jestem gotowa na zmiany.
Cieszę się.
Zdaje się, że to miasto odżyło.
Tartak to początek nowego.
Pomoże wrócić do świetności temu miejscu.
Mówisz, jakbyś zamierzał zostać.
Zostaję.
Cieszę się.
Dziękuję.
- Pani Thatcher? - Tak.
Dziękuję za zaproszenie.
Jesteśmy wdzięczni,
- że odwiózł pan Elizabeth do Hamilton. - To był zaszczyt. To dla pani.
Są śliczne.
Wstawisz je do wody?
Cieszę się, że lepiej się pani czuje.
To miło z pana strony.
Williamie?
Kim jest ten człowiek w garniturze?
Konstabl, znajomy Elizabeth.
Zostanie na kolacji?
Elizabeth nalegała.
Rozumiem.
Przyprowadzi swojego konia?
- Tak. - Naprawdę?
Trochę mnie nie było, ale...
Cieszę się, że mogłem wrócić.
Przepraszam.
Witaj, Charles.
Dobry wieczór.
To dla pani. Najpiękniejszej tego wieczoru.
Dopóki moje córki do nas nie dołączą.
Obawiam się, że wszystko przyćmią.
Wyglądasz olśniewająco, Elizabeth.
Dziękuję, Charles.
Nie ująłbym tego lepiej.
Panowie się znają?
Charles Kensington.
- Pracuję dla ojca Elizabeth. - Jack Thornton.
Jack jest konstablem w Coal Valley.
To mi o czymś przypomniało.
Otrzymałem telegram. Dobre wieści.
Proces się zakończył. Sędzia wydał wyrok na korzyść wdów.
To wspaniała wiadomość.
- Tak. - Elizabeth,
przywitaj się z ciotką Agathą.
Panowie wybaczą.
Jak długo zna pan Elizabeth?
Od dziecka.
- A pan? - Trochę krócej.
Dziękuję.
Praca w policji konnej musi być niebezpieczna,
szczególnie przy granicy.
Są lepsze i gorsze dni.
Pewnie odwiezienie Elizabeth do Hamilton było jednym z lepszych.
Zrobiłem to sam z siebie.
Dlatego pana zaprosiła?
Właściwie nalegałem.
Cieszę się.
Jest dość niezależna.
Zauważyłem.
Nawet jeśli nie wyjdzie na tym najlepiej.
Praca z ojcem Elizabeth jest pewnie interesująca.
Wziął mnie pod swe skrzydła.
Czasem czuję się, jakbym był jego wymarzonym synem.
Dziękuję.
Ostatni czaker to był koszmar.
Wickham przepuścił czysty strzał.
- O czym on gada? - O polo.
Wiedziałam, że rozmowa zejdzie na konie.
- Gra pan w polo, panie Lionelu? - To moje wielkie hobby.
Chciałabym zobaczyć mecz twojej drużyny.
Może zechcesz mi towarzyszyć?
Cóż za zaproszenie.
Konstabla również interesują konie.
Tak, ale nie odróżniam czakera od kija bejsbolowego.
Ma ważniejsze sprawy na głowie,
jak pilnowanie porządku w Coal Valley.
Albo wylatywanie z baru.
Kto wyleciał z baru?
Brat Jacka, Tom.
Jest tak samo przystojny, jak jego starszy brat.
W jakich okolicznościach poznałaś tego Toma, młoda damo?
Padł mi pod nogi dziś po południu.
Dosłownie.
Cóż...
to o wiele ciekawsze, niż rozmowa o polo.
Często pan pije, panie Thornton?
Ja nie piję, pani Thatcher.
To znaczy nie w pracy.
Generalnie mało.
Prawie w ogóle.
Czasem do kolacji.
Chyba czas na deser.
Świetny pomysł, ciociu.
Lubi pan melbę, konstablu?
Kogo?
Lody z polewą brzoskwiniową.
Wiem. Żartowałem.
Twój konstabl ma ciekawe poczucie humoru.
Nie nazywaj go moim konstablem.
A nie jest twój?
Zapomniałam, co dalej.
I tak idzie ci lepiej niż mnie.
Od początku?
Dobrze się razem bawią.
Słyszałem, że przyjaźnią się od bardzo dawna.
Wiele ich łączy.
Uczyli ich ci sami nauczyciele, mieli wspólnych przyjaciół,
razem się bawili.
To więź, która przetrwała próbę czasu.
Czasem ludzi łączy uczucie.
Podobieństwo dusz.
Tak, Elizabeth ma wielką duszę.
To lubię w niej najbardziej.
Czasem mam wrażenie...
że nie do końca wie, kim jest.
Zwykle kieruje się sercem, zamiast rozumem.
Obawiam się, że któregoś dnia się obudzi i zda sobie sprawę...
z tego, co straciła w życiu.
Wspaniale.
Cudownie.
Myślę, że nie musi się pan o to martwić.
Bardzo proszę.
Jeśli pójdzie za sercem, to na pewno nic nie straci.
Grasz równie pięknie, jak wyglądasz.
- Ty mówisz jeszcze piękniej. - Tak.
Wiesz, co jest potrzebne temu miastu oprócz tartaku?
Pewnie mi powiesz.
- Teatr. - Teatr?
Po co tu teatr?
Grałam na Broadwayu
w Nowym Jorku i...
Szkoda by było, żeby mój talent się zmarnował.
Jesteś aktorką?
Byłam solistką w jednym z musicali.
Myślałem, że byłaś aktorką w teatrze.
Widzę, że musisz się podszkolić.
Skoro nie będziemy już górnikami,
a pan Coulter przynosi nam nowe życie i nadzieję,
więc jako burmistrz tego miasta proponuję zmienić jego nazwę.
Jestem otwarty na propozycje.
Obiecaj, że jeszcze się zobaczymy, zanim wyjedziesz.
Zostanę jeszcze tylko kilka dni.
Zostanie, aż jej matka wyzdrowieje.
Nie rób ze mnie inwalidki.
Jestem pod opieką doktora Clementa,
więc na pewno szybko dojdę do siebie.
Do następnego spotkania?
Tak.
- Miło było cię widzieć, Jack. - Ciebie też, Julie.
- Dziękuję za zaproszenie. - Mam nadzieję, że ci się podobało.
Najważniejsze, że jesteś w domu z rodziną.
Coal Valley też jest moim domem.
Mam nadzieję, że miał pan miły wieczór.
Tak. Bardzo dziękuję.
- Zobaczymy się jeszcze? - Nie.
Wyjeżdżam jutro rano.
Nie wiedziałam, że tak szybko.
Jesteś z rodziną, bezpieczna,
a ja muszę wracać do pracy.
Poprosiłem konstabla McGinty,
żeby odwiózł cię do Coal Valley, gdy będziesz gotowa.
To miło z pana strony.
- Miło było pana poznać. - Mnie również.
Panno Thatcher.
- Przepraszam. - Nic się nie stało.
Pan Coulter?
Robi pan wspaniałą rzecz,
budując tu tartak. To wiele znaczy dla mieszkańców,
którzy stracili pracę w kopalni.
O to chodzi w życiu, prawda?
Właśnie. Życzę miłego dnia.
Szanowni państwo,
przyjaciele,
otrzymaliśmy wiele pięknych propozycji,
ale tylko jedna mogła zostać wybrana.
Oto nowa nazwa naszego miasta.
WITAMY W HOPE VALLEY
Dziękujemy, panie burmistrzu.
Dziękuję.
Widać, że nadchodzą zmiany.
Tak.
- Otwiera pan tartak. - Tak.
Otwieram.
To ambitne przedsięwzięcie.
Lubię wyzwania.
Ostatni ryzykant, który otworzył tartak, zbankrutował po pół roku.
Tym razem będzie inaczej.
Ale musi pan to dobrze rozegrać.
Zawsze tak robię, panie Gowen.
Mam nadzieję, że odniesie pan sukces.
Mógłbym panu w tym pomóc.
Naprawdę?
Jak?
Dużo wiem o tym mieście.
Moje doświadczenie może się panu przydać.
Myślałem, że pan wyjeżdża, skoro zamykają kopalnię.
Nie wyjeżdżam.
Co pan będzie robił?
W Hope Valley jest wiele nowych możliwości.
Zamierzam je wszystkie wykorzystać.
Rozumiem.
Pomyślę o tym.
Proszę się nie spieszyć.
Będę w pobliżu.
Czy Julie Thatcher mówiła coś o mnie wczoraj?
- Nic. - Pewnie mówiła o mnie
- bez przerwy. - Nie.
Trzymaj się od niej i jej rodziny z daleka.
Coś się wczoraj wydarzyło pomiędzy tobą i księżniczką Elizabeth?
Nie twoja sprawa.
Wyczerpały nam się tematy, więc już pójdę.
Nie wyczerpały się. Chcę, żebyś przyjechał do Coal Valley.
- Nie ma mowy. - Posłuchaj mnie.
Załatwię ci pracę i przestaniesz pakować się w kłopoty.
Znów to samo.
- Chcę ci pomóc. - Nie.
Chcesz mnie uwiązać.
- Tom. - Tu jest moje życie.
Twoje jest tam.
Nie zmieniajmy tego.
Do zobaczenia, Jack.
Jasne.
Nie zeszłaś na śniadanie.
Nie byłam głodna.
Powroty do domu bywają trudne.
Też kiedyś byłam młoda.
Nie zdawałam sobie sprawy, jak bardzo tęsknię
za tym miejscem i ludźmi.
Nawet za Violą.
Za Violą? Nie przesadzaj.
Może wyjazd z domu w pogoni za marzeniami to był egoizm.
Nikt nie jest doskonały.
Czasem trzeba zachowywać się egoistycznie,
by się chronić.
Nie wiem, czy Jack rozumie, że muszę tu na razie zostać
i że to nie zmieni moich uczuć względem niego.
Lepiej mu to powiedz.
Widzę, że jesteś zajęta. Pomóc ci?
Tak.
Co mam robić? Zostać tu, czy iść do kuchni.
Idź do kuchni.
Muszę przyznać,
że wydajesz się bardzo szczęśliwa,
jak na kogoś tak zapracowanego.
Jak interes się kręci...
Chyba nie chodzi tylko o kawiarnię.
Widziałam, jak patrzyliście na siebie z panem Averym.
Zasługujesz na coś dobrego.
Tak jak każdy w tym mieście.
Czas raz na zawsze pożegnać się
ze smutkiem.
Nie ujęłabym tego lepiej.
Zaraz odjazd!
Jack!
- Jack. - Elizabeth?
Co tu robisz?
Nie pożegnaliśmy się.
- Nie musiałaś przychodzić... - Musiałam.
Nie wiem, co takiego wczoraj zaszło,
- ale nie chcę się tak rozstać. - Nic nie zaszło.
Po prostu muszę wracać.
- Wiem... - Proszę wsiadać!
To mój pociąg.
Przepraszam, muszę iść.
W takim razie...
W takim razie weź to.
Napisy: Barbara Jasinowicz